Kompletnie sobie nie radzę:< - Netkobiety.pl

Miałam podobny czas do Twojego (bo to nie trwa wiecznie) i pomogła mi wiara.

Źle, że trzymasz te wszystkie emocje w sobie... Powinnaś dać im jakiś upust, może z kimś porozmawiać ? Może wykrzyczeć się ? Może biec ile sił ? Cokolwiek, byleby wyrzucić to wszystko z siebie.

Hej!
u mnie bez zmian. Funkcjonuję tak samo jak wcześniej. Odwróciła się już ode mnie nawet najbliższa przyjaciółka. Nikogo nie mam, bo kto chciałby na mnie spojrzeć, porozmawiać. Została mi tylko masa moich problemów. Doszło to, że nie chce mi się nic. Już wcześniej miewałam dni, że ciężko było rano wstać z przysłowiowego łóżka, ale teraz na dodatek że nie chce mi się wstać doszło to że cały dzień nie mam ochoty nawet funkcjonować w tym świecie. Nie chce mi się robić niczego, a teoretycznie powinnam się cieszyć życiem mam dopiero 25 lat. Gdy wracam do domu czuję się lepiej, włączam muzykę, zamykam się w pokoju albo wpadam w wir sprzątania, gotowania byle się czymś zająć. Pomyślałam, że spróbuję jakiś leków uspokajających, owszem może i mnie uspokajają, ale na mój nastrój nie wpływają wcale, dalej czuję się niechciana, brzydka, nie potrafię się cieszyć niczym. Do wszystkiego doszło zmęczenie, jak przyjdzie week nawet nie czuję że był i minął, mam wrażenie że już rano wstaję zmęczona a później jest już tylko gorzej. Robiłam w związku z tym badania, wyszły wszystkie ok to ze mną jest coś nie tak. Tak bardzo chciałabym poczuć szczęście nawet te chwilowe. Zapomniałam znaczenie tego słowa. Gdy byłam młodsza, to się cięłam, nie regularnie, gdy wpadłam w swoje przygnębienie. Teraz nie mogę. Ochotę mam, ale mieszkam z rodzicami i już kiedyś mama to widziała baaardzo się wtedy wkurzyła, więc nie chce jej teraz dokładać zmartwień. Kiedy był ze mną jeszcze mój chłopak było lepiej, miałam z kim porozmawiać, pojechać oderwać się. Teraz, gdy go nie ma, rozsypuje się już całkowicie. Gdy po 9 latach związku powiedział mi że mnie nie kocha, chodziłam jak w letargu nafaszerowana czymś uspokajającym, później potrafiłam godzinę siedzieć z żyletką w ręku i przyglądać się swoim żyłom, aż w końcu "uspokoiłam się" i teraz w środku czuję tylko jedno wypalenie. Mam wrażenie że nie mam w sobie żadnych uczuć, że jestem pusta. Ostatnio próbowałam płakać, żeby było mi choć trochę lżej i nie potrafiłam, choć bardzo bardzo chciałam. Tak jakby był we mnie jakiś kamień, który nie pozwalałby na wydostanie się moich prawdziwych emocji. Nie widzę dla siebie przyszłości, już od dzieciaka miałam problemy (słucham metalu, rocka), więc wiadomo wśród rówieśników uwielbiana nie byłam. Od nich nie odbiegałam byłam miłą, sympatyczną i pomocną koleżanką ale mój wygląd już mnie skreślał na starcie. Moje upodobania sprawiły, że nie miałam przyjaciół, a poznać ludzi podobnych do mnie nie miałam możliwości. W tak maleńkiej miejscowości, jak moja wszystko jest do siebie podobne, każdy o wszystkim wie, a ja byłam zawsze w pewnym sensie rozpoznawalna. Więc odrzucenie już od samego początku jest mi doskonale znane. Obecnie najnormalniej czuję się, gdy siedzę w pokoju, słucham muzyki, pogram na gitarce i to jest cały mój świat. Cały mój świat, w którym czuję się bezpieczna, ale totalnie zestresowana, samotna i odrzucona...

Trzymaj się, zawsze warto żyć dla rodziców, im napewno też nie jest łatwo. Dasz radę! "Dołek" minie, mama wyzdrowieje, a Ty może poszukaj innej pracy?

Operacja mojej mamy nie wydaje mi się końcem świata. Sama niedługo szykuję się na zabieg. Mam w sobie dużo siły, raczej miałam, po prostu od pewnego czasu się rozpadam. Kiedyś tak nie było. Mam wszelkie czarne myśli. Jestem pesymistką. Mam wiele pomysłów, ale już z góry zakładam że się nie uda, że to nie wypali. Pewnie przez to dużo tracę. Ale nie potrafię inaczej. Są dni, że mam dobry nastrój, ale wystarczy jeden dzień, nowy problem, stres i wystarcza żebym wpadła ponownie w przygnębienie. A ten dół się wtedy wlecze i wlecze. Nie umie sobie już poradzić ze swoimi emocjami, jestem kompletnie rozchwiana. Dopadają mnie wtedy myśli, może to śmieszne... często myślę, że coś mi się stanie i nie będę mogła pomagać rodzicom, prześladują mnie myśli że zostanę sama bo im się coś stanie. A tylko ich niestety mam. W kółko się o coś martwię, przeżywam. Nie wiem jak wrócić do swojego dawnego "ja". Naprawdę nie poznaję już siebie i swoich zachowań

Hej, Nola, wyslalam do Ciebie maila, pomyslalam ze moze pogadamy gdyz wydaje mi sie ze mamy podobna sytuacje..Coz..czekam na odpowiedz:)

Nola ja Cie podziwiam i wspolczuje bardzo ( ja jestem tak slaba ,ze chyba nawet tydzien bym tak nie pociagla ,ale rozumiem Twoja frustracje ......teraz rowniez przechodze problemy zdrowotne , musze walczyc ze swoimi fobiami,lekami,zupelnie sama ,nie mam faceta ani przyjaciol zeby sie wygadac ,po ostatnim zwiazku pozostalo mnostwo bolu i nie chce sie kompletnie z nikim spotykac ,w ogole nie wychodze z domu ,tylko do pracy,w ktorej szef konczy mnie psychicznie ......napewno mam nerwice i depresje i brakuje mi pieniedzy na leczenie (( i naprawde nie wiem czy warto dalej sie tak meczyc......jasne mozna to przezwyciezyc ,ale ja nigdy nie bylam optymistka ,brakuje mi juz sil nawet na placz:(

Tomy07 pewnie masz racje ,ze nie warto sobie robic nic zlego bo tak jak piszesz mamy dwie rece,dwie nogi,jestesmy w miare zdrowi bo to co czasem dolega to mozna jakos podleczyc.......chodzi tylko o to ,ze czasem wszystko sie kumuluje i ja juz nie mam sily......nie pamietam juz kiedy bylo tak naprawde dobrze i bylam szczesliwa ........wiem ,ze nic nie osiagne siedzac i narzekajac ,dlatego tez staram sie przymuszac i walczyc u siebie z pewnymi rzeczami........podjelam pewne decyzje i mam nadzieje ,ze bede je konsekwentnie realizowac chociaz wymagaja sporego sampozaparcia i wyrzekania sie pewnych rzeczy,ale wiem ,ze jak to zrobie to bede z siebie dumna i zadowolona........a potem mam nadzieje,ze jak uporam sie z jednym to z innymi rzeczami juz pojdzie gladko,mam taka nadzieje,doluje mnie tylko fakt,ze mam tak pod gorke,ale czytajac to forum ,wiem ,ze inni maja znacznie gorzej i podziwiam ich za to i mam nadzieje ,ze poniekad ich historie zaispiruja mnie do tego aby pozmieniac co nie co w moim popapranym zyciu:)

heheheh taaaa dzialamm,dopiero podjelam decyzje o dzialaniu,i zrobilam w tym kierunku moze dwa male kroczki.........a przede mna chyba jeszcze z 200 kroczkow;P........ale w sumie nic mnie teraz nie rozprasza,zadni faceci ,randki itp itd,wiec moge sie w spokoju skupic na sobie i na tym co chce osiagnac:))a wiem ,ze warto i to prawda ,ze chciec to moc,ale trzeba naprawde bardzo chciec  a nie tylko na polgwizdka:)) faktycznie pomysl ,ze spacerem jest swietny ,takie dotlenienie po calym dniu pracy gdzie ma sie za szefa totalnego sk........,ktory regularnie stosuje mobing:(( czasem nawet nie mam sily na spacer,ale wiesz co .....mnie juz jest wszystko jedno ,moga mnie nawet zwolnic bo ta prac mnie wykancza i niszczy jako czlowieka,jestem juz klebkiem nerwow i nie umiem sobie juz z tym radzic ,wiec zobaczymy jak to z tym wszystkim u mnie bedzie......ale milo mi przeczytac ,ze ktos we mnie wierzy i mnie wspiera,nawet oby ludzie:)) dzieki za to

heheh brzmi conajmniej intrygujaco

Hi  Aga ))  a co Cie tu sprowadza ?? jak sadze pewnie nic milego ?

Witam Kochani,
kto czytał moje wcześniejsze wątki już na pewno po części zna moją historię. Dla tych, co czytają po raz pierwszy przypomnę. Mam 26 lat, w 2011r. skończyłam studia zootechnikę. Pracowałam do tej pory dwa miesiące w jednej pracy, później byłam na rocznym stażu, który jak myślałam przyniesie mi późniejsze zatrudnienie. Niestety tak się nie stało. Bez pracy jestem miesiąc.
Niecały rok temu zakończył się mój 9-letni związek  z facetem, który przyznał się do braku uczucia z jego strony po tymże właśnie czasie. Smutne, ale prawdziwe.

Ciężko mi się pisze, może zacznę od końca, od tego jak jest teraz. Mieszkam w małej mieścinie 20 tys. mieszkańców w centralnej Polsce, w bloku na osiedlu, gdzie wszyscy się znają. Mama jest po poważnej operacji, i bynajmniej przez miesiąc wymaga stałej opieki. Chciałabym już szukać pracy, ale beze mnie dom stoi na głowie. Mama całe dnie w łóżku, tata w pracy a w domu tylko ja. Sprzątanie, zakupy, gotowanie wszystko na mojej głowie. Nie radzę sobie ogólnie ze sobą. Już od lat. Chciałabym szukać pracy, ale miałam już wiele porażek jeśli chodzi o te kwestię, boje się kolejnych porażek. To samo w związkach. Kolejna porażka. Wszystkich mężczyzn jakich miałam okazję znać dłużej lub krócej dążyli tylko do jednego. Nie miałam okazji być nigdy w związku normalnym, gdzie ludzie się kochają, szanują, wyjdą gdzieś razem, polegają na sobie, z siebie zawsze starałam się dać wiele, byłam dobrą dziewczyną, a zawsze czułam się po części wykorzystana. Zdarzyło się nawet raz, że chłopak mnie pobił... do mężczyzn jestem więc zrażona, myśl o kolejnym związku napawa mnie przeświadczeniem, że znowu albo będzie chciał zaraz iść do łóżka, albo będzie się na mnie wyżywał, nie mam miłych doświadczeń.

Wczoraj próbowałam podjąć rozmowę z mamą. Podjęłam i skończyło się awanturą. Pomyślałam sobie, że może psycholog by mi pomógł. Nie mam na niego ani pieniędzy, ani czasu, ale przeszła mi taka myśl przez głowę, chciałam wiedzieć, jak mama na to zareaguje. Więc zaczęłam temat, że z racji tego jak jest, jak było myślałam, żeby może się skontaktować z jakimś psychologiem. Na co ona, że przecież nie jestem pojeb***, że ona mnie zdrową urodziła, że jakie ja to mam problemy, że sobie coś ubzdurałam, że to wstyd, co inni powiedzą jak do nich dotrze, że ja i psycholog itp. itd. Po czym potoczyło się dalej. Że jestem nieudacznikiem, popaprańcem, że jako jedyna się z bloków nie wyprowadziłam, że nikogo tu już nie ma, tylko ja siedzę, że w tym wieku to ja powinnam pomagać finansowo rodzicom.

Kiedyś byłam zupełnie inna. Zmieniło mnie to, co było. Mając 16 lat czułam, że wreszcie się życie zmieni, że pójdę na studia poznam tam kogoś interesującego, chłopaka, znajomych, znajdę pracę. Nigdy bym nie przypuszczała, że po studiach wrócę do tej dziury i że będę taka samotna. Przyjaciół, ani znajomych nie mam tymczasem żadnych. Wszystkie kontakty urwały się, gdy stąd poszłam po liceum. Jestem tu zupełnie sama i pogubiona, że już myślę że bardziej nie można. Nie widzę czasem sensu dalszego życia, skoro boję się prawie wszystkiego od szukania pracy przez związki, po relacje z ludźmi, to jaki sens się dalej i innych męczyć. Gdyby nie było mnie to i pewnie rodzicom byłoby lżej. Jestem dobra i miła dla ludzi i są dni, kiedy żałuję bardzo, że nie urodziłam się chamska i wyrafinowana, bez skrupułów. Tacy ludzie mają lżej, na byciu dobrym się daleko nie zachodzi. Nie wiem już jak zmienić swoje życie, jak sprawić, abym przestała się bać, żeby wreszcie stanąć na nogi i zacząć żyć, bo obecnie nie wiem jak to się robi. Czuję się zapomniana, niepotrzebna nikomu, beznadziejna i nie potrafię się wyrwać z tego stanu.

Co nieco już o mnie wiecie. Dziś stwierdziłam bo dogłębnej obserwacji, że moja mama to baaaardzo toksyczna osobowość. Pasują do niej wszystkie cechy. Kłóci się ze mną, z tatą, do ludzi natomiast zakłada fałszywą maskę uśmiechu. Ktoś kto jej nie "zna" pomyśli życzliwa i miła kobieta, a w domu? Nie da się z nią żyć. Czego bym na siebie nie założyła, jakbym nie wyglądała zawsze jest źle. Wypomina mi i wytyka wszystko co według jej jest ze mną nie tak. Przysłowiowo zawsze po drugiej stronie trawnik jest bardziej zielony. Tacie umila, że za mało zarabia, że nie wybudował mieszkania, że gniecie się w dwóch klitkach w bloku. Truła mu że samochód ma byle jaki, kupił lepszy teraz i tak narzeka, że inni mają nie takie, jeszcze lepsze. Doprowadza wszystkich do szału. Przekręca to co mówimy, tak, aby zawsze wyjść na pokrzywdzoną, że na nią krzyczą, że jej wypominają. Ma w sobie coś takiego, że każdy robi tak jak chce ona, bo jeżeli się nie zrobi, to jest znowu pół dnia awantury. Np. ostatnio chciała żebym z nią pojechała bo tylko ja mam prawo jazdy, miałam na ten dzień już swoje plany, to powiedziała mi, że jestem okropna, że ona mnie nie potrzebuje i że sama się sobą zajmie. Mimo, że może na mnie zawsze polegać i nigdy jej nie zawiodłam. Opiekowałam się nią po operacji, domem do tej pory zajmuje się ja. Nie pomagają moje prośby, rozmowy żeby się nie kłócili. Gdy proszę, albo wręcz się drę żeby przestali, to zaraz jest z jej strony nagonka na mnie, że tatusia bronie itp. Serio, nie mam na to już siły. A podobna sytuacja trwa już min. 10 lat. Tydzień wygląda tak, że w week mama wszczyna awantury później się nie odzywa z 3 dni, coś tam pogadają i od nowa. Nie wiem, jak wyjść z tej sytuacji, nie mam pieniędzy na przeprowadzkę więc w tym tkwię. Nie wiem już mi czasem chodzą po głowie myśli, żeby namówić tatę na rozwód. Bo on sięz tym strasznie męczy. Leczy się na nerwicę. Ona go do tego doprowadziła, bo choć ja mam 26 lat, to sama mam objawy nerwicowe, skłonności do okaleczania się, co zaczęło się właśnie, gdy w domu zaczęło się tak dziać. Gdy byłam młodsza mama miała też faceta, twierdziła, że przyjaciel, do dziś potajemnie ma z nim kontakt. On wtedy chciał żeby ona się od nas wyprowadziła. Podejrzewam że po częsci i on ją namawia na takie zachowania a jej charakter to już swoją drogą. Strach jest w domu wszystko robić, w kółko patrzy kto ile zjadł, co robi, czy ogląda tv, gdzie idzie, po co, z kim się spotyka. Ciągle jest się pod obstrzałem jej spojrzeń i słów. Co z tym wszystkim robić, żeby mnie nie obczerniała, żeby tata miał trochę spokoju. Uwierzcie mi w domu mam z nią piekło.

To nie takie proste. Ona jest na rencie, tata ma tu stałą pracę i pewną więc na sto procent nigdzie ze mną nie pójdzie. A myślisz, że co ja robię?:> szukam pracy gdzie się da, nie w mojej miejscowości. Tylko jakoś nie mogę znaleźć a łapię się już wszelkich metod. On mi też pieniędzy nie da, więc jeżeli mam się wyprowadzić, chcę czy nie muszę znaleźć pracę taką żebym się od razu utrzymała sama. W domu wszystkie pieniądze jakie tata zarobi i część moich trzyma mama. Tata nie zarabia wiele. Póki nie znajdę nic gdzieś dalej zostaje mi tylko tkwić z nimi. Bo ja tu już nie widzę rozwiązania. Myślałam milion razy o przeprowadzce. Jedyna rzecz jakiej mi brak do tego to tylko dobrej pracy. Ja nie mam żadnych oszczędności.

Z tego co piszesz wyziera jakaś bezradność, która nie jest prawdziwa.  Nie musisz jeździć i składać CV osobiście, możesz wysyłać e-maile. Znasz te stronę, o której ci pisałam? możesz ją tak ustawić, że będą na twoją skrzynkę przychodziły powiadomienia o pracy. Masz tam również możliwość zorientowania się, ile kosztuje wynajęcie jakiegoś lokum. A z ojcem trzeba porozmawiać, bo wyprowadzić możecie się choćby w swoim mieście i tylko na krótki czas, żeby matka zaczęła myśleć nie tylko o sobie.Oczywiście najlepiej byłoby poddać się terapii, bo takie pisanie nie daje do końca tego czego ci potrzeba, czyli autorytetu.Na początek, żeby się załapać, nie musisz przecież podejmować pracy w swoim zawodzie a pracując możesz szukać innej. Trochę odwagi, samozaparcia, trochę charakteru i będzie dobrze.

A po co w sklepie mówisz, że masz wykształcenie wyzsze , tam wystarczy pokazać maturę. Miej dwa CV jedno z dyplomem, drugie z maturą.

No wybacz, ale wystarczy powiedzieć, że opiekowałaś się chorą matką i gdzieś tam dorywczo pracowałaś, a to przy dzieciach, a to przy myciu okien itp.