3 miesiące po ślubie, a w głowie myśli o rozwodzie - Netkobiety.pl

Faktycznie nie jest fajnie...
Powiem ci jedno..."samo nie minie".
Zmuś go do pójścia na terapię, jeśli nie będzie chciał sam to pójdź razem z nim. Nie chodzi mi nawet o terapie w aa, ale na początek o psychologa. Takie terapie dla par, czasami przynoszą dużo dobrego. Może problem nie jest jeszcze na tyle duży, że nie można sobie z nim w ten sposób poradzić.

Jestem tego samego zdania co d0r0ta19, musisz być konsekwentna w tym co mówisz, bo inaczej będzie wiedział, że rzucasz słowa na wiatr i nic z tego dobrego nie wyjdzie. Poza tym nie zrobisz nic złego jak się przeprowadzisz na jakiś czas, w końcu chcesz mu pomóc i to się teraz najbardziej liczy.

ja jestem 7lat po ślubie i też są chwile kiedy częściej myślę o rozwodzie.Mój mąż też popija tyle że nie w pracy i nie reaguje na żadne prośby ni grozby powtarza swoje głupi zdanie ,,a co ja ci krzywdę robię jak chcesz to się mogę wyprowadzić,,i tak w kółko,a ja z dnia na dzień jestem coraz większym kłębkiem nerwów,nie wiem jak zmotywować go do nie picia.kocham go i nie chcę się rozstawać ale są dni że gotowa jestem go spakować i wyrzucić ze swego życia

Nie widzę innego wyjścia jak terapia szokowa, jeśli nie będziesz konsekwentna w tym bo mówisz nic sie nie zmieni. Może jak odejdziesz to bedzie miał czas na przemyślenia i zauważy problem.

czy wyprowadzka to dobry pomysł??? to napewno będzie powód do zalania smutków... ja bym na początku postraszyła rozwodem...poszła spać do innego pokoju i powiedziała że daje mu miesiąc na zmianę...jeśli to nie nastąpi to odchodze... dla pijaka wyprowadzka raczej nie spowoduje braku picia tylko nasili go....
to jest nałóg i psychika już jest nim tak wypalona że taka osoba nie rzuci go od tak sobie...z dnia na dzień! taka osoba szuka powodów do picia. nie ma silnej woli. to tak jak z paleniem...ktoś zabroni Ci a Ty będziesz miała głód nikotynowy...to co zrobisz??? wytrzymasz dzień dwa a potem będziesz popalała po kryjomu...tu trzeba leczenia , wsparcia drugiej osoby a nie tylko warunków do spełnienia...to jest choroba a ślubuje się życia w zdrowiu i chorobie....odejście od niego nic nie zmieni. musisz zaciągnąć go do lekarza...udowodnić mu że wydaje miesięcznie tyle i tyle kasy na to, że traci na to ileś tam czasu. mam nawet pomysł. na lodówce bym przykleiła kartkę z miesiącem WRZEŚNIEM i odnotywała w nim w jakie dni mąż jest nabity ... potem wsadziła mu kartkę przed twarz i pokazała że ile traci na to czasu...specjalnie bym liczyła jaka część pensji na to idzie...wtedy może by zobaczył jak fajnie kasa ucieka ...pijacy sobie nie zdają sprawy...bo za kilka lat ich picia można byłoby fajny samochód sobie kupić

Witaj okruszku.
Mam nadzieje, że jeszcze tu zaglądasz.Przeczytałam dzis twój post i miałam wrażenie jak byś pisała o moim zyciu.Różnica polega tylko na tym że ja jestem 2 miesiace po slubie i jestem w ciąży a mam to samo i juz mysle o rozstaniu, choć kocham swojego męża, ale już nic nie pomaga, żyje w ciągłych kłamstwach i ciągłych obietnicach, by znów zostac okłamana. jak chcesz to podaj mi swojego meila to popiszemy.

zdradzilaś go, z kim?

Nieciekawie...Nie wiem co radzic. Może powinnas się z nim rozstać (mezem) i zaczac wszystko od nowa, jesli masz na to sile...

ale czy ty go kochasz (meza?).
wiem, ze to nie jest fajnie, jak probujesz kogos zmienic (alkohol), i szarpiesz sie z tym, a nic z tego nie wychodzi.
Ja juz tu pisalam kilka razy-faceta sie nie da zmienić.

Chyba powinnaś mu o tym powiedzieć, inaczej sumienie Cię zniszczy, związek bez szczerości i zaufania to nie związek. to chyba jest kolejny powód do rozstania. Wydaje mi się że teraz już na pewno nie będziecie szczęśliwi, z resztą Ty i tak nie byłaś. Oby tylko dla niego nie stało się to kolejnym powodem do picia...

zdaję sobie z tego sprawę, że gdyby było szczęście nigdy by do tego ie doszło. Pogubiłam się strasznie. I tak bardzo boli, że do tego doszło, że tak się między nami popsuło. Że musiało tak daleko zajść żebym zrozumiała, że chcę o niego walczyć chyba umrę, czuję się niegodnie, strasznie, nie mogę jeść, spać.

Chce bardzo. Nie wiem czy powiedziec, zostawi mnie. To pewne.

Przeczytałam cały twój post i nasunęło mi się kilka wniosków. Właściwie to ty już do nich sama doszłaś, skoro piszesz:
"skoro nie potrafi sobie odmówić to chyba jednak ma problem". Tak, twój mąż jest alkoholikiem. Ten problem ma od dawna: "naszym największym problem było zawsze spożywanie alkoholu przez męża w miejscu pracy". Wmawiasz sobie, że wszystko jest w porządku, bo boisz się spojrzeć prawdzie w oczy: "Tłumaczę sobie, że przecież nie jest alkoholikiem". Usprawiedliwiasz go, bo boisz się, że gdy stwierdzisz sama przed sobą, że twój mąż jest alkoholikiem, to bezpieczny świat jaki sobie zbudowałaś runie. Będziesz musiała dokonać ważnych życiowych wyborów. Będziesz musiała ponieść ich konsekwencje.
Piszesz: "zawsze wmawiałam sobie, że zmądrzeje, wydorośleje, że przestanie" - czyli od dawna żyjesz złudzeniami. Łudzisz się, że on się zmieni, podczas gdy żeby tak się stało to on musi sam tego chcieć. Nikt się nie zmienia ot tak sobie. Tymczasem on nie widzi w piciu problemu i nie chce z tym zerwać (zerwać = odwyk, terapia i AA). I tak sobie będziesz żyła łudząc się, a on będzie coraz więcej pił, nie tylko w pracy, ale i w domu.

Dalej piszesz o kilku piwkach i "piwkowaniu", żeby potem napisać, że to 16 piw i 4 drinki. To nie jest "piwkowanie"! To nieumiejętność opanowania się, to nałóg! Obiecuje ci, że przestanie nie dlatego, że chce to zrobić, ale dlatego że chce mieć święty spokój, chce żebyś przestała mu głowę zawracać.

"Po naszej ostatniej tysięcznej rozmowie zagroziłam, że mam dość i że jeśli od tej rozmowy przyjdzie raz wypity z pracy to się wyprowadzam i kończę mimo tego, że jesteśmy 3 miesiące po ślubie". I co z tego? On przyjdzie na bani, ty mu wybaczysz i tak w kółko. Nie rzucaj słów na wiatr, bez pokrycia. Bo będzie tak, że on się upije, ty powiesz że "jeszcze raz i odchodzisz", on się upije znowu a ty... nie odejdziesz. Bo będziesz się bała, bo coś tam. Zawsze znajdzie się jakiś głupi powód. I tak w kółko.

Pytasz co masz zrobić. A jak myślisz? Powiedz mi proszę, co cię w ogóle skłoniło do wzięcia ślubu z alkoholikiem po 4 latach bycia z nim? Przy pierwszych objawach powinnaś wiać gdzie pieprz rośnie, ale ty widocznie wolałaś się łudzić lub umartwiać.
Przede wszystkim przestań żyć marzeniami o idealnym związku i niepijącym mężu. Jeśli będzie chciał przestać pić, to przestanie. Jeśli nie, to nie. To nie jest kwestia pracy. Zmieni i będzie pił dalej, zobaczysz.

Musisz być konsekwentna. Jeśli mówisz o wyprowadzce to to robisz i koniec. I nie wprowadzasz się dopóki nie zobaczysz poprawy. Nie wprowadzasz się przez kilka tygodni, może miesięcy. On musi ci udowodnić, że jemu bardziej zależy na tobie niż na alkoholu. Bo na razie jest zupełnie odwrotnie.

Jeszcze jedno. on ciebie pyta, czy może się napić jedno piwko z kolegą. "Tylko jedno małe piwko". On cię traktuje jak dziecko matkę. Dziecko które pyta czy może zrobić coś, co się mamusi nie podoba. Jakie to niedojrzałe!

Czytając to co piszesz, nie doczytałam do końca i nie zwróciłam uwagi na datę pierwszego postu. Cóż. Mężowi absolutnie nie mów o zdradzie, bo to wam nie pomoże. Nie oczyścisz swojego sumienia, a jedynie dowalisz jemu. To nie jest tak, że żyjesz w kłamstwie, po prostu świadomość zdrady zabija. Twój mąż jest alkoholikiem, nie wiadomo jak może zareagować na tę wiadomość. Może wpaść w jeszcze gorszy nałóg, albo pod wpływem alko zrobić ci krzywdę. Albo będzie chciał się rozwieść, z twojej winy. Cóż za paradoks, przecież to on jest winny temu, że wam się nie układa. A co do samej zdrady, dorośli, dojrzali ludzie wiedzą co robią i dlaczego, a ty piszesz o tym w taki sposób, jakbyś sama nie wiedziała, dlaczego to zrobiła. Jeśli dla ciebie zdrada miała być bodźcem, żebyś zrozumiała że kochasz męża, to proponuję terapię, bo takie myślenie, takie podejście do sprawy nie jest normalne.

Podsumowując, jesteś z alkoholikiem, macie mieszkanie z miasta, więc nie chcesz się wyprowadzać, zdradziłaś, w sumie nie wiesz czemu, myślisz, że to był znak czy coś w tym stylu. To co ci dolega to niedojrzałość i zewnątrzsterowność. Nie jesteś w stanie dać sobie rady sama ze sobą, a co dopiero ze związkiem! A jeszcze do tego jak przyznasz się do zdrady to na pewno nie uratujesz związku. Mąż będzie pił coraz więcej, ty będziesz się zadręczać i łudzić, w końcu pojawi się dziecko, któremu serdecznie współczuję wychowywania się w takich warunkach, z ojcem alkoholikiem i niedojrzałą matką. Kobieto, ty się ogarnij, zacznij być konsekwentna, dojrzej.