Chłopak, narzeczony z problemem alkoholowym... - Netkobiety.pl

Ja bym na pewno nie oakowala sie w slub i dzieci z takim czlowiekiem. Obietnice, to on sobie moze wsadzic... Zmus go do leczenia, albo zostaw...zanim zmarnujesz sobie i przyszlym dzieciom zycie...

Minie kochana, dla Twojego dobra lepiej wyszlo. A co jakbyscie mieli dzieci ? On moze i by pracowal i przepijal swoja wyplate, ani domu ani perspektywy na lepsze jutro, abo siedzial by w domu spraszal kolezkow i moze na dodatek kradl  z Twojej portometki. Daj sobie spokoj kochana.

Dziekuje za odpowiedzi i slowa otuchy, to naprawde pomaga

Rega 1977 odeszłaś? Wiem ze bedzie tylko gorzej, na szczescie nie mamy slubu i dzieci wiec jest latwiej to zakonczyc chodz i tak cholernie ciezko.
Nachodzi mnie w domu, wczoraj byl 3 razy oczywiscie pijany, poplakal sie, zaczal grac na moich uczuciach ze tylko dla mnie ograniczyl picie (podobno wczesniej pil codziennie, odkad stalismy sie para wpadal w parodniowe ciagi) i dla mnie chce przestac tylko musze przy nim byc.
Rozwalil mnie, plakalam do wieczora

Polecam wizyte w poradni dla wspołuzaleznionych ,albo udac sie na mityng al-anon

http://www.al-anon.org.pl/spis.html

Terapia dla wspoluzaleznionych pomoze zrozumiec chorobe alkoholowa i zachowana twojego alkoholika, a takze nauczy jak masz sobie radzic z jego manipulacja i jak mozna zcc w spokoju-zachecam.
Mityngi daja mozliwosc kontaktowaniaz kobietami,ktore przechodza przez to samo co Ty.Wymiane doswiadczen, a takze powiedzenie o tym co sie czuje i jak sie czuje.
Samej jest ciezko zmienic zycie bedac zona/partnerka alkoholika.

nie da się pomóc komuś kto tego nie chce. Wiesz jak to jest żyć z alkoholikiem a pchasz sie w taki sam związek co Twoja mama. Myślę, że jest Ci potrzebna pomoc psychologa, który pomoże Ci się uwolnić z tego koszmaru. Bardzo często jest tak, że dziewczynki wychowywane przez ojca alkoholika nienawidzą go i jednocześnie podświadomie szukają partnera takiego jak on w dorosłym życiu. I tak błędne koło się zamyka. Sama sobie z tym nie poradzisz

Alkoholizm to choroba,osiagnał dno ,bo jest chory.
Czasami sięgniecie dna powoduje chec leczenia.Jednak to musi byc dno alkoholika ,nie osób ,które tak uwazaja.
Najwazniejsze to pomóc sobie.Wtedy jest szansa spojrzec na zycie inaczej

Moja mama byla twarda. Pracowala sama bo ojciec pil, wiec miala 4 dzieci i alkoholika na utrzymaniu. Wszystko trzymala w sobie, gdyz jak pisalam wyzej nie mogla liczyc na tesciowa bo uwazala ze jej syn pije przez zla zone i zle dzieci. Mam starszego brata o 3 lata, siostre starsza o 2 i mlodszego braciszka o 10 lat. W domu kiedy ojciec pil byly awantury, placz i policja, ale gdy przestawal byl przykladnym mezem i ojcem. Nigdy nie odeszla bo nie miala dokad. A jak sie odwazyla to jej ojciec powiedzial "przysiegalas". Radzilismy sobie calkiem niezle bo mielismy wsparcie w sobie. Jedno za drugim wskoczyloby w ogien. Wszyscy sie swietnie uczylismy, swiadectwa z czerwonymi paskami, ale do czasu. Jesli ktos zna dzieci z rodziny alkoholowej to przelozylo sie to na nas. Moj najstarszy brat stal sie "kozlem ofiarnym" zaczal sprawiac klopoty, przestal chodzic do szkoly, popadl w zle towarzystko-alkohol narkotyki bojki. nie skonczyl nawet szkoly sredniej a byl z nas najmadrzejszy. Teraz troszke sie uspokoil bo znalazl dziewczyne i spodziewaja sie dziecka. Siostra jest typowym bohaterem rodzinnym, martwi sie o wszystko i wszystkich, zawsze mozna na nia liczyc nawet teraz. Podziwiam ja ze zamiast zajac sie wlasnyum zycie ciagle nam pomaga. Skonczyla studia, ma wspanialego meza i cudowna coreczke. A ja jestem skryta zamknieta w sobie niesmiala i nieufna..... Aktualnie jestem na 5 roku studiów, koncze prawo. Moj mlodszy brat jest w gimnazjum, przechodzi trudny wiek. Mieszkam jeszcze z rodzicami troche ze wzgledu na mame i brata zeby nie zostali sami..

niunia odeszłam,od kwietnia kazałam się meżowi wyprowadzić i pomalutku zaczęłam sobie układać wszystko w głowie.poszłam na terapie współ,jestem niezalezna finansowo i dojrzałam do decyzji o rozwodzie.Już nawet mam wyznaczony termin sprawy i dzisiaj wiem że to ja sama dla siebie muszę byc najważniejsza i moje dobro.Skończyłam z idiotyczną martyrologią,męczennice dopiero po śmierci idą do nieba...
Niunia proszę zastanów się jaka przyszłość Ciebie z nim czeka,jakie masz oczekiwania wobec związku dwojga ludzi,czy chcesz mieć szczęśliwe zycie,czy chcesz mieć normalnego faceta/partnera w zyciu czy dziecko/alkoholika w krótkich spodenkach nieporadnego życiowo,któremu nigdy nie bedziesz mogła ufać...

Niunia to tylko manipulacja,nic więcej.Gdyby naprawdę chciał się leczyć to poszedłby do ośrodka i bez Ciebie.A tak to wbija Cię w przeczucie że od Ciebie zależy jego leczenie i napewno tylko dla Ciebie jest w stanie stawić czoła nałogowi...sratatata
Idż do OLU i zapisz się na wizytę,zajmij się sobą a on jak chce nie pić i się leczyć to znajdzie sposób i drogę do osrodka.
Mój nieszczęsny jeszcze mąż na dwa dni przed stawieniem się na odwyk próbował wyciagnąc ode mnie 500 zł,bo przecież bez pieniędzy nie pojedzie.Wmawiał mi że przeze mnie nie da rady pojechać.Nie dałam mu grosza.I okazało się że jednak dał radę pojechać bez moich pięciu stów

Niunia, uciekaj gdzie pieprz rosnie... zmykaj ile sił w nogach,  z tego nie mozna sie wyleczyć, tym sie jest do końca zycia a w zyciu bywaja rózne chwile i gdy słabość wróci to picie wróci. Nie pomagaj nie interesuj się, w tył zwrot i głosno zatrzasnij te drzwi! Powodzenia, znajdz sobie inna milość, znajdziesz na pewno.

Dlatego skorzystaj z pomocy :terapii ,al anon ,bedzie łatwiej to zrozumiec

niunia a ty nie masz nic lepszego do roboty niz zastanawiać się co się wydarzy?Nie masz wpływu na to co zrobi Twój chłopak.Nie ważne co wymyslisz i na jakie pomysły wpadniesz oby tylko nie pił i poszedł na odwyk on jak będzie chciał chlać to będzie chlał.Dlatego zostaw to tak jak jest.To jego wybór,to dorosły facet.A Ty? Zajmij sie soba,odpocznij,zrób sobie jakąś przyjemność,idź z koleżankami na kawę,do klubu itp.Myśl o sobie...

Powiem ci z mojego punktu widzenia uzależnienie to juz taka granica ze ciężko zawrócić sama mam problem z alkoholem i tez wiele razy obiecywalam ze juz sie Nie napije ale dla takich jak my to bardziej przychodzi z przymusu niż z własnej woli musimy sie napic i juz chociaż obiecywalismy mimo ze grozi nam rozpad związku wyrzucenie z pracy itd ciężko mi to wytłumaczyć Tak zebyscie to zrozumieli takim jak ja widzę i czuje ale co musze powiedziec to okropna choroba ta bezsilność i zniewolenie przez pozornie zwykła flache wody to tylko wydaje sie proste Nie Jestem pewna ale moze twój facet potrzebuje teraz szczególnej uwagi zajęcia czymś ważniejszym toba pomóż mu bo moze nikt inny tego Nie zrobi zaproponuj mu otwarty miting gdzie razem z nim pójdziesz to super sprawa napewno poczuje sie lepiej wśród ludzi którzy czują to samo a ty dowiesz sie o nich wiecej, przede wszystkim program halt niech unika alkoholu ludzi i miejsc kojarzacych mu sie z nim, a jeśli chcesz i Nie masz nic przeciwko moge z nim pogadac oczywiście przy tobie moge mu opowiedzieć jak to wygląda wszystko to Nie do końca jego wina on napewno sam z tego Nie wyjdzie Wiem z doświadczenia sama podejmiesz decyzję co z nim zrobisz

Ja powiem Ci tak , nigdy w życiu nie wierz alkoholikowi wiem co mówię.
Opowiem Ci pewną historię nie będę tu pisać imionami.
Pewna kobieta samotna po przejściach z dziećmi poznała Pana
jak się wydawało inteligentny ,pracowity , nic do zarzucenia.
Wszystko w domu zrobił , dowcipny ,dosłownie można by było powiedzieć , że ideał.
Zamieszkali razem , on przyjechał dopiero co z zagranicy i poszukiwał pracy,
kiedy dzieci były w szkole a ta Pani w pracy on pił sobie w domu piwka, tak dzien w dzień.
Napoczątku ona myślała , że to normalne wkońcu większośc pije sobie piwko o tak o,
pewnego dnia nie wrócił do domu i tak przez 3 dni.
Jak się okazało chodził i pił.
Rozmowy rozmowy i obietnice  wydawałby się , że coś zrozumiał.
Dostał pracę. Tylko jakoś dość szybko go zwolnili jak się okazało uchlał się jak świnia w pracy i został wyrzucony.
Póżniej znowu jakis czas był spokój.
I znowu poszedł chlać po jakiś piwnicach tym razem na tydzien, wtedy ta Pani wyrzuciła go z domu..
Później wrócił zamydlił jej oczy wybaczyła mu bo tak go kochała.
Wysłała go na leczenie , był w ośrodku , później co jakiś czas tam wracał nie pił.
Po jakimś miesiący znowu zaczoł
Jak się okazało swoją wczesniejszą rodzinę zniszczył przez alkohol .
Pewnego dnia zwyzywał tą biedną kobietę ona nie wytrzymała i tym razem na dobre wyrzuciła go ze swojego życia ( zapomniałam dodać , że chodziła z nim na terapie bardzo długo , widziała cien na dziei ale nie dalo się mu pomóc).
Nachodził ją , dzwonił , szukał kontaktu było jej cięzko ale nie uległa.
Teraz ma kogoś innego i jest szczesliwa, a on pije dalej.

Ps i nie wierz w to , że tylko ty jesteś w stanie pomóc jeśli on bedzie chciał i tak będzie pić..
on może Ci zamydlić oczy , grozić że sie zabje jak odejdziesz bo ta kobieta też to przechodziła, grał na jej emocjach itp.
Ale co z tego , że on poszedł na leczenie jak uważał , że w każdym domu sie pije i on nie jest uzalezniony..
Rozumiem , że go kochasz , chcesz mu pomóc ale pomyśl sobie , że pewnego dnia wracasz w piekny dzień z pracy a on pijany leży na przystanku ludzie się gapią i wiedzą kim on jest nie byłoby Ci wstyd ?.
Może powiecie , że jestem bez serca ale znam tą kobiete wiem ile mu pomagala , 2 lata trwała w tym gównie , robiła dla tego faceta wszystko , jeździła do tego ośrodka kiedy się dało , pisała mu masę listów, przed ośrodkiem przez rok chodziła z nim na terapie , miesiac było dobrze i znowu robił to samo.. Kochała go , ale pewnego dnia juz nie wytrzymała.

a poza tym Twój tata pił tak to ty chcesz się pakować i tworzyć sobie takie samo zycie jak Twoja mama ?

To nie okłamuj się , że mu pomożesz ..
Ja bym na Twoim miejscu od niego odeszła..
Może jak skonczy terapie i nie będzie pić możesz wtedy o nim pomyśleć , ale teraz...

Słuchajcie każdy ma tu po części racje, alkoholikowi Nie można ufać przynajmniej Nie od razu, mnie sama uratował juz trzeźwy alkoholik z jakimś Tam stażem i tez zawalalam bo tu obiecalam a tu znów widział mnie pijana, i mial racje: przyszłam pijana do pracy ratował mnie dotąd az sie wkurzyl i doniosl na mnie, mialam zostać zwolniona ale mialam niesamowitego farta bo przełożona znała moja trudna sytuację ze Nie moge stracić tej pracy ale wczesniej Tak sie balam tego zwolnienia ze sama zaczelam szukac pomocy kiedy kolega to zobsczyl Sam tez zaxzal mi na nowo pomagac i dzielic sie doswiadczeniem I tu oswiadczyl ze sama dla siebie musze chciec wyzdrowiec nigdy dla kogos bo ktos odejdzie I trzezwosc runie ponad to ten strach w pracy ta grozba dyscyplinarki dala mi pozadnego kopa w dupe I to mnie obudzilo, I gdyby Nie ten facet to ja bym nawet Nie wiedziala ze Jestem uzalezniona kazdy mysli ze po prostu pije bo chce a on mi to wyjasnil jak to wyglada skojarzylam fakty I Jestem trzezwa alkoholiczka Nie chcialam sie Tak rozpisywac ale mam nadzieje ze jest to w miare przejrzyste, chodzi mi o to ze twoj facet musi przede wszystkim chciec byc moze tez bedzie potrzebowal kopa zeby zrozumiec ze wszystko traci I ze alkohol Nie jest juz "atrakcja" tylko przymusem I juz Nie bawi jak kiedys

Weszlam tu bo jest mi smutno. kolejny raz rozczarowana za kazdym razem boli bardziej. Jak czytam wpis zalozycielki postu to mam wrazenie jakbym to ja napisala... czy moze byc az takie prawdopodobienstwo??? a moze to jakis znak zebym dala sobie juz spokoj. Otoz moj problem rowniez polega na tym ze moj chlopak jest alkoholikiem. Co wiecej rowniez ma 28 lat a jestesmy razem od 4 lat. Caly ten czas pije i nie jest lepiej tylko gorzej. Jakby tego bylo malo moj ojciec tez jest alkoholikiem i pamietam jak dzis swoje slowa skierowane do mamy z pretensjami dlaczego nie odejdzie od ojca ktory ciagle chleje... A teraz ja analogicznie wpakowalam sie w taki sam zwiazek jesli nie gorszy. Tak jakby zycie dalo mi nauczke . Wymandrzalam sie gdy bylam dzieckiem a teraz sama nie potrafie odejsc i tkwie w tym chorym zwiazku w ktorym jestem wykorzystywana i manipulawana. W ktorym nie ma szacunku ani milosci juz. O ile kiedykolwiek byla to milosc. Nie wiem dlaczego nie potrafie odejsc? Nie wiem czy dlatego ze kocham go bo nawet nie wiem czy to co czuje jest jeszcze miloscia czy juz tylko uzaleznieniem. Boje sie tego ze bedzie mi go brakowalo a wiem ze tak bedzie a ja nie chce zeby mnie bolalo, nie chce byc smutna  jest mi taki bliski nie umiem tak poprostu po 4 latach odejsc...

Jestes wspoluzalezniona i DDA.Takich partnerów bedziesz najprawdopodobniej sobie wybierac.Z problemami,niezaradnych ,po to zeby im pomagac ,opiekowac sie nimi i podnosic w ten sposob swoje poczucie wartosci.Jednak nie bedziesz szczęsliwa ,bo oni beda Cie krzywdzic.Nie ma co płakac nad swoim zyciem tylko trzeba isc na terapie i zrobic porzadek ze swoimi emocjami ,ucczuciami jeszcze z czasow dzieciństwa.Kiedy na pierwszym planie był ojciec alkoholik i zycie kreciło sie wokło niego, a dzisiaj kreci sie wokól Twojego faceta.

http://www.malinski.pl/?inc=read&id=930
Apel do wszystkich kobiet, ktore znalazly sie w takiej sytuacji jak ja. Przeczytajcie to.
Jesli za pierwszym razem nie trafia do Was te slowa przeczytajcie drugi, trzeci, dziesiaty, setny...

Odeszlam po raz kolejny i mam nadzieje ze ostatni.
Tak jak pisze ks. Maliński zamiast być lepiej zaczelo sie robic coraz gorzej.
Zawsze byl mily uprzejmy, ladnie sie do mnie zwracal a wczoraj nagle zaczal mnie wyzywac.
A wiesz za co? Za to ze nie chcialam pozyczyc mu na 2 piwa...
Zmieszał mnie z blotem a dzisiaj uslyszalam ze mnie kocha.
Ladnie koles gra co.....

Tez tkwilas w takim zwiazku?

No ja bylam rok. Nie moge powiedziec ze bylo tylko zle, bo byly rowniez fajne chwile. Ale patrzac z perspektywy czasu to jednak tych dobrych bylo niewiele.
Wiele razy probowal mi wmowic ze napil sie "przeze mnie", ale zbytnio sie nie dawalam w to wkrecic. Zawsze stanowczo twierdzilam ze sam przechylal butelke i nikt na sile mu do gardla nie wlewal. Nie wiem czy pomylilam litosc z miloscia czy co... Myslalam ze go "ulecze".

Ciekawe na jak długo? Życie nawet z niepijącym to jak bomba zegarowa.
Jest tyle normalnych odpowiedzialnych facetów.
Zresztą z tego co tu czytamy facet autorki absolutnie nie chce nic zmienić.

Olej go błagam Cię i zacznij cieszyć się życiem. Masz jedno:-)

Nie. Całe szczęście nie. Zresztą ja tu byłam mało ważna. Oni jedyne o co walczą to %.

Uważam, że wplątałaś się w niezłe - delikatnie to ujmując - bagno. Wiesz jak to wygląda - masz ojca nadużywającego tego trunku, więc sama się przekonałaś na własnej skórze, co znaczą ewentualne obiecanki, przysięgi i takie tam - brednie pijaka. Póki to tylko Twój chłopak - dziewczyno zwiewaj i to szybko od niego. Piszesz też, że go kochasz, ale mimo to nie masz już siły. Czy Ty słyszysz sama siebie?. Jak można kochać przyszłego  - załóżmy - tyrana. Bo, że tak może być, to pewne.Czy postępowania Twojego ojca niczego Ciebie nie nauczyło?. Pijak zawsze pozostanie pijakiem,choćby klęczał przed Tobą cały dzień i przysięgał, że się zmieni. NIE PRAWDA.!!!  oni nigdy się nie zmienią, jedynie to tylko na gorsze. A uwierz mi, wiem co piszę. Nie daj się zwieźć pozorom. Z każdym dniem może być coraz gorzej, a nie wypity choćby i jeden dzień alkohol, spowoduje u niego taką agresję, że nie będziesz wiedziała ze strachu gdzie są drzwi. Odejdź od niego nie zwlekając. Nie słuchaj jego zapewnień, przyrzeczeń,przysiąg - one nic kompletnie nie znaczą, to tylko puste słowa. Szkoda Twojego zdrowia, niepotrzebnego stresu, a kto wie czy i nie życia. Jemu nawet i leczenie zamknięte nie pomoże, bo do picia zawsze wracają.

Łookasz pisalam w innym watku o Panu Januszu. On tez myslal ze to tego nie wroci....

Czyli co uważacie że takiego człowieka należy skreślić jakby się nie starał i czego nie robił?

Tak od ponad 5 lat.

Wydaje mi się że warunkiem tego abym mógł nie pić było szczere i bezwarunkowe przyznanie się do tego jaki byłem,co robiłem i jak się zachowywałem.Musiało to być szczere bez ŻADNYCH sciem i wybielania czy usprawiedliwiania siebie.Bez tego nie miałbym szans tak mi się wydaje.Nie utrzymałem rodziny bo jej nie założyłem.Miałem narzeczoną,ale kopnęła mnie w odpowiednim momencie w tyłek.Zrobiła najlepiej jak mogła,w przeciwnym razie zmarnowałbym jej życie.Oczywiście o tym że będę alkoholikiem do końca życia wiem doskonale.Nie mogę obiecać nikomu że już nigdy się nie napije (jak alkoholik komuś to obiecuje to kłamie),ja mam się nie napić dziś,jutro nie wiem co będzie,mam nie pić dziś,to mogę obiecać. I tak codziennie.Nie picie jest tylko początkiem i jak mogę powiedzieć o sobie to nie alkohol był moim największym problemem (jakkolwiek by to nie zabrzmiało).

Jasne mam 37 lat ,przestałem pić krótko przed 32 urodzinami.