Po rozstaniu czuję tak ogromną nienawiść i ból... - Netkobiety.pl

Dzięki za odpowiedź:)Współczuję strasznie tego co przeżyłaś też:( Ja przez eks również zrezygnowałam ze wszystkiego, prawie zawaliłam studia:( Ja właśnie boję się, że tak strasznie teraz nienawidzę jego i facetów w ogóle.. wolałabym być obojętna. Moja przyjaciółka leczy się 2 lata po rozstaniu, zdradził ją, ale cały czas mieli kontakt. Myślę , że dlatego tak ciężko jej idzie. Jest bardzo fajną dziewczyną, ma masę chłopaków, którzy chcieliby z nią być, a jednak mówi, że boi się. Tak nienawidzi facetów, że włącza się jej ucieczka. Nie chcę tak mieć:(Chcę nadal wierzyć w uczucia i szczere związki, ale po zachowaniu tego drania ciężko będzie. Mimo wszystko myślałam , że trochę go znam i coś nas łączy,a tu nic. Czekoladko mówisz , że cierpiałaś trochę na własne życzenie, czy coś jeszcze oprócz jak najszybszego zerwania kontaktu byś mi radziła ( bo kontakt już zerwałam).A po jakim czasie od zerwania kontaktu ze swoim eks czułaś , że jest lepiej?Bo u mnie to strasznie falami . Raz czuję się naprawdę nieźle , a czasem mam ochotę umrzeć.

Nie jest właśnie do końca tak . Piszesz tak jakbym ja sama to sobie wymyśliła. Owszem on mówił, że nie szuka zobowiązań i związku, ale jednak spotykał się ze mną  bardzo często , z jego inicjatywy zazwyczaj. Wydzwaniał, był zazdrosny. Jak tylko ja ograniczałam kontakt przyjeżdżał i mówił , że mu zależy. ZA każdym razem jak się odsuwałam on walczył w jakiś sposób. Przecież miał do wyboru zrezygnować ze mnie , nie spotykać się albo być razem. A jednak ciągle chciał się spotykać i nawet zdecydował się na związek. Ja nigdy pierwsza nie dzwoniłam , nie pisałam , nie proponowałam spotkań,wszystko wypływało od niego.

Ale to bardzo egoistyczne z jego strony. Mogliśmy być przecież przyjaciółmi, jeśli mnie lubił. Ja nigdy na początku nie dążyłam do relacji damsko męskiej. To on mnie podrywał, był zazdrosny o innych. Skoro wiedział , że nie może mi dać związku,to po co sam z siebie traktował mnie jak swoją dziewczynę.. Zapraszał na święta do rodziny, spotykał się ze mną bardzo często. To on zacieśniał tą relację i sprowadzał na taki tor. To gdybym go nie przycisnęła do związku to miałabym spotykać się z nim jak dziewczyna, jeździć na wspólne wyjazdy , spać, chodzić na obiady świąteczne do rodziny i znajomych , ale dziewczyną nie być? Czyli on ma wszystkie korzyści a ja nic? to jest normalne i nie egoistyczne z jego strony?Po prostu skoro mnie lubił i szanował to mógł traktować jak koleżankę, a nie sprowadzać naszą znajomość na takie tory jak z dziewczyną, skoro nie czuł się gotowy. Poza tym zawsze mi mówił " patrz na słowa nie na czyny" a jego czyny wskazywały że traktuję mnie jak swoją dziewczynę. Nawet jego  rodzina się śmiała , że chyba jest nienormalny nazywając mnie "koleżanką".

po prostu dla mnie czysty egoizm .. chciał mnie , żeby ja była mu wierna , a on niech robi wszystko na co ma ochotę. Taki pies ogrodnika. To chyba nie jest fair zachowanie.Gdyby był fair dałby mi się wycofać i zostawić to na etapie koleżeństwa. Poza tym jak byliśmy razem to mówił  później , że już jest pewny , że mu zależy i że chcę być ze mną, że cieszy się , że zdecydował się na związek ze mną. Ale jednak przy każdej kłótni chciał zrywać. Mówił , że mnie uwielbia, że jest cudowną dziewczyną to wszystko nic nie znaczy. Mówił , że nie wyobraża sobie funkcjonować beze mnie , a nagle tydzień później mówi, że świetnie mu gdy mnie nie ma. To chyba nie jest ok.

Artystka poczułam się lepiej po 2 miesiącach. Wiadomo,było raz lepiej raz gorzej ale potem tych gorszych chwil było coraz mniej. A całkiem się wyleczyłam z niego gdy otworzyłam się na chłopaka z którym jestem teraz. Wcześniej nie wyobrażałam sobie pisania z innym czy w ogóle bycia z kimś innym. Ale w końcu powiedziałam sobie,że dlaczego nie? Przecież nie muszę się w nic angażować. I tak było. Gdy zobaczyłam,że jemu zależy bardzo na mojej osobie ja się też zaczęłam powoli angażować. Teraz tamten związek to przeszłość i się cieszę bardzo,że się skończył,bo teraz mam cudowny związek.

Masz rację adlernewman , że ja powinnam jednak wykazać się większą dojrzałością i nawet nigdy nie zaczynać z chłopakiem , który mówi , że nie chcę związku. Jednak te słowa , że nie chcę przysłoniły mi jego czyny ,kiedy zabiegał o mnie latał, zapraszał do rodziny, wychwalał do kolegów , a później mówił jednak , że chcę być ze mną i że mu zależy. Mówił, że jest szczęśliwy , że ma taką dziewczynę. A mnie naprawdę zaślepiło  całkowicie. Wszystko bym zrobiła wtedy , żeby zdobyć jego uczucie. Głupota , niestety, bo teraz widzę , że nic dla niego nie znaczyłam. I to mnie tak boli, że okazałam się nic nie znaczącym epizodem w jego życiu, a starałam się bardzo, za bardzo. Prawda jest taka , że on sam nie wie czego chcę. Bo raz mówił , że nie chcę związku. Potem mówił , że jest szczęśliwy i chwalił się do kolegów i rodziny jaką ma cudowną dziewczynę. Mówił , że bardzo dużo dla niego znaczę, a za chwilę okazywało się , że nic nie znaczę... Jak mówiłam , że możemy się tylko przyjaźnić to też nie chciał, bo niby chciał związku. Taka karuzela. Nie tylko mnie się wydawało , że jednak traktuję mnie poważnie. Cała jego rodzina jest za mną, wszyscy są w szoku i wiem , że większość osób z rodziny daję mu niezłe reprymendy , stoi po mojej stronie i potępia jego podejście. Bo jednak 16 latek to nie jest:/ U mnie mijają 3 tygodnie od zerwania kontaktu, ale nie mogę się czasem powstrzymać przed zajrzeniem na jego profil na facebooku. Bardzo mi ciężko zapomnieć, chociaż wiem , że wyboru nie mam.

Artystka najlepiej zająć się sobą. Może jakiś kurs,czy siłownia,basen,kino w takie miejsca nie trzeba chodzić grupą Ciekawa książka albo film może poeksperymentuj w kuchni. Ja teraz jestem w związku na odległość bo mój 3 tygodnie temu do pracy wyjechał i tez organizuje sobie czas jak tylko mogę

Ja natomiast myslę,że on ciebie bardzo kocha...ale jednoczesnie bardzo boi się,zawsze bał się twojego odrzucenia,wydaje mi się,ze on może mieć kompleksy,że nie jest dość dobry dla ciebie,że nie zasługuje na ciebie,że jesteś równie mądra lub madrzejsza niż on,ze masz dobre serduszko,a on się tego po tobie nie spodziewał,ze dajesz sobie radę w życiu...tak mnie sie wydaje po przeczytaniu twojej historii.To,że on nie potrafi swoich emocji szczerze tobie okazać,to swiadczy o jego niedojrzałosci,ale ja myslę,że on mógłby przy twojej pomocy tą "pozę" zmienić.Wielka miłość i wielka nienawiść to tak bliskie uczucia,że łatwo" zmienić ich wektory".Na twoim miejscu dałabym mimo wszystko jeszcze jedna szansę waszej miłości,rozstania i kłótnie kochanków zawsze są burzliwe,ale o prawdziwą miłość naprawdę warto walczyć.On napewno potrzebuje jakiegoś rodzaju terapii,aby swoje uczucia wyrażał w normalny,jasny sposób,a nie zasłaniał się pozą macho,który nikogo nie potrzebuje i na nikim mu nie zależy.Ale jesli jest szansa na rozmowę z nim to nie wahaj się,trochę juz ochłonełaś,teraz bardziej spokojnie z nim możesz porozmawiać.Być moze to ty w tym zwiazku musisz być silniejsza,"mądrzejsza",dojrzalsza.

Przepraszam walcząca z wilkami mam nadzieję że Twój komentarz to nie żart ze mnie, bo jakoś nie wiem jak mogłaś dostrzec w jego zachowaniu miłość. Przecież otwarcie po rozstaniu mi powiedział , że nie ma uczuć, że jest mu dobrze beze mnie, poszedł na wesele z inną. Pomimo , że ja wyciągałam rękę, on wiedział , że chcę wrócić. Powiedział , że jest pewny , że nie chcę być ze mną, że lubi swoje "wolne" życie. Gdyby coś do mnie czuł szukałby kontaktu a nie zrywał..Zerwał , bo coś się nie układało ok, ale minęły dwa miesiące gdyby coś czuł to by przemyślał, brakowałoby mu mnie i by chciał spróbować raz jeszcze. A tu absolutnie takiej inicjatywy nie ma. Tylko grzecznościowe smsy " co słychać u Ciebie" , na które już nie odpisuję.

Bo tych wszystkich przykrych słowach , które mi powiedział nie potrafiłabym chyba mu wybaczyć i być jego koleżanką. Ale to czas pokaże, chociaż mam nadzieję , że znajomymi już nie będziemy. Poza tym nie potrafi czysto koleżeńskich relacji utrzymywać, zawsze dąży do czegoś więcej. Wiem , że ma kompleksy bardzo duże i nadrabia, bo sam kiedyś przyznał się mojej siostrze , że on zdaję sobie sprawę ze swojego wyglądu i dlatego czyta dużo książek psychologicznych o pewności siebie itd. Wydaję mi się, że w jego wieku sypianie z przypadkowymi dziewczynami to jednak leczenie jakiś kompleksów. Ma 26 lat.Bo ile można sypiać z małolatkami, on tak już robi dobra kilka lat. Wiem od jego brata, że po rozstaniu ze mną mówił ,że mu na mnie zależy, ale on związku budować nie umie , bo ciągnie go do wolnego życia. Że kiedyś się zawiódł na dziewczynie i teraz już przyzwyczaił się do bycia wolnym strzelcem:( Ale jednak po paru tygodniach od rozstania nawet jego brat stwierdził, że on nie przeżywa jakoś mojej nieobecności w jego życiu. Więc chyba o miłości nie ma mowy. A szkoda, bo ja naprawdę dla niego bym wiele zrobiła. I dla mnie był najpiękniejszy.

Kochana artystka,ja pisałam do ciebie absolutnie z serca,tak jak czuję,ja myslę,że on ciebie naprawdę kocha,ale czy ty chcesz z nim być to musisz sama podjąć decyzje.

Powiedzial Ci wprost ze nie chce z Toba byc to znaczy ze nie chce. Nie ma sensu myslec ze moze zmieni swoje myslenie, moze mu sie odwidzi. Morze jest szerokie i glebokie. Czas pomysle o sobie.

Dziękuję bardzo saffari i czekoladko za motywujące słowa i wsparcie:) Tak marze o tym , żeby przeszedł taki czas , że on będzie żałował a ja już będę wtedy uwolniona psychicznie od niego:)bo jak na razie on jest wolny, szczęśliwy i baluję w towarzystwie różnych dziewczyn, a ja cierpię i rozmyślałam. Zadowolona chociaż jestem , że od 3 tyg nie reaguję na jego smsy i nawet jak dzwonił nie odebrałam. Kiedyś bym nie odpuściła szansy kontaktu z nim, więc pierwszy krok za mną chyba:P Kiedyś może role się odwrócą.. Słyszałam , że podobno faceci przez pierwsze 3 miesiące po rozstaniu balują, szaleją, a dziewczyny płaczą , a po 3 miesiącach dziewczyny odżywają a faceci żałują:P Fajnie by było gdyby to się sprawdzało , ale wątpię, żeby akurat taki typ faceta jak on zreflektował się. Macie jakiś niezawodny swój oryginalny sposób na poprawę humoru w takim stanie?coś fajnego oryginalnego, pochłaniającego w ciężkich chwilach?:)

ach my kobiety to zawsze tak mamy... faceci szybko zapominają a my cierpimy

Po co facetowi przyjaciółka? Pewien chłoptaś powiedział o kobietach: albo z nimi śpimy albo nic. Na piwo idę z kumplami, na mecz, do kina jak wyżej.

ona1990ona   damy radę razem jakoś:):)ile jesteś po rozstaniu?zerwałaś kontakt całkowicie? jestem z Tobą , przeżywam strasznie, ale wierzę mocno , że będzie lepiej. A więc czekoladką idę pobiegać:):)książki też uwielbiam. A polecasz coś ciekawego co ostatnio przeczytałaś?Coś baardzo wciągającego:)Ja ostatnio dużo czytam psychologicznych...o związkach:P dokształcam się na przyszłość:)

Jak słusznie zauważyłaś, był to chłoptaś.

To nie jest cecha płci tylko wynik stosunku emocjonalnego jaki u danej osoby jest. Faceci też bardzo cierpią gdy zostają porzuceni przez kogoś kogo kochali lub darzyli przyjaźnią. Gdy są niedojrzali psychicznie, zaczynają przez to nienawidzić albo popełniają samobójstwa. Zdarzają się też samobójstwa po śmierci ukochanej. Kobiety mają więcej prób samobójczych niż faceci ale faceci mają znacznie więcej skutecznych samobójstw. W Polsce notujemy ok 5 tys. samobójstw rocznie, czyli znacznie więcej niż ofiar wypadków drogowych. Część z nich ma podłoże na gruncie poczucia straty.

Jeżeli ktoś wydzwania do ciebie 30 razy dziennie to znaczy że:

a - jest chory psychicznie
b - ma 14 lat
c - ma więcej niż 14 lat ale mentalnie jest 14 latkiem
d - nie ma nic lepszego do roboty co wskazuje na punkt c
e - rano wybuchła wojna, do południa wkroczyli do miasta w którym się znajduje, bitwa ze zmiennym szczęściem trwała do wieczora

Chyba już znam odpowiedź na pytanie gdzie są tzw. normalne dziewczyny: z palantami. To jest zastanawiające że jest masa fajnych facetów którzy nie mogą wytrzymać w związkach z awanturniczkami i wariatkami, tudzież że nie ryzykują zainteresowania się atrakcyjną kobietą bo z doświadczenia wiedzą że nie mają szans powodzenia, a z opisu wydawało by się cud miód trzyma się kogoś kto jej nie chce i źle traktuje.

Witaj artystka1989
przypadkowo przeczytalam Twoj watek i jakbym czytala o swojej sytuacji. moj zwiazek tez sie zakonczyl prawie 2 miesiace temu , a wszystko bylo bardzo podobne , i bardzo podobne uczucia mi towarzysza. ale wzielam sie mocno w garsc by te uczucia negatywne mna nie zawladnely. raz o nim nie pamietam w ogole i jestem szczesliwa robie swoje rzeczy , a raz mi sie wlacza na niego nienawisc . nie chce czuc nienawisci do niego to pewne. czuje ze jeszcze w srodku nie poskladalam sie cala , bo tez wykonczylam sie w tym zwiazku bardzo. i ja moja droga hcyba przez rok nie mialam zycia i przez prawie rok przez te jego skoki (chce, nie chce itd) zaniedbalam swoje zycie bo tak mnie przygniotly te problemy . jak sobie przypomne moj stan w trakcie zwiazku to chyba bylam w piekle;p dostalam ogromna nauczke bo tak jak Ty tez moglam wylapac sygnaly dotyczace jego dojrzalosci i tego jak krzywo ma poukladane w glowie. ale myslalam ze on moze po prostu jest inny ze inaczej ma itd. ajjj bzdura. jak sie wyczuje ze cos jest nie tak w drugim czlowieku to raczej nie polecam olac takich sygnalow wmawiajac sobie ze pewnie wszystko jest ok. za naiwnosc sie placi niestety. mimo ze nasi ex przyczynili sie do tego ze to sie tak ciagnelo jednak w takim wypadku trzeba kierowac sie tym jak sie czuje w zwiazku i jak sie cierpi to trzeba sie rozstac i nie ludzic sie czekajac na cud.
Powiem Ci ze juz zrobilas ogromny krok bo jestes swiadoma tego jaki to byl czlowiek . to wiele. patrzysz realnie czyli wyszlas z naiwnosci. wiec przybijam piatke. ja wyszlam z naiwnosci dopiero jak ze mna zerwal - calkowicie otrzezwialam i po prostu az mi sie chcialo smiac jak przejrzalam na oczy. zobacyzlam jaki to byl czlowiek i nie plakalam w ogole za nim. zostal tylko uraz i zlosc. co chce zwalczyc bo nei warto tego trzymac w sercu. polecam Ci sie wypisac. moze jak bedziesz silniejsza to staw mu czolo i powiedz mu w twarz co Ci w sercu lezy ( ale nie ja slaba kobieta caly czas czujaca zal ) ale jako silna kobieta ktora nie toleruje takiego zachowania .cos jak reprymenda. moze to pomoc. zajmij sie tym co kochasz i nie rezygnuj z robienia rzeczy mimo ze czujesz caly czas te uczucia w srodku. rozmawiaj z przyjaciolmi ktorzy dodadza Ci skrzydel , zatroszcz sie o siebie tak jakbys chciala by ktos sie teraz o Ciebie zatroszczyl badz po prostu daj sobie to wszystko co dalas jemu! trzymam za Ciebie kciuki , jestes na dobrej drodze wiec raczej sadze ze sobie poradzisz. znajdz swoj sposob na poradzenie sobie z tym. ja robilam wiele roznych rzeczy i nadal robie. czytanie ksiazek , spotykanie sie z ludzmi ktorzy sa jak balsam dla duszy . uswiadom sobie czy wierzysz w jakies klamstwa jeszcze - ze cos z toba nie tak czy cos - i uswiadom sobie ze to bzdura. nie boj sie i idz do przodu !! trzymam Kciuki . ja narazie radze sobie , powoli coraz lepiej , Tobie tez sie uda

Kasik bardzo dziękuję Ci za tak miłe słowa , motywację i energie , którą mi w swoim poście przekazałaś:):)nawet nie sadziłam jak dużo pozytywnego może wnieść w moje życie zalogowanie się tutaj i poznanie opinii tylu fajnych , ciekawych osób:)Ja właśnie chyba słabsza od Ciebie byłam i jestem, bo po rozstaniu bardzo płakałam i ciągle wydawało mi się , że to moja wina. Że ja go osaczyłam, że gdybym nie wywierała presji itd to by mnie pokochał. taaaa...jasne:p jeszcze przez cały związek bardzo często mi powtarzał , że on to był poza mną w dwóch związkach i z tamtymi dziewczynami to od razu czuł zauroczenie, zakochanie itd. A ze mną...hm no on nie wie co do mnie czuję. Mówił że jestem cudowną dziewczyną, bardzo go pociągam , z żadną dziewczyną nie rozmawiał tak szczerze jak ze mną, nie wyobraża sobie życia beze mnie , ale że nie wie czy to miłość. Nawet płakał jak to mówił...czułam się wtedy taka ułomna, jakby po prostu nie dało się mnie pokochać. Teraz myślę, że ten płacz, teksty o byłych, o ciągłych swoich wątpliwościach to była wyćwiczona manipulacja mną . Potem niby z czasem twierdził łaskawie , że uczucie się w nim rozwija i zależy mu coraz bardziej. I to oczywiście sprawiało , że ja walcząca o jego ochłapy "miłości "starałam się jeszcze bardziej i bardziej  czekając , aż dorównam jego cudownym byłym . Nigdy to nie nastąpiło...Jak patrzę na to teraz to widzę, jakie to straszne , że ciągle liczyły się jego uczucia, jego przeżycia, jego praca, a gdzie w tym ja? Zawsze jak już wydawało mi się , że jest między nami lepiej, to on wypalał mi tekst " że jesteśmy ze sobą za blisko, że za bardzo ingerujemy w swój czas, za dużo o sobie wiemy i że związek go ogranicza". Potem przychodził przepraszam twierdził , że mu zależy. Było dobrze i znów tydzień później mówił, że powinniśmy się rozstać. Masakra taka huśtawka emocjonalna. Nigdy nie wiedziałam, w jakim humorze on przyjdzie. Czy będzie za mną czy nie..I komuś kto to czyta pewnie wydaję się , że trzeba być nienormalnym , żeby w czymś takim trwać, ale niestety taka walka o uczucie osoby, która dla nas jest wyjątkowa strasznie uzależnia można powiedzieć. Jedno wiem , że dziękuję Bogu , że trwało to tylko rok. Bo jakbym spędziła z nim więcej czasu to chyba nie potrafiłabym już wrócić do samej siebie. Rozmawiając ostatnio z przyjaciółką stwierdziłam, że po tym roku całkowitego skupiania się na jego osobie , tak bardzo zapomniałam o sobie , że ja już nawet pogubiłam się co lubię, co mi sprawia przyjemność, kim jestem. Schudłam strasznie, mam smutek w oczach, a kiedyś zupełnie taka nie byłam. Mój poprzedni  chłopak nie znosi tego z którym teraz byłam . Mówi, że już nie chodzi mu o to , że chciałby być ze mną , bo wie, że na to nie ma nadziei, ale martwi się o mnie , bo widzi jak ten człowiek mnie zdominował. Mówił mi to pół roku temu, rozmawiał nawet z moją mamą , bo martwił się o mnie. Moja przyjaciółka też twierdzi, że na czas związku z nim zniknęłam, że byłam ciałem ,a tak naprawdę ciągle myślami  przy nim. Wszyscy chcieli mnie ratować przestrzegali, a ja wpatrzona byłam w niego jak zahipnotyzowana. Nawet on widział, że nie jestem szczęśliwa z nim, ale jakoś nic nie robił , żeby poczuła się lepiej. Dobijał mnie brak akceptacji z jego strony, często na mnie krzyczał, patrzył za najmniejszy błąd z taką pogardą , jak nikt dotąd na mnie.. Za to go nienawidzę, że nie potrafił kompletnie docenić dobroci i tego co mu ofiarowałam, bo prostu brał coraz więcej i coraz gorzej mnie traktował:( Nie chcę go nienawidzić, nie chcę przestać wierzyć w miłość , bo to nie tędy droga w życiu, ale jednak ciężko zapomnieć, że dałam serce na dłoni komuś , kto mną  wzgardził. Jeszcze zawsze mi powtarzał, że jestem jedyną dziewczyną, której ufa i ,że jakbym go zraniła to nie zaufałby żadnej kobiecie. A tu on mnie tak zawiódł.. Po rozstaniu widziałam się z nim dwa razy, powiedział mi tak okropne słowa, potem jeszcze to wesele, że już nie miałam wyboru wściekłość przyszła naturalnie. Mam nadzieję, że spadną mi tak całkowicie klapki z oczu , jak Tobie Kasik. A TY już naprawdę kompletnie jesteś niewrażliwa na niego?nawet jakby chciał wrócić to nie dałabyś szansy jakby błagał na kolanach?Ja te z cieszę się , że mam porównanie , bo mój poprzedni związek był zupełnie inny. Też się kłóciliśmy, były zgrzyty, ale jednak czułam się kochana, wszyscy widzieli , że kwitnę, nie czułam się niszczona. Więc powoli dociera do mnie , ze to nie we mnie wina, ale to on ma problem ze sobą...

"Dlaczego mężczyźni kochają zołzy" Czytałam kobieta naprawiła moją głowę w dzień co do "Igrzysk śmierci" nie czytałam ale oglądałam film Ja ogólnie uwielbiam książki Stephena Kinga

Też chciałabym zapomniec ale nie potrafię, ciągle o nim myslę.To on ze mna zerwal a ja nadal bardzo Go kocham.Byliśmy razem 8 lat i nagle czar prysł.Oczywiście napoczątku  pisał i dzwonił, że żałuję a teraz nawet się nie odzywa.Ja nie mogłam wtedy mu wybaczyć a teraz juz sama nie wiem.Jego ostanie słowa to,że nie chce mnie znać i jest z inną.Niewiem czy mówił prawdę,zawsze tak mówil w złości, żeby zrobić mi przykrość.Próbuje sobie uświadomić,żę nie zasługuję na takie traktowanie.Co zrobilam nie tak. Bardzo go kocham i zrobiłabym wszystko,żebyśmy znowu byli razem.Nie potrafie o nim zapomnieć i to jest ten ból. Nie chce mi sie życ.Mówił mi,że chce być ze mną a póżniej że ma inną.Mam mentlik w głowie.