chora zazdrość - Netkobiety.pl

rzecz w tym, że podczas jej 5letniej nieobecności wszystkich porównywałam do Niej. Bez niej nie potrafiłam znaleźć swojego miejsca na ziemi. Zawsze myślałam: co Ona by zrobiła... Nie było dnia, żebym o niej nie myślała. Nie potrafię znaleźć substytutu. Ona to Ona... nikt jej nie zastąpi. Mam ogromne poczucie straty, ale z drugiej strony dość mam starania się i udowadniania, że jest dla mnie ważna... to boli, jeśli ktoś tego nie widzi

to wydaje się takie proste do wykonania... ale nie potrafię nie porównywać ludzi do Niej. Ona była dla mnie wszystkim... przez te kilka lat straciłam chyba wiarę w przyjaźń. To przykre i trochę prymitywne myślenie, ale uważam, że albo Ona albo nikt... niestety

Raczej nie sądzę, by doceniła... zawsze ma Tą drugą....

Obie twierdzą, że więcej ze sobą przeżyły, niż ja i Ona... nic dziwnego, skoro ja zawsze byłam przez nie odtrącana... takie piąte koło u wozu...

Tak naprawdę ja też ustawiłam ją na straconej pozycji.... Jak już wspominałam - ogromne poczucie straty, mimo wszystko...

Dzięki.... Faktycznie z Ciebie Dobry Duszek

ilones wiesz to tak jak z nieodwzajemnioną miłością...
ja walczyłam dokładnie 15 lat o względy kuzynki, która była moją rówieśnica, jako dzieci bawilysmy sie, potem dorastalysmy i ona szla swoimi drogami, ja nie mialam towarzystwa-singiel, samotnik, ona zawsze miała. czesto na imprezach przyczepiałam się do niej i do jej kolezanek, niekiedy nie chciala tego ale ja nie mialam innej mozliwosci-np gdy zostawil mnie chlopak przed sylwestrem,albo cos nie wyszlo a to byly ostatki. wiesz ze jest wiek, gdy nie mozna zostac w sobotę w domu bo to najwieksza tragedia. mialam i tak ja...
skonczylam 25 lat i powiedzialam basta! nigdy wiecej nie doczepie sie na chama. wizyty 2 razy w tygodniu, ciasteczka herbatki. bywalo ze przy mnie spala albo sie nudzila, a nagle ozywiala sie gdy pojawiali sie tamci znajomi. dusza towarzystwa.ot droga kuzynka. mialam kilka ciekawych sytuacji. np one ubierały sie na impreze(dziewczyny z towarzystwa), a ja patrzylam na to jak kopciuszek. i tak kilkadziesiąt minut. w koncu patrząc na mnie z politowaniem słysze, chcesz to chodz z nami. a ja co na to? z najwiekszym rumiencem odpowiadam, ze jade do xxx(wielkie miasto), na impreze do klubu xxxxx. i zobaczylam pierwszy i ostatni raz na jej twarzy zazdrosc.:>
przestalam wiec za nimi chodzic, proponowano mi wyjscia(co 5-10 wyjscie z nimi, czyli mniej wiecej raz na miesiac); czasem sie godzilam, czasem odmawialam. wracalam do pustego pokoju i plakalam, albo umawialam sie z jakimis idiotami na czacie. czy spedzalam czas na gg.w koncu znalazlam swoją przyjaciolke eweline z ktora zaczelysmy buszowac po klubach 3 razy w tygodniu. poniewaz towarzystwo kuzynki tez chodzilo to w koncu stalam sie z eweliną integralna czescia grupy. i tak bylo 3 lata...
przed 28 urodzinami poznalam mojego narzeczonego. probowalam dotrzymac kroku i grupie "znajomych" i jemu. szybko okazalo sie ze nie da rady. na jedna impreze nie zostal zaproszony, bo zabraklo krzesel na grilu. obrazil sie. te krzesla to po prostu zart. jakas przyczepiana kolezanka byla wazniejsza niz ja i on.  wkrótce zaszłam w ciażę. zajelam sie rodziną, nie kolezankami.
to nie ma sensu ilones. narzucanie się. nie jestes od niej gorsza, mniej ciekawa czy co innego. uwierz mi ze niektórzy znajomi mojej kuzynki nie byli wcale ciekawi. po prostu mieli takie miejsce w grupie, do którego ja na palcach nie doskakiwalam. to nie ma sensu i trzeba z glową odejsc, a nie walczyc o cos czego nam nie potrzeba.
ja mam rodzinę, ona jest sama.
ale ma przyjaciół.

nic na silę. niedlugo zalozycie rodziny, ten problem się skonczy:> albo wraz z pierwszym facetem.

Obawiam się, że wraz z mężczyzną problem nie zniknie. Ona jest po przejściach z facetem, ja za pół roku wychodzę za mąż. Między nami po prostu jest nić nieporozumienia. Ona traktowała mnie jak zabawkę, ja ją jak prawdziwą bratnią duszę, a gdy Jej o tym powiedziałam, ot tak po prostu odechciało jej się ze mną utrzymywać kontakt. Szkoda, że zmarnowałam na to wszystko łącznie 6 czy 7 lat.... Szkoda, że zrozumiałam to zbyt późno ;( może gdybym zorientowała się wcześniej, dzisiaj nie płakałabym cały dzień...

Mój przyszły mąż jest sobą, z którą mogę o wszystkim porozmawiać, zawsze mnie wesprze i doradzi, ale gdy chciałam z nim porozmawiać o moim problemie, jeszcze bardziej dokręcił mi śrubę twierdząc, że to pierdoła, wg niego to błahostka, że nie będzie mi nic doradzał. Poczułam się beznadziejnie. On tego nie rozumie, że przez tyle lat żyłam z nadzieją i nagle pół życia zostało mi ot tak zabrane. On nie wie, co czuję, bo nigdy nie pokłócił się z przyjacielem, nigdy nie zerwał kontaktu z nikim, do kogo był bardzo przywiązany. Zrobiło mi się przykro, bo w jednym z najcięższych momentów zostałam zupełnie sama ze swoim problemem. Dlatego postanowiłam napisać na forum. Bardzo zależało mi na opinii osób, które nie znają sytuacji i oceniają wszystko zupełnie obiektywnie. Potrzebowałam tego. Dziękuję....

Wyrzuty sumienia i to poczucie straty nie dają mi spokoju. Czasem zastanawiam się, czy nie lepiej było trzymać język za zębami i robić dobrą minę do złej gry. Przynajmniej Ona była koło mnie...

Bez niej czuję się, jakby zabrano mi powietrze