Jak to zrobić, żeby nie bolało? - Netkobiety.pl

Tak na prawdę przechodziła mi taka myśl przez głowę. Głównie wtedy kiedy pił całymi dniami. Buntowałam się, odchodziłam, wyprowadzałam, odcinałam go od kasy, a potem... wracałam. Ale czy tak ma wyglądać życie? Ciągła niepewność czy pójdzie pić, czy nie? Skończył już terapię, psycholog nie jest w stanie zrobić dla niego nic więcej. Jest postęp, bo przez ostatni rok upił się trzy razy. Wiem, że może brzmi to śmiesznie, że tylko trzy razy... Dla mnie to sukces. Dla niego jeszcze większy.
Poza tym nie jest źle. Ale ta wada nie jest ot taka sobie. Jest poważna. Z tej choroby mówią, że się nie wychodzi. I tego się boję.

Zastanow sie czy powodem twoich watpliwosci jest nowy facet, ktorego poznalas czy problem alkoholizmu Twojego chlopaka.

Myślę, że jedno i drugie.

ech... popieprzone jest to życie. Długo tak nie pociągnę, siedząc w domu, patrząc na niego... myśląc o innym... waham się...

"Z każdym można się dogadać, ale alkoholik bądź hazardzista to zagłada dla rodziny"

Słowa mojego 65-letniego wujka, którego koledzy i szwagier byli alkoholikami.

Po Twojej stronie wysiłek.

Dobra cecha dla męża o ojca.

Zachowanie prawdziwego przyjaciela. Pomaga w rozwoju TWOIM, TOBIE.

Niezbędne, żeby być z kimś dłużej.

Bardzo potrzebne u męża, ojca, kochanka, przyjaciela.

Mmm. Absolutnie cudowne. I niezbędne, jeśli ma się z kimś być dłużej.

To znaczy co? W jaki sposób o Ciebie dba?
Przypomina mi się dowcip o bacy:
- Baco, dałbyś na partię krowę?
- A juści, ze bym dał.
- A konia byś dał.
- No psecie, ze bym dał.
- A owce?
- Owce? Ni.
- Dlaczego?
- Bo łowce mom.

Twój chłopak zrobiłby wszystko, w ognień i wodę by skoczył... Skoro nie musi. Ale posłuchać, zainteresować się, to zbyt wiele. To mógłby dać, ale jakoś nie daje. Nie daje Ci to do myślenia?

Sprzeczność. Kto kocha jest zainteresowany.

Nie interesuje go Twoja praca.

Skończony cham.
Gdyby mój Kochany przerwał mi w pół zdania, chyba by dostał w twarz. Chyba, bo nie wiem co bym zrobiła. To się nie zdarzyło i mam nadzieję, że się nigdy nie zdarzy. Właściwie nawet ex mi nie przerywał...

Jak wyżej. Totalnie olewa.

Widzisz tu jakiekolwiek zainteresowanie Twoimi uczuciami? Ja nie widzę, nawet przez lupę. Jeśli mu mówisz, co jest dla Ciebie ważne a on ma to gdzieś, to gdzie ma Ciebie? Ciepło, ciepło... W tym samym miejscu gdzie Twoje uczucia.

Obudź się, proszę. Nie wierz w słowa. Patrz co robi.

W jakiej dziedzinie? Przypomnij sobie kiedy możesz na niego liczyć. A teraz policz ile razy się zawiodłaś.

To akurat standard... Pod warunkiem, że nie musisz błagać, tylko mówisz: potrzebuję tego, zrób to tak. Ale piszesz, że nie możesz liczyć na jego uwagę, jego umysł, zainteresowanie Twoimi sprawami (i firmą, która Was utrzymuje). To w czym Ci robaczek pomaga?

Przestań się obwiniać. Nie zauważył niczego, bo WCALE NA CIEBIE NIE PATRZY. Nie obchodzisz go. Jego obchodzi tylko on sam. Będzie rozpaczał przez chwilę, bo nie będzie wiedział kto go utrzyma. Ale błyskawicznie znajdzie sobie drugą mamuśkę. Kobiet, które nie patrzą albo patrzą i nie widzą, jest cała masa. Bardzo wiele z nich za słowa odda życie. Mam nadzieję, że Ty już nie.

Brak Ci normalności. Mężczyzny, który zapoluje na mamuty, potem rzuci łup do Twoich stóp i będzie szczęśliwy, gdy go pochwalisz. Mężczyzny, który umożliwi Ci czerpanie radości z macierzyństwa - bo matką będziesz super (tylko uważaj, żebyś nie była nadopiekuńcza).

Tym, co się boją, bździnami na pogrzebie dzwonią.

Każde dziecko ma dobre serce i jest hojne - gdy rozdaje nie ze swego, gdy dostaje miłość, gdy ktoś inny troszczy się o jego bezpieczeństwo i byt, gdy nie musi w ogóle schodzić na ziemię. "Twój" chłopak buja w obłokach, bo mu na to pozwalasz.

Niewątpliwie. A Ty mu nie pozwalasz się rozwijać. On nie musi myśleć, bo Ty myślisz za dwoje. Może być nieodpowiedzialny, bo Ty jesteś odpowiedzialna za bardzo.
Reasumując: Twój chłopak ustawił się wygodnie - ma w Tobie jednocześnie mamuśkę, opiekunkę i kochankę. Ty poświęcasz się, oddajesz się cała, podporządkowujesz się i TRACISZ CZAS na egoistę, egocentryka, narcyza, alkoholika w jednym. Skąd wniosek, że on Ciebie kocha, nie mam pojęcia. Trzyma się Ciebie, bo mu tak wygodnie i nie troszczy się o Ciebie ani o Twoje uczucia. Nie jest materiałem na męża ani ojca. Nie jest przyjacielem. Jest pasożytem, a Ty jego żywicielem.

Zastanawiasz się, czy przestać dać się wysysać. I jest to dla Ciebie problem. Myślę, że poważny. Może jesteś współuzależniona - nie znam się na tym. Może potrzebujesz psychologa. A może wystarczy odcięcie się od pasożyta.

Nie rozumiem dlaczego wybrałaś tego dziamdziaraka, który niczego nie wnosi. Może masz niezaspokojona potrzebę matkowania? Osobiście gdybym chciała syneczka, to bym sobie urodziła a nie brała pod opiekę cudzego, w dodatku bezwzględnego. Ale to Twoje życie.

Życzę Ci szczęścia (z czysto egoistycznych pobudek - człowiek, który cierpi, nie myśli rozsądnie, czasem wcale nie myśli i rozsiewa nasiona nieszczęścia. Np. rodząc dzieci komuś, kto nie powinien nigdy przekazywać swoich memów ani genów). Chciałabym, żebyś kopnęła w tyłek swojego chłopaka jak najszybciej. Myślę, że poukłada Ci się z drugim, a gdyby nie, to wyjdziesz na ród ulicy, pstrykniesz i zgarniesz następnego.

Jesteś dobra i mądra. Każdy mężczyzna chciałby być z taką kobietą. Możesz wybierać i przebierać. Od Ciebie zależy, czy sobie zmarnujesz życie z niedorobionym "artystą", czy będziesz z kimś godnym Ciebie. Skąd wiem, że niedorobiony? Gdyby coś umiał, miałby na życie, a nie kazał się utrzymywać.

Oczywiście Ty zrobisz co zechcesz i niekoniecznie będzie to to, czego ja bym chciała dla Ciebie.

Trzymam za Ciebie kciuki.

Dzięki dziewczyny za Wasze odpowiedzi. Dały mi do myślenia i właśnie teraz tak sobie siedzę i myślę.

Niewątpliwie w wielu kwestiach macie rację. Szczególnie Ty Artemido.
Cholera, jak się tak zastanowię, to faktycznie M. (na potrzeby historii nazwę mojego faceta M.) wiedzie sobie takie beztroskie życie. Ja pracuję, ja się wszystkim zajmuję. On głównie siedzi w domu, gra na instrumentach i gotuje obiady. Chwała mu za to chociaż, akurat ja nie cierpię tego robić.

Wiem, że M. dba o mnie na swój sposób. Właśnie poprzez te obiadki, śniadania do łóżka, itp. On robi dla mnie różne rzeczy, ale faktycznie, są to takie codzienne drobnostki, a mnie chodziłoby o coś więcej.

Jeszcze sprawa seksu. Tu też jest konflikt. On chciałby kochać się codziennie. Pamiętam jak się starał wiele razy: świece, afrodyzjaki itp. Mnie to nie kręci, zresztą jak ma kręcić po całym dniu pracy, kiedy wracam wytyrana? Doszło do tego, że uznałam, że we mnie jest problem i poszłam do seksuologa. Okazało się, że babka powiedziała to co Wy, tzn. że M. jest takim dzieckiem wciąż, a ja szukam mężczyzny, w którym będę miała oparcie i stąd opór. Staram się to zmienić jakoś, no ale cholera nie mogę. Kiedy się kochamy myślę o kimś innym, żeby się rozbudzić. Chore, nie?

Powiem Wam, że boję się cholernie. Jak mu to powiedzieć? Co mam rzucić mimochodem przy śniadaniu, że się wyprowadzam? Jakoś sobie tego nie wyobrażam. Nie wiem też co z firmą. Niby jest na mnie, ale pomimo tego, że rzadko się tam pojawia to jednak był czas kiedy ja nie mogłam i on się wszystkim zajmował. Nie umiem tak po prostu powiedzieć, moja firma, nic ci do tego. Sumienie mi nie pozwala.

Myślę o tym drugim mężczyźnie. Mało go znam, ale czuję się przy nim dobrze. On jest zdecydowany. Ufam mu i czuję, że mnie nie zawiedzie. Zaprasza mnie na 60 szczęśliwych lat Może to śmieszne, ale... tak bym chciała żeby miał rację. Gdybym była sama nie byłoby problemu.

I tak muszę jeszcze trochę poczekać. Za kilka dni jest rocznica śmierci taty M. Abstrahując od tego co czuję, że się waham, to myślę, że w ten czas powinnam być gdzieś obok M. A potem będzie mi łatwiej...

Trzymajcie kciuki i dzięki!

No i się coś skończyło, a ja się pogubiłam. M. znów wpadł w ciąg alkoholowy, ciężko było, póki co wyjechał z miasta do rodzinnego domu trochę odpocząć. Ja w tym czasie mam czas na myślenie. Spotykam się z tym drugim facetem, ale zaczęłam się wahać. Opadły emocje, odleciały motyle z brzucha, zaczyna się normalne życie. Nie wiem co do niego czuję. Myślałam, że się zakochałam, ale nie wiem już. Siedzę w mieszkaniu, patrzę w koło i żal mi tego co tu jest, tych chwil spędzonych z M. - tych dobrych oczywiście. Jest tu tyle wspomnień, tyle czasu...
A ten drugi stara się. Chce ze mną zamieszkać. W poczuciu euforii powiedziałam co czułam w tamtym momencie i powiedziałam, że go kocham. Teraz jednak nie wiem. Powiedziałam też - kiedy M. pił - że już nie chcę takiego życia (bo nie chcę), że chcę się wyprowadzić i z nim zamieszkać. Dwa dni przeglądaliśmy oferty, oglądaliśmy mieszkania... A ja nie wiem jednak. Nie wiem czy go kocham.
Dobrze mi się z nim rozmawia, spędza czas, ale im dłużej to trwa to chyba wydaje mi się, że jest bardziej to na stopie przyjacielskiej - przynajmniej z mojej strony. Jak mu to powiedzieć? Zranię go. A może miłość przyjdzie później? A może mi się tylko wydaje.
Do tego moja mama jak spotkała go kiedyś ze mną przypadkiem powiedziała, że nie umiem sobie wybierać facetów, że nie mam gustu... Może i wygląd nie jest najważniejszy, jasne, ale nie jest to fajne jak własna matka mówi, że facet nie jest przystojny itp. To bolało.
Kurde. Nie wiem co robić. Najchętniej wszystko bym odwróciła, została z M. gdyby tylko nie pił. A takiej gwarancji nie mam i nigdy mieć nie będę

Najgorsze jest to, że sama nie wiem czego chcę. Jak jestem sama w domu (mieszkam z M.) to żal mi się stąd wynosić, wspominam to co było dobre, choć wiele było też złych, nawet bardzo złych momentów.
Z kolei jak jestem z tym drugim to myślę sobie, że można by spróbować, ale kurde... ostatnio nawet kiedy mnie całuje to przestałam TO czuć. A dokładniej to raz TO czuję, raz nie czuję.
Wiem, że pewnie trudno to zrozumieć, bo ja sama tego nie ogarniam i przez to nie wiem co robić.
Ten drugi czeka na odpowiedź gdzie i kiedy się wprowadzamy i rozpoczynamy nowe życie. Ale ja nie jestem pewna czy chcę. A z drugiej strony nie chcę patrzeć jak M. pije. Bo pomimo tego, że już mi to wiele razy obiecywał, że nie będzie, pomimo tego, że się rok leczył to to się zdarza. Ostatnio coraz częściej. A ja wtedy zamiast mu pomóc, wspierać, to wychodzę rano i wracam wieczór, nie mogę na to patrzeć.
Nie mogę też powiedzieć, że nie kocham M. Czuję coś, miłość tak szybko nie wyparowuje.
Może najlepszym sposobem byłoby wyprowadzić się od M.? I nie wprowadzać się do tej drugiej osoby. Zamieszkać samej. Może coś sobie wynajmę i jakoś to będzie?
Co myślicie?