Ciągła zazdrość - Netkobiety.pl

Oj panikujesz złotko. Ale to wydaje mi się bardzo " normalne " bo mam podobnie. Też nie mam absolutnie żadnego powodu do zazdrości, a jednak coś tam mnie czasami skręca
Ale nie można tak do tego podchodzić, że zdradzi, albo w tym momencie nie wiadomo co robi. Szczerze- jeśli ma zdradzić, to zdradzi tak, żebyś o tym nie wiedziała ( sobie mówię tak samo), a w pewnym momencie to i tak wyjdzie. A jeśli facet zdradza, to jest dupa ; >
Zamiast  wymyślać jakieś głupie scenki w głowie po prostu myśl o tym, co jest między Wami i wspomnij jakąś milszą chwilę z waszego wspólnego życia?:)

bardzo dobrze, że zauważyłaś sama ten problem i coś chcesz z nim zrobić ja byłam z chłopakiem 2 lata, był strasznym zazdrośnikiem, potrafił mi zrobić aferę czy obrazić się jak rozmawiałam z kolegą... I on nie widział w tym żadnego problemu.

ale do rzeczy. Będzie ciężko zwalczyć Ci to w sobie ale dla chcącego nie ma nic trudnego pomyśl jak Twój chłopak się czuje- jak obrażasz się o to że dłuższy czas się nie odzywa. Może po prostu przedłużyła gra z chłopakami, albo się z nimi zagadał. Sama twierdzisz że jak strzelasz focha to potem żałujesz każdego słowa, wiesz że Twoje podejrzenia nie mają żadnej podstawy, bo chłopak praktycznie bez Ciebie nigdzie nie wychodzi. Przecież, jak sama napisałaś, też masz kolegów, rozmawiasz z nimi i to jest normalne. Niska samoocena też tutaj robi swoje. Myślisz że każda dziewczyna jest dla Ciebie potencjalnym zagrożeniem. A przecież to Twój chłopak wybrał właśnie Ciebie, z Tobą tworzy związek, jest szczęśliwy i jest mu dobrze, nie potrzebuje innej dziewczyby do szczęścia. Więc na prawdę wątpliwe że będzie chciał coś więcej z którąś ze swoich koleżanek

Też staram się sobie tak powtarzać, że przecież tyle razy słyszałam jak mnie kocha, że jestem najcudowniejsza. Na początku związku często słyszałam, że nie może uwierzyć, że on ma taką dziewczynę jak ja. To było naprawdę miłe i w tamtym czasie bardzo poprawiło moją samoocenę. Ale odkąd "przyszła" stabilizacja to słyszę niektóre komplementy rzadziej i może też to wpłynęło na to, że zaczęłam się zastanawiać czy nie przytyłam czy nie wyglądam gorzej niż kiedy się poznaliśmy. A prawda jest taka, że kiedy się poznaliśmy wyglądałam tragicznie z dziwną fryzurą i wiecznie puszącymi się włosami (bo jak tu wyglądać jak człowiek na szkolnej wycieczce) .
Może rzeczywiście przesadzam, teraz kiedy to wszystko piszę zaczynam myśleć, że jestem po prostu głupia i za bardzo chcę wszystko kontrolować. Od dziś postanawiam poprawę bo chcę żeby T. był ze mną szczęśliwy a nie czuł się osaczony. Strasznie się cieszę, że znalazłam to forum i na pewno będę zaglądać tu częściej bo od razu jakoś mi się lżej na sercu zrobiło

Dziękuję bardzo! Od dziś mam nowe postanowienie i postaram się wytrwać!

Asmodeus dziękuję, że się wypowiedziałeś szczerze mówiąc to jakbym czytała wypowiedź mojego T.
Kiedy czasem wskazywałam mu jakąś dziewczynę albo rozmawiałam o koleżance wskazując na jej urodę zawsze się krzywił ze swoim charakterystycznym "blee". Również kiedyś mieliśmy taką rozmową, czy któreś z nas potrzebuje się "wyszaleć", w końcu nie byliśmy z nikim innym. Ale on również powiedział mi wtedy, że na samą myśl o pocałowaniu innej zbiera mu się na mdłości. Ja mam podobnie, obcych mężczyzn, czy nawet kolegów trzymam na dystans. Nie daje się dotykać, przytulać, na powitanie albo macham ręką albo ją podaję. Tak już mam. T. też nigdy nie wita się z dziewczynami inaczej niż przez podanie ręki. Matko, teraz naprawdę myślę że przesadziłam z tą paranoją .

Tak też zaczynam sobie tłumaczyć

Dzisiaj go chyba trochę wkurzyłam bo w przypływie złości na to, że mi nie odp a jest dostępny na fb (boże nawet jak to piszę to widzę, że to żałosne- współczesne problemy facebooczka i sławnego gg - zaczynam myśleć, że ile łatwiej by było bez tego i ile mniej by było nieporozumień ) powiedziałam coś złośliwego o przeglądaniu profilów koleżaneczek a nie raczeniu mi odp na jakąś pierdołę. Nie mówiąc już o tym, że dziad nie raczył pierwszy się odezwać . No i go tym trochę poirytowałam i znowu poczułam się głupio kiedy powiedział mi dlaczego się nie odzywał. I od tamtej pory cisza, nie zamierzam pierwsza się odzywać bo znów bym wyszła na nadgorliwą. Zastanawiałam się czy go przeprosić za tą złośliwość ale w sumie chyba po prostu sobie daruje i poczekam aż sam się odezwie. Prawdopodobnie śpi teraz po pracy (i znowu analizuje co może robić). Nieważne, nie będę jakoś specjalnie czekać po prostu zajmę się sobą.

Zadzwonił do mnie . Zadowolony jak gdyby nigdy nic, to też cecha, którą u niego uwielbiam- mianowicie szybko mu przechodzi złość na mnie. Czasami żartuje, że przez to mnie rozpuścił bo jak się na mnie obraża to potrafi wyjść na chwilę z pokoju do łazienki/kuchni a potem wraca całuje mnie i nagle mu się przypomina, że był na mnie zły, ale jak mnie pocałował to już przecież nie będzie się od nowa obrażał. Oczywiście mam na myśli jakieś drobne sprzeczki, chociaż przy poważniejszych też zwykle on wyciąga rękę. Ale sobie okropną dziewczynę wybrał, ale staram się to zmienić.

A tutaj moja droga zdradzasz klasyczny akt desperacji. Faceci nie lubia byc kontrolowani, daj mu troche swobody, zajmij sie soba, niech nie bedzie  Twoim centrum zyciowym.

Masz jakies zainteresowania? Cos innego poza swoim mezczyzna?? Umeczycie sie tylko niepotrzebnie. I nie zdziw sie jak ktoregos dnia z tego wszystkiego po prostu odejdzie do innej. I wtedy Twoje wyimaginowane zdrady stana sie faktem wlasnie ze wzgledu na Twoja postawe.

masz wspaniałego chłopaka,

Dziękuję za te wszystkie odpowiedzi! Nie wiem czy to kogoś zainteresuje, ale postanowiłam podzielić się swoimi odczuciami odnośnie tego co pisałam wcześniej. Tak więc wrzuciłam na luz, nawet jeśli w środku skręcało mnie z zazdrości pozostawałam spokojna i dzięki temu uniknęłam wielu nieprzyjemnych sytuacji. Kiedy nie odpisywał długo, nie reagowałam, wtedy sam dzwonił i opowiadał mi, że np. był z kolegami co robili, co tam u nich. Na nic nie nalegałam, po prostu słuchałam, śmiałam się - byłam z siebie dumna xD. Jestem straszną gadułą i wiem dobrze, że dla Niego to czasem uciążliwe bo ja mogłabym gadać non stop o różnych pierdołach. Wcześniej irytował mnie fakt, że on nie angażuje się w te moje rozmowy, ale i ten problem rozwiązałam! Zaczęłam z tymi moimi wszystkimi pierdołami latać do przyjaciółki (nie jest to proste bo dzieli nas 400 km, więc piszemy dużo na fb i mailujemy). Teraz kiedy mam potrzebę wygadania się po prostu piszę do niej sms'a i umawiamy się na pogaduchy przed komputerem . Dzięki temu nie obarczam chłopaka każdą pierdołą, a wręcz przeciwnie sam mnie nakłania do tego żebym mu coś opowiedziała.
Co do tego, że on nigdy nie jest zazdrosny, okazało się, że jednak się myliłam. W sierpniu byliśmy razem nad morzem - szczerzę mówiąc nie pamiętam kiedy ostatnio nasłuchałam się tylu komplementów. Dodatkowo nieświadomie dostałam numer telefonu od jakiegoś chłopaka (napisał go widocznie wcześniej na ulotce, którą od niego dostałam) i zobaczył to oczywiście mój T. bo to jemu dałam tą ulotkę do schowania. I go w końcu ruszyło, do tej pory mi to wypomina, ale nie żeby zrobić przykrość albo w złości tylko tak jakby był pod wrażeniem i nagle do niego dotarło, że nie tylko jemu mogę się podobać w ten sposób.
Mieliśmy też rozmowę na temat zdrady (w chwili mojej słabości), zapytałam go jak on to widzi, czy nie ma takich obaw, jak sobie z tym radzi. Wtedy powiedział coś co można powiedzieć, że otworzyło mi oczy! Powiedział, że nie boi się mojej zdrady bo mi ufa i wierzy, że reaguję na facetów tak samo jak on na kobiety.. Bez względu na to jaka by nie była piękna, cudowna jakby go nie podrywała to nie jest jednak mną i to ja jestem dla niego zawsze na pierwszym miejscu, jest ze mną szczęśliwy i nie potrzebuje nikogo innego.
To bardzo mi pomogło i uspokoiło. Pewnie, że czasem jest gorzej (głównie gdy zbliżają się trudne dni i hormony biją na mózg xD), ale cały czas nad sobą pracuję