Czy uczciwość jest dziś w cenie? - Netkobiety.pl

Masz na mysli ze kwota trafila przez pomylke na konto waszej firmy czy wasze prywatne?

Olinko- przyznam,że nie rozumiem pytania:)I nie wiem czy uczciwość jest w cenie ale wiem jedno- ja się dobrze z uczciwością czuję:).Mój mąż maił dwa razy taką sytuację,że NFZ przelał dwukrotnie kwotę miesięcznego kontraktu- a sumka jest niebagatelna.Nie wyobrażam sobie byśmy mogli zatrzymać tę sumę.Niezależnie od tego czy pani w kiosku da mi przez pomyłkę dwie gazety a zapłacę za jedną,czy też pani w drogerii pomyli się w wydawaniu reszty o 100zł to normą jest to,że oddaję.
I powiem Wam mój najskrytszy sekret: może jestem naiwna ale spodziewam się po innych tego samego:)

Czy uczciwość jest w cenie? To znaczy, czy się opłaca, przynosi korzyści, jest "dobrym interesem"? Okropnie to brzmi :-) I jeśli odpowiadać tylko na tak zadane pytanie, to nie, nie opłaca się. ALE ... to raczej nie chodzi o to żeby się nam bycie uczciwym opłacało, tylko o to żeby nam dobrze ze sobą samym było kiedy podejmiemy decyzję o tym przykładowym zwrocie pieniędzy, które przez pomyłkę na nasze konto wpłynęły.

Znalazłam kiedyś w IKEI, gdzieś między regałami, portfel wypchany dosłownie forsą. Zwróciłam do właścicielowi, jakoś nie przyszło mi do głowy żeby pieniądze zatrzymać. I nie opłaciło mi się, właściciel jedynie podziękował ;-)

Hahaha ... zupełnie nagle zachciało mi się znowu wybrać do IKEI ;-) tak, tak ... wtedy uczciwość rzeczywiście by się mogła opłacać :-)

Podobnie jak Wielokropek uważam, że uczciwość zależy wyłącznie od systemu wartości danej osoby. Ja nie wyobrażam sobie, żebym miała nie zwrócić komuś pieniędzy, które trafiły do mnie przypadkiem - nawet w sklepie, jeśli zorientuję się, że dostałam choćby o złotówkę za dużo, wracam i oddaję. Tym bardziej jeśli chodzi o tak dużą kwotę jak kilka/kilkanaście tysięcy złotych. Nie mogłabym chyba sama ze sobą żyć, gdybym wydała cudze pieniądze w takiej kwocie Zresztą tak zostałam wychowana: moja mama kiedyś przez pomyłkę nie zapłaciła w sklepie za gazety - miała je pod pachą i płacąc za inne produkty po prostu zapomniała ich podać ekspedientce. Wracała się z domu, by za nie zapłacić

Jednak z całą pewnością jest mnóstwo nieuczciwych ludzi, dla których taka pomyłka byłaby świetną okazją. Smutne.

Zasada jest taka - jeśli ktoś zorientuje się, że na jego koncie znajduje się nienależna mu kwota (mówimy tu o bezpodstawnym wzbogaceniu się), to powinien ją zwrócić, ale kto udowodni, że zauważyliśmy ten przelew? Przecież nikt nie ma obowiązku codziennie sprawdzać stanu swojego konta, a już tym bardziej analizować całej historii. Jeśli jednak wpłacający zwróci się do nas w tej sprawie i poprosi o zwrot, a my zdążyliśmy już tę kwotę wydać, to nie ma prawa już od nas tego żądać.

Osobiście nie wyobrażam sobie jednak żyć ze świadomością, że być może ktoś bardzo tych pieniędzy potrzebował, mnie one pewnie nie uszczęśliwią, a ten ktoś wpadnie w ogromne kłopoty. Poza tym zawsze próbuję wyobrazić sobie sytuację, jak mogłabym się czuć, gdybym to ja znalazła się po tej drugiej stronie.
I nie, będąc uczciwą zdecydowanie nie czuję się naiwna.

W takiej sytuacji należało Ci się tzw. znaleźne, to jest 10% kwoty, którą uczciwie zwróciłaś.

Mieć coś, co do mnie nie należy i tego nie zwrócić? No ja to bym się po prostu czuła jak złodziejka.
Nie ma znaczenia, czyje to pieniądze, ile ich oraz na co one komu. Fakt, że mam je na koncie, a moimi nie są, od razu kwalifikuje je do zwrotu. Chodzi o zasadę.

Jednym zachowanie wyda się naiwnym, inni będą okrzykiwać jako honorowe. Dla mnie to normalne, jedyne i właściwe zachowanie; bez ochów i achów.

Kiedyś będąc w górach, znalazłam w śniegu wypasiony telefon. Od razu wyszukałam w kontaktach numery telefonów i dodzwoniłam się do żony faceta, który go zgubił. Umówiłam się w knajpce na stoku i bez słowa go mu oddałam. Facet się dziwił, że tak szybko zadzwoniłam, że mi się chciało, że nie wzięłam sobie tej komórki i że nic w zamian nie chcę. A ja się jemu dziwiłam, że on się temu wszystkiemu tak dziwi

Ma znaczenie od strony prawnej, a o to Ci zapewne chodziło pisząc:"należało Ci się znaleźne".

Hm, to w takim razie kiedy przysługuje znaleźne? Jak się znajdzie czyjś portfel np. we własnej kieszeni? I czy ma to zastosowanie w przypadku "znalezienia" cudzych pieniędzy na swoim koncie?

Kilka godzin temu zabrałam głos w tej dyskusji. Od tego czasu miałam wrażenie pewnego niedosytu. Wrażenie było niezbyt mocne; nie potrafiłam sprecyzować, czego ono dotyczy. Męczyło mnie to.

I nagle: EUREKA! WIEM!

Zajęliśmy się, tak przynajmniej mi się wydaje, zagadnieniem uczciwości zawężonej do tej związanej z finansami, tymczasem uczciwość dotyka również innych sytuacji.
Bo uczciwość to także dotrzymywanie umów.
To także prawdomówność.
To także szlachetne intencje.
To także sumienność.
To także wierność.
To także praworządność.
To także rzetelność.
To także solidność.
To także szczerość.
To także sprawiedliwość.
To także...

Dużo tego.

mój teść jakiś czas temu zgubił portfel,sam nie wiedział gdzie dokładnie,objeździliśmy miejsca w których był ale po portfelu ani sladu,więc poszedł do banku zablokować karty,jakieś 15 minut po zablokowaniu dzwoni jego córka ze do domu przyjechała jakaś pani i ma portfel teścia teść dał tej kobiecie 100 zł,jak widać kobieta uczciwa,nie wyciągnęła pieniędzy  z portfela i nie odesłała go pocztą albo po prosu nie wyrzuciła,przyjechała kilka kilometrów aby go oddać osobiście
mi się jeszcze nie zdarzyło znaleźć jeszcze żadnych pieniędzy,ale gdybym znalazła to bym oddała
jeśli na konto wpłynęłaby m,i taka duża kwota,tez bym ją zwróciła
niedawno w mojej okolicy była afera bo facet znalazł znaczna sumę pieniędzy chyba coś ok.4 tys,oskarżono go o kradzież (chociaż pieniadze leżały na ulicy)

Biorąc owe czynniki pod uwagę - uczciwość jest w zaniku, przynajmniej w Polsce.
Prawdomówność - dziś nawet na CV tego nie ma...
Szlachetne intencje - ciekawe ilu Polaków statystycznie podejdzie do babci i pomoże jej nieść zakupy? Dziś dominuje egoizm i społeczna znieczulica.
Wierność - w tym kraju zgodnie z badaniami zdradza ok.60 procent mężczyzn i co 5 kobieta, a odsetek zdradzających kobiet szybko rośnie
Praworządność - rozumiana tak, by wykorzystywać prawo do bogacenia kosztem słabszych jednostek
Solidność - dziś mamy fachowców od 7 boleści, a produkty są robione byle jak i kiepskich materiałów, wiadomo - szybko się popsuje, szybko naprawa, albo kupno nowego...
Szczerość - Czy to jeszcze istnieje??
Sprawiedliwość - polscy pracodawcy są jednym z ogromu przykładów, że zanika to. Bo za 1 tys. zł większość ludzi w tym kraju żyje i to hańba.

Uczciwość - na elementarnym jedynie i to czasem poziomie - przyjaciel, rodzina...

Opowiem o nie tak dawnej sytuacji która mi się przytrafiła.
Wychodziłam z dużego samoobsługowego sklepu z wózkiem, który trzeba było odstawic na zewnątrz. Gdy podeszłam do całej gromady wózków, zauważyłam w jednym czarny wypchany portfel. Wzięłam go ukradkiem i poszłam do samochodu,aby go przejrzec. W portfelu znajdowały się różne dokumenty młodej osoby począwszy od kart kredytowych ,dowód , prawo jazdy i kilka innych jeszcze. Oprócz tego pieniądze prawie 500 zł. Z dowodu sprawdziłam adres i pojechałam ok 15 km ,żeby to zwrócic. Nie zastałam tej dziewczyny w domu. Otworzyła jej matka , wpuściła mnie do środka wielce zadowolona, nie mogła się nadziwic i nachwalic mnie ,że są jeszcze tacy ludzie. Zadzwoniła do córki i czar prysł. Córka przez tel krzyczała ,że w portfelu było 2 tys. Poczułam się głupio. Nie wiedziałam już jak mam się tłumaczyc ,że oddałam wszystko co tam było. Matka chyba jednak mi uwierzyła. Powiedziałam jej,że jak bym miała coś zabrac to nie jechałabym z resztą pieniędzy i nie robiła z siebie durnia. Dziewczyna kazała spisac matce moje dane, bo sprawa była zgłoszona już na policję. Twierdziła ,że portfel ktoś jej ukradł, nigdzie go nie zostawiła. Zle się z tym czułam, ale podałam swój  dowód osobisty ,żeby spisała moje dane.Po czym dała mi jeszcze 30 zł jako zwrot za paliwo i oprócz tego 3 nowe książki, bo ta pani sama je pisała. Potem ogólnie jeszcze raz podziękowała. Odjechałam z różnymi myślami. Bałam się trochę,że będę miała z tego powodu może jeszcze jakieś nieprzyjemności. Sprawa ucichła,ale ja czuję się po tym zawiedziona ,rozczarowana i nie powiem już ,że uczciwośc zawsze popłaca .

Nie ,nie czułabym się lepiej. Nie mogłabym nawet spac w nocy.
Przykre jest to właśnie,że chciałam zrobic dobrze ,a wyszło inaczej.
Chociaż, szczerze mówiąc , gdyby coś takiego ponownie mi się przytrafiło to i tak bym oddała.

Fakt uczynek dobry
I czyste sumienie.

Teoretycznie nie opłaca się być uczciwym, ale wiadomo, lepiej być, dla samego siebie.
Ja wolę być uczciwa, choć nie powiem, kusiłoby mnie, gdyby taka sumka wpłynęła na moje konto. Wiecie, jak jest, pieniądze jednak kuszą. Jednak, też nie mogłabym tego zachować, miałabym zbyt duże wyrzuty sumienia, bo ktoś jednak się pomylił. Po prostu bym odesłała.

Jednak mam wrażenie, że mimo wszystko nie ma już tak wielu uczciwych ludzi... Dla wielu po prostu liczy się kasa, gadżety i te inne wartości wtedy mogą się zatracać.. No, ale dobrze, że są jeszcze takie duszyczki Parę lat temu zgubiłam telefon, niewypasiony, zwykła Nokia, ale zawsze ktoś może się wzbogacić. Byłam przekonana, że już nie odzyskam zguby, a jednak, pan zadzwonił do mojego taty (znalazł tam numer) i telefon oddał tacie. Podobno był bardzo sympatyczny, mnie akurat wtedy nie było.

" Czy na przykład rozpaczliwie walcząca o pieniądze na leczenie swojego ciężko chorego dziecka matka, podrabiając dokument lub defraudując firmowe pieniądze, powinna być z taką samą surowością przez nas oceniona jak oszust, który robi to dla zwykłego wzbogacenia?"

Nie, nie rozpatruję tak samo takich sytuacji. Wiadomo, że inaczej spojrzymy na taką matkę, a inaczej na pospolitego złodzieja. Co nie znaczy oczywiście, że to pochwalam.

Z innych sytuacji, zdarzyło mi się znaleźć na chodniku czy złotówkę czy 10 zł, moim rodzicom nawet kiedyś 100 zł- tak luzem. Wiadomo, że wtedy nie będę szukać tego co zgubił, bo to mija się z celem. Tak, wtedy wydałam te pieniądze. Co innego, gdyby to był portfel, wtedy szukałabym, tego, który go zgubił.

Jeśli kradziez uznana jest za przestępstwo to jest nim zawsze. Być może motywy mogą wzbudzać współczucie, ale nie wiem do końca jak to jest w obliczu prawa. Jakieś okoliczności łagodzące może i wtedy istnieją, ale kradzież to kradzież, czyn godny potępienia.

Ja prawdopodobnie też nie, ale to nasze prywatne odczucia. W obliczu prawa byłaby złodziejką.

Jednak mogłoby to zostać uznane przez sąd jako okoliczność łagodząca.

Remi, warto też wziąć pod uwagę, że w naszym prawie obowiązuje Kodeks Karny i Kodeks Wykroczeń, czyny niedozwolone mniejszej rangi podlegają pod ten drugi, zatem jeśli zapomnisz prawa jazdy przestępcą jeszcze nie jesteś .

Dziekuję, Wielokropku, i przepraszam za kłopot

Zastanawia Was czasem fakt, że do dysput i teoretyzowania jest nas wielu ale do czynu to już nie? Czy do czynu pozytywnego to my zawsze potrzebujemy silnego wstrząsu? nawet do takiej  uczciwości.....

Niestety, każdy sobie rzepke skrobie...

Bullitt a to na Twoim awatarze to młot Thora?

Tak popularnie zwany Mjölnir'em