Brak jego i... pustka...to koniec czy poczatek? - Netkobiety.pl

może on ma dalej żone a ty stałaś się ofiarą jego męskich zabaw ??

Nie, zdecydowanie nie! Prowadza uciazliwa wojene o dzieci..... a On nie widzi poza nimmi swiata... wszystko sie odbija na nim..... Nie sadze zeby sie mna bawil....
Nie wiem, moze to wszystko za szybko sie dzialo...nie wiem, nie mam pojecia, wiem, ze brak mi Go i ze tesknie jak cholera..... i nawet teraz siedze z tel w reku..... odzywac sie czy nie? nie wiem co lepsze.....

nie, nie mam juz meza.  jestem rok po rozwodzie.....

a nie jest tak, ze bardzo Ci zalezy na tym, zeby kochac i przez to nie dostrzegasz tego, co naprawde sie wokol Ciebie dzieje? Chodzi mi dokladnie o jakies znaki, ktorych nie widzialas, a ktore mogly wskazywac na to, ze on nie traktuje Cie powaznie...

Wiesz co , nie! nie widzialam i nawt uwazam, ze takowych nie bylo! To wszystko sie stalo tak nagle, ze sama czulam sie tak jakby ktos odcial to nozyczkami.... On przedstawil mnie synowi, rodzinie.... przyjaciolom......Najwazniejszym dla niego osobom! Nie wiem jak to zrozumiec i rozumiec.... Jest bardzo wrazliwym czlowiekiem, pelnym poczucia winy, styrasznie teskni za corka, ktora jest karta przetargowa dla pani ex.
Nie wiem..... Cholera!

Masz racje... prtobowalam juz postawic sprawe jasno. Spotkalismy sie... pogadalismy... zapytalam co jest grane i czy ja jestem powodem tego co sie dzieje, a z racji tego, ze mam za soba nie male przezycia i klamstwa bylego meza, nauczona jestem, ze chce wiedziec i znac prawde! Powiedzialam mu, ze jesli ma tak to wygladac to lepiej zebysmy zakonczyli te znajomosc bo ja nie chce zyc w prozni, w zawieszeniu....nie dam rady tak i juz. na co on powiedzial, ze nie! zebym dala mu czas i poczekala, ze "ten zly stan" nie jest moja zasluga ani ja nie jestem jego powodem.... zmieklam i trwa to dalej. Mecze sie bo mi zalezy.... czekam i czekam. Powiedz jak myslisz, ...on dal mi tel zebysmy mogli gadac bez ograniczen... moze powinnam mu go oddac bez slowa i poprotu sprowokowac go do decyzji?

Serce mi peka.... Kiedy moj maz mnie zostawil, plakalma i bylam zalamana, ze  pozwolilam mu i sobie przede wszystkim zmarnowac swoje zycie. Bolalao bo ja na odejscie nie mialam sily, nie umialam i w pore tego nie zrobilam. On zrobil to rok temu.... Teraz pojawil sie "ktos" na kim zalezy mi strasznie, kto dal mi poczucie bycia kobieta, zabiegal, adorowal, pokazywal i dal dowody na to e nie jestem tylko pluszowym misiem do zabawy..... i nagle koniec. Nie pojmuje tego.....

My kobiety niestety mamy ten problem, że zadużo myślimy o innych...mąż, parnter dzieci....i zupełnie zapominamy o sobie. Moja mama mi zawsze powtarzała, że mężczyzn jest na świecie dużo, a ty jesteś jedna jedyna i, chyba, według tej formułki żyło by się o wiele łatwiej;-) Porozmawiaj z nim jeszcze raz, musi zrozumieć, że tobie jest ciężko, jeżeli potrzebuje czasu, to niech ci łaskawie wytłumaczy na co... Co się w jego zyciu dzieje takiego w czym ty nie możesz uczestniczyć, a jezeli już istnieje jakiś powód, to jak długo to potrwa, bo nie możesz czekać w nieskończoność. Powodzenia, trzymam za ciebie kciuki i daj znać, jak ci się to wszystko poukładało:-*

Ja też mam taką nadzieję, że to prawda. TY go znasz i Ty wiesz czy można mu ufać. Wydaje się to wiarygodne, tylko nie wiem co stało na przeszkodzie by Ci o tym powiedzieć od razu? Najważniejsze, że Tobie jest lżej i na jakiś czas doda Ci to sił by nie płakać. Zobaczymy co będzie dalej, tylko pisz tu nam. I nie płacz już więcej !!!

Ale nie widzę nic na przeszkodzie, żeby podzielił swój czas między Ciebie a swojego syna.  Wiesz czego jeszcze nie rozumiem? jeśli powodem jego przemyśleń jest syn, to czemu Ciebie odstawił? rozumiem, że chce spędzać czas z dzieckiem, bo tego teraz potrzebuje, ale są przecież telefony, smsy, rozmowy wieczorami, więc dlaczego on postanowił coś przemyśleć i to sam? Mam nadzieję, że Twój Pan nie należy do facetów typu "odejście przez wyciszenie".  Ja też należę do tych podejrzliwych i doszukujących się dziury w całym, ale również wierzę w zapewnienia osoby kochanej, bo tak jest mi lżej, dlatego ja będę tą, która Ci powie ufaj i bądź cierpliwa, On to doceni i kiedyś Ci podziękuje.

Jeśli masz mieszane to mów, może wskoczymy na nowy tok myślenia? Razem coś się wymyśli.

Mówiłam Ci, że dla mnie to dziwne trochę, bo sama pomyśl, jeśli byś miała największe kłopoty to za cholerę nie odstawisz osoby, którą kochasz. taki właśnie sms naprawdę nic nie kosztuje, a gdzie tęsknota??? Nie chciałabym Cię nakręcać negatywnie, ale próbuję Cię jakby zmusić, żebyś wydusiła z niego prawdę.  Tak bardzo życzyłabym Ci, żeby to było tak jak on mówi, ale chcę też byś miała oczy szeroko otwarte. Powiedz co on Ci dzisiaj mówił? Jak się tłumaczy?

Wiesz, takie odejście jest najgorsze z możliwych, ale bardzo sprytne jeśli chodzi o facetów. Udawać, że jest wszystko oki, zachowywać się nie do zniesienia, zmuszając nas przy tym do odejścia, bo już nie dajemy rady i tym samym oni są rozgrzeszeni i oczyszczeni z winy, że kogoś skrzywdzili. No jak? Przecież to kobieta go zostawiła prawda?? Mam nadzieję, że u Ciebie wcale nie o to chodzi, bo to by było podłe. Ale jak to się nie tłumaczył??? nic nie odpowiada na Twoje pytania? na smsy? Ja bym już chyba nie wytrzymała, bo mogę zrozumieć, że chce być z synem, ale nic nie stoi na przeszkodzie napisać do Ciebie. Dziewczyno nie wyj, tylko postaw go pod murem. Czy on w ogóle przejawia jakąś inicjatywę, żeby mieć z Tobą kontakt???

Dziewczynki Drogie !

Sytuacja niejako sie stabilizuje....i mam nadzieje, ze nie sa to tylko zludne marzenia!
Rozmawiamy, widzielismy sie i jest troszke lepiej. Sytuacja z jego ex zona przybiera na wadze..... Durna baba i tylko tyle moge o niej powiedziec! kwalifikuje sie na leczenie psychiatryczne i nie mowie tego ze wzgledu na to co czuje do Niego tylko ze wzgledu na to co wyprawia z dziecmi i cala reszta swiata!
Staramy sie omijac jej temat, i nawet sie udaje....wczoraj byl spokojniejszy, usmiechniety .....byl taki moj, jak kiedys..... nawet jego drobne zlosliwosci powrocily ( takie slodkie )....
gleboko wierze, ze nie jest to chwilowe, wiem, ze przed nami dluga droga....sporo cierpirn i wyrzeczen.....wiele lez i bolu! ale czy nie jest to wlasnie milosc? oj chyba tak, chyba na tym to polega, byc, wspierac, trzymac za reke.....oddalic sie kiedy on potrzebuje chwili samonosci.... przejsc to razem! Kocham Go, kurcze, wam wszystkim po raz pierwszy sie do tego przyznalam, zalezy mi na nim i na ich szczesciu ( on i dzieciaki).... mam nadzieje, ze moj los w koncu sie odmieni, ze nareszcie bede szczesliwa, ze ta milosc, choc pelna niedoskonalosci bedzie trwala i rozkwitnie, i ze on uwierzy, ze On jest tym kogo ja kocham i potrzebuje i dzieki komu jestem szczesliwa, a ja mu dam to czego mu brak, milosc, szacunek, wsparcie i wszystko to .....
Wiecie, te "nasze" pogaduchy wiel mi daly... nigdy w to nie wierzylam....nie ufalam.... a teraz? he he, dzieki WAM za wsparcie i porady, za slowa otuchy i pelne racjonalizmu rady!
Super uczucie!
dzieki wam dziewczynki, trzymajcie prosze za mnie kciuki. mam 30  lat, trudne zycie za soba, wile lat nieszczesci ale nadal wierz, ze bedzie pieknie!
Boje sie jak cholera ale! dla prawdziwego szczescia warto!!!!!!!!!!!!
buziaki dla was, piszcie !

...i powrot.... to istna meczarnia....powtorka z rozrywki... 0 kontaktu....kompletnie a ja znow popadam w stan zwatpienia. nie wiem juz co robic, jestem chyba nienormalna, cos z mojaj glowa jest nie tak. na zmiane sie ciesze i placze, tlumacze go i siebie i tak w kolko! o co chodzi? moze Wy mi powiecie? Moze ja za bardzo chce, zbyt mocno kocham i...i zwariowalam chyba! wpedzam sie w jakis horror na wlasne zyczenie.  nie umiem i nie moge nad tym zapanowac. Juz mi sie wydawalo, ze wszystko zrozumialam, ze wiem i rozumiem, ze wspieram i wspieram ale dlaczego to takie ciezkie? dlaczego tak ciezko jest mi znoscic to "odrzucenie", odstawienie na boczny tor?....
powiedzcie cos bo ja juz wpadam w swoista paranoje....
kompletnie sobie z tym nie radze.... i swiata poza nim nie widze!

witam Was Wszystkie!

niestety...nic sie nie uklada i juz sie chyba nie ulozy......pisze Wam to z bolem serca, siedze i rycze....bo tak mi tego zal...tak tesknie za Nim i za tymi pieknymi chwilami....
Usiluje sie jakos trzymac ale jest ciezko....
Moj mily Pan, niestey po rozmowie, do ktorej zostal przeze mnie przymuszony.... powiedzial, ze niestety w najblizszym czasie nie ma dla mnie miesca...ze sa dzieci i praca i musi wszystko wyprostowac....jest na zakrecie zyciowym i to sa jego pryiorytety! I ja doskonale rozumiem, aczkolwiek brak mi jeszcze czegos w tym wszystkim Nikt od knikogo nie odwraca sie tak nagle jak zrobil to On... pytalam ale nie dane mi bylo poznac odpowiedz..... Nie rozumiem tego....i ciezko to przyswoic i szlag mnie trafia! pokochalam go na zaboj....bez pamieci....w takim tempie...i tak....dal mi cos czego prawie nie pamietalam...o czym juz zapomnialam, schowalam tak gleboko.....i nagle zabral to wszystko!  rozmawiajac z nim doszlam do wniosku, ze na nic moje starania i tlumaczenia, ze 2 doroslych ludzi jest w stanie to poukladac....odpieral! Nic na sile....nic tu po mnie... Nie czulam sie dawno tak zle jak teraz.....sercr mi peka i mam zal do siebie, ze sobie sama na to pozwolilam, ze dalam sobie upust....i teraz mam za swoje!
na koniec naszej roxzmowy uslyszalam, zebym dalal mu jeszcze troszke czasu na to wszystko, choc mysle ze to tylko kurtuazja z jego strony! tesknie za nim jak cholera, brak mi Go....i kocham i wyje.... i co robic? jaz wrocic....jak sie pogodzic z samotnoscia? po 8 latach z ex mezem, po 8 latach katorgi w malzenstwie, ktore mnie zgnebilo i przycmilo....znowu porazka... czy mi sie nie nalezy troche szczescia w czystej postaci? dlaczego tak sie dzieje....co jest ze mna nie tak.....moze powinnam byc wyrachowana, zimna i bezwzgledna dla facetow? moze powinnam sie nimi bawic? ...chyba nie, bo wlasnie przez takie kobiete moj Pan Mily jest kostka lodu ! dajcie mi nadzieje na normalnosc... powiedzcie cos... prosze, pozdrawiam  i dziekuje !

Kochana ....
Zmiany juz zaszly i nie pomagaja...i nie jest mi lepieej i brak mi go z dnia na dzien jeszcze bardziej:(  Noce, dnie i cala reszta.....non stop on.... i pustka.... wiesz, on jako jedyne dal mi to "cos" to co mnie tak uskrzydlilo, dalo wiare i wszystko inne, pierwszy raz w zyciu czulam sie kochana , czulam sie ksiezniczka....normalna, najnormalniejsza....
Tak, mam 30 lat, mam 4ke dzieci i sama to ogarniam i jakos daje rade, ale....nie umiem tak zyc....w tym zawieszeniu...dlaczego tak jest? po 2gie, ja mam 4ke dzieci, tak! mala gromadka....i zdaje sobie sprawe ze mi latwo nie bedzie...ze moalo jest rozsadnych ludzi, mezczyzn, ktorzy ten stan zaakceptuja....a ja jestem nie podzielna! dzieci i ja to jedno! niestety, nikt nie patrzy na to ze sama daje rade, ze dobrze stoje na nogach i jest ok.... nie wiem juz sama, mam czarne mysli....wszystko jest na nie a ja ...a ja sie rozpadlam na milion czesci

A tak w ogóle to ile masz tych dzieci? troje czy czworo?

Samanto, mam 4ke dzieci, piszac zrobilam "literowke"! Przepraszam. wyszla niejasnosc.
Masz duzo racji w tym co mowisz..... ja tez nie moge tego zrozumiec, wszystkich tych unikow... nie wiem, dziwne....olal mnie, i poplebia przepasc, widac ja poleglam.... nie pozostaje mi nic innego jak posluchac Twojej rady i w gruncie rzeczy takk robie...nie dzwonie, nie pisze, nie odzywam sie..jestem sobie sama i juz.... zobaczymy, prawda i tak wyjdzie czy sens tego wszystkiego, boje sie tylko, ze jak ochlone troszke to on sie odezwie i znowu wszystko runie! a ja mausze sie skupic na dzieciach i pracy! na obowiazkach. Pozostaje mi juz chyba tylko, wierzyc ze kiedys odmieni sie moj los....chociaz....sama nie wiem czy to chila kiedy w to wierze czy tak juz bedzie.... zyje po omacku, jak widzisz po moich wypowiedziach, raz entuzjazm z nadzieja a raz zwatpienie i bol.....ale....ja juz mam dosyc, to trwa zbyt dlugo, chce normalnie zyc, mi tez sie to nalezy! pracuje od rana do nocy, dzieci, dom i przyjaciele......daje rade ale czas przestac chyba robic przystanki!
jego syn....wiem, ze strasznie przezywa wszystko, cala sytuacje z matka, odrzucenie prze nia i brak ojca, ale...tak czy tak, oni sami musza sie z tym uporac, moze wtedy cos sie mieni....
dzieki Ci Kolezanko za wszystko! bardzo! za wsparcie, pomoc, rade i swieze spojrzenie!
Ciesze sie z tego!
Pozdrawiam Cie i Was wszystkie!
Odzywajcie sie!

Kobiety ile bym nam było łatwiej gdybyśmy były może bardziej cwane, wyrachowane-niestyety yo pragnienie miłości może nawet być destrukcyjne. Sama przechodziłam podobne stany PaniPumo i wiem jak potrzeba chocizby obecjości kogoś życzliwego żeby nie oszaleć. Jedno jest pewne. Trzeba to ocenic z boku i na trzeźwo. Facet kręci i to jak cholera. Nie wątpię,że traktował Cię jak nikt wczesniej-wiem jak się czułaś-jak ktoś wyjątkowy-ale nadal tak jest. Nieważne, że jego może nie być i prawdopodobnie nie będzie, jesteś wyjątkowa, jesli sama w to uwierzysz życie stanie się prostsze, stopniowo wolnumi kroczkami. Powtarzaj sobie każdego dnia jak jesteś wyjątkowa, nawet wtedy kiedy jest bardzo żle, A potem weż to wszystko na logikę i pomyśl,ze facet mimo tego jaki byl zachowuję się teraz tak,że budzi to szok-ale nieważne. Rozdziel to jaki był a jaki jest teraz to dwie rózne osoby. Było ci wspaniale z tą pierwszą a ta druga zachowuje się tak jakbyś jej nie znała-i nie znasz jej i powoli zapomnisz i przyjdzie ktoś kto będzie dla Ciebie dobry, zasługujesz na to kobieto-pamiętaj . Nie szukaj winy w sobie bo t się szczerz zakochałaś a to znaczy,ze jesteś wrażliwym człowiekiem,który potrzebuje ciepla i uczucia, czyli popatrz ile jest w Tobie dobrych uczuć ale dasz je komuś innemu-nie jemu. On już odszedł, ne ma go-tak poprostu i spróbuj sie nie zastanawiać dlaczego i nie roztr ząsać-przyjnij to-dla Twojego dobra.

Widzę,że otrzymujesz tu dużo wsparcia i każdy życzy Ci jak najlepiej-niech to Cię ucieszy:)
Żeby przetrwać w tym całym chaosie musimy być twarde ale tylko same bedziemy wiedzieć za jaką cenę. Tyle dobrych życzęń w Twoją stronę napewno sprawi,ze los Ci podaruje coś dobrego-jestem pewna, a mówią,że mam dobre przeczucia

Pumo, powiedz nam, czy ten Twój facet kompletnie się do Ciebie nie odzywa? żadnego telefonu, smsa nic???

Ja kompletnie nie rozumiem jego zachowania i powiem Ci, że on zrobił z Tobą tak, że praktycznie jesteś bez wyjścia. Nie wiesz na czym stoisz i żyjesz w zawieszeniu, bo czekasz na niego. Nie wiesz jakie kroki masz poczynić, w Twojej głowie jest cały czas jego obraz a w sercu miłość i nadzieja. Gdybyś wiedziała, że to definitywny koniec, przynajmniej wyrzuciłabyś wszystko co by Ci go przypominało, psychicznie zaczęłabyś się wyciszać i szukać sposobu na zapomnienie, a tak co? Nawet powiedzieć koniec mu nie możesz, bo zabije Cię poczucie winy i tak właśnie koło się zamyka. Wydaje mi się, że jeśli ten stan potrwa dłużej, Ty sama zrezygnujesz, Twoje uczucie po prostu przygaśnie, a czy zupełnie zgaśnie, to będzie tylko zależało od tego jak było silne.

Dziewczyny, ja nie wiem.... Samanto, tak, jestem bez wyjscia, bo jak pytam to mowi, ze "daj mi troche czasu na posklejanie wszystkiego" ... jak chcialam juz oddac mu jego rzeczy to zapytal mnie "a co? wyprowadzasz sie gdzies?", chcialam oddac mu telefon, powiedzial, "jak to? a dlaczegeo?"...kompletna "czarna dupa" jak mawia moja przyjaciolka. Nic nie jest jasne, nic nie wiadomo, nic nie jest pewne, no moze poza tym, ze nie wiem o co w tym wszystkich chodzi! to jedyna pewna teoria!
Stan beznadziejny, tak czekam na niego, czekam na jego tel, sms, cos....i nic, tak sobie czekam i czekam....
Z jednej strony mysle, ze sie mna zabawil i wlasnie zostalam "pluszowym misiem", ktorego rzucil w kat a po chwili mysle, ze on strasznie duzo przezyl, ze jego zycie leglo w gruzach, ze nagle to on stal sie trzonem rodziny i musi pokazac synowi, ze temu podola, ze mimo wszystko, jego syn ma dom i owinien sie czuc bezpiecznie... nie wiem, zmienne teorir i nastroj, jesli chodzi o te druga teorie, to jest to bardzo prawdopodobne, facet musial stworzyc nowy dom, sam! a nie jest to latwo o czym wiemy najlepiej, my, kobiety, matki.... nie wiem sama, ze skrajnosci w skrajnosc
On mnie trzyma, nie wiem czy przez grzecznosc czy w wyniku uczucia, a ja nie potrafie tego ogarnac...i sie odnalezc

Czy pajac? nie wiem, nie chcialabym oceniac jego postepowania w ten spob, on jest juz dojrzalym facetem, ojcem i to co wynika z moich obserwacji to to, ze jest najlepszym ojcem jakiego poznalam! I sercr mu peka, ze nie dosc ze dzieci stracily dom to i jeszcze syn zostal odrzucony przez matke, za kontakty z ojcem. Wiem, ze to jest jego bolo i wcale sie temu nie dziwie. Czasem zastanawiam sie co ja bym zrobila w takiej sytuacji....moje dzieci sa jeszcze male i nic nie rozumieja, nie wiedza i nie rozumieja dlaczego ich tata nie ma dla nich czasu!! a 15lenti chlopak ma juz swoj swiatopoglad! wiec... nie bylabym taka szybka w ocenie!

I nie bronie go tu! staram sie byc obiektywna!

Kochana PaniPumo-proszę przeczytaj to co napisałam na wątku Median-możedzięki temu uwierzysz,że wszystko jest możliwe:)
Popatrz ja się podniosłam po 2 miesiącach praktycznie cześciowej depresji, która wynikła nie tylko z faktu,że zostalam zostawiona-uwierzyłam w siebie, pzrestałam być wiecznie zdołowana, załaman, patrzaca gdzieś tęsknym wzrokiem i szukająca na siłę,zaczęłam dostrzegać to,że jestem piękna i silna, wmówilam to sobie na początku a teraz tak jest, życie stałao się prosztsze--to jak magia. Pamiętakj co pisąłma-spotkasz kogoś, daj mi tylko znać kiedy, ja się będę za Ciebie modlić,żebyś po tym co przeszła miła wsparcie z góry:)

czesc Moje Kobietki

Samanto..... nie dozywalam sie poniewaz dopadly mnie kolejne zyciowe dramaty to juz jakies fatum..... brak slow, smierc bliskiej osoby plus bardzo ciezka choroba drugiej najblizszej mi osoby.... Szlag mnie trafia, ze tak sie wszystko dzieje...jakos pod gore i pod gore....chyba sie juz trosze uspokiolam....opadlam z sil i usilowalam sie skupic nad innymi tematami. Moze nawet troszke mi wyszlo.... Moje Kochanie sie nie odzywalo...az do dzis! Tak, dzis sie spotkalismy, spedzilismy razem kilka godzin...gadalismy  o wszystkim choc omijajac "nasz" temat....ale nie wytrzymalam, powiedzialam mu dzis, ze wszystko byloby dla mnie latwiejsze i lzejsze gdyby chociaz sytuacja z nim byla wyjasniona!. Bo przeciez kiedy czuje sie ze ma sie wsparcie u kochanej osoby wszystko jest inne! Powiedzialam mu to i sie zaczelo....byl skupiony i probowal byc twardy....ale mial przeblyski czlowieczenstwa! zapytalam wsprost co dalej, jak ma to wszytsko wygladac....zapytalam jak ja ma sie z tym wszystkim czuc i co myslec...ze mnie to boli i jest mi przykro, ze nie mam juz sil walczyc z wiatrakami..... przejal sie, bylo to widac....usilowal mi to tlumaczyc, to co zawsze, ze syn, ze rodzina, ze musi to poukladac.....i ja to rozumiem i wiem doskonale, ze to jest najwazniejsze....kiedy nadszedl punkt kulminacyjny i powiedzialam, ze oddaje juz wszystkie jego rzeczy, powiedzial stanowcze NIE! zapytalam ponownie, powiedzial NIE! kolejna moja prosba, zeby to zabral skonczyla sie tak: jesli naprawde tak Ci zalezy na tym zeby mi to wszystko oddac i nie miec ze mna kontaktu to ok, przyjme te rzeczy tylko wiedz., ze ja kontaktu nie urwe i przyjdzie dzien kiedy dam Ci je spowrotem! !!!! I co? wniosek taki, ze ja oczywiscie uleglam, nie wiem poczulam, ze jemu jednak na mnie zalezy ale..... potrzebuje tez czasu zeby to jakos zgrac. i wniosek taki, ze dalej nie wiem co jest grane i  o co chodzi! zapewnil oczywiscie, ze nie chodzi o mnie, ze nie ma innej i ze zle mysle, ze sie myle.....jak tak gadal, ja go przytulilam i pocalaowalam po czym powiedzialam "czesc Kochanie" i wsiadlam do auta! ....Dziewczyny, nie wiem juz....jak i co...co robic i w co wierzyc...... jak patrzylam dzis na niego to lzy lecialay mi ze szczescia ze go widze, te oczy, ten usmiech i jego lzy....ze jest taki moj a ja za nim tak cholernie tesknie..... nie wiem, sytuacja jest patowa.....
jak myslicie? co dalej?
ah...zapomnialam, dzis spotkala sie z nim moja kolezanka bedaca jego rodzina...pogadali....on nie wiem, ze my mamy taki kolezenski stosunek i jest wobec niej szczery! kiedy go zapytala co u nas.... odpowiedzial, ze wszystko ok, ze jestem ja i ze jest dobrze, ze walczy i usiluje wszystko poukladac....ze jestem i ze niby nasz zwiazek trwa choc troszke zwolnilismy bo tempo bylo za szybkie....i on sie wystraszyl... i co Wy na to?
jak to ugryzc?
caluje Was i dzieki ze jestescie !!!

Buziaki

Jej nie wiem co powiedzieć hmmm...wiesz Pumo...współczuję Ci tych wszystkich nieszczęść, które na Ciebie teraz spadły, ale widzę, że jesteś silną kobietą. On Ci daje nadzieję i tym żyjesz, to Cię trzyma, ale wiesz co? sama zobaczysz, że pomału (jeśli to tak jeszcze potrwa), nauczysz się żyć bez niego. Tylko żeby na powrót jego czasem nie było już kiedyś za późno. Oddaj mu te rzeczy, choć jestem przeciwniczką tego typu posunięć, ale oddaj, niech wie, że nie żartujesz. Może przemyśli sobie coś, skoro powiedział, że przyjdzie taki dzień, że Ci to wszystko odda, to niech stara się, by taki dzień nastąpił jak najszybciej. Niech poczuje, że zaczynasz podejmować już jakieś decyzje i że nie będziesz wiecznie czekać.

Pewnie Ty inaczej podchodzisz do tego, bo widzisz jego twarz i znasz waszą rozmowę, ale sama widzisz nawet Dan1982 zasugerował, że on jest nieszczery wobec Ciebie. No bo to naprawdę jest niezrozumiałe. Czy on Ci wytłumaczył co on musi sobie poukładać, że Ty mu w tym przeszkadzasz?

...witajcie...

wlasnie zakonczylam to wszystko! tak, to ja podjelam decyzje i ja ja wcielam w zycie.... dzisiejszy dzien byl najstraszniejszym ze wszsytkich i dal i poglad na caloksztalt sytuacji....
dzis zmarla najblizsza mi osoba.....bylam przy niej caly czas do samego konca.....to dla mnie wielka tragedia i zal, cos czego nie umiem sobie wytlumaczyc, bezsilnosc i niemoc.....kiedy wyszlam ze szpitala zadzwonilam do niego....rozplakalam sie i poprosilam zeby mnie przytuil, ze potrzebuje tego..... na co on, ze nie ma jak teraz i oddzwoni...oczywiscie nie zrobil tego, wysylajac mi smsa z informacja, ze nie moze robic takich rzeczy przy synu i ma nadzieje, ze to zrozumiem.. i zrozumialam..... dziecko nie powinno byc swiadkiem takich sytuacji....ale, pozniej kiedy czekalam na jego tel...szlag mnie trafial i postanowilam sama zadzwonic, potrezbowalam go ....i wsparcia. po kolejnej probie dodzwonienia sie wyslalam smsa, ze go potrzebuje i dlaczego nie odbiera...i dostalam wiadomosc, ze on jest u znajomych, ze nie moze rozmawiac i musi sie "zdystansowac".... szkoda gadac..... napislalam co mysle, ze przepraszam, za cale zlo swiata i dziekuje za wsparcie i lekcje zycia!( tak w skrocie mowiac )
wylaczylam telefon i koniec. jest mi z tym ciezko ale...nie jestem workiem treningowym!

i co myslicie, dobrze zrobilam?

Czesc moje Dziewczynki.....

mija kolejny dzien bez niego....nie jest dobrze...tesknie jak diabel.....dzwonil dzis do mnie w sprawach sluzbowych, troszke pogadalisy omijajac oczywiscie "nasz " temat! Moze i dobrze...ja jauz nie chce chyba sluchac tego wszystkiego...... nie wierze i wierze w to na zmiane....a jaka jest prawda? mysle, ze nawet on sam jej nie zna.
Tak czy tak, zycie sie toczy.....doslownie...toczy.....jezdzac wypatruje jego samochodu, schudlam juz 6 kg w ciagu 1,5tyg....nie mam ochoty na nic, nawet nie mialam sily do Was pisac......
ale, tak nie moze byc, Was nie moge zaniedbywac !
Powiedzcie co tu dalej robic, jego znajomi, rodzina znaja temat...i twierdza, ze mam czekac, ze zrozumie, ze sie opamieta , ze ochlonie i zateskni.... a ja? co ja mam robic, czekanie mnie wykancza!....
Co u Was moje Babeczki silne jak deby co slychac, piszcie. pozdrawiam

Ten człowiek bawi się twoimi uczuciami. Oczywistym jest że cie nie kocha bo gdyby kochał czuł by dokładnie to co ty czujesz do niego i podobnie by to okazywał, a on tylko zwodzi i daje ci nadzieję.Co do 15 letniego "dziecka", chłopak w jego wieku ogląda się już za kobietami a nie za tatusiem który musi go przytulić.Te jego łzy są łzami na pokaz. Jest grupa osób która potrafi je ronić prawie na zawołanie a w sytuacjach w których powinni okazać się wrażliwymi ,reagują jak on gdy zapłakana i smutna oczekiwałaś jego wsparcia, a ono nie nadeszło. Ten gość to zręczny wyrachowany manipulator i jakoś nie widzę go jako głowy 7 osobowej nowej rodziny. Swoją drogą dziwię się jak łatwo przekonał cię , że jest taki wspaniały a za całe zło w jego życiu odpowiada "okrutna" żona. Stara śpiewka.
:-)))
Reasumując, jeśli koniecznie chcesz zostać pozbawiona godności, trzymaj się tego drania.

My może nigdy nie będziemy w stanie Ci powiedzieć "cześć kochanie, ładnie wyglądasz...", ale za to zawsze Cię zrozumiemy i będziemy wspierać
Tymczasem trzymaj się i skorzystaj z tej lekcji jaką daje Ci życie

Witaj Izo..widziałaś się z nim? czy tylko go widziałaś zawodowo? rozmawialiście o was?

Mam na imie Iza i... jestem tu z nadzieja, ze bede mogla sie tu poczuc jak na "babskim spedzie" smile...pogadac, pozalic, wesprzec i poplakac.... pozdrawiam Was

Nio, a nie masz tak na imię ?