Pieniądze, dobra praca i poziom życia ważniejszy niż uczucia? - Netkobiety.pl

Nikt się z taką lub podobną sytuacją nie spotkał? Absolutnie nikt?

Owszem ale nikt tu nie mówi o tym by zaraz bycie z kimś wartościowym ale biednym / stosunkowo niewiele zarabiającym miało oznaczać życie usłane chlebem z pasztetową i kredytami do końca życia ...

Do założenia tego tematu przyczyniła się właśnie owa rozmowa moja z kimś w której padł taki wątek i ... kilka Twoich postów yoghurt, tak tak. Trochę zdziwiło mnie Twoje podejście do pieniędzy i pokrewnych kwestii. Parę cytatów:

"Rozumiem znalezienie takiej pracy, która pozwoliłaby wziąć kredyt na mieszkanie i w miarę spokojne utrzymanie się (czyli po spłaceniu rat i rachunków ok 1-1,5tyś zł na osobę minimum), bo to jest właśnie stabilizacja finansowa pozwalająca na utrzymanie rodziny na PRZECIĘTNYM poziomie."

Bardzo wiele osób zarabia na rękę 1500 zł a bardzo często sporo mniej. Przynajmniej nie w wielkich molochach typu Warszawa czy inny Poznań. I takie osoby też biorą kredyty na mieszkania, spłacają je latami a w międzyczasie żenią się, wychodzą za mąż i zakładają rodziny z dziećmi. Niemożliwe? A jednak. I jeżeli 1500 po spłacie rat to jest przeciętny poziom to jestem ciekaw jak nazwiesz ten który opisałem ... I jeszcze jedno - odnosiłeś się do Wawy czy Polski ogólnie czy jeszcze innego miejsca konkretnie?

Po drugie, fajnie że zarabiasz 3,500 zł ale gdzie? W Wawie? To już inna bajka, tam takie zarobki u osób które już jakieś jakiekolwiek doświadczenie mają to jest norma, mam rację? Skoro wynajem tam kosztuje z tego co wiem 1500-2000 zł ( mniej więcej tyle z opłatami za 2 pokoje przykładowo ) to wcale nie jest to imo jakoś wiele patrząc na tamtejsze ceny. Ale też gdzieś jak sądzę z pół jak nie więcej Polaków by chciało tyle zarabiać. Albo nawet połowę tego na czysto. I spytałbym gdzie i co robisz ale tak rzekomo się nie robi bo to niezbyt kulturalne. I nie wiem gdzie w hurtowni zarabiałeś więcej niż 1500 zł x lat temu, pewnie też w mazowieckim?

Trzecia sprawa - znów mam wrażenie że odnosisz posty innych userów patrząc tylko z Twojej perspektywy a nie ich a to zasadniczy błąd. I gwoli ścisłości - pensja najniższa to nie 1500 zł, tyle to masz na papierku, każdy ma więcej, nawet ja. A na rękę dostajesz mniej, czasem o wiele mniej więc nie pisz o tych 1500 zł jakby tyle się dostawało na rękę nawet mając rzekomo najniższą krajową bo to banialuki.

A po czwarte i to tak przy okazji, jesteś / byłeś zawodowym wojskowym? Z 170 cm wzrostu? A to tam nie ma limitu minimalnego wzrostu? Serio pytam i nie drwię z Ciebie. A wracając do meritum tego akapitu - to że jesteś akurat wojskowym wiele wyjaśnia imo w kwestii naszych dyskusji które nie tak dawno prowadziliśmy, wojskowi, tym bardziej zawodowi to specyficzni ludzie o specyficznym toku myślenia ... Że też nie wpadłem na to wcześniej, już teraz mogę się założyć że w 3/4 lub nie więcej jakichkolwiek kwestii nie znajdziemy wspólnego języka właśnie przez to Twoje wojsko ... i ten tok myślenia ...

Mnie też wiele ludzi denerwuje, ale nie nazywam nikogo bydłem. Gdyby nie było głupich to by nie bylo mądrych.
Nie spotkałem się z z kryterium wzrostowym tyczącym się żołnierza.  Jak niższy to nawet lepiej czasem patrz lotnictwo. Po za tym takie pytania to na priv.

Wiesz świetnie, że zapytałeś na tym forum. Mnie raz kobieta w wieku licealnym na pytanie czemu woli starszych. Bez ogródek powiedziała prosto w twarz - bo mają kasę. Jak mężczyzna ma 25 lat i kobieta ma 25 lat to nie są dopasowani pod względem finansowym jak studiowali. Kobieta już chcę mieć dziecko, meżczyzna dopiero wkracza w karierę zawodową.

Niech dziecko się bawi z kim tam chcę. Bez snobizmu. O wartości człowieka nie decyduje pieniądz, ale żeby założyć rodzinę to by pasowało je mieć. Jednak lepiej mieć z kimś biednym nawet, a ambitnym niż bogatym, a głupim, bo nas prędzej spuści na dno.

1500 zl. Hm... 500 leci na jedzenie. 300 na wynajem pokoju, a wynajem mieszkania to tak z 1000 jak w pobliżu centrum miasta dużego. Nie mówię o Warszawie. Jakieś media tak z 100 (abonament RTV lol, telefon, internet). Nie poszalejsz za te 1500 i to jest dramat młodych ludzi. Para mająca 1500 do ręki x 2 to sobie poradzi nawet z jednym dzieckiem, może z dwoma jak się uprze. Jednak jak się czegoś nie dorobiła wcześniej i nie podniesie się diametralnie ich pensje to ciężko o rozwój. Samemu to z 1500 to rodzice, albo wynajmowanie mieszkania z kimś lub pokoju. Na samodzielność, że sam solo działasz to nie ma szans.

Każdy ocenia wszystko z perspektywy własnych doświadczeń. Inaczej się nie da po prostu.

Brutalna prawda o życiu: biedni mają gorzej. To ci dopiero niespodzianka, nie?

Nie ma to znaczenia w dyskusji, bo nie rozkładamy zarobków i kosztów utrzymania na czynniki pierwsze. Posługujemy się ogólnikami. A na takim poziomie nie ma to najmniejszego znaczenia.

Pewnie, że ludzie patrzą na kase...
Nie ukrywajmy że fajnie jest mieć za co kupić sobie coś fajnego, podróżować po świecie, mieć fajne mieszkanko. Lepsze to niż brak możliwości na jakikolwiek urlop za granice np. bo to już za drogo, gnieździć się w małym mieszkaniu, na wszystko brać kredyty i ledwo wiązać koniec z końcem... Oczywiscie, że pieniądze dają fajne perspektywy ALE!! wedlug mnie żadne pieniądze nie zastąpią dobrego człowieka, z którym możesz porozmawiać, spędzić milo czas, który nas w każdej sytuacji zrozumie i pocieszy I naprawdę nie chciałabym zastąpić mojego faceta który studiuje na jakiegoś bogacza z którym nie mialabym o czym rozmawiać... Tak więc to zależy od ludzi, na ile potrafią kochać drugiego człowieka, jakie wartości cenią. Kasa jest fajna, ale nigdy nie powiedzialabym, ze jest dla mnie ważniejsza niż wartościowi ludzie, których w dzisiejszych czasach nie jest łatwo spotkać, więc są naprawdę wyjątkami na wagę złota.

Czy w ogóle czytasz co ja do Ciebie piszę? Nie mówię o nie ocenianiu przez perspektywę siebie i swoich doświadczeń tylko o tym że jak się odnosisz do czyjejś sytuacji to wypadałoby pomyśleć jakie tamta osoba ma warunki / potrzeby / doświadczenia ( w zależności od tematu ) no nie? Ech ... gadka jak do typowego wojskowego. -.- Myślałem że 'nie ważne z kim jesteś, ważne żebyś strzelał w tym samym kierunku co reszta' to tylko żart, najwyraźniej się myliłem ...

Więc większość Polaków wegetuje a jak nie większość to przynajmniej znakomita część. I te Twoje 'prawdy' to naprawdę, cudowne są, byłbyś świetnym nauczycielem. W podstawówce ... Z każdym Twoim postem takie mądrości sadzisz że aż brak słów.

I jak do słupa, człowiek swoje, mundur swoje. Ech.

Ludzie, zanim wpiszecie się do topicu przejrzyjcie pierwszy post a nie ostatnie. Bo temat niestety po części z mojej winy schodzi z kwestii 'kasa a znajomi / przyjaciele / związek' na 'kto ile zarabia i co z tego ma oraz dlaczego'. Pierwotnie chodziło o spłycenie relacji międzyludzkich do kasy i statusu społecznego. To że posiadanie x kasy jest fajne, daje możliwości itp to wszyscy wiemy, serio.

Ja się ustosunkowałem na początku. Ujmę to tak - krótko i zwięźle jeszcze - to jest sprawa indywidualna człowieka. Zależy jak kto patrzy właśnie na relację z innymi ludźmi. Jedni patrzą na nie po przyjacielsku, z tym przebywam, bo dobrze się z nim czuję, mam do niego zaufanie. Inni patrzą, przebywam z nim, bo może mi się to opłacić. Ciężko miarkować kto jest jaki. Na pewno znajdą się tacy i tacy, ale ja bym jakiegoś trendu w tym nie robił. Najlepszym sposobem na poznanie kogoś to udzielenie mu pożyczki. Nie bez kozery się mówi - chcesz mieć wroga zrób komuś przysługę. Mówi się też przyjaciół poznaje się w biedzie, bo wtedy poznajesz jaki kto jest naprawdę.

Ależ czytam. Ale brakuje ci trochę doświadczenia życiowego i emocje biorą u ciebie górę, bo za wszelką cenę chcesz wyidealizować i uprościć układ z tytułu wątku. Niestety, życie nie jest takie proste.

Biedny zawsze będzie miał przerąbane. Nie będzie mógł poświęcać tyle czasu ukochanej osobie, nie będzie mógł sprawiać tyle prezentów (ograniczony wybór), randkować, zabierać na wakacje itp itd. O wiele trudniej jest wtedy utrzymać uczucie. No niestety, ale tak to wygląda, bo ideami i wartościami rachunków nie zapłacisz.

Z resztą nie specjalnie rozumiem takiego zakamuflowanego idealizowania biedy (jako wartościowej) przy deprecjonowaniu ludzi o stabilnej sytuacji finansowej (jako pieniądze ponad wartościami). Zarówno u jednych, jak i drugich można znaleźć osoby wspaniałe, o złotym sercu, jak i zwykłe szuje.

Jeśli zestawimy osoby o takich samych wartościach i popatrzymy na portfel to normalne, że "wygra" osoba bogatsza. Nie ma w tym nic niewłaściwego.

Yoghurt007,a pozwolisz,że się z Tobą nie zgodzę o tym ograniczeniu asortymentu prezentowego? PO pierwsze to uboższe człowiek musi się bardziej wysilić, bo nie może sobie poszastać z kasą. Zatem musi się wykazać pomysłem, fantazją. Prędzej może wymyśleć coś nieszablonowego. Z drugiej strony też będzie mógł bardziej być skłonny zrobić prezent sam, niektóre kobiety szaleją nad takimi prezentami.

Nilos - pobożne życzenia. Handmade nieraz wychodzi drożej niż coś kupnego. Bywały okresy w moim życiu, że nie przelewało się i musiałem kombinować jak koń pod górę. Nie zawsze się to udawało, a jak już, to tylko dlatego, że mieszkając w dużym mieście mam bez porównania większe możliwości.

Z kolei w małym miasteczku, nawet mając pieniądze nie zawsze idzie znaleźć coś fajnego....bo i takie rzeczy przerabiałem.

Przede wszystkim dlatego, że osoby tego typu wybierają partnerów ze swoich kręgów, a po drugie dlatego, że mało kto może się poszczycić porównaniem biedy z bogactwem. To o czym mówisz to patologie i trafiają się nieczęsto. Choć oczywiście materializm jest powszechny. Jednak nie jest to objaw naszych czasów. I tak jest łatwiej teraz niż w czasach posagów i aranżacji ślubów przez rodziców.

Nie każdy jest utalentowany artystycznie. A mając te 30zł do wydania a 100zł do wydania na jakiś prezent to zdecydowanie łatwiej będzie znaleźć/zrobić mając więcej w portfelu. Ja już pomijam tutaj kwestie pomysłu czy wykonania, bo nie o to przecież chodzi.

Uśmiejesz się, ale piekarnik to nie wszyscy mają....uwierzysz?

co wybralibyście.: szaleńczą miłość czy szaleńczą fortunę???, tylko szczerze proszę.

no to witaj w klubie

Ciekawy temat.:)

Moim zdanie jak kogoś trafi strzała amora z wzajemnością, on i ona poważnie potraktują związek, to uczucie weźmie górę nad kwestiami finansowymi.

Kiedy mówimy o takim typowym poszukiwaniu partnera/partnerki, to tam pewnie pieniądz odgrywa ogromną rolę, chyba niestety:/
Osobiście jestem zwolennikiem "branżowości" - poznawanie w swojej branży - co często dzieje się to w sposób naturalny.

Kwestia zarobków partnerki jest dla mnie nawet nie drugorzędna, ale gdzieś znacznie dalej w szeregu - bardziej patrzę na zawód/wykształcenie, przy czym prędzej zaakceptowałbym fryzjerkę, szwaczkę, kosmetyczkę, niż jakąś psycholożkę, filolożkę czy inną humanistyczną magistrantkę - te pierwsze przynajmniej coś umieją:) i często mają więcej w głowie niż wyrachowane panny po studiach (a fryzjerka może nie poszła na studia, bo jej rodziców nie było na to stać...)

Wykalkulowały, że im się nie opłaca

nie pamiętam, w którym wątku ale szacowne damy stwierdziły, że wybór ustosunkowanego partnera jest tylko i wyłącznie podyktowany odpowiedzialnością za los potencjalnie przyszłej rodziny - ja mówię wyrachowanie i zimna kalkulacja - zgadzacie się?

Zgadzam się, po męsku Glock postawiłeś sprawę, ale kobiety kochają się w takim ładnym nazewnictwie na brzydkie sprawy. Kochają też używać słowo zaradny i to w jednym kontekście zazwyczaj. Pewnie, że ładniej brzmi niż dorobiony, albo zarobas.

Kowaledlo, bo to niewiasta z tych co chcą mieć ciasto i zjeść ciastko oraz biorą akwarium z rybkami, bowiem nie lubią wyboru, albo rybki, albo akwarium.

Akurat Fairystyle moim zdaniem nieważne czy facet jest zamożny czy nawet ciekawy. Tu chodzi o to by wzbudzał w kobiecie niesamowite emocję. To jest właśnie to coś. Umiał ją związać emocjonalnie. Ona racjonalnie jakby pomyślała to z kim ja jestem? Ale on ma na nią sposób. Nieważne czy robi źle czy dobrze, ale dla niej ma to znaczenie, że wzbudza w niej emocję.

Jak są kompromisowi i otwarci na nowości to z pewnością ludzie z przeciwieństwami to świetny materiał na parę, bo będą się uzupełniać i zaskakiwać. Jednak jak są oboje uparci to najgorszy układ.

Mężczyźni pewnie, że lubią powiedzieć łatwa, leci na kasę. Kryją się tym, że nie umieją u kobiet wzbudzać emocji co nie jest prawdą. Po prostu jedni wzbudzają u multum kobiet, drudzy o kilku, a niektórzy mają jedną szansę. To o czym piszesz raczej wychodzi po latach. Lepiej, żeby od razu, ale u kobiety gra rolę emocjonalność, a u mężczyzny seksualność. Stąd tak wiele małżeństw i tak wiele rozwodów. Nie poszukają do tego racjonalnych powodów, nie zmierzą swoich charakterów jak piszesz i są skutki.

Otóż to. Dwudziestolatkom to już wypada wiedzieć, ale poniżej to nawet ja nie mam sumienia im tego mówić i psuć im zabawy oraz tego potrzebnego bólu rozczarowania. Muszą to choć raz przeżyć, że nie mogą aż oddychać, bo ktoś ich opuszcza. Muszą poczuć taką dozę emocji i seksualności. To jest potrzebne choć raz w życiu.

Ale zauważcie Panowie, że przeważnie te lecące na kasę, to dziewczyny/kobiety, które nic w życiu nie osiągnęły. Nie mają wykształcenia, pracy, a jak mają, to jest ona bardzo kiepska. Poznałem trochę takich dziewczyn na portalu randkowym i jeśli chodzi nawet o samą rozmowę na tematy związane z pracą, wykształceniem, pieniędzmi - To dziewczyny które coś osiągnęły, nie zwracają większej uwagi na zajmowane stanowisko i zarobki. Często podkreślały, że są niezależnymi kobietami. Zupełnie inaczej wygląda rozmowa z jakąś biedną studentką lub bezrobotną dziewczyną..... I te ich pytania, żeby obadać grunt np:
''Często podróżujesz?", "pewnie masz ciekawą pracę",'' a jak się kiedyś spotkamy, to przyjedziesz na spotkanie samochodem?'' itede itepe . Z tymi pierwszymi tego nie ma. Ciekawe doświadczenie.

To są wszystko stereotypy. filolożka może mieć dobrą pracę a fryzjerka nie mieć jej w ogóle....
Osobiście: nie wybrałabym fortuny, tylko jedność dusz-to z tą drugą kwestią żyję do końca życia a fortuna cóż....jak to pieniądze: easy come easy go:)

a ja coraz cześciej sądzę, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w 2 skrajnych sytuacjach: w bogactwie lub w biedzie.

Glock, nie wiem. W meskim wydaniu może to tak wygląda. W żeńskim... nie tyle wspólnota interesów co chęc dowartościowania się czyims kosztem.

Wspólnota celów i interesów jest dobrym materiałem na sojusz.

Wśród swoich przyjaciół wyróżniłbym dwie grupy i z żadną nie mam wspólnych interesów czy celów. Pierwsza grupa to ludzie z którymi się znam od lat, mnóstwo czasu spędziliśmy na gadaniu, wycieczkach, zawodach i innych zdarzeniach. Zawsze chętnie się ze mną spotykają i bez wahania mi pomagają. Raz jak miałem wypadek to godzinę jeździli po lesie żeby znaleźć miejsce w którym się rozbiłem.

Druga grupa to tzw. "bratnie dusze", osoby bardzo mi bliskie na co wiele czasu nie trzeba było, a których szczęście jest również dla mnie bardzo ważne. Pomimo tego że staż ani doświadczenie nie dają takich przesłanek, mam do nich zaufanie.

Dobry powód żeby rodziny nie zakładać, po co mam się przywiązywać na resztę życia do jednego miejsca kredytem hipotecznym skoro co roku mogę mieszkać w innym mieście albo kraju.

Tak, Polonezem

Na wstępie zaznaczę jestem bezrobotną studentką.
Jak poznaje chłopaka to najpierw zwracam uwagę na to jak mi się z nim rozmawia, musi być jednak jak ktoś ładnie ujął bractwo dusz czy coś w tym stylu. Potem zwracam uwagę na wygląd (bardziej się przyglądam) I tak naprawdę te dwa aspekty są dla mnie w relacjach międzyludzkich- damsko męskich ważniejsze, niż kwestie finansowe. Jak byłam troszkę młodsza, to moja świadomość, ani nawet podświadomość nie rejestrowała- o ten nie ma pracy, nie utrzyma mnie i dzieci, bo o dzieciach nie myślałam. Teraz natomiast mimo, że nie jestem podłą materialistką, jakoś mnie mierzi to, jak potencjalny facet nie ma pracy (chociaż sama jej nie mam, dlatego wiem, że to durne odczucia) widać kobiety mają już coś takiego w genach. Nie powiem, że nie spotykałabym się z facetem dla mnie idealnym, pod każdym względem, gdyby nie miał pracy. Owszem spotykałabym się i go wspierała (jednak jestem szczera i dlatego szczerze piszę o tym, że to uczucie takie dziwne, denerwujące występuje)
Jak spotykam się z kimś tak na luzie, zawsze ja płace za siebie, przynajmniej tak było do mojego pierwszego związku. Po rozstaniu oddałam wszystkie rzeczy, które dostałam od chłopaka, oddałam pieniądze, które zainwestował w moje mieszkanie. Uniosłam się honorem, zawsze tak robię. Doszłam jednak do wniosku (może dobrego, może złego), że więcej honorem się unosić nie będę, jeżeli facet chce za mnie płacić i go na to stać, niech płaci. Głupio mi z tym cholernie, ale powoli się przyzwyczajam.
Obecnie jestem w związku, który zaczął się idiotycznie, kto czytał mój temat, ten wie. Na początku nie było fajerwerków jak w pierwszym związku, ale za to tutaj wiem, że poznałam kogoś o takich poglądach i zainteresowaniach jak ja. I to jednak jest najważniejsze, kwestia pieniędzy to miły dodatek.
A czy wybrałabym miłość czy fortunę? Chyba fortunę, bo trudniej do niej dojść samemu, ot tak. A żeby znaleźć miłość trzeba być tylko sobą- jeżeli jest się normalnym

Nigdy nie podziwiaj ludzi za bogactwo, ale za twórcze i szczodre sposoby jego wykorzystania

H. Jackson Brown, Jr, amerykański pisarz, aforysta

Tak gadacie, gadacie, ze milosc nawazniejsza bla bla.. a jednak za milosc mieszkania/domu nie utrzymacie itp. Nie mowie, ze trzeba tylko na to patrzec (bo to tez glupota) ale jest to wazne, i nikt mi nie powie ze nie

Z doświadczenia znam pewną współzależność mianowicie: kobietą bardzo łatwo przychodzi mówienie, że stan majątkowy faceta nie jest na pierwszym miejscu pod słońcem, mówią tak dopóki nie spotkają owego, który w sposób elegancki i niezobowiązujący wykazuje pewne zainteresowanie ich osobą. Jakiś skromny komplement dotyczący pracy jaką wykonują, ubioru czy konkretnej wypowiedzi. Na dalszym etapie jakieś skromne i dyskretne podarunki. Potem trochę o sobie w stylu, że kasa jest ok i w ogóle ale jakoś taki samotny się czuje, o pustce w życiu i tym podobne brednie. Najdłuższa "obrona" jaką pamiętam to 2 mce i byłaby w stanie zostawić męża z mały dzieckiem aby pozostać z "miłością" swojego życia.
Inną ciekawostką jest fakt obrony takiego osobnika nawet wbrew jego ewidentnym wadom i ułomnościom ale w końcu czego się nie robi dla zapewnienia bytu potencjalnie przyszłej rodzinie

No i żeby było jasne nie jest to historia z mojego życia aczkolwiek byłem jej jednym z partycypantów - jest to element badania "społecznego" do pracy doktorskiej o "korelacji pomiędzy sytuacją materialną a emocjonalną ludzi w wieku produkcyjnym w krajach byłego RWPG" była to praca zbiorowa kilku pań dla uczelni z Niemiec.