Trudne uczucie... - Netkobiety.pl

Witaj
Przyszła jesień a wraz z nią chłodne przemyślenia i chandra. Napisałaś, że obydwoje jesteście w związkach małżeńskich, więc obydwoje mieliście mniej więcej takie same obowiązki, jednak w jego życiu doszedł dodatkowy obowiązek jakim jest nowa firma. Mężczyźni mają swoje ambicje i priorytety, oczywiście na 1 miejscu postawił swój nowy cel, początki firmy są bardzo trudne i trzeba poświęcić wiele czasu i nerwów na to, aby normalnie ona funkcjonowała, dodatkowo zajmuję się on żoną i dziećmi, na co tez potrzeba czasu i energii aby wszystko pozostało we wcześniejszym stanie rzeczy, aby nie komplikować życia sobie i Tobie. Myślę, że Twój partner ma w tym momencie dużo rzeczy na głowie, dodatkowo to mężczyzna, a oni nie mają tak podzielnej uwagi jak kobieta, która potrafi ogarnąć wszystko na raz . Przeczekaj ten okres, wspieraj go a wszystko będzie dobrze, życzę Ci tego

pisz i dzwoń! pomagaj mu, bo on właśnie tego potrzebuje, teraz kiedy ma tak dużo na głowie, skoro mówi, że Cie kocha to znaczy, że tak jest, zwłaszcza, że trwa to już dość długo, miłość jest piękna i ma swoje wzloty i upadki, nie może być cały czas idealnie i wspaniale i własnie taki okres nadszedł w Twoim życiu, możesz się na niego obrazić, że jest mniej czuły, ale czy to pomoże?

Czerwonabiedronka, bardzo intrygujaca historia.
Kiedy znajdujesz czas dla kochanka, gdzie sa wtedy dziecii?
A jesli dzieci sa starsze to co im mowisz, ze idziesz do kolezanki?
Moze napisz ile lat maja Twoje dzieci, jak dlugo jeszcze chcesz oszukiwac meza?
Sypiasz czasem z mezem?
Przepraszam ze tak pytam prosto z mostu, ale naprawde ciekawi mnie jak to wszystko organizujesz.

Doonna. Gdybym to wszystko ogarniała i umysłem i sercem, myśle, że dziś nie byłoby mnie tutaj, na tym forum. Może moją odpowiedź zacznę od tego, że wychodząc za mąz miałam 18 lat i bylam w 5 miesiącu ciąży. Rodzina wprost zmusila mnie do małżeństwa, bo presja otoczenia i to jeszcze małomiasteczkowego, jest jak wiadomo ogromną siłą. A 18 letnia dziewczzyna, cóż tu ukrywać, to jeszcze dziecko nie wiedzące nic o życiu. A potem to już wiadomo- dom, dziecko, obowiązki, najpierw studia, potem praca, nigdy czasu dla siebie i swoich przyjemności.
Mam jedno dziecko, prawie 10- letnią córeczkę, a co do moich spotkań...hmmmm. Ja chyba nawet nie mogę siebie nazwać kochanką. Dzieli nas odległość prawie 200 km. Więc spotkania są mocno ograniczone, i choc znamy sie ponad rok, to tak na prawde na noc spotkaliśmy się trzy razy!!!!!
Nasze uczucie ogranicza sie do telefonow i krotkich spotkań np na imprezach, bo mamy wspolnych znajomych i wspolną rodzinę. Wtedy patrzymy tylko na siebie i nic wiecej nie mozemy zrobic...
wiec same widzicie ze jest to trudne...
pozdrawiam

W takim razie moze lepiej by bylo sobie odpuscic.
Przezylas z nim pol roku szczescia i ogien wygasl.
Masz czekac az bedzie lepiej? Az mu zabraknie wrazen i znowu pobawi sie z Toba z pol roku?
Cale zycie chcesz tak przezyc?
Nie interesuje Cie juz normalny, uczciwy zwiazek dwojga ludzi?

z tym ze, on zawsze powtarza, że nie zrezygnuje ze mnie, nie chce mnie stracic, każda rozmowa kończy się z jego strony słowem: "Kocham   cie". Jak mantre powtarza, zebym poczekala a zobacze jak bedzie cudownie. I jak nie wierzyc w takie slowa? tym bardziej jezeli kocha sie pierwszy raz w zyciu mając 29 lat????
Ostatnio powiedzial mi, że z nikim nie rozmawial nigdy w taki sposob jak ze mną,ze ja nauczylam go wielu rzeczy o ktorych wczesniej nie mial pojęcia, powiedział, że zdaje sobie sprawe, ze jest trudny i skomplikowany i przez to stracil wiele w zyciu, ale wciąż mowi,żze kocha i to ze nie pisze, nie dzwoni nie oznacza ze zapomnial, że nie kocha, tylko nie ma czasu.
Wierzyć? Nie wierzyć?
kochać?
czekać?
byc cierpliwa?
odpuścic?
Powiedzial, ze on wie ze mnie nie straci, bo tez jest uparty... i czy wy cos z tego rozumiecie????
pozdrawiam

Człowiek miota się, nie wie co ma zrobić. Ja doskonale to rozumiem. Mój facet też mi tak mówił - daj mi czas, jak sobie wszystko poukładam to znowu będzie dobrze.
Ciągle potrzebuje czasu. A ja zapadam sie w nicość, bo kompletnie nie wiem co mam z tym uczuciem zrobić.
Moja zaborczość i niecierpliwość wszystko zniszczyła. A teraz nie mam już na nic wpływu. Mogę tylko czekać, że wróci, albo ja w końcu pogodzę sie z rozstaniem. Bo nie próbuję już nawet z nim rozmawiać o nas. Bo to odniesie tylko odwrotny skutek, nie chcę wzbudzać w nim litości.
Bez sensu to wszystko.

Własnie jestem po rozmowie z Nim. Powiedział mi, że staje się mecząca, że ile w kółko można roztrząsać dany temat, że mam się zastanowić czego chce. Ale ja wiem czego chce jedyne czego potrzebuje to On. Z dnia na dzień z minuty na minute jestem coraz słabsza, coraz bardziej nienawidzę siebie za to, że się zakochałam. Miałam być silną kobietą a tu przez faceta jestem w totalnej rozsypce. Wiem, że moje zachowanie też ma wpływ na naszą relacje, ale ciężko się ogarnąć, gdy ma się wrażenie, że się wszystko traci. Usłyszałam tylko tyle, że nie straciłam go ale przez takie zachowanie mogę go stracić bo ma już dosyć. Wiem, że się zmieniłam, jestem wyczulona na każde jego słowo. Gdy jest dobrze wracam do tego, że mu nie zależy. Chce tylko by było jak dawniej. Czuje, że mam ostatnią szanse. Nie chce jej zmarnować, ale nie wiem też co robić by ją wykorzystać... Jak wrócić do "normalności" udawać, że to mnie nie boli jak boli. A może trochę zluzować i poczekać na rozwój wydarzeń? Na dodatek czuje się taka samotna..

Sylwiczka, koniecznie przestan sie nim zajmowac, zrob cokolwiek tylko odciagnij mysli od niego,
albo mozesz o nim zapomniec, chyba zdajesz sobie z tego sprawe.
Wiec rwij do jakich kolwiek znajomych, do miasta, na pole...gdzie kolwiek, tylko dziewczyno, DAJ SOBIE SPOKOJ.
Wymyslaj cuda aby za nim nie gonic, przecierz widzisz ze on takie nie lubi, on chce zdobywac,
a nie zrec to co mu samo do pyska wlazi.

Czerwonabiedronka, zycze Ci aby Twoj optymizm przyniosl Ci szczescie.

A może i masz racje... Kiedyś powiedział mi, że pokochał mnie za siłę, za to że umiałam się z nim śmiać rozmawiać o wszystkim i o niczym... Ale to takie ciężkie. Ale wiem jedno nie wolno się poddawać. Może zawalczę ostatni raz. Pytanie czy umiem jeszcze być taka jak kiedyś??

Zastanawiam sie czy jesteś tak silna kobietą, że jeszcze nigdy nie dałaś sie ponieść uczcuciu? Ze pokochałaś i oddałaś serce?

Ufam mu jak nikomu innemu.. Nigdy zawsze mogłam na nieg liczyć... zawsze mnie bronił nie zależnie czy miałam racje czy nie. Jeżeli warto na kogoś czekać i sie postarać czerwonabiedronko to właśnie o Niego. w zyciu sie tak nie czułam. dzieki niemu zyje w dosłownym tego słowa znaczeniu gdy było ze mna zle to on dzwonil jak sie czuje... wiem ze to On...

Mam nadzieję... Życzę tego samego Tobie. Będzie to nas jeszcze sporo wytrwałości kosztowało, ale może dla nich warto trochę wrzucić na looz i na nowo pozwolić im nas odkryć takimi jakie naprawdę jesteśmy. W sumie dzięki Tobie uświadomiłam sobie, że tak nie można, że w końcu można faktycznie mieć dosyć takiego zachowania. Dziękuje dla mnie to dużo. Wiem, że nie skrzywdziłby mnie i gdyby miał mnie dosyć to by powiedział a jednak mimo wszystko jest w końcu nasi panowie warci są tego by być dla nich silną. Będzie cudnie..