blad mojego zycia - Netkobiety.pl

Może to, że się wyprowadziłaś skłoniło go właśnie do przemyśleń... Ty potrzebowałaś czasu i odwołałaś ślub + wyprowadziłaś się od niego. Teraz daj jemu czas... Jak będziesz naciskała to skutek może być odwrotny od zamierzonego. Pewnie myślisz jak długo to może trwać?! Tak długo jak on tego potrzebuje. Możesz go zapewniać o stałości uczuć i tym, że ten czas dobrze Ci zrobił, gdyż zrozumiałaś czego pragniesz w życiu i z kim chcesz sobie ułożyć życie. Jeśli zdecyduje odejść to zawsze możesz walczyć...

Z mojej jednak perspektywy lepiej, że rozeszliście się przed ślubem, a nie dopiero po!!

3mam kciuki
K.

Dziekuje za rade. No wlasnie on mowi ze nie wie ile bedzie to trwalo...moze 5 tygodni, moze 5 miesiecy...boje sie tylko ze czas bedzie dzialal na niekorzysc bo on wydaje sie byc coraz bardziej wsciekly....niby rozwaza opcje powrotu ale jak ze mna rozmawia to jest oschly i zamkniety, a gdy probuje w jakikolwiek sposob uzasadnic moje postepowanie to mowi ze nie wierzy w ani jedno moje slowo. mamy sie spotkac niedlugo przy okazji formalnosci i nie wiem co mu powiedziec zeby ta rozmowa cos konstruktywnego wniosla....

Ja na Twoim miejscu nawet jakbym go spotkała na ulicy wykrzyczałabym że go kocha
Postaraj się zawalczyć o niego. Lecz nie na siłę, by w pewnym momencie nie wyszło to jak nachalne.

Jakby ktoś odwołał ślub też bym była wkur***, więc z jednej strony mu się nie dziwię. Walcz o niego.

Szkoda, że nie wykrzyczałaś swojej miłości
Na pewno warto walczyć. Tak sobie myślę, że skoro z rozmowami nie za bardzo, to może kup jakiś ładny papier, kopertę. I siądź i napisz ręcznie o sobie, swoich uczuciach, o twoim "występie" przedślubnym, o tym co zrozumiałaś, czego chcesz teraz itd. Na pewno nie zaszkodzi
Ciężko go zraniłaś, bo odebrał to chyba przede wszystkim jako fakt, że go już nie kochasz. Co do dumy i tego że go upokorzyłaś ? No cóż, tu się różnię od Twojego wybranka. Mojej dumy byś nie zraniła i nie upokorzyła. Ale każdy jest inny.
Napisz ten list.

Napisałaś że :
Ty zaczełaś się oddalać, przez pare miesięcy, nie interesowac sie nim - przed slubem, tłumaczyłas mu dla czego tak się dzieje, rozmawiałas z nim wtedy, w taki sposób, jaki teraz chcesz z nim rozmaiwać, dałas Wam szanse wtedy - bo wyprowadzka wybacz nie jest daniem szansy. Zabrałas mu ją wtedy. Odwołałas uroczystość, jak on się musiał czuć, myslisz, że jego obecna złośc to tylko mur. A propos zapytałaś, jak zburzyć mur, który miedzy Wami powstał - tyle, że ten mur wybudowałaś Ty. Nie tylko niech Ci się wydaje - ale bądź pewna że wiele osób - mu powie, że jesteś niestabilna. K-82 napisał, że lepiej teraz niż później - nie zgadzam się z intencją tej wypowiedzi, ale to właśnie nad nią powinnać sie zastanowić. Bo to właśnie Twój były narzeczony tak sobie może po wszystkim pomyśleć. Gdy ludzie będa mu mówili, że lepiej że tak się stało, bo nie wiadomo jakbyś się zachowała po ślubie.
Ten facet nie zastanawia się jedynie nad tym czy Cie kocha, czy dać Ci szansę, czy choćby dać szanse na porozmawianie. On się zastanawia nad tym czy Cię wogóle zna, czego się po Tobie może spodziewać, jaka go przyszłość z Tobą czeka. Wiesz ludzie powinni mieć w sobie oparcie, w trudnych chwilach, wątpie byś w jego odczuciu nadal była dobrym materiałem na zonę. Gość może smiało myśleć - po co się pchać w coś powazniejszego, z kimś, na kogo nie będzie mógł liczyć w przyszłości.Wykrzyczenie miłości w pryzmacie tego nic wcale nie musiało by dać, co nie znaczy, że mogłaś rzeczywiście spróbować, straciłaś kolejną szansę. Sam bym tak zrobił. A czytając słowa klarek - faceta i biorąc pod uwagę własne odczucia, mam wrażenie, że kobiety przestały być romantyczne.
I wiesz co, po dłuższym zastanowieniu myślę że jesteś egoistką, która w gruncie rzeczy udaje że cokolwiek robi w tej sprawie. Myslisz swoją dupą udając wielce pokrzywdzoną. Absolutnie nie jest mi żal Ciebie. Zapytam co zrobiłas żeby zmienić obecny stan rzeczy.
piszesz tylko JA (księżniczk) wolałaby to , tamto sramto, Ja (księżniczka) wolałaby porozmawiać, wygadać się, pokłócić, ja bym wolała dyskusję ... a on patrzy na to inaczej ... ale ja księżniczak mam swoją dumę i choć ja spieprzyłam sprawę , to onnnnn ble, uważa że nie, a ja uważam, że mój sposób jest najlepsz.... list? jaki list ja nie napisze, bo ... sramtego i owego nie zrobie,,, piszcie mi rady , a ja będe kolejne odrzucała i wybierała sobie co jest dobre a, aco nie, ale i tak nie zmieni to tego, że ja uwazam, że się to powinno obyć tak a nie inaczj.. bo tylko ja księżniczka wiem że tylko mój sposób jest najlepszy....... żenująca jesteś.
Jeśli mówisz że kochasz, że czujesz że to błąd, to pytam się szcerze- wierzysz w to?
Na twoim miescu inna osoba, mężczyzna, kobieta - obojętnie po zrozumieniu błędu robiła by gigantyczne rzeczy i na okrągło, nie pozwalała o sobie zapomnieć, wykrzykiwanie na ulicy tej miłości - byłoby jedną z pierwszych rzczy - chodznie po przyjaciołach, znajomych, telefony, smsm, a listy... nawet nie wspomnę, rusz swoją zaschłą dupencję i zrób coś, bo samo się nie naprawi, a nie biadol, jesli kochsz to okaż to. Faceci jak kochają to takie rzeczy jak śpiewanie pod balkone, samemu i z orkiestrą - bukiety kwiatów ... A Ty? Ty powinnaś zrobić znacznie więcej.
I kurna módl się, że rzczywiście swoim zachowaniem nie zniszczyłaś jego tego spojrzenia na rodzinę i małżeństwo. Bo wiesz, jesli on Cię kochał, albo kocha i sie nie zejdziecie, to wiedz, że wyrządziłas mu krzywdę, ale nie tu, na teraz, ale na całe życie, a ta sytuacja odbije się na pewno na jego dalszych kontaktach.
Zastanów się jak bys się czuła na jego miejscu i czy mogłabyś zaufać po tym co się stało innej osobie? Napraw co spierniczyłaś, ale żeby to zrobić, to trzeba działać, a nie liczyć na kolejne przypadkowe spotkanie. Ktoś powinien CIę porządnie kopnąć w dupę, żebyś zaczeła działać. Inaczej tylko będziesz patrzyła jak ta resztka się rozsypuje.

Cóż, tych "łez miłości" pewnie jeszcze trochę upłynie, zanim się zaczniecie dogadywać-albo nie zaczniecie, bo musisz brać pod uwage ewentualnośc, że on może stracić wszystkie pozytywne uczucia do Ciebie i szacunek a juz na pewno postrzega Cie jako osobę chwiejną.
Ja podobnie jak klarek napisałabym list.

Jeśli chcesz czekać kolejny miesiąc, to znaczy, że zmarnowałem czas na Ciebie, o ile w ogóle Twoje dotychczasowe postępowanie już nie sprawiło, że straciłaś szansę na cokolwiek. Potem przyzwyczai się do braku Twojej obecności. Ty nie masz mu pokazywać, jak żałujesz swojego postępowania, tylko jak bardzo chcesz być z nim ? chyba Ci się priorytety poprzestawiały. Jak to okazać? Na każdy sposób który wymyślisz. Potrzebujesz instrukcji to sobie idź do sklepu kup pralkę i baw się w czytanie instrukcji. Jeśli stracił do Ciebie zaufanie ? nie masz szans, a nawet jeśli kocha ? nie zostanie, ja bym nie został, bo właściwie narzeczeństwo to nie to samo co małżeństwo. List jest ok., ale to za mało. To prawie nic. Jak nie masz pomysłu to poszukaj sobie jakiś romansów obejrzyj sobie może Ci cos wpadnie do głowy.
Jedyne co Ci można poradzić to lista, którą chcesz robić absolutnie ogranicz się do najlepszych rzeczy i wspomnień. Jak napiszesz złe ? a któregoś, z ważnych dla niego nie znajdzi ? to się wkurzy na Ciebie, bo to będzie oznaczało, że coś co miało dla niego znaczenie ? nie miało tego dla Ciebie, w najlepszym przypadku podpowiedz mu rzeczy o których nie brał pod uwagę. Nie przypominaj mu tych złych rzeczy. W ostateczności ? jeśli już musisz napisz jak niektóre chcesz zmienić. To akurat może pomóc. Weź sobie za cel ? ponowne jego zdobycie i nic więcej, żadne gadanie o wątpliwościach. Idź do znajomych którzy są przeciw Tobie i z nimi pogadaj, pokaż im jak żałujesz i poproś o pomoc, idź pogadaj z jego rodzicami ? szczerze. Zakręć się całą sobą wokół tego. Jeśli nie zaczniesz działać, to znaczy że Twoje pragnienia to jedynie zyczenia egoistki, która myśli, że jest małą dziewczynką i świat się domyśli, że z jakiegoś powodu nagle powinien jej pomóc. Jak sobie sama nie pomożesz to nikt tego nie zrobi. To nie jest kłótnia by rozpatywać to w kontekście ? daj mi oddech to przemyślę ? on od Ciebie odpoczywa ? i to powinno Cię przerażać, a serce temu powinno się buntować, on się przyzwyczaja do myśli, że to już koniec. A Ty mu na to pozwalasz nie robiąc nic.

Do roboty dziewczyno do roboty...po wiem Ci na pocieszenie tyle - skoro on jest tak mocno zamknięty na Ciebie, to znaczy, że czuje coś mocnego do Ciebie - Ty możesz mieć wpływ na to w co przekształcą to wariujące w nim emocje - w miłość, czy nienawiść. O tak... nienawiść, do tego stopnia, że nie będzie na Ciebie chciał patrzeć, on może Cię znienawidzić za to co zrobiłaś. Zastanów się jak to działa... kobiety jak mówią nie ---- to czasem myślą w głowach - no ale ulegne jak coś zrobisz. Może on chce się do Ciebie zbliżyć, ale nie potrafi, bo boi się otworzyć na Ciebie.

Nie pochlebiaj sobie - że zachowałaś sie jak gówniara. Ktoś, kto się zachowuje w określony sposób - właśnie tym jest. Może po prostu nie dorosłaś do pewnych rzeczy - nie obrażam Cię, stwierdzam fakt. Może to że właśnie miałaś taki a nie inny przykład miał na to wpływ.
Miałaś prawo być niezdecydowana przed małżeństwem, miałas prawo mieć wątpliwości, ale trzeba było o tym rozmawiać, o tym, że Ci czegoś brakuje, o tym jak zmienić Twoje zachowanie, pytać dla czego tak mogło się dziać - ale wybrałaś najgorszy sposób - odeszłaś od niego by sobie wszystko przemyśleć. Dla mnie oznaczałoby to, że nie kochasz.

Probowalam rozmowy z jego mama ale powiedziala mi to samo co on: ze nie chce o tym rozmawiac, ze za duzo bolu ja to kosztowalo, a potem jeszcze moj narzeczony wsciekl sie i powiedzial mi ze mam nie zawracac glowy jego matce.Im bardziej probuje mu okazac ze mi zalezy tym bardziej on sie odsuwa - wydaje mi sie ze jesli bede zbyt nachalna to moze sie jeszcze bardziej zepsuc. Jak sie zapytalam co moge zrobic aby pokazac ze mi zalezy i ze zaluje bledu to mi powiedzial "teraz nic nie mozesz zrobic, ja sie musze zastanowic czy chce". Jak sie spotkamy w nd to dam mu te listy, zapewnie go jeszcze raz o uczuciu i o tym ze zaluje. Nie chce zadnego odpoczynku, ale skoro on tego potrzebuje to moze powinnam to uszanowac i dac mu czas na odsapniecie? Jak czesto moge napisac np. smsa? Gdy pisze codziennie to jest bunt i agresja. Czy raz w tygodniu w takim razie powinnam moze mu przypominac o uczuciu?

Ależ ja się zgadzam - obojętnie jak się sprawa rozwinie, psycholog to bardzo dobry pomysł.

Słuchaj, podchodzę do niego i mówię nie zdradzając się mimika twarzy, potokiem łez itd.
"Mam ci coś do przekazania i to wszystko spisałam. Przeczytaj wtedy gdy uznasz to za słuszne i podejmij taką decyzję jaką zechcesz. Wiesz, że cię kocham-w tym względzie się nic nie zmieniło".
Dajesz listy, odchodzisz i tyle cię widziano. Jesli będzie chciał, skontaktuje si.e
On też musi nabrać w spokoju dystansu i zdecydować czego chce, wsłuchać sie w siebie.

Musisz zdać się na jego rozum.

i zrozum jak wielkim upokorzeniem musiało to być dla niego. Dla faceta to podwójna rana.

To Ty za niego chciałaś wyjść za mąż, więc pytanie jak często mają być? sms, należałoby pozostawić bez komentarza, moim zdaniem im większe odstępy tym gorzej. Raz w tygodniu? Jeżeli chcesz o tym mu przypominać raz w tygodniu ? to możesz już w tej chwili dać sobie ze wszystkim spokój.

Druga ważniejsza rzecz - po tym co napisałaś, zaczynam odnosić wrażenie, że to w jaki sposób od niego odeszłaś przed ślubem wcale nie było przyjemne. Jak on się zachowywał wtedy ? chciał rozmawiać, chciał Cię zatrzymać? Jak TY na to wtedy patrzyłaś i co mu mówiłaś?

Napisałaś że strasznie się pogubiłaś -to przynajmniej powiedz Co nabroiłaś przy ? Bo może w tym tkwi problem?

Ucieklam bo wydawalo mi sie ze nie czuje juz tego co kiedys, mialam jakies chore wyobrazenie na temat milosci, wydawalo mi sie ze jak juz nie ma "motyli" to znaczy ze juz jest zle i ze trzeba sie nad tym zastanowic. Balam sie tego ze po slubie sie zepsuje ze bedzie rutyna. To jest nienormalne myslenie. Dreczylam sie z tym sama zamiast pogadac z partnerem. Tzn, probowalam mu o tym powiedziec, ale on mowil "a tam, wydaje ci sie", a ja nie umialam powiedziec dobitnie o co mi chodzi. Doszlo do tego ze ta sytuacja mnie przerosla i ucieklam, w najgorszym mozliwym momencie.

Jeśli on ma rozum, kochającą rodzinę, prawdziwych przyjaciół, to mam nadzieje, że nie wejdzie do tej samej rzeki drugi raz. Przez tyle lat byliście razem, zapewniałaś go o swoim uczuciu (bo w końcu przyjęłaś jego zaręczyny) i później wątpliwości na miesiąc przed ślubem? Na wszystko jest czas i na takie rozkminy też był, tylko przed narzeczeństwem, a nie kiedy już zaproszenia powysyłane.

Teraz Twoje uczucia są "prawdziwsze i pewniejsze" niż te sprzed kilku miesięcy? Hehe, dobre A może te nie są prawdziwe, dopiero po ślubie będą jeszcze "bardziej prawdziwsze i pewniejsze", tylko inne

Dla jego dobra - zostaw go w spokoju, dla dobra społeczeństwa - w ogóle nie zakładaj rodziny (nie tylko z nim!), żeby później ją rozbijać.

A nawet jeśli on wdepnie w to jeszcze raz, to mniej na uwadze, że jemu też będzie "przysługiwać" taka akcja i może zachowa ją sobie na po ślubie - będzie mu wolno, skoro Ty mu to zrobiłaś.

Masz racje kochana, miotam sie strasznie i rzeczywiscie wpedzilam sie w jakas straszna psychoze. Plan dzialania mam taki: spotkam sie z narzeczonym w niedziele, przekaze mu te listy ktore napisze (powiem zeby przeczytal jak bedzie gotowy), powiem ze zdaje sobie sprawe ze zasluzylam na kare za to co zrobilam, ze chce to godnie odpokutowac. Zapewnie go jeszcze raz o uczuciach. Powiem ze uszanuje kazda jego decyzje bo chce zeby byl szczesliwy. Powiem, ze jesli potrzebuje czasu zeby odetchnac to go mu dam, zaproponuje zebysmy sie spotkali np za miesiac i ze moze wtedy bedzie mial juz jasniejszy obraz tego, czy chce mi wybaczyc czy nie. Poprosze zeby sluchal swojego serca, a nie tego co beda mowili inni ludzie. Poprosze, zeby spojrzal na ta sytuacje takze od drugiej strony, czyli nie tylko na ta krzywde ktora wyrzadzilam ostatnio, ale tez na wszystkie dobre chwile ktore byly w naszym zwiazku.  Tak mniej wiecej wyglada moj plan....nie wiem czy jest dobry, co o tym sadzicie?

Ten plan brzmi tak, jakbyś juz się poddała.

Dlaczego tak uwazasz? Ci powinnam Twoim zdaniem zmienic w tym planie?

mam to na uwadze. mamy tez koszty wspolnych sprzetow w mieszkaniu itd ale poki co sie wstrzymalismy z rozliczaniem....moze to i dobrze bo gdybysmy teraz zaczeli sobie jeszcze oddawac pieniadze to pewnie stracilabym juz zupelnie nadzieje na to ze cos sie zmieni

Tez jestem gotowa poruszyc niebo i ziemie. Gdyby to cos dalo to bym stala pod jego domem codziennie ale widze ze on tego nie chce i wywoluje to skutek odwrotny. Gdy nie rozmawiamy np przezt tydzien, to potem rozmawia ze mna w miare normalnie. Ale gdy szukam z nim kontaktu codziennie to albo wysyla mi smsa: "przestan mnie zadreczac" albo w ogole np nie odbiera telefonu. On powiedzial ze mam zyc wlasnym zyciem i poukladac swoje sprawy, a potem dopiero mozemy mowic o czyms dalej.

ciężka sytuacja, ale myślę że jeśli go zwyczajnie przeprosisz wytłumaczysz czemu tak zrobiłaś, raz na kilka dni rzucisz miłe słowo to będzie dobrze. Nie możesz też być nachalna bo to odpycha sama wiesz, ale też nie raz na 2 tyg. Bądź miła nawet jakby miał rzucać nieprzyjemnymi słowami. Badź delikatna subtelna kobieca i czuła przede wszystkim!! spokojnie i rozważnie walcz o niego !

polecam przeczytanie mojego wątku "Ratowanie związku???"  lub innego forumowicza o prawie przyciągania.

Dzieki Gosia za slowa wsparcia,to bardzo duzo dla mnie znaczy. Wlasnie wrocilam od psychologa. Powiedziala mi ze moje zachowanie moze wiazac sie  tzw. checia powtorzenia traumy. W swoim zyciu nie dostalam wczesniej milosci od osob bliskich - matka biologiczna porzucila mnie w szpitalu, potem zostalam adoptowana ale z rodzicami adopcyjnymi nie mam zadnej wiezi. Moja matka jest osoba zaborcza i toksyczna od ktorej nie dostalam nigdy wsparcia,a moj ojciec kompletnie nie interesuje sie moim zyciem. Zostalam wiec podwojnie odrzucona i dlatego moge bac sie bliskich relacji i podswiadomie daze do tego, zeby ktos mnie odrzucil, a jesli tego nie robi to ja zaczynam sie odsuwac. Wiem ze czeka mnie dlugotrwala terapia,musze zrobic to przede wszystkim dla samej siebie zeby dojsc do rownowagi psychicznej i zorganizowac swoje zycie

Rozumiem że zapoznałaś się z moją opowieścią tak masz rację że bardzo mnie skrzywdził, tylko sama nie wiedziałam co ja zrobiłam nie tak. Dzięki forum doszłam trochę do tego że ja byłam również winna. Podobnie jak bohaterka tego wątku byłam strasznie zapatrzona w swoje potrzeby doceniania mnie i ulepszania siebie. Nie zauważałam partnera jako partnera tylko takiego trochę pachołka do przyjemności i podziwiania mnie. Dbałam o niego ale zewnętrznie, wewnętrznie czułam całkiem coś innego. Kiedy rozpadł się nasz związek wiele rzeczy zrozumiałam i teraz widzę to trochę w innym świetle. Moja choroba jak już pisałam jest pauzą która pozwoliła mi zobaczyć moją autodestrukcję. Praca i sukcesy ponad wszystko zero uczuć litości itd. Zrozumiałam teraz co znaczy być kobietą.

Znam to trochę  ;/ . Jestem bardzo waleczną marzycielką. Nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych jedynie nie warte uwagi. Nie lubię przegrywać więc walczę do upadłego różnymi taktykami, cokolwiek życie mi przyniesie przyjmuje na klatę i walczę o spełnienie marzeń. Uśmiecham się do świata i świat uśmiecha się do mnie. Mimo moich strasznych przeżyć widzę tylko pozytywy w moim życiu. Nie skupiam się na złych rzeczach czy ludziach. Mimo ze 2 razy ratowali mi życie jestem nieuleczalnie chora itd to patrze na to tak- bóg dał mi już 2 raz szanse na spełnienie moich marzeń uratował mi ręce, nogi pozwolił pracować w dobrej firmie gdzie ludzie mnie szanują i mam na studia. Myślę więc i spotykam dobrych ludzi na swojej drodze, myślę i przyciągam do siebie sukcesy zawodowe, myślę i ratuje swoje studia, myślę więc i przyjmuję przeprosiny od ukochanego bo miłość nie jest więzieniem to wolność. Kochaj i nie oczekuj niczego w zamian. Kochaj go staraj się, ale nie oczekuj że Ci wybaczy Ciesz się że mogłaś go spotkać i że możesz jeszcze walczyć o niego. Myśl pozytywnie uśmiechaj się do niego cokolwiek sie stanie.

aj to źle zrozumiałam, no jak to co ??? że chce go odzyskać, pomyliła się wróciła i przeprasza.... stara się potrwa to długo ale  warto

Działaj dziewczyno Ale go nie naciskaj zbytnio. Dziewczyny mają rację. Musi mieć trochę spokoju. Poczyta sobie twoje słowa, mam nadzieję że wpasuje w swoje myśli. I w końcu postanowi.
Nie wiem jak się inni odniosą, ale może za jakiś czas tydzień, półtora zaproś go gdzieś. Jak się zgodzi to spróbuj z nim spędzić czas jak byście zaczynali. Jeśli sam nie zacznie rozmowy o TYM, to ty nie zaczynaj. Bądź takim facetem podrywaczem

Lagrimasdeamor, a może przestań się kajać? Nie ukrywałaś, że się boisz. Mówiłaś mu o swoich obawach, a on Twoje uczucia zignorował, mało, wmawiał że coś Ci się wydaje. Może to nie strach tylko Opatrzność czuwała nad Tobą?

Teraz on się wścieka, patrzeć na Ciebie nie chce. No i krzyżyk na drogę! Kochał Ciebie czy swoje plany? Przywiązany był do myśli, że odtąd będzie Twoim mężczyzną, będzie Cię kochał i wspierał, czy do planów z kim zatańczy na weselu?

Wiem, przemyślałaś i chcesz go. Ale jeśli on ma Tobie zrobić łaskę, jeśli masz żyć w poczuciu winy, to może lepiej dać sobie spokój? Czy chcesz go wściekającego się na Ciebie? Chyba nie. Chcesz żeby był dobry i kochający. A był taki? Jak okazywał Ci miłość? Lekceważąc Twoje uczucia?

Mówię poważnie - on myśli, Ty też myśl. Masz czas. Może Opatrzność ma dla Ciebie inny plan?

Nigdy się nie poddawaj !! Ja też wiecznie dumna honorowa a musiałam ostatnio zawalczyć o niego ,mimo że też mnie odtrącał ,nie odzywał się ,nie chciał mnie widzieć a jak przyjechał był tylko ciałem nie duchem.Już miałam dosyć po dwóch tyg zaczęłam odpuszczać dałam jemu twardo do zrozumienia że dłużej tego nie wytrzymam ,bo w sumie nic tak strasznego się nie stało.W końcu przełamał się ,daliśmy sobie szansę i jest jak dawniej .U Ciebie też się ułoży ,po prostu spanikowałaś ,miałaś wątpliwości ,z czasem jemu minie ,obyście się spotkali ,normalnie porozmawiali ,unikanie siebie przez długi czas raczej dobrze nie robi.Ułoży się wytrwałości i cierpliwości .

Myśle tak samo w tej akurat kwestii, ale .... mało kto chce się zdawać dziś na Opatrzność,

Jeśli tak się okaże to....trudno. Widocznie tak miało być-przede wszystkim: NIC NA SIŁĘ.