rzucam studia, co dalej? - Netkobiety.pl

Strach przed dorosłością? Bywa.
Mam dla Ciebie wiadomość: niezależnie od swego strachu JESTEŚ DOROSŁĄ. Teraz masz do podjęcia decyzję: czy będziesz też osobą dojrzałą, czy też filcować się będziesz do pozycji wyrośniętej dziewczynki.
Jeśli wybierasz tę pierwszą opcję, to zastanów się czy są jakiekolwiek argumenty potwierdzającą tę myśl "nie poradzę sobie"? Jeśli są, to bardzo dokładnie opisz je. Zwykle strach towarzysz nieznanemu.

Wiem.

Rozłóż swe lęki na czynniki pierwsze; sprecyzuj je; oceń, na ile są one realnymi.
Zwykle wielkie słowa powodują strach i wycofanie się, gdy zaś przypisze im się bardzo konkretne sytuacje, okazuje się, że... strach znika (albo przynajmniej bardzo maleje).

Powodzenia.

Wielokropnek, dziękuje:)
jadvinia, jednego czego jestem pewna to to, że chcę rzucić te studia i nie widzę sensu przewegetowania roku na tych studiach, więc ta opcja odpada

Ja też studiuję inżynierię środowiska, a właściwie kończę - w styczniu obrona. Powiem Ci, że na pierwszym roku są bardzo ogólne kursy typu matematyka, fizyka, chemia itd. Nie wiem na jakiej podstawie stwierdziłaś, że nie chciałabyś pracować w tym kierunku skoro nawet nie miałaś okazji poznać co można robić po tych studiach.
Ja kiedyś też zrezygnowałam ze studiów i na następny rok poszłam własnie na IŚ. Do dzisiaj tego żałuję. Ale skoro Ty mówisz że się męczysz to nie ma sensu dalej tego ciągnąć. Tylko wydaje mi się, że problem jest głębszy bo boisz się dorosłości. Widzisz ja studiowałam zaocznie i pracowałam,nie dawałam sobie rady i dlatego zrezygnowałam. Byłam młoda 19 lat i ciężko było mi pogodzić pracę ze studiami. Ale po tym jak zrezygnowałam pojechałam do Anglii wróciłam i zaczęłam właśnie studia na IŚ.
Nie masz nic do stracenia jeżeli chodzi o pracę. Próbuj jako kelnerka, jak się nie uda to trudno. Pracowałam na studiach w restauracji chińskiej, japońsko koreańskiej. Było ciężko ale jakoś się później wkręciłam. Noszenie tacy nie jest jakieś wyjątkowo trudne.

Coś z tą inżynieria środowiska jest nie tak, ja też zaczynałam ten kierunek, ale po pierwszym semestrze właśnie takiego wegetowania powiedziałam dosć!

Tata chodził urażony przez dwa miesiące bo jego córeczka rzuciła studia

Pierwsza praca jakiej się podjełam to było mycie kufli i szklanek w barze, na nocki - dwa miesiące bez umowy za średnią kasę, druga praca była mało kobieca i w ogóle na kijowych warynkach, ale była i to mnie cieszyło. Siedziałam na linii produkcyjnej i  składałam silniczki... masakra jakaś, wytrzymałam pół roku. W życiu bym nie powiedziała, że ja nadaję się na mechanika

Później kolejne zajęcie i kolejne i kolejne, aż w końcu jestem tu gdzie jestem i wcale nie żałuję decyzji o porzuceniu studiów - bardziej żaluję, że w ogolę je zaczęłam. W miedzyczasie rozpoczełam studia zaoczne, nie bylo łatwo, ale od miesiaca jestem inżynierem. Czyli osiągnęłam wszystko co typowy młody Polak tylko inną drogą.

Rzucaj te studia czym prędzej. Przed dorosłoscią nie uciekniesz, a to czy wejdziesz w nią niczym wystraszony zajączek spod plotu, czy odważnie z podniesioną głową zależy tylko od Ciebie.

A ile ja bym dała, żeby móc cofnąć czas i być na tym kierunku... Przynajmniej może nie czekałaby mnie praca po 10 godzin dziennie  przy komputerze...

m.rog993, powodzenia Ci życzę!

Ja również miałam taki dylemat w tamtym roku, mianowicie zaczęłam studia administracji i w sumie od razu wiedziałam że to nie jest to i... Studiowałam tak cały rok. W weekendy chodziłam do policealnej (kosmetycznej) którą uwielbiam. W lipcu odbyłam praktyki z policealnej a w sierpniu dostałam pracę. Ciężką pracę w magazynie. Pracuję tam do dziś, na studiach wzięłam urlop krótkoterminowy, który jutro wygasa i jak na tym wyszłam? Źle. Teraz mam jeszcze większy mętlik, jedna szkoła, druga zawieszona i do tego praca, ciężka praca. Takie roczne wegetowanie nie ma sensu sama się przekonałam, przez to stracę i 2 rok. Od października planuję iść na kosmetologię. Teraz mam jeden wielki bałagan w życiu. Urlop miałam przedłużyć, jednak moja praca wyciska ze mnie całe życie i skłania mnie do powrotu na ten oziębły kierunek. Cóż, widzę nie jestem jedyna..:)

Od rzucenia studiów mineło trochę czasu i chciałabym opowiedzieć Wam co u mnie się działo.

Studia. Nadal nie wiem na jaki kierunek chcę iść. Logistyka? Gospodarka przestrzenna? Ogrodnictwo? Technologia drewna? Kierunki, które mnie interesują są bardzo rozbieżne. Gdy rzuciłam studia to miałam nadzieję, że odnajdę coś co w życiu będę chciała robić. Może nie tyle co robić co studiować, bo teraz wiadomo jak się ma kierunek studiów do pracy. Nawet przez długi czas byłam nastawiona na ogrodnictwo. Miałam całkiem niezłe plany. Studiować dziennie ogrodnictwo i chodzić do szkoły policealnej na architekturę krajobrazu. Potem była gospodarka przestrzenna, tyle tylko, że nastawiłabym się na nieruchomości. Teraz jest logistyka. Ale jak długo i co dalej to nie wiem. Aaa, po studiach chciałabym spróbować dostać się do policji albo straży granicznej. To jest takie moje marzenie od dziecka. Strasznie negatywnie myślę. Wiem, że ani do policji ani do straży bym się nie dostała. Tak samo myślę o mojej pracy po studiach. Mam wrażenie, że nie zależnie od tego jaki kierunek wybiorę to skończę na kasie w supermarkecie.

Praca. Po rzuceniu studiów od razu znalazłam pracę. Pracuję w kawiarence. Jednak tylko 2-3 dni w tyg. Idąc do tej pracy, byłam nastawiona na zdobycie "doświadczenia w CV". Chciałam przepracować tu 2-3 miesiące i poszukać czegoś innego. W pracy mam za dużo wolnego czasu. Z tych 9 godzin, które mam przepracować to tak naprawdę pracuję przez może 2h. Przez resztę czasu nic nie robię, czytam coś, myślę, patrze się w ścianę. Mam za dużo takiego wolnego czasu przez co dużo myślę o życiu. Oczywiście negatywnie. Wszystko widzę w ciemnych barwach. Studia, praca, wszystko. Często płaczę. Chciałabym, żeby był już październik. Chciałabym iść na studia. Uczyć się. Nie mieć na nic czasu. Tak, chciałabym mieć mało czasu dla siebie. Wtedy czuję, że żyję. Lubię życie w biegu. No i znów wracają myśli o studiach. Jakie? Czy poradzę sobie na nich? Boję się, że znowu źle wybiorę. Albo że nie dam sobie na nich rady.

Chciałabym zmienić pracę. Ale tylko na słowach to się kończy. Boję się, że nie poradziłabym sobie w innej, że nie ogarnęłabym wszystkiego. Piszę maturę rozszerzoną z geografii. Dzięki temu, że pracuje 2-3 dni w tyg mam czas na naukę. Ale prawda jest taka, że jeszcze nie zaczęłam się uczyć, ciągle powtarzam sobie, że mam czas. Teraz będę musiała się wziąć w garść. I przerobić przez 2 miesiące cały materiał z liceum. Dlatego nie wiem czy szukać innej pracy, bo myślę, że mogłabym zawalić wtedy maturę.

Za dużo myślę o przyszłości, wszystko analizuję. W sumie zazdroszczę koleżankom, które poszły na pierwsze lepsze studia i niczym się nie martwią. Same nie wiedzą co tam robią i co będą robiły za parę lat. Żyją teraźniejszością. Nie mają zmartwień, są szczęśliwe.