Związek na odległość-co zrobić by facet chciał sie częściej widywać? - Netkobiety.pl

Mówiąc szczerze jeszcze nie spałam z facetem nigdy przedtem, powiedzmy że dziewicą juz nie jestem próbowaliśmy kilka razy  ale seksu takowego nie było bo chyba stres wziął góre.

Za długo oszukiwałam samą siebie, ale teraz już wiem co powinnam zrobić, dziękuje za rade i pozdrawiam

Witam Kobiety, bardzo fajne to forum, podczytuję różne wątki od jakiegoś czasu, a dziś potrzebuję Waszej opinii.
Poznałam swojego faceta przez internet, półtora roku temu, jest to związek na odległość. Spotykaliśmy się nieczęsto, bo właśnie - odległość. Niby wszystko szło dobrze, aż tu ostatnio mi napisał, że proponuje mi wirtualny masaż i że: "taki zdalny masaż mógłby byc przyjemny tylko musiałabys mówić co czujesz masując wskazana częśc ciała, juz mam wizje skypa i masażu."?
Odpowiedziałam, że seks przez internet mi się nie podoba, na co on się oburzył, że źle go osądzam, że to ja mam dziwne skojarzenia.
Czyżby? Czy naprawdę źle zrozumiałam?

Ewunia, mam nadzieję że nie masz mi za złe, iż wcięłam się w Twój watek, ale wydaje mi się że problem jest dokładnie taki sam. Mężczyzna wybiera internet jako drogę poznania kobiety, następnie wybiera kobietę mieszkająca daleko. Jak się spotkają to jest czuły, troskliwy, kochający, kobieta nie ma żadnych wątpliwości, że jemu zależy na niej.
A jednak nie zależy mu na częstych spotkaniach z nią.
Oczywiście nie powie jej tego wprost, jakby sobie trzymał tę kobietę. Po co? W rezerwie? Jako trofeum? Nie rozumiem...
Mój pan, rozwiedziony, od początku twierdził, że szuka związku na stałe, a choć tyle czasu minęło, żadnych poważnych rozmów podjąć nie chce.
Próbowałam się z nim rozstać, ale nie odpuszcza. Zawsze potrafi mnie tak "przemaglować" w rozmowie telefonicznej (nieraz 2-3 godziny) aż stanie na tym, czego on chce. Zawsze słyszę, że ja jestem jego wymarzona kobietą, że innej z takimi cechami charakteru by nie znalazł, żebyśmy jeszcze raz spróbowali itp.
Jest zawsze bardzo miły w tych rozmowach, podejrzewam, że nie jest szczery, ale przecież mu tego nie udowodnię. Dlaczego jestem taka bezbronna? O, dziś rozmawialiśmy i twierdzi, że o tym wirtualnym masażu to był żart, że nie zrozumiałam. Próbowałam ustalić kiedy następny raz się zobaczymy - przykro mu bardzo, bo za mną szalenie tęskni, ale on teraz nie przyjedzie bo zima i pilne wydatki na ogrzewanie. Mówię że ja przyjadę do niego, odparł - to świetnie, ale nie ustalajmy jeszcze dziś szczegółów, zobaczymy.
Poradźcie coś, z kim ja ma do czynienia, o co tu chodzi?

Ewunia, dzięki :-) Potrzebna mi była Twoja opinia, bo wcale nierzadko słyszę od niego (podobnie jak Ty słyszałaś), że ja coś sobie wymyślam, że źle interpretuję, że co innego miał na myśli itp. I człowiek (ja) wtedy głupieje i nie wie o co chodzi? Widzę czarne, a tu mi pan wmawia, że jest białe, to może ja ślepa jestem?
Trochę mam tak, że boję się kogoś zranić, myślę że może on jednak ma jakieś uczucia, tylko nie potrafi ich okazać itp. Stąd moje obchodzenie się z kimś jak z jajkiem.
Ostatnio zapytałam go, czy czuje się przeze mnie kochany, entuzjastycznie potwierdził, że tak. Oczywiście nie zapytał o moje uczucia, pewnie go to nic a nic nie obchodzi. Próbowałam mu powiedzieć, że jest mi źle, że moje potrzeby nie są zaspokajanie, ale to "jak grochem o ścianę".
Może on w ogóle nie potrzebuje bliskości, odpowiadało mu właśnie to, że jestem daleko i nie będziemy się często widywać. Może jest uzależniony od pornografii albo seksu w internecie, a domyślam się że za to trzeba płacić. Może kobieta mu mało jest potrzebna w domu (z codziennością typu gotowanie, sprzątanie, on sobie świetnie radzi sam), chciał mnie mieć tylko dla jakichś pozorów, np. przed rodziną albo w pracy (jest nauczycielem), samotny facet bywa postrzegany przecież jako dziwak. Lecz może przyszło mu do głowy jakby mnie tu jeszcze wykorzystać i stąd ta propozycja seksu przez skype (z kamerką oczywiście).
A pozory stwarzał świetne, na początku składał poważne deklaracje, robił plany na przyszłość, oprowadził mnie po swojej rodzinie i znajomych, nalegał żebym zostawiła swoje rzeczy u niego, bo po co mam za każdym razem je wozić itp. I pewnie by sobie te pozory tak trwały, gdybym nie zaczęła się domagać konkretów. No i chyba było tak jak u Ciebie, ja go traktowałam na 100%, a on mnie może na 20% tylko. Czyli okazał się niepoważnym człowiekiem.
Masz rację, trzeba zamknąć ten rozdział, bo inaczej będę tak siedzieć i myśleć, a on od czasu do czasu będzie mi w rozmowach odstawiać scenki aktorskie pt. "nie porzucaj mnie" - ale nie zrobi nic, żeby mi było z nim lepiej.
Stwierdzam, że wyleczyłam się ze znajomości z internetu na odległość. Jeśli jeszcze kogokolwiek w ten sposób poznam, to tylko w bliskiej odległości i od początku z nastawieniem na częste osobiste spotkania - po prostu druga osoba jest nam potrzebna po to, żeby mieć z kim spędzić razem wolny czas, święta, wakacje - czyż nie?
Pozdrawiam Ewuniu, trzymaj się cieplutko.

Ewunia, ponieważ komuś już odpowiadałaś na to pytane, to tylko się upewnię - nie było u Was takiego normalnego seksu? Bo piszesz: ale seksu takowego nie było bo chyba stres wziął góre.
No bo u mnie też nie było normalnego, tradycyjnego seksu, co on tłumaczył że ma problemy, a ja starałam się zrozumieć, gdyż z wiekiem panowie miewają kłopoty, a i zażywane regularnie leki na tę sferę wpływają.
Teraz jednak myślę, że jemu nie zależało na tym samym o co mi chodziło, że z nim nigdy nie byłoby lepiej w sferze intymnej...

Najgorsze jest to, że zaangażowałyśmy się, bo oni robili nam nadzieje. Dlaczego tacy panowie, którzy jakby nie potrzebują normalnego życia z kobietą (pisanie i telefon im wystarcza) - wybierają sobie te najbardziej uczuciowe kobiety?!
Gdybym trafiła na faceta, który wiąże się z kobietami tylko dla seksu i co parę tygodni/miesięcy zmienia partnerkę, to przynajmniej wiedziałabym o co chodzi, że to taki typ. A tutaj nie rozumiem nic.

Ciężko mi się pozbierać, Tobie pewnie też, pół roku czy półtora to nie jest wielka różnica, bo jak się myślało o kimś, że to "ten", jak się świetnie dogadywało, jak czas spędzony razem był niczym niezmącony, to trudno tak nagle go z serca i myśli wyrzucić. A ja jeszcze muszę jakoś swoje rzeczy od niego odebrać.
Pozdrawiam :-*

A czy wy same nie robicie nadziei, nie słodzicie, nie dajecie znaków, że wam zależy...

1. Każda kobieta jest uczuciowa i nikt nie wybiera tych mniej lub bardziej. Wzbudzanie uczuć u kobiety zależy nie tylko od mężczyzny ale i samej kobiety.
2. Czy nie tworzycie iluzji, bo tak bardzo pragniecie być z kimś?
3. Dlaczego nie dążycie do spotkań, nie stawiacie warunków - ze strachu, że odejdzie on?
4. Czy nie dajecie mu wolnej ręki w działaniu, a gdy zauważa, że wam zależy i robi co chce, to jedynie narzekacie, że jest źle?
5. Ci, którzy lubią pisać i telefon im wystarcza - niejednej w głowie zawrócili, są doświadczeni, wiedzą co i kiedy powiedzieć, by wzbudzić emocje lub poczucie winy, może by wybierać nie piękne słówka a mężczyzn którzy czynami pokazują jacy są?

Chyba najlepiej postawić zasady jakie się ma, niż złudzenia czegoś co być może będzie. Zobacz sama - gość zaproponował Ci virtualny masaż - co będziecie siedzieć przed kompem i on masuje swoją pompkę, a Ty nie potrafiąc się skupić na masowaniu siebie i pisaniu mu jak to fajnie - będziesz zadowolona? Wątpię. 
Trzeba od samego początku wiedzieć, czego się chce, dążyć. Odfajkowywać, mówić - koleżeństwo itp., bo przecież Ty  pragniesz   czegoś więcej, więc to więcej jest ważne i takie dawać sygnały mężczyźnie trzeba. On - akceptuje bo też tego chce, albo odchodzi i wszystko.

Wstydzisz się, że w wieku 24 lat byłaś dziewicą? To nic wstydliwego, znam osoby po trzydziestce, które zachowały dziewictwo. Każdy jest inny, niech żyje świat hetero, na pohybel światu homo (dla inteligentnych inaczej: ...światu homofobów...)
Znam takie przypadki "miłości" na odległość... Za każdym razem facet okazuje się dupkiem... "Nic dwa razy się nie powtarza...?"

Sam mam podobny problem ze związkiem na odległość... W sierpniu poznałem piękną Kobietę, nie powiem, ruszyło mnie, taki nagły piorun... Leżałem wtedy w szpitalu po wypadku. Zaczęliśmy się spotykać, w końcu postanowiliśmy spróbować wspólnego życia. Ona jest rozwódką, ma córkę w gimnazjum, mieszkamy od siebie ok. 50 km. Córka chce do końca chodzić do szkoły, w której jest aktualnie. Ustaliliśmy, że weekendy spędzamy razem, resztę dni Ona poświęca córce... Po kilku latach mielibyśmy zamieszkać razem u mnie. No niestety, mojej Pani zebrało się na flirty z moim żonatym kolegą, wspólne spacery, siadanie na kolanach, pieszczoty, pocałunki... Wszystko wydało się po jakimś czasie... Gdyby sama się do wszystkiego przyznała...Teraz jestem w kropce, nie wiem, jaką decyzję podjąć... Rozmawiałem z tym kolegą, przepraszał mnie za wszystko, z moją Panią także rozmawiałem, sama nie wiedziała, dlaczego to zrobiła... Wybaczyłem im obojgu, ale rana pozostała... Nadal mieszkamy te 50 km od siebie, niby niedużo, ale po tym, co się stało dystans jakby urósł... Ona cały czas twierdzi, że Jej zależy na mnie, ale ta zadra w sercu pozostała... W końcu rozwód wzięli po tym, jak Ona zostawiła męża z córką i odeszła z innym facetem... Przestałem Jej ufać... Czy to, co zrobiła, i odległość, jaka nas dzieli, ma mieć wpływ na nasze relacje? Mam zapomnieć o Niej i zacząć nowe życie, czy spróbować z Nią jeszcze raz?

Według tego, czego mnie nauczono w dzieciństwie, powiedziałabym: wybacz jej, zapomnij, daj jej drugą szansę, jest tylko człowiekiem, każdy popełnia błędy, kto jest bez winy niech rzuci kamieniem itp. A nawet, że to Twoja wina, bo odmawiałeś jej seksu, a ona ma nadzwyczajne potrzeby w tym zakresie i po prostu nie dała rady się opanować :-)
Według moich doświadczeń z dojrzałych lat, powiedziałabym: co to za tłumaczenie, że nie wie dlaczego to zrobiła, chyba jest pełnosprawna umysłowo, żeby wiedzieć co robi? Miała pomroczność jasną? Totalnie się upiła? Twierdzi, że jej zależy, ale to tylko słowa, mówić można wszystko, a czynem dowiodła, że jej na Tobie NIE zależy. Że to iż zdradziła męża świadczy na jej niekorzyść. Że musisz wejrzeć w siebie i zobaczyć, czy naprawdę dasz radę uleczyć tę zadrę, czy odbuduje się Twoje zaufanie do niej. Są związki, które potrafią "przerobić" zdradę i żyją zgodnie dalej, inni męczą się w nieufności, podejrzliwości, ciągłym wypominaniu i poczuciu krzywdy - i w końcu i tak się rozchodzą, tylko dużo mocniej poranieni.