Przyjaźń z dzieckiem innej wiary. - Netkobiety.pl

Też mi się tak wydaje, tylko chodzi o to, że to są małe dzieci i w końcu nie będą wiedziały o co chodzi...

myślę że wiara nic tutaj do rzeczy niema,dopóki się nie zacznie w nią któraś ze stron ingerować,20 lat miałam sasiadkę i koleżankę ze świadków Jehowy,fakt bawiłyśmy się razem itd,jednak ona jak i jej młodsza siostra odgradzały się same od koleżanek,teraz może już to takiej sensacji nie robi być innej wiary,ale kiedy one były małe często z nich szydzono choćby dlatego że nie chodziły na religie

Dlatego od małego trzeba dziecko wychowywać w tolerancji i uczyć, że na świecie są różne religie, a nie tylko ta w którą się wierzy. To świetnie, że chłopaczek ma takiego przyjaciela! Czego się boisz autorko, że będzie miał wątpliwości co do waszej religii? Każdy człowiek ma prawo wybrać i sam najlepiej wie w co wierzy! Ja jestem ateistką, ale jak moja córka będzie chciała się ochrzcić, to jest jej wybór, jej uczucia i jej sumienie i ja nie śmiem w to ingerować!

Dziękuję wszystkim za podjęcie tematu

Nie, nie wpadam w panikę, boję się tylko o odczucia małego dziecka, które może przerosnąc nadmiar wiedzy o różnorodności wyznań. W klasie ma innego kolegę, który ma tatę Anglika, ale dzieci są wychowywane w wierze katolickiej. Rodzice tego dziecka mają ślub katolicki, jego tata przychodzi z rodziną do kościoła, ale nie przystępuje do Komunii św. co wnuczek też zauważył. I wie że sa różne religie, i że trzeba szanowac wszystkich.

Tak było, to prawda- teraz trochę w szkole nauczyciele tłumaczą i "łagodzą obyczaje" i ogólnie jest większa tolerancja. Wnuczka gimnazjalistka też ma koleżankę od świadków Jehowy ale ona już ma utrwalony swój światopogląd...

Mi się wydaje, ze prawdziwa wiara albo jej brak dojrzewa u człowieka, kiedy jest już dorosły. To co ukształtuje się w umyśle w czasie dzieciństwa, nie ma aż tak dużego znaczenia jakby się wydawało. W końcu każde dziecko wcześniej, czy później odkrywa że Świętego Mikołaja nie ma.

Fajnie, że młody człowiek ma taką możliwość i to dziś- gdy nie ma już tabu, jeśli chodzi o wyznania
Jeśli wychowujecie dziecko po katolicku, a to jest ewangelik (różnica nie jest tak rażąca, zupełnie inaczej byłoby gdyby chłopczyk był islamistą) to zawsze można wykorzystać tą sposobność i skupić chłopców w tym ,co ich łączy: czyli Bogu Ta cała otoczka; rytuały charakterystyczne dla danej religii, zwyczaje, to jest ciekawe, ale dla prawdziwej duchowości mało istotne Najważniejszy w życiu osobistym-duchowym jest przecież Bóg i fajnie by było, gdyby chłopców łaczyła właśnie miłość do PRZECIEŻ TEGO SAMEGO Boga -i to warto umacniać i zwracać na to uwagę

Sedno sprawy

Witaj
Moja córka w tym roku zaprzyjaźniła się ze swoją rówieśnicą z klasy- Chinką,która jest buddystką.Nie mam absolutnie nic przeciw religiom,które są tak pacyfistyczne.Córka widząc na szyi koleżanki wisiorek z posągiem Buddy zaczęła z nią na ten temat rozmawiać i dzieliła się ze mną wiadomościami i swoimi spostrzeżeniami.
Niestety religia katolicka nie jest tak tolerancyjna i wiem,że katolickie radiomaryjne fanki w beretach z sąsiedztwa dyskryminują ich rodzinę.Z tego co wiem dziewczynką odkąd mieszka w naszymi mieście przeprowadzał się już sześc razy z tego powodu.

Ja bym bardziej bała się gdyby moja córka zaprzyjaźniła się z dzieckiem z rodziny fundamentalistów katolickich.

W mojej rodzinie są wyznawcy Świadków Jehowy ( których uważam za niezbyt bezpieczną sektę).Adwentystów Dnia Siódmego i chrześcijanie prawosławni więc córka ma pojęcie o inności wyznań.

Niech sobie dzieci robią co chcą! Przecież przyjaźń to nic złego obojętne z kim. Wiara, kolor skóry, wygląd, status majątkowy nie ma znaczenia.

Autorko pisząc pierwszego posta co miałaś na myśli? rozważałaś np zakaz spotykania się z tym "innym" chłopcem czy tłumaczenie dziecku, że tamten chłopczyk i jego rodzina robią lub są źli bo mają inne poglądy?
Twoje pytanie brzmiało: "Czy nie robimy błędu pozwalając na tę zażyłość ?" więc sądzę, że mogłaś mieć takie myśli. Dla mnie to przerażające. Wydaje mi się, że sprawę najbardziej komplikują dorośli i to jeszcze Ci ślepo wierzący w swoją wiarę.Bo ich wiara jest cacy a wszystkie inne są bee... Wybacz nie chcę tu urazić niczyich uczuć religijnych ale ja właśnie tak to odebrałam.

Aktualnie jestem w ciąży i nie zamierzam ochrzcić dziecka, za to rodzina bardzo mnie atakuje. Nie rozumiem tego - skoro są katolikami to powinni wykazać się tolerancją. A oni mijają się ze swoją własną wiarą - o ironio, hipokryci. Nie wiem co w tym złego że chcę aby moje dziecko miało prawo wyboru. Przepraszam za swoją własną historię trochę nie na temat.

Myślę, że dla Twojego wnuka to będzie bardzo cenna "lekcja" poznawanie innej religii patrząc na nią z boku. Jeśli wytrwa w swojej wierze, to będzie wiedział w co tak na prawdę wierzy - bo chyba dla wielu ludzi to jest na zasadzie " bo tak trzeba". A fakt, że będzie tolerancyjny dla innych poglądów sprawi tylko że będzie w przyszłości wartościowym człowiekiem.

Nie przejmuj się. W USA gdzie ludzie są różnych wyznań wszędzie i na każdym kroku, dzieci są przyzwyczajone od małego i nic im się nie dzieje. W "paczce" najlepszych przyjaciółek mojej córki są od pierwszej klasy 4 dziewczynki: dwie katoliczki, jedna ewangeliczka i jedna świadek Jehowy. Wszystkie traktują kwestię różnorodności wyznań bardzo naturalnie i wiem, że czasem rozmawiają o różnicach.  To je moim zdaniem bardzo wzbogaca i wzmacnia jednocześnie ich własną tożsamość wyznaniową.

Dzieciom od przebywania z sobą i oglądania tradycji świątecznych nic się nie stanie.

To autorka ma problem nie tych dwóch chłopaków.

Odmienna wiara to nie zarazek czy bakteria która zagraża naszemu dziecku. Raczej to doskonała szansa by dziecko uczyć tolerancji szacunku, podawać przykłady by zrozumiało że w człowieku najważniejsze jest to kim jest wewnętrznie, nie to w co wierzy .

Chłopiec znalazł sobie fajnego przyjaciela, trzeba go wspierać i szanować wybór.  To czy zobaczy jak jego kolega pali np kadzidełka przed świętym obrazkiem , a on tego nie robi w kościele to nic mu się nie stanie.