brak sensu zycia - Netkobiety.pl

a ja mysle że musisz porozmawiać z jakimś specjalistą bo za dużo w twoim życiu się wydarzyło,za duzo problemów nagromadziło i sama sobie z tym nie poradzisz

Łatwiej byłoby coś Ci doradzić, oprócz spotkania ze specjalistą, gdybyś rozwinęła temat. Ile lat ma Twój syn? Jakie to są te działania ryzykowne, które podejmuje? Na czym polega Twoje kontrolowanie go i czemu to robiłaś i robisz? Czy rozmawiałaś z synem o śmierci i jej przyczynach pierwszego z synów i czego (jeśli takowa rozmowa była) z niej się dowiedziałaś?

Co to znaczy "nie dałam rady" w kontekście rezygnacji ze spotkań z psychologiem?

Bardzo mądra lekarka (Elizabeth Kűbler-Ross), która całe swe życie zawodowe poświęciła problemowi śmierci i umierania, podzieliła żałobę na pięć etapów:
*    zaprzeczenie
*    gniew
*    targowanie się (negocjacja)
*    depresja
*    akceptacja.
To, co przeżywasz jest rzeczą normalną po utracie bliskiej osoby.

Straciłaś jednego syna. Moim zdaniem, robisz też sporo, by drugi syn stracił z Tobą kontakt.
Kontrolowanie nastolatka - prawie dorosłego mężczyzny, nie ma sensu. Rozumiem, że chcesz ochronić go przed konsekwencjami jego własnego zachowania, ale jest to najprostsza droga do przejmowania za niego odpowiedzialności.

Myślę, że trudno jest mu żyć w cieniu swego brata; brata, którego wychwalasz (i podejrzewam, że wychwalałaś wówczas, gdy żył) pod niebiosa. Trudno mu, że jego matka nie chce żyć.
Opisujesz jego agresje wobec Ciebie, czyli krzyk. Często krzyk jest sposobem ujawnienia trudnych uczuć.

Pytasz o to, jak żyć.
Pozwalając sobie na ujawnienie i przeżycie swych wszelkich uczuć, również złości, rozpaczy, żalu, smutku. Dając sobie czas, wszak żałoba nie bez powodu trwa rok. Pozwalając również synowi na ujawnienie jego, często nieprzyjemnych uczuć - także skierowanych do Ciebie. Pytając syna, w jaki sposób możesz pomóc jemu. Planując bardzo bliskie cele. Godząc się z tym, że nie jesteś i nie byłaś najlepszą matką - obwinianie się nie ma żadnego sensu. Korzystając, mimo trudności, z pomocy psychologa.

Jeśli to wszystko wiesz, a mimo to postępujesz tak, jak postępujesz;
jeśli to wszystko wiesz, a jednak wstydzisz się samobójstwa i ojca, i syna;
jeśli to wszystko wiesz, a mimo to chcesz kontrolować niemal dorosłego człowieka,
to...
idź na terapię.
Idź na nią, choć jest to rzecz trudna.
Idź na nią, choć wiele razy w jej trakcie płakać będziesz.
Idź na nią, bo praca nad sobą daje efekty.

I nikt, również żadna osoba duchowna, nie odpowie Ci na Twoje pytanie "dlaczego mnie to spotkało?". Zadawanie sobie tego typu pytań powoduje, że cały czas spoglądasz w przeszłość, nie widząc uciekającej teraźniejszości. Zadawanie sobie tego typu pytań skutkuje jedynie pogorszeniem Twego samopoczucia, głównie psychicznego.

Uderzyło mnie jeszcze jedno.
Cały czas zajmujesz się swoją osobą. Zajmujesz się sobą, obwiniając o to, że jesteś złą matką. Zajmujesz się sobą, szukając odpowiedzi na pytanie "dlaczego to mnie spotkało?". Zajmujesz się sobą pytając się "co zrobiłam, czego nie zrobiłam?". Zajmujesz się sobą, wstydząc się za śmierć ojca, śmierć syna i postępowanie drugiego.

płaczko,
może najwyższa pora, byś skierowała swe oczy na zewnątrz?

Dawno temu, wielokrotnie, próbowałam wyprasować rzeczy po praniu. Nigdy mi się to nie udało. Dałam radę wszystko wyprasować, gdy zabrałam się do prasowania uczciwie, bez próbowania.

Życzę Ci powodzenia w działaniu, nie w próbowaniu.

Tak, wiem, jak bardzo wkurzające są uwagi zawierające informacje, których nie chce się przyjąć do wiadomości. Jak bardzo wkurzające jest, gdy ktoś opisuje rzeczywistość, którą za wszelką cenę chce się ukryć przed sama sobą.

Znikam z Twego wątku, bo zupełnie odmiennie rozumiemy słowa "pomoc" i "wsparcie".

Również cenię Wielokropka. Jej rady bywają bardzo pomocne.

Nie wiem czy pomogę, ale spróbuję. Też mam dwóch synów (ociupinę starszych), ale zupełnie inaczej podchodzę do wychowania. U nas jest nauka i jest zabawa. Oczywiście nie znam rodzica, który spałby spokojnie gdy dziecko choc dorosłe gdzieś tam orbituje. Zapewne wiesz już jaki błąd popełniłaś, ale nie zrobiłaś go tylko Ty. Otoczenie i koledzy wrzucili swój kamyk do ogródka.

Cierpisz Ty, ale jesteś dorosła i Twój oraz meża charakter i osobowośc są już ukształtowane. Pomyśl co przezywa młodszy syn. Bez takiej tragedii młodzież w tym wieku bywa chwiejna emocjonalnie. Tak jak napisała Wielokropek ten krzyk to wołanie o pomoc.
Nikt nie lubi byc kontrolowany i pouczany. Może zacznij od wyjaśnienia synowi, że Twój strach bywa silniejszy od rozumu. Rozmawiaj z nim o swoich uczuciach, wysłuchaj jego rozterek. Wiem, że to niełatwe, ale u Ciebie komunikacja szwankuje. Może syn chociaż na początek powie gdzie i z kim chodzi oraz obieca ze zawsze telefon od Ciebie odbierze. Młodzi ludzie nie znoszą typowego matkowania, ale nie będąc w czambuł potępiani zaufają.

Pamiętaj, nikt tu nie chce źle dla Ciebie, bo sytuacja w jakiej się znalazłaś głęboko mnie poruszyła i podejrzewam, ze innych także sądzac po ilości odczytań.

Witaj.

Zarzucasz sobie, że za bardzo zaufałaś swojemu ś.p. synowi, bo nie kontrolowałaś jego nauki i sądzisz, że gdybyś to robiła, to mogłabyś go uratować przed tak drastycznym krokiem, jakim jest popełnienie przez niego samobójstwa.
Obwiniasz siebie za jego śmierć i na dodatek  młodszy syn, też daje Ci to odczuć.

Bardzo go kochałaś i widziałaś w nim duże pokłady i możliwości, aby zdobył wykształcenie, bo zresztą takie miał ambitne plany.
Jako matka, pilnowałaś, aby na czas wracał do domu i obrywał burę, gdy poczułaś od niego alkohol, chociaż był to już pełnoletni członek rodziny - 19 lat.

Niestety, dobry los się od niego odwrócił i gdy rzuciła go dziewczyna, zaczął szukać pocieszenia w alkoholu i narkotykach, opuścił się w nauce.
Ale zauważ, że nie umknęło Twojej uwadze, że syn był w jakimś kryzysie psychicznym. Rozmawiałaś z nim, pytałaś, ale zaprzeczał.

Co więcej jeszcze mogłaś zrobić?
Nawet, gdybyś wiedziała o jego wagarach i wskutek Twojej interwencji zaprzestałby opuszczać szkolę, to czy zaniechałby targnięcia się na swoje życie?
Nie sadzę. To naprawdę nie ma związku. Twój syn był zdolnym, wartościowym człowiekiem, ale bardzo uczuciowym i wrażliwym.
Wystarczyło jedno niepowodzenie, aby popadł w skrajność. Jego psychika tego nie wytrzymała.

Dlatego, proszę nie obwiniaj się i nie zadręczaj.
Jesteś wspaniałym człowiekiem i dobrą, dzielną matką!
Los bardzo Cię doświadczył, bo taką samą śmierć wcześniej poniósł Twój ojciec.
Z pewnością było Ci ciężko z tym żyć, a teraz jeszcze doszła kolejna tragedia, można by rzec, że los został powtórzony.

Też tak myślę, że najgorszą tragedią dla rodziców jest, jeżeli ich dzieci wcześniej odchodzą z tego świata.
płaczka podzielam Twój ból i mocno Cię przytulam.
A jeżeli potrzebujesz się wypłakać, przynosi Ci to ulgę, to płacz.
Na siłę nie wstrzymuj swojego bólu.

Twój młodszy syn jest niepełnoletni i masz prawo oraz obowiązek kontrolować go, tym bardziej, że jego zachowanie/postępowanie podlega pod kodeks karny wykroczeń dla nieletnich.
Brak poszanowania i agresywne zachowanie w stosunku do matki i nauczycieli, picie alkoholu, kradzieże.
To mało???

Jednakże jest to Twój syn i nie możesz go przekreślać. Trzeba mu pomóc.
Czy w szkole, do której syn chodzi jest psycholog? Jeśli nie, to spróbuj go namówić na terapię w przychodni.
Bardzo się dziwię, że po incydencie z nauczycielami, szkoła sam nie skierowała go do psychologa.
Z pewnością tragiczna śmierć brata też odbiła na jego psychice swoje piętno.

Bardzo, bardzo Ci współczuję. Trzymaj się.***

Dla mnie to wszytko jest mocno śmieszne - chcesz pomocy, czy nie?
Sama widzisz, że źle się dzieje. Przykro mi, ale bez terapii lepiej nie będzie, chyba zdajesz sobie z tego sprawę.

Najlepszą obroną jest atak, dlatego też pogoniłaś Wielokropka.
Myślę, że pora zabrać się za siebie. Utrata bliskiej osoby jest tragedią, która często zostawia ślad w psychice, czasem ten ślad sam NIE zniknie.

Życzę Ci powodzenia i mam cichą nadzieję, że udasz się do kogoś, kto naprawdę będzie w stanie Ci pomóc.
Pozdrawiam,
A.