Hmm...
Wczoraj wieczorem doświadczyłam czegoś okropnego.
3 miesiące temu razem zamieszkaliśmy, wiadomo że wtedy trzeba się docierać, wiadomo że zawsze są drobne sprzeczki ale szybko je rozwiązywaliśmy. Każdy ma inny charakter, każdy wychowywał się w innym domu, w innych tradycjach i z innymi przyzwyczajeniami. To mój facet sam podjął decyzję o przeprowadzce, nie musiałam go do tego nakłaniać.
W ostatnim czasie nie kłóciliśmy się z partnerem. Nawet w jego nowej pracy koledzy wiedzieli jaka to jestem wspaniała, że mnie kocha, że robię wspaniałe obiadki i w ogóle jestem cała naj. Wspólnym najbliższym przyjaciołom i rodzinie mówił, że za niedługo chciałby mieć ze mną dziecko, że chciałby wtedy przeprowadzić się rodzinką do jego rodziców na wieś- kumpel wczoraj stwierdził, że słyszał to miesiąc temu na męskim piwku.
Kilka dni temu otrzymał bardzo dobrą ofertę pracy, cieszył się że w końcu będziemy mogli godnie żyć i że nawet uda się na auto i wakacje odkładać systematycznie.
Chyba byłam za dobra, jego pensja wystarczała na rachunki i drobny kredyt, ja szukałam pracy ale wiadomo jak z tą pracą jest- moi rodzice nam pomagali. Jeśli widziałam, że brakuje mu np. kosmetyków, czy chociażby grosza w portfelu na piwo z kumplem to dzieliłam się swoim kieszonkowym- skoro nie pracowałam mogłam zrobić chociaż to. Uważaliśmy, że mieszkając razem nie można spędzać każdej chwili razem, co by się we własnym sosie nie udusić, więc każde z nas oprócz wspólnych wyjść miało prawo do spędzania czasu w gronie kumpli (on) i kumpelek (ja).
Sielanka trwała do wczoraj. Wieczorem z paczką przyjaciół i moim bratem wyszliśmy do pubu. Widziałam, że jest nie w sosie więc zaproponowałam krótką rozmowę na zewnątrz. Chciałam zagadać, żeby wiedział ze pieniądze i problemy finansowe z którymi się borykaliśmy nie są ważne i że i tak niedługo będzie pracował w tej firmie, o której wspominałam na początku posta. A on na to: "(złapał się za serce i powiedział: wiem, że i twoi i moi rodzice mnie porządnie ochrzanią, ale ja od 2-3 miesięcy nic do ciebie nie czuję, to jest tylko w głowie a nie w sercu". Totalnie się tego nie spodziewałam. Uciekłam więc nad rzekę, znajdowała się niedaleko nas. Biegł pół drogi za mną, ale nagle się zatrzymał i poszedł do domu- naszego wspólnego mieszkania. Mój brat czekał na nas w pubie razem z paką przyjaciół, zadzwonił do mnie bo wyczuł że coś jest nie tak. Uryczany przybiegł tam do mnie i całą drogę trzymał mnie pod rękę, partnerowi napisał smsa- był tak zdenerwowany. Weszliśmy tam tylko po najpotrzebniejsze rzeczy- były partner spał i nawet się nie przebudził, jednak wróciłam się minutę później po klucze, co by następnym razem zabrać wszystko swoje (ciuchy) a on chwilę potem wybiegł z klatki, na szczęście w inną stronę. Potem dwa razy puszczał dzwonki licząc, że oddzwonię bo nie miał nic na koncie. Ale ja tego nie zrobiłam. Znajomi odprowadzili mnie i brata pod klatkę, a ja nocowałam u rodziców.
Przyznam się szczerze, że czekając aż brat przyjdzie do mnie nad rzekę spojrzałąm kilka razy w dół...
Wiecie co jest najgorsze? Pomimo tego, że cała jego rodzina mnie ubóstwiała to ja będę tą najgorszą. Nie wiem jak to się mogło stać- czasami się zastanawiam nad tym: mieszkał na wsi, chciał się przeprowadzić ze mną do mojego miasta- 70km dalej. Miał dwie prace w ciągu tego okresu, ale poczuł smak życia dostał lepszą pracę (naprawdę dobrą) i kopnął mnie w du.ę. Po prostu wykorzystywał mnie i moich rodziców, bo to oni nam pomagali.
Zanudziłam was trochę, ale tu mam nadzieję znaleźć racjonalną odpowiedź na to całe bagno.
Pozdrawiam 
paulinaa1
Na pewno nie przyzna się od razu, porozmawiaj z nim, tylko w ten sposób możesz się dowiedzieć wszystkiego. Trzymaj się.
