Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!
Forum Kobiet » WYCHOWANIE, ZDROWIE I EDUKACJA DZIECKA » Spanie z dzieckiem w jednym łóżku
Strony 1
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Jesteście za czy przeciw? Interesują mnie wypowiedzi kobiet, które z różnych względów praktykują rozmaite sposoby nocnego wypoczynku:
-rodzice śpią w swojej sypialni, a dziecko od początku w swoim pokoiku
-rodzice i dziecko śpią w jednym pomieszczeniu, ale rodzice w łóżku, a maluch w łóżeczku
-mama, tata i dziecko śpią razem w jednym łóżku
-mama śpi w łóżku z dzieckiem, a tata osobno, w innym pokoju.
Zapraszam do dyskusji.
W naszym domu było tak, że oboje z mężem spaliśmy razem w jednym łóżku, a maluszek tuż obok w swoim łóżeczku. Kiedy natomiast mąż pracował na ranną zmianę i musiał wstawać o godz. 04.00 w nocy, to żeby mógł się dobrze wyspać ja szłam do innego pokoju i wówczas spałam z brzdącem - tak mi było zresztą wygodniej, bo w porze karmienia miałam go tuż obok. Podobnie, gdy mąż pracował na nocną zmianę, z tym, że w takiej sytuacji nie przenosiłam się do innego pokoju, a zostawałam w sypialni i dopiero rankiem, po powrocie, mąż przekładał go z powrotem do łóżeczka. Nigdy nie sypialiśmy we trójkę i nigdy, gdy mąż był przez całą noc w domu, my (rodzice) nie sypialiśmy osobno, natomiast niemal rytualne były nasze wspólne, poranne harce 
.
W gruncie rzeczy zawsze ogromnie zależało mi na tym, aby pojawienie się na świecie dziecka nie spowodowało, że nagle zaczniemy się z mężem od siebie oddalać, w tym, że nie zaczniemy oddzielnie sypiać lub będziemy zmuszeni zrezygnować z seksu w sypialni, bo śpi z nami bobas. Zresztą do dziś uważam, że jest to jak najbardziej prawidłowe i zdrowe podejście, bo to, że zostaje się mamą i tatą w żadnym wypadku nie powinno na plan dalszy spychać relacji żona-mąż.
Ja z uwagi na brak dziecka...nie mam tez doswiadczen w tym temacie...jednak mam obserwacje w moim bliskim otoczeniu.
W pierwszym przypadku...
Dziecko zawsze spalo z rodzicami. Do pewnego czasu rodzice nie robili zbyt wiele aby to zmienic... Dzisiaj chlopak ma 9 lat, a jego mama przeniosla sie z nim do jego pokoju, aby nauczyl sie zasypiac w swoim lozku. Jakie beda skutki...zobaczymy...
W drugim przypadku...
Dziecko od poczatku spi z mama w osobnym pokoju. Ma juz prawie 3 latka. Samo nie potrafi zasnac. Jego mama nie ma ani pomyslu, ani checi aby to zmieniac.
Obydwa przypadki mnie przerazaja...
Margolinko, dla mnie jest to równie porażające. I właśnie takich sytuacji ja za wszelką cenę chciałam uniknąć. U nas - nawet, gdy w końcu przeprowadziliśmy się do większego mieszkania i syn zamieszkał we własnym pokoiku - nie było najmniejszego problemu z zasypianiem, bowiem zupełnie naturalne i oczywiste było także, że mama śpi z tatą i w ich wspólnym łóżku. Jasne, że codziennie odbywały się wieczorne rytuały typu buziaki, przytulanie i bajeczka (kolejność dowolna), ale potem maluch spokojnie zasypiał, a my mogliśmy cieszyć się także swoją dorosłą, wzajemną bliskością.
Moja córka lubi z kimś spać, ale jak ma spać sama, to też nie ma problemu. Jak nie chce zasnąć, to tradycyjna metoda "czytanie" działa natychmiast. Uwielbiam patrzeć, jak zwija się coraz bardziej pod kołderką i znowu jest grzecznym maleństwem Moje matczyne obserwacje wskazują na to, że trzeba intensywnie pogadać, poprzytulać, wycałować dziecko przed snem i pozwolić/kazać jednak spać samemu. Z czasem samo dziecko zaczyna podchodzić z dystansem do pewnych swoich lęków przed dziwnymi rzeczami w nocy i nie boi się już spać samo
Tylko aby miec leki, trzeba czegos sprobowac. Tutaj ani jedno, ani drugie dziecko nigdy nawet nie mialo takiej okazji. U nich norma jest spanie z mama w lozku i tyle...
Najgorsza jest ta druga sytuacja... tam rodzice nie spali w jednym lozku juz chyba od czasu zaawansowanej ciazy... i nie zanosi sie na zmiane tego stanu rzeczy...bo jak...? Moze ktos byl w podobnej sytuacji i podzieli sie sposobem...
Margolinko, ja spróbowałabym zacząć od rozmów z dzieckiem na temat tego, że jest już duże i byłaby pora, aby powolutku przyzwyczajało się, że śpi samo. Kolejnym krokiem byłoby uświadomienie mu, że to już jest ta pora i wybranie się na zakupy po nową przytulankę - towarzyszkę snu, która zastąpi obecność mamy. Następny etap, to usypianie dziecka i zaraz po jego zaśnięciu opuszczanie pokoiku, przy czym początkowo wskazane jest, aby jednak pozostawić zapaloną jakąś niewielką, nocną lampkę, która pomoże w złagodzeniu ewentualnie pojawiających się lęków.
Oczywiście, że najpierw może to wszystko budzić sprzeciw, nawet płacz czy nocne wędrówki do mamy lub po mamę, ale konsekwencja i cierpliwość po prostu muszą przynieść efekty.
Tak Olinko masz racje...
Tylko niestety aby wcielic w zycie jakikolwiek plan...trzeba jednomyslnosci obojga rodzicow.
Ale to dluzszy temat...nie bede zasmiecac watku.
Powiem tylko tyle... aby problem ze spaniem nie wystapil, trzeba chyba przede wszystkim pamietac, ze to rodzic decyduje o rozkladzie dnia dziecka i tym gdzie powinno spac... Jak po raz pierwszy uslyszalam tekst "ona (coreczka) tak po prostu ma", to wiedzialam ze nic dobrego z tego nie bedzie...
Ja oczywiscie, w miare mozliwosci bede podsowac pomysly owej mamie... zobaczymy czy skorzysta...
Mam w domu juz szkolne dziecko,wiec taki dylemat nas nie dotyczy,ale nigdy w zyciu nie akceptowałam,ani nie odnosilam sie z zrozumieniem kiedy dziecko spalo w łóżku rodzicow calą noc, nie ważne w jakim wieku.Po to dziecko ma swoj pokoik,swoje łozeczko/łozko aby w nim w nocy spało, a nie trio w jednym lozu w przez nieokreslony czas było zameldowane.
W takim tematach byłam zawsze okrutnie nieubłagalna.Pomijam juz fakt, ze dziecko (mam na mysli takie juz ciut starsze) powinno do sypialni rodzicow pukać i czekać na pozwolenie wejscia. To nie jest dla niego miejsce przeznaczone do spania,ani krecenia sie tam kiedy chce,i nie chodzi mi akurat o seks czy jakies inne cuda ,ale o sam fakt,dla zasady.
Moja kolezanka z pracy do tej pory spi z corką w jednym lozku (6 klasa), ale jej córa ponoc się boi sama spac i woli z mamą,a facet osobno śpi, i wcale tak im nie jest wygodniej tylko córuni z kaprysami mamcia jak zwykle juz 12 lat idzie na ustepstwa, a pózniej mi sie żali jak sie kłoci z mezem o to,gdy jej mąż sie wscieka i na żone i na córke.
Efekty najpierw brania dziecka do siebie przez 4 lata ,a gdy sie ciasno zrobilo,to facet wyleciał do innego pokoju spać,bo już nie wytrzymał.
starszy spał ze mną w jednym łóżku bardzo długo,a facet na osobnym 
z drugim dzieckiem juz tego błędu nie popełniłam,mały spał ze mną może 3-4 miesiące,potem do swojego łóóeczka i tak śpi do dzisiaj,czasami jak się nad ranem przebudzi to ląduje w naszym łóżku i dosypia jeszcze
U mnie jest tak:
córka do drugiego roku życia spała z nami, długo ją karmiłam piersią. Kiedy urodził się syn, przez chwilkę spaliśmy we czwórkę 
później mała zdecydowała się przenieść do łóżeczka specjalnie dla niej kupionego, które stało obok naszego łóżka w sypialni. Następny krok to wyniesienie jej z tym łóżkiem do jej pokoju. Cała "akcja przenoszenia" trwała mniej więcej 3-4 miesiące. Syn już dwa lata śpi z nami i właśnie planujemy zakup mebli, żeby i jego eksmitować:) Nie uważam, żeby spanie z dziećmi było złe, pod warunkiem że nie rzutuje na związek damsko-męski:) U mnie było to wygodnictwo bo dzieci karmiłam piersią kilkanaście miesięcy i miałam do nich bliżej z cycem. Jednocześnie zależy mi na tym, żeby ta izolacja łóżkowa kojarzyła się z czymś przyjemnym a nie "karą", nowe łóżko, pościel, mebelki, ozdóbki, lampeczka zaświecona na noc - wtedy dziecko jest szczęśliwe i zmianę kojarzy z przyjemnością i nagrodą
Nasz synek ma 2 latka i obecnie śpi z nami w łóżku. Przechodziliśmy różne fazy...
Na początku było łóżeczko obok łóżka, ale często brakowało mi sił w nocy, nawet na wstanie, w celu odłożenia małego. Zazwyczaj po 3 razie nie miałam sił i zasypiałam przy karmieniu.
Jak synek miał 2 miesiące wróciłam z nim na pół etatu do pracy i ciągle brakowało mi snu.
Ze względu na częste przebudzanie przesypiał całą noc u nas.
Później próbowałam usypiać go w jego pokoiku, a potem jak się przebudzał o 1 w nocy to brałam go do sypialni i usypiałprzy mnie. Takie bieganie w nocy w końcu mi się znudziło, tym bardziej, że to mi tylko zależało na osobnym spaniu synka. Mąż wręcz przeciwnie, chciał żeby mały z nami zasypiał i budził nas rano swoim dobrym humorkiem.
Wręcz miał do mnie pretensje, że chcę się synka z naszej sypialni pozbyć.
Takim oto sposobem zawitały w naszym łóżku 2 kołdry. Ja tulę więcej synka, jak męża, a mężowi jest obojętne czy mały śpi z brzegu, czy pomiędzy nami 
Synek ma 2 latka i nadal przebudza się w nocy ze 2, 3 razy, ale na dzień dzisiejszy jestem zdecydowana dla JEGO dobra przenieść go do własnego pokoju. Wiem, że będzie to trudne, ale im dziecko jest starsze, to będzie coraz gorzej.
Przechodzimy z mężem trudny okres w naszym małżeństwie, ale nie przypisuję tego pojawieniu się synka w naszym łóżku. Problemy zaczęły się jeszcze przed zajściem w ciążę, a znacznie urosły po porodzie.
Ja niestety mam problem który pojawił się dopiero przed świętami bożego narodzenia . Córcia 4 lata od urodzenia spała w swoim łóżeczku najpierw , później w swoim wymarzonym, łóżku jak duże dzieci , czyli jej starsi bracia . Aż pewnej nocy zaczęła przychodzić do nas w nocy i spać już do rana a teraz już na dobre się wprowadziła do nas do sypialni , a mąż niestety musiał się przenieść do niej do łóżku i nie ma żadnej siły żeby przebrnąć przez powrót do zasady: mama i tata u siebie a mała u siebie .Może coś doradzicie.Pozdrawiam
Ja niestety mam problem który pojawił się dopiero przed świętami bożego narodzenia . Córcia 4 lata od urodzenia spała w swoim łóżeczku najpierw , później w swoim wymarzonym, łóżku jak duże dzieci , czyli jej starsi bracia . Aż pewnej nocy zaczęła przychodzić do nas w nocy i spać już do rana a teraz już na dobre się wprowadziła do nas do sypialni , a mąż niestety musiał się przenieść do niej do łóżku i niema żadnej siły żeby przebrnąć przez powrót do zasady: mama i tata u siebie a mała u siebie .Może coś doradzicie.Pozdrawiam
Małą do łóżka do pokoiku tam gdzie dziecka miejce w nocy,,i nie ma w nocy przychodzenia,a ojca do łoża małżenskiego ,tam gdzie jego miejsce
Ja niestety mam problem który pojawił się dopiero przed świętami bożego narodzenia . Córcia 4 lata od urodzenia spała w swoim łóżeczku najpierw , później w swoim wymarzonym, łóżku jak duże dzieci , czyli jej starsi bracia . Aż pewnej nocy zaczęła przychodzić do nas w nocy i spać już do rana a teraz już na dobre się wprowadziła do nas do sypialni
A czy udało wam się ustalić, dlaczego córka nagle zaczęła do was przychodzić?
Może raz miała jakiś zły sen albo gorszy dzień, a potem po prostu zobaczyła, że tak jest fajnie.
No skoro tata oddał jej miejsce koło mamy, to czemu niby nie skorzystać
mąż niestety musiał się przenieść do niej do łóżku i nie ma żadnej siły żeby przebrnąć przez powrót do zasady: mama i tata u siebie a mała u siebie
Brzmi to jak jakieś działania wojenne...
Jak to jest, że dorosły facet się usuwa? Co to znaczy, że nie ma żadnej siły? Jakiej metody próbowaliście?
Mam w domu juz szkolne dziecko,wiec taki dylemat nas nie dotyczy,ale nigdy w zyciu nie akceptowałam,ani nie odnosilam sie z zrozumieniem kiedy dziecko spalo w łóżku rodzicow calą noc, nie ważne w jakim wieku.Po to dziecko ma swoj pokoik,swoje łozeczko/łozko aby w nim w nocy spało, a nie trio w jednym lozu w przez nieokreslony czas było zameldowane.
W takim tematach byłam zawsze okrutnie nieubłagalna.
Popieram, do tego wymyślono łóżeczka, żeby dzieci w nich spały a nie w łóżkach rodziców. Moje dziecko od urodzenia spalo w swoim łóżeczku, nigdy też nie było usypiane na rękach. W jego pokoju spaliśmy do 5 miesiąca a potem wyprowadziliśmy się do drugiego pokoju. I teraz śpimy tam tylko jeśli ktoś do nas przyjeżdża.
Znam przypadek gdzie dziewczynka lat 6 od urodzenia do dzisiaj śpi z rodzicami.Z tego co mi wiadomo,zasłyszane od tejże Kobiety,syn który obecnie jest dorosły spał z rodzicami do lat 8miu.
Dla mnie to zwyczajnie koszmar i nie wyobrażam sobie czegoś takiego! No chyba ,że wyjątkowa sytuacja gdy dziecko chore albo coś...
Nie ma się co dziwić ,że bliskość i intymność pomiędzy mężem a żoną ustaje i pojawiają się zgrzyty w małżeństwie bądź też brak zainteresowania.
opiekowalam sie w Niemczech juz kilkoma dzieciakami i tu jest zasada, ze dziecko od malego ma swoj wlasny pokoj i swoje lozko. kilkumiesieczne, roczne, poltoraroczne, 3 letnie - KAZDE dziecko jest kladzione do siebie do pokoju, drzwi zamykane, czasem ew. jakas bajeczka albo CD i tyle.
"opiekowalam sie w Niemczech juz kilkoma dzieciakami i tu jest zasada, ze dziecko od malego ma swoj wlasny pokoj i swoje lozko. kilkumiesieczne, roczne, poltoraroczne, 3 letnie - KAZDE dziecko jest kladzione do siebie do pokoju, drzwi zamykane, czasem ew. jakas bajeczka albo CD i tyle."
Wszystko super i pięknie
Tylko czasami takie książkowe schematy ciężko wprowadzić w życie.
Zwłaszcza, gdy matce brakuje sił po raz 5 lecieć w nocy do pokoiku dziecka, bo się przebudziło i płacze.
Zdaje sobie sprawę, że tutaj liczy się konsekwencja.
W tym wypadku nie miałam na nią sił.
I cieszę się z powodu matek, którym się udało nauczyć malucha spania w swoim łóżeczku.
No i jestem w stanie zrozumieć te, które sobie z tym nie poradziły.
Jestem jedynakiem, mama mnie sama wychowywała. Nie było w jej życiu żadnego mężczyzny i spałam z nią w jednym łóżku, bo chciała ze mną spać. Teraz też razem śpimy, bo mamy wielkie łoże, a nie lubimy same spać. W łóżku rozmawiamy albo czytamy książki lub też oglądamy filmy.
Z jednej strony fajnie było i jest spać z mamą, ale z drugiej ja od nie chcę, żeby moje dziecko spało ze mną i chłopakiem/mężem. Od początku chcę, by miało swój pokój, swoje łóżko, bo wiem, ile generuje to problemów. O ile fajnie jest się przytulić do mamy w nocy, to jednak za bardzo dziecko przywiązuje się do tego kontaktu. A w każdych relacjach potrzebna jest choć odrobina dystansu, także w relacji rodzice- dziecko.
U mnie dzieci tak do 2-go roku życia spały w naszej sypialni, ale w swoich łóżeczkach. Starsze dziecko przez jakiś czas usypiałam w naszym łóżku i potem przenosiłam do jej łóżeczka. Kiedy urodziło się nam drugie dzieciątko, starsza pociecha miała 2 lata i nie potrafiła usypiać samodzielnie, wymagała siedzenia przy niej wieczorem czasem godzinę, nim zasnęła i wtedy pojawił się problem, bo miałam jeszcze niemowlaka w drugim pokoju, a męża często nie było wieczorami w domu. Musiałam w przyspieszonym tempie przyzwyczaić małą do samodzielnego zasypiania. Okazało się jednak, że łatwiej było nauczyć niemowlaka od początku zasypiać samodzielnie . Po kąpieli i karmieniu kładłam go w jego łóżeczku, czasem coś mu pośpiewałam usypiającego i zostawał sam w pokoju. Po jakimś czasie sprawdzałam, czy śpi. Ze starszą było gorzej bo była przez 2 lata przyzwyczajona, że z nią leżę w łóżku przed zaśnięciem. Po latach widzę, że sposób usypiania nie miał żadnego wpływu na relacje między mną i dziećmi. Synek, który usypiał sam, jest teraz niesamowicie "przytulaśny" i związany ze mną ( a ma już 9 lat), córcia zaś (z którą co wieczór leżałam przed zaśnieciem w łóżku) inaczej okazuje swoje przywiązanie (mniej wylewnie). Z obojgiem mam jednak świetne relacje.
Moja córka spała w naszym pokoju aż skończyła 2 lata, syn 2,5. Zawsze w swoich łóżeczkach. Potem przepowadzka do swoich pokoi - o dziwo bez żadnych problemów. Czasami syn - 6 lat - przychodzi w nocy i mówi, że chce spać z nami ale zawsze mu tłumaczę, że ma swój pokój i swoje łóżeczko i wraca do siebie.
Braliśmy maluchy do naszego łóżka tylko wtedy gdy były chore i po prostu wstawanie i uspokajanie dziecka po raz dziesiąty było ponad moje siły.
Dla mnie opcja typu: ja śpię razem z kilkuletnim dzieckiem a mąż do innego pokoju jest kompletnie niezrozumiała 
.
Czasami dzieciaki wpadają rano do naszej sypialni połskotać się, powygłupiać, albo zorganizować bitwę na poduchy 
.
z racji tego, ze mieszkamy w domu mojego brata i mamy do dyspozycji maleńki pokoik synek śpi z nami.. tzn.. ma swoje łóżeczko.. i przeważnie śpi w nim.. aczkolwiek gdy mąż wyjeżdża w delegację tygodniową młody zasypia i śpi ze mną w łóżku.. w weekendy śpi w łóżeczku.. marzy mi się pokoik tylko dla niego.. ale niestety.. warunki nam nie pozwalają 
ale nie wyobrażam sobie opcji.. że dziecko śpi z jednym z rodziców a drugie osobno
Moja córka od początku spała w swoim łóżeczku przy naszym łóżku.Kiedy przeprowadzilismy się dostała swój pokój i łóżko- z takim dodatkowym wysuwanym materacem.
Od jakiegoś czasu mój mąż potwornie chrapie- nie daję rady z nim spać.Śpię więc w pokoju ośmioletniej córki.Bardzo to obie lubimy- możemy sobie pogadać,pobyć razem bo w ciągu dnia- wiadomo- za dużo czasu nie ma.
Kiedy mąż wyjeżdża ja śpię sama.Kiedy mamy ochotę na wspólne wieczory zdarza się,że daję radę by całą noc przespać z nim ale często,w środku nocy idę spać do córki z powodu chrapania...
Strony 1
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Forum Kobiet » WYCHOWANIE, ZDROWIE I EDUKACJA DZIECKA » Spanie z dzieckiem w jednym łóżku
Mapa strony - Archiwum | Regulamin | Polityka Prywatności
© www.netkobiety.pl 2007-2024
