jak mężczyzna reaguje na płacz swojej kobiety? - Netkobiety.pl

Gdy plączę, staram się, by tego nie widział. Nadzwyczajnej w świecie nienawidzę okazywać słabości, co nie znaczy, ze nie mam takich chwil.
Moj facet, gdy "przyłapie mnie" na płaczu, to zaczyna mnie rozśmieszać, a ze ma ku temu wyjątkowy talent, to zawsze mu się to udaje .

Mój mąż jak widzi gdy płaczę najchętniej uciekłby do innego pokoju. Nie rozumie, że płacz jest pewnego rodzaju oczyszczeniem. Przecież lepiej sie wypłakać niż dusić w sobie złe emocje. I tak już któryś raz mówię to mężowi, a tu jak grochem o ścianę

Na złe samopoczucie polecam intensywny sport . Najlepsze jak dla mnie ujście emocji. Płacz jest wprawdzie jakimś oczyszczeniem, ale potem głowa boli, a energii nie przybywa

Poza sytuacjami tj tragedie osobiste, straty bliskich osób, choroby - płacz wywołuje u mnie niesmak. Płacz toleruję w całej rozciągłości tylko u dzieci i ludzi starszych. No i siłą rzeczy na filmach bo moja żona ryczy kiedy wg niej jest smutno bo ....... Beczą tylko hipokryci, kłamcy, dwulicowcy, nieudacznicy i łajzy.

iknow....ja niestety mam tak samo jak Ty , że przed okresem byle co powoduje u mnie to że jestem w stanie sie poryczeć . a to coś przeczytam , a to zobacze , a to jakieś wspomnienia najdą i gotowe! na szczęście już po.....emocje działają normalnie.

być może panowie nie umieją prawidłowo zinterpretować powodów dla których kobieta płacze i może stąd reakcje od  odruchów bezwarukowych,niesmaku , wrażenia manipulacjii...itp

kobieta czuje sie cudownie gdy facet przytuli i próbuje rozweselić gdy jest smutna, wtedy czuje że mu zależy, wie że gdy jest źle to może na niego liczyć- a to jest bardzo ważne!       

mój ex taki nie był .....nie wiedział co ma z sobą zrobić gdy było mi źle( a zdarza mi się to bardzo rzadko), łzy same kapały na ziemie, a on patrzył na mnie ze zdziwieniem , pytał co jest?czemu płaczesz?....no ale chyba nie myślał że mu to tak od razu powiem! kurcze wystarczyło by tylko przytulić.....ale w życiu sie nie domyślił żeby to zrobić!

Zależy czym spowodowany jest mój płacz. Jeśli coś sie stało takiego poważniejszego, to stara sie mnie wspierac, przytulać, po prostu być przy mnie i w tym momencie również jemu jest smutno.
Natomiast jeśli płacz spowodowany jest np naszą kłótnią, sprzeczką, to w zależnosci od tego kto zawinial to albo mnie przytula, przeprasza a jesli wiecej winy było po mojej stronie lub ja miałam jakiś odpał i wywowałam kłotnie, a potem płacze z bezsilnosci albo ze zdenerwowania, to najczesciej albo to ingoruje i nie zwraca na mie uwagi lub wychodzi z pokoju/domu. Po jakimś czasie wraca i staramy sie porozmawiać, wyjaśnić.

Żaden z moich partnerów nie miał okazji widzieć moich łez wywołanych złością, frustracją itp., ponieważ nie umiem wtedy płakać. Owszem takie sytuacje jak np, śmierć bliskiej osoby, jakaś rodzinna tragedia, to i owszem ryczę, jak bóbr.Na filmach potrafię szlochać, jak dziecko, nad książką, nad skrzywdzonym,chorym zwierzakiem...Czasem chciałabym popłakać sobie w poduszkę...nic z tego. Natomiast do furii potrafiła mnie doprowadzić moja siostrzenica (pani lat już 30+), ktora płacz miała i pewnie nadal ma na końcu nosa. Wystarczyło, że ktoś się na nią krzywo popatrzył, a ona w płacz. No masakra jakaś!

Ja przed moim ukrywam się jak płacze, bo nie lubię okazywać słabości. Chodz zdarzyło się że mnie przyłapał i nie wiedział co ma zrobić. Potem mnie przytulił i płakał ze mną!

Myślę że mężczyźni w takich sytuacjach czują się dosyć niezręcznie i są zakłopotani .Zależy jeszcze od kobiety czy zdarza jej się nagminnie płakać przy partnerze czy  w jakiś wyjątkowych okolicznościach .

Jak moje byle plakaly to jedyne o czym myslalem to 'znowu jej odbija'. Myslicie ze placzem jestescie w stanie cos ugrac dla siebie? chyba tylko jesli macie tzm Ryska z klanu.

Pamiętam, że kiedyś zostałam przez ex bardzo mocno przytulona.. niemal nie mogłam oddychać - a On płakał ze mną. Bardzo osobisty moment.
Dziś myślę, że wszystko zależy od stopnia zaangażowania w związku.

Ciekawe Moim zdaniem to przede wszystkim kwestia tego czym jest płacz spowodowany. Jak się jest z mazgajem który przy kłótni albo z powodu "nie rozumiemy się" się rozkleja to jest to jawna próba manipulacji i wręcz mnie to odtrąca, potrafię nawet opierdzielić wtedy (raz miałem taką połówkę a kłótnie były zasadniczo o pierdoły i to ona je rozpędzała więc wogóle mnie to nie ruszało).

Co innego jak strata bliskiej osoby, wypadek i wylądowanie w szpitalu kogoś bliskiego, cholera czy nawet coś takiego jak śmierć psa. Znasz kogoś komu naprawdę rzadko się zdarza płakać i nagle go trafia - od razu wiesz że cos mocnego się święci.
Wtedy chce się bliskiej osobie pomóc, chociaż ja się kieruję w sytuacjach kryzysu logiką i zazwyczaj potrafię znaleźć dobre strony nawet naprawdę dobijających okoliczności.
A to czy komuś to odpowiada czy nie to inna bajka, niektórzy lepiej reagują jak się ich np. odciągnie od tematu albo nawet rozśmieszy ale ja tak raczej rzadko robię bo... no humorek miewam czasem dość wisielczy a w poważniejszej ciężkiej sytuacji mógłby sprowadzić tego kogoś za mocno na ziemię . Przytulanie - spoko, to też z tego co widziałem babeczkom pomaga.

Ktoś tu pisał o... płakaniu z kimś - w życiu bym czegoś takiego nie zrobił. To dla mnie przejaw totalnej utraty kontroli nad sobą a masz być facetem a nie pipą co traci rozsądek bo bliskiemu źle.

W trudnej dla zwiazku chwili,z niemocy,kiedy sie rozstalismy i po jakims czasie spotkalismy i rozmawialismy na ten temat gdy plakalam on mnie przytulil i plakal tak samo mocno jak ja. A w zyciu codziennym kiedy mi sie zdazy to mocno przytula i nic nie mowi niekiedy zebym.sie uspokoila,ze mnie kocha. Tak  zachowuje sie moj facet.

"Ktoś tu pisał o... płakaniu z kimś - w życiu bym czegoś takiego nie zrobił. To dla mnie przejaw totalnej utraty kontroli nad sobą a masz być facetem a nie pipą co traci rozsądek bo bliskiemu źle."

Wybacz, ale dla mnie nie ma większej głupoty.. Tekst w stylu macho. Płacz nie jest niczym czego człowiek powinien się wstydzić, to sposób wyrażania emocji. Nie mówię tu o manipulacji, o tym żeby zmusić partnera do uległości. Mówię o normalnym zachowaniu, coś nas przerosło, mamy dość, zbyt wiele złego nas spotkało to płaczę bo w ten sposób mogę się oczyścić z negatywnych emocji. Osobiście przyznaję, że płaczka ze mnie straszna, łatwo się wzruszam, na nerwy i stres reaguję płaczem (głównie ze złości xD). Przyznaję się do tego, staram się nad tym panować.. Partnera uświadomiłam żeby się nie przejmował bo ja już taki wyjec jestem, muszę i już! Co nie znaczy, że jestem osobą słabą. Jak już się wypłaczę, emocje opadną to biorę się do roboty bo nikt za mnie niczego nie zrobi. Płacz to nie słabość! Ja się nie uważam za słabą, jestem twarda kiedy trzeba a potem spokojnie mogę się wyładować przez łzy. Za płakanie z kimś też nie obrzucają jajkami .

Ja widziałam i w moich oczach nie stał się mniej męski
Każdy ma chwilę słabości, a jak się kogoś kocha to się to akceptuje i wspiera, skoro ja mogę mieć tę chwilę słabości ale uważać się za osobę zaradną, to dlaczego mój partner ma taki nie być? Wszystko jest dla ludzi, ważne żeby się wspierać.

Nie ma to nic wspólnego w byciu macho i chętnie rozwieję durne stereotypy płci - po prostu wiem jak na mnie oddziałuje płacz bliskiej osoby - że robi mi się po prostu przykro. Chce tego oszczędzić jej właśnie przez samokontrolę, bo sam sobie jakoś poradzę a i współczucie czyjeś czy ciepła troska nie uskrzydlają tak jak dobra rada jak wali się wszystko na głowę.
Poza tym płaczesz jak coś Cię zrani, a zranić mogą najblizsi tylko - i to są sytuacje kiedy mi się zdarzało płakać, albo jak ktoś bliski zginał w wypadku albo jak pies mi umarł, albo jak posypała się wielomiesięczna albo kilkuletnia miłość - chyba tylko w takich ciężkich i nieodwracalnych sytuacjach, innych nie pamiętam.

Poza tym jeszcze płacz jest dla mnie reakcją obronną związaną z bezsilnością. Niemowlaki płaczą bo są np. głodne, zimno im naucza się mówić jako dzieci to mówią żeby dać im jeść, ubiorą się cieplej itd... Im kto jest młodszy tym cześciej płacze, im starszy tym bardziej uczy się radzić sobie ze stresem i niepowodzeniami inaczej, aktywnie stawiając im czoła, próbując przeskoczyć je jakoś.
Dopiero jak sytuacja jest bez wyjścia albo coś nieodwracalnie skończy się źle to można tylko załamać ręce i się z tym pogodzić wywalając z siebie emocje w taki sposób jak masz poczucie że dużo straciłaś.