Moje podejście do zycia - czy to źle? - Netkobiety.pl

Witaj Kamilu. Nie mamy tutaj nic do "roboty" ponieważ sam sobie odpowiedziałeś na te pytania.A co do "byście pomyśleli o chłopaku, który myśli już poważnie o życiu/mieszkaniu/rodzinie? ". Odpowiadam. Jesteś normalny, tak trzymaj:) Pozdrawiam. alaska1961@interia.pl

Alaska, co Ty tak wszystkim tego swojego maila podajesz?? Jak ktoś będzie chciał napisać to napiszę na PW, się nie martw. A może spodobał Ci się taki "myśliciel"??

Moim zdaniem, zdecydowanie za dużo myślisz. Skup się na jednym, a nie na wszystkim na raz. W Polsce nie jesteś w stanie zarobić na mieszkanie w 10 lat, nie ma takiej opcji, jesli nie jesteś prezesem zarządu. Za pensje zagraniczną? Tak.

Nie ma nic złego w mysleniu i przyszlości, ale nie robiłabym z tego obsesji, a Ty już popadasz w obsesję.

Jesteś głupi i tyle, filozof, romantyk i marzyciel. Mieć jakiś cel w życiu jest mieć dobrze a ty jedynie co masz to marzenia i chore wyobrażenia. Pracuj, ucz się i dąż do tego a nie rozmyślaj. Jesteś jeszcze smarkiem i życia nie znasz. Nie wiem jak duże pieniądze byś musiał zarabiać aby po odliczeniu kosztów życia zarobić w ciągu 5lat 500.000zł (pół miliona) bo tyle jest warte mieszkanie.

I nie gratulujcie mu bo jedynie co to tylko rozmyśla filozof. Pogratulujcie mu jak wróci tu za 5lat i powie, że zrealizował swoje postulaty.

ethics - dzięki za pokazanie poziomu. Poza tym życia jak się okazuje to Ty nie znasz, ponieważ mieszkanie w mieście 45-50 m można kupić już za 220 000 - 300 000. I nie doczytałeś/doczytałaś chyba, że mam możliwość wyjechania za granicę, gdzie będę mógł odłożyć na czysto 4000, ale o tym ile pieniędzy będę mógł odłożyć już nie pisałem.

To bardzo dobrze, że myślisz tak poważnie o życiu. Już teraz dbasz o przyszłość swojej rodziny, której w sumie jeszcze nie masz. Wydaje mi się jednak, że trochę zatraciłeś się w tym wszystkim i za bardzo wybiegasz w przyszłość. Martwisz się już o to co będzie jak za granicą zarobisz na mieszkanie, kupisz je i nie będziesz mógł znaleźć pracy w Polsce. Troszkę próbujesz przekombinować. Uwierz na prawdę bardzo dużo może się wydarzyć jeszcze w Twoim życiu.
Poza tym zauważyłam, że kompletnie nie bierzesz pod uwagę tego jakie plany będzie miała Twoja przyszła dziewczyna i żona. Ja mam za sobą spotkanie z pewnym facetem, który już na początku przedstawił nam naszą wspólną przyszłość, ile będziemy mieli dzieci gdzie będziemy mieszkać itp. Dla mnie nie było miejsca w tym wszystkim tzn ja miałam te dzieci urodzić, zajmować się domem i pracować. Ale nie mogłam nic powiedzieć na ten temat, o niczym zadecydować bo on miał już w głowie obraz swojej przyszłej rodziny/domu wykreowany od jakiegoś czasu. Więcej się nie spotkaliśmy.
Dlatego chciałabym Cię przestrzec o tym, że osoba z którą stworzysz dom także będzie miała w głowie jakieś plany, marzenia odnośne przyszłości. Ty myślisz, że to dobrze bo się już o to wszystko zatroszczyłeś wcześniej. Ale Twojej partnerce może się to nie spodobać.
Moja rada taka. Wyluzuj trochę. Dobrze, że jesteś taki odpowiedzialny. W sumie ja chciałabym mieć takiego partnera, ale nie tędy droga. Ja także miałam plany. Miałam zamiar skończyć studia, poznać jakiegoś odpowiedniego mężczyznę i prowadzić szczęśliwe życie. Jednak wyszło inaczej przez chorobę, z którą musiałam walczyć w międzyczasie. Dlatego teraz już tak nie wybiegam w przyszłość.

Kamilu uważam, że jak na swój wiek jestem bardzo dojrzałym mężczyzną co w tych czasach to jest naprawdę rzadkość. Moim zdaniem powinieneś trochę zwolnic... Studiujesz, bardzo dobrze, wykształcenie jest potrzebne; chociaż czasami "znajomości" bardziej się przydają. Piszesz, że nie masz dziewczyny, a już myślisz o rodzinie. Zastanów się czy nie za szybko myślisz jak będzie wyglądała Twoja rodzina. Nie wiesz na jaką kobietę trafisz w której się zakochasz. Może zdarzy się, że wyjedziecie razem za granice i tam dorobicie się czegoś. Daj życiu toczyc się swoim torem i nie rób nic na siłe, bo to tylko może skomplikowac Twoje życie. Pewne wydarzenia muszą zdarzyc się w swoim czasie.
A tak na marginesie to ciężko będzie kupic mieszkanie bez czyjejś pomocy lub kredytu,także jak masz możliwośc otrzymania pomocy od rodziny to korzystaj i nie unoś się honorem,bo to nie te czasy. Nie zawsze wszystko mamy to co chcemy czasami małymi krokami potrafimy zdziałac więcej.
Pozdrawiam i trzymam kciuku. Pamiętaj w tym wszystkim też o sobie.

Teo   mozna znaleśc takie mieszkania  np z drugiej ręki  konkretny przykład
mieszkanie  72m2   4 pokoje , parter ,  blok  czteropietrowy  z cegły  10letni , miasto  400tys mieszkańców cena  230tys
do remontu  ale   w stanie do zamieszkania  od razu fakt że to  oferta któą oglądałem ponad rok temu ale  ceny mieszkań  od tamtego czasu spadły

Można kupić mieszkanie w tej cenie.

allegra90 dzięki za rade. Wiesz co? Mam kuzyna, który wyjechał też za granicę w wieku 20 lat, dorobił się mieszkania w 4 lata, ale to dobrych kilka lat temu było. Dorobił się też domu. Do czego zmierzam... Rozmawiałem z nim dzisiaj, to opowiadał, że miał już dziewczynę zanim jeździł za granicę, ale to był czas, w którym nie miał dzieciństwa, życia towarzyskiego itp. Kiedy on się zajmował zarabianiem to inni się bawili itp. Dlatego powiedział, żebym się dobrze nad tym zastanowił.

o wlasnie i doszlismy do sedna. to oczym chcem napisac.
-ja rozumiem ze bez pieniedzy nic sie nie da, ale jest jeszcze zycie, towarzystwo, przyjeciele, kobieta, mysle ze nie ma co   wariowac, a przede wszystkim zwolnic, dobrze ze o tym myslisz ale najpierw miej z kim te marzenia budowac.
pisze tak na przykladzie kolegi:
pojechal zagranice zarabiac kase,  kobieta sie rozstal, wykorzystala go wlasnie aby z niego kase ciagnac, a nie ma co ukrywac nie mial czasu dla niej, zarabial wspaniala kase zagranica, mimo ze jezyk znal, nic tylko praca praca i praca, w sumie mimo ze w polsce zalozyl wlasny biznes, ktory od 2lat super sie kreci on nadal jest zagranica i mimo ze ma kase jest samotny i co mu z tej kasy??

- czytajac twoj tekst pomyslalam ze gdyby wszyscy uzalezniali zalozenie rodziny od wlasnego domu, mieszkania to polowe mlodych malzenstw by nie bylo, a mimo to zobacz ze rodziny sobie radza, lepiej, gorzej a jednak.
np moi rodzice
gdy brali slub, nie mieli nic, mieszkali w jednym pokoju u tesciow, po 3latach malzenstwa mieli dwie corki i nadal ten jeden pokoj, pracowali oboje a jedyne na co bylo ich stac to pozyczyc malucha od dziadkow aby pojechac na wies do rodzicow ojca...nawet po 15latach sytulacja zmienila sie o tyle ze byli na stancji i mieli juz 3corki:), ale mieli juz siebie, dzieci oszczednosci i wspolny cel, jednak razem zawsze lepiej, po okolo 18-20 latach malznestwa kupili dom, teraz maja dwa auta oszczednosci, piekny dom, dwie corki usamodzielnione i sa przed 50tka, mama sama mowi zeby ktos jej powiedzial w dniu slubu ze bedzie miala dom, auta i kase to w zyciu by nie uwierzyla.
chcem ci powiedziec ze z rodzina mozna byc szczesliwa i na stancji i odkladac, da sie:)
i w tym sie zgodze z twoja siostra i mama ze zycie wszystko ulozy...ja tez jestem 5lat po slubie, maz byl 7m-c zagranica, zawsze pracowal wiele godzin i jak bralismy slub mielismy tylko dlugi, z czasem splacilismy je, od 2lat co miesiac odkladamy kase na wlasny dom, pomalu malymi krokami...narazie dorobilismy  sie 2dzieci i 2aut plus paru zer na koncie
a co do kredytu...mysle ze bez tego nie da sie miec mieszkania, domu, tzn o wiele wydluza czas zakupu, a ja niechce mieszkac we wlasnym domu na starosc

a co do kawalweki to ja od razu bym w niej mieszkala, na poczatek z dziewczyna, potem z zona a jak beda plany dzieciaczka to sprzedac i reszte dolozyc. widzisz my nie mamy zastrzyku kasy w formie rodzicow czy darowizny, wiec kombinuj:) ale zacznij od kobiety

A ja uważam, że bardzo rozsądnie myślisz. W Polsce faktycznie ciężko Ci będzie zarabiać i odkładać pieniądze na mieszkanie, ale zagranicą są lepsze na to perspektywy. Ja też właśnie niedawno wpadłam na to, że trzebaby zacząć na mieszkanie odkładać. Póki co odkładam 500zł miesięcznie, mam stałe zlecenie na koncie, które zasila moje konto oszczędnościowe. Niby niedużo, ale czasem dorzucam trochę więcej manualnie jak mam nadmiar, po prostu nie chciałam się wkopać w sytuację, że będzie mi automatycznie z konta znikało za dużo No i ja pracuję tylko 2-3 dni w tygodniu, bo studiuję, więc też wiele więcej odłożyć nie mogę. Tak czy inaczej zakładam z góry, że i tak całej kwoty nie uzbieram, wezmę pewnie pożyczkę, ale będę już miała jakiś wkład własny. Ja bym na Twoim miejscu na kilka lat wyjechała. Nie muszą to być koniecznie stracone lata, przecież można żyć oszczędnie, a pełnią życia. I na pewno polepszysz swoje umiejętności językowe, a to zawsze plus

Macie kobiety chyba rację. Powinienem zwolnić, wydaje mi się, że dobrze będzie, jak najpierw znajdę dziewczynę. Chyba w tym wszystkim się zatraciłem, przyjemniej się będzie dorabiać ze świadomością, że mam obok siebie kobietę, z którą razem stworzymy plany i cele.
Aha. Studiuję filologię polską - marne perspektywy, dlatego nie jestem tak pewien pracy po tych studiach. Nauczyciele też dużo nie zarabiają.

ethics, przemawia przez Ciebie zero jakiejkolwiek kultury i sympatii do drugiego człowieka-o miłości już nie wspomnę. Raczej zgorzkniałośc, że tobie się nie udało, więc wszyscy mają siedzieć i klepać biedę od pierwszego do pierwszego. ps. zmień nick.

Co do Autora, ja osobiście takie podejście popieram. Nie warto słuchać tych co mówią że SAMO SIĘ UŁOŻY i że NIE CZAS O TYM MYŚLEĆ. Kiedy jak nie teraz?! Gdyby samo się tak wszystko układało, co druga (o ile nie więcej) para nie brałaby kredytu na 30 lat na dom.
Bardzo dobrze w moim mniemaniu myślisz. Ja na Twoim miejscu najprawdopodobniej bym wyjechała zagranicę i tam zarabiała- zresztą tak już w swoim życiu zrobiłam, byłam tylko trochę starsza od Ciebie- i nie żałuję No i pewnie nie wracałabym do kraju Na dziewczynę, żonę będzie czas. teraz masz swój czas rozwoju, kariery zawodowej, warto z tego skorzystać. Powodzenia!

Ja przeczytałem 'Młody bogaty rentier' tej pary i rady jakie z niej wyniosłem zaprowadziły mnie niemal do czegoś co w slangu amerykańskim nazywane jest "gunpoint".

Nie słyszałaś nigdy we'll meet at the gunpoint?, to znaczy że jeden z nas nie wróci.

(Żądza pieniądza + klapki na oczach) - (zdrowy rozsądek x instynkt samozachowawczy) = niezdrowe zainteresowanie Twoją osobą osób, których normalnie nikt nie chciałby poznać.

Pracuje w nieruchomosciach i to akurat Ty jestes niedoinformowana,bo mieszkanie 3pokojowe za 300tysiecy mozna juz spokojnie dostac

Mieszkam na Śląsku w mieście średniej wielkości, ok. 160 tys. mieszkańców, miasto jest w tym rejonie bardzo atrakcyjne, zadbane. W tej chwili w moim bloku (śródmieście, zaledwie 50 metrów od rynku, tuż obok dwie wielkie galerie handlowe, PKP, PKS, poczta, banki, szkoły, sklepy, liczne placówki usługowe - jednym słowem wszystko na wyciągnięcie ręki) wystawione jest mieszkanie o powierzchni 82 metry kwadratowe - cztery pokoje, przedpokój, kuchnia, łazienka i ubikacja osobno, dodatkowo niewielka piwnica i balkon, blok odnowiony, ocieplony, z własnym parkingiem. Mieszkanie jest do zamieszkania od razu, ewentualnie do niewielkiego odświeżenia lub zmian zgodnych z własnymi potrzebami lub gustem, ale tak jak piszę nie jest to konieczne, właściciel proponuje nawet pozostawienie mebli - meble ładne, prawie nowe. Cena to 320 tys. zł do niewielkiej negocjacji.

Czy tylko ja jestem dziwna i słysząc hasło - mieszkanie - myślę - Warszawa?? Stolica? A najlepiej śródmieście?? Bo nie widzę, ŻADNEGO innego powodu by brać kredyt na 150 lat i zaharowywać się na śmierć w imię mieszkania w pcimiu dolnym z którego i tak trzeba będzie dojeżdżać gdzieś duuużo dalej. W pcimiach stawia się domy, a nie kupuje mieszkania

Mi akurat nie chodzi o Warszawę, lecz o inne miasto, także duże. Zapewne w Warszawie są najdroższe mieszkania, ponieważ jest to stolica, w której jest 2 razy drożej.
Nie będę pisał dlaczego nie chcę mieszkać w domu, bo to już są moje prywatne sprawy.

Wielka aglomeracja to Paryż Warszawa to tylko miasto, ale było nie było jedno z najważniejszych w PL. No mniejsza o większość. W domu jest tyle samo pracy co w mieszkaniu, ja specjalnie różnicy nie widzę

W Twoim wieku wcale się nie dziwię i wcale nie piszę tego złośliwie Ludzie w Twoim wieku wyprowadzają się właśnie z Warszawy na obrzeża Stolyca jest dla młodych, gdzie wszystko pod ręką ^^

Są, albo ich nie ma. Ja mam porównanie i wiem. Jedyna różnica to w metrażu do sprzątania, no tu się zgodzę, że trzeba dłużej z odkurzaczem biegać, ale to też zależy kto jaki ma do i kto jakie ma mieszkanie

Ale Teo to jest Twoje zdanie i taki jest Twój punkt widzenia. Każdy wie co lubi:)

Nie pisz, proszę, postów jeden pod drugim, a jeżeli chcesz coś dopisać użyj opcji "edytuj", o czym mówi 12 punkt Regulaminu Forum.
Dziękuję za dostosowanie się do prośby i pozdrawiam, Mod. Olinka

Dokładnie, pod domem zawsze się znajdzie jakaś praca. Ale nie dlatego chciałbym mieszkać w mieszkaniu w bloku. Wychowywałem się do 15 roku życia w bloku na osiedlu, potem mieszkałem w domu i szczerze zdecydowanie wolę mieszkać w mieszkaniu w bloku. Może dlatego, bo od małego mieszkałem w bloku. W mieszkaniu zawsze słychać "życie":), tzn a to ktoś w klatce ze schodów zejdzie, słychać dzieciaki na osiedlu, po prostu jest to życie, ruch, ludzie itp:) Natomiast w domu jak dla mnie jest za duży spokój, cisza. Zdecydowanie moim marzeniem jest mieszkać w mieszkaniu w bloku w przyszłości:) Mam miłe wspomnienia z tamtych czasów. Ale kto wie, może zmienię zdanie za kilka lat i moim marzeniem będzie wybudowanie domu?

Co do domu, wydatków i pracy- zgadzam się całkowicie. Mieszkałam i w bloku i teraz w domu, i zdecydowanie!! w bloku właściwie nie masz nic do roboty- jak ci się chce, możesz ogarnąć ciuchy, umyć łazienkę i kuchnię.... w domu prócz tych rzeczy, masz zwykle prace naprawcze, zadbanie o ogród, zwłaszcza jeśli ma się jeszcze do tego ogród warzywny, liście na jesień, odśnieżanie (balkonu/tarasu, wyjścia z domu, wjazdu do garażu) w zimie, w lecie dbanie o rośliny, codzienne podlewanie warzyw, odchwaszczanie, plus wydatki i to niemałe jak chociażby ogrzewanie, a to np. dach przecieka.... no zawsze coś jest.

Jak dla mnie dom jest idealny. Lubię ciszę

Polska nie zaczyna i nie kończy się na Warszawie. Stolica nie jest marzeniem wszytskich młodych ludzi. Ja osobiście wolałabym wybudować sobie dom w łąśnie w owym Pcimiu dolnym za 400tys niż kupić dwu pokojowe mieszkanie w centrum Warszawy i kisić się tam całe życie

Kamil przemyśl to sobie dobrze, skoro nie jesteś z nikim związany tym łatwiej będzie np. podjąć decyzję o emigracji z Polski. Setki młodych Niemców czy Brytyjczyków szukają szczęścia w Australii tyle że jadą tam raczej z już odłożonym, niemałym kapitałem. Czemu by samemu nie spróbować szczęścia w kraju gdzie i państwo nie ogołaca obywatela z czego tylko się da i łatwiej jest żyć, bo nikt nie traktuje tego kraju jako zbiorowiska taniej i wykwalifikowanej siły roboczej.

Niektórzy biorą mieszkania na kredyt i spłacają tym, co zarobią na jego wynajmowaniu. Takie biznesy robi się w wielu miastach, i to nie tylko tych większych wojewódzkich, ale także i dużo mniejszych powiatowych, gdzie istnieją ośrodki akademickie i ktoś te metry będzie opłacać. W Warszawie powinno być z tym najłatwiej, bo według statystyk bezrobocie jest tu najniższe. Nie każdemu jednak podoba się życie na wysokich obrotach, gonitwy uliczne bo nie ma się na nic czasu i powszechna znieczulica jakiej nie zaobserwujesz w bardziej prowincjonalnych obszarach Polski.

Teo nie wiem,czy mieszkasz w Warszawie, czy tylko tak piszesz, w kazdym razie mieszkalam tam kilka lat,lubie to miasto,ale na dluzsza mete wolalabym mieszkac w domu,w jakiejs spokojnej miejscowosci. Warszawa to nie utopia, moze w koncu dotrze to do niektorych
Mieszkalam w bloku i w domu,zdecydowanie wiecej pracy jest w domu,bez porownania.

margaretaa88 dzięki za dodanie coś od siebie, ale myślę, że dziewczyny tu mają rację co do tego, że najlepiej będzie jak znajdę jakąś dziewczynę najpierw - zanim wyjadę za granicę, lub kupię mieszkanie. Myślę tak, ponieważ boję się, że jak będę pracował za granicą, lub jak będę miał mieszkanie, to dziewczyna poleci na kasę. Taka prawda jest, znam dużo sytuacji, gdzie dziewczyna leciała na kasę. Mnie też to spotkało kiedyś, była bardzo ładna ale pstro w głowie miała. Nie będę miał pewności, czy dziewczyna mnie pokochała czy pieniądze, lub mieszkanie. Nie oszukujmy się, wiem jakie są dzisiejsze dziewczyny. Oczywiście nie piszę o wszystkich, ale tych normalnych dziewczyn jest naprawdę garstka, gatunek na wyginięciu i takiej kobiety ze świecą szukać. Może gdybym nie miał złego doświadczenia z dziewczyną to bym tak nie myślał, nie wiem, ale ja chciałbym mieć prawdziwą normalną kobietę, która nie ocenia i  nie dobiera partnera patrząc na pieniądze.

"Nie rozumiem u mężczyzn podejścia " wynajmę mieszkanie jak kogoś pozanm, póki co jest mi dobrze u mamy"... yikes
Mnie to przeraża osobiście, nie wyobrażam sobie bycia z mężczyzną,który nie myśli o przyszłości, o mieszkaniu i o tym,że musi (myśląc racjonalnie) na nie uzbierać..."

margaretaa88 - czyli chłopak, który wynajmuje mieszkanie, lub mieszka z rodzicami już się nie liczy dla Ciebie? Czytając Twoją wypowiedź tak można wywnioskować. Obym się mylił.  Nie każdy ma szansę wyjechać za granicę, nie każdy ma bogatych rodziców, którzy mogą pomóc w kupnie mieszkania, nie każdy zarabia po 5000-6000 pln, by móc coś odkładać na mieszkanie, bo sytuacja w Polsce jeśli chodzi o pracę jest jaka jest, wiadomo jakie są mniej więcej zarobki - średnia to 1600 zł na rękę, albo mniej i z umową śmieciową. I co? Tą dziewczynę z góry odrzucę, bo pracuje w MCdonaldzie zarabiając 7 zł/h? Albo pracuje w sklepie za 1300 zł? Jest sprzątaczką i myje podłogę:/  Osobiście brzydzę się takim zachowaniem i sposobem patrzenia na człowieka. Masakra, w głowie mi się to nie mieści, co się z tymi ludźmi dzieje. Równie dobrze może chłopak sobie tak myśleć i patrzeć na dziewczyny, bo czemu tylko dziewczyna ma tak dobierać partnera? To może też działać w drugą stronę? Chciałybyście dziewczyny, aby chłopak w ten sposób oceniał i miał taki bajzel w głowie? Chłopak może równie dobrze wynajmować mieszkanie, może równie dobrze mieszkać z rodzicami i myśleć też o przyszłości/mieszkaniu, może za jakiś czas będzie miał wyjazd za granicę? A może Wasz chłopak, którego wybierzecie dlatego bo ma własną firmę i dobrze zarabia kiedyś będzie Was źle traktował jak się ożenicie, albo firma mu padnie i nie będzie miał w ogóle pieniędzy? Co wtedy? Będziecie dalej z nim? Ciekaw jestem co dalej... A ja nie rozumiem takiego podejścia u dziewczyn - "on nie ma mieszkania, słabo zarabia, lub nie pracuje w ogóle, więc dla mnie się nie liczy, znajdę sobie kogoś lepszego"(czyt. bogatszego/kasiastego).
Często właśnie tak jest, że chłopak jak pozna dziewczynę to bierze się w garść i staje na głowie, by pracować na lepszą przyszłość, robi to dla niej przede wszystkim i przyszłej rodziny. Ale dziewczyny patrzą teraz na kasę niestety, najlepiej chciały by mieć wszystko gotowe. Szkoda tylko, że nie patrzą przede wszystkim na człowieka, na uczucia, bo to przecież powinno być najważniejsze. No ale nie jest.

Osobiście mam szansę wyjechać za granicę i dobrze tam zarobić by odłożyć i mimo to, że miałbym kasę nie mógłbym w ten sposób patrzyć na dziewczynę. Chciałbym poznać normalną, ułożoną dziewczynę, tyle... Nie musi być bogata, nie musi wcale pracować, nie musi mieć własnego mieszkania,  - bo nie po tym się poznaje człowieka.

Tym bardziej chciałbym poznać dziewczynę zanim będę miał mieszkanie, lub zanim będę jeździł za granicę.

Kamilu, sądzę, że nie powinieneś też popadać ze skrajności w skrajność. Najpierw zastanawiałeś się czy nie powinieneś wszystkiego postawić na jedną kartę (czytaj: mieszkanie), odkładając inne sprawy na bok, teraz z kolei, że najpierw dziewczyna, potem lokum. Niestety nie wszystko da się w życiu tak ułożyć, jak to sobie zaplanowaliśmy, dlatego uważam, że wcale nie musisz ustalać żadnej kolejności typu najpierw mieszkanie, dopiero potem dziewczyna lub odwrotnie. Daj sobie trochę luzu, realizuj równolegle swoje plany - jedno drugiego naprawdę nie musi wykluczać.