Jak się kłócimy i godzimy z partnerami? - Netkobiety.pl

Ja zdecydowanie uciekam, bo wydaje mi sie ze rozmawianie o problemach (przynajmniej w naszym przypadku) jeszcze bardziej zaostrza konflikt Pewnie po prostu nie umiemy rozmawiac. Z reguly ja sie wsciekam, on za mna lazi i katuje, pyta dlaczego jestem zla - kiedy ja tylko potrzebuje 5min ciszy zeby sie uspokoic, takie "biadolenie" tylko jeszcze bardziej mnie rozwsciecza

Kiedys godzilismy sie szybko, po maks. pol godzinie. Teraz najdluzej kilkanascie godzin, ale to w nocy. Klocimy sie przed snem, lezymy w lozku i jeszcze troche sie sprzeczamy, w koncu ktos przestaje sie odzywac i zasypiamy. Rano najczesciej jest po wszystkim

Wk*rwiam się i trzaskam drzwiami On dostaje furii jak wychodze i jeszcze bardziej się wścieka Bardzo często mnie łapie i usadza obok siebie żeby właśnie nie uciekła. Nie ma raczej cichych dni, a dlugość kłótni zależy od wagi problemu

Nie martw sie kochana, mój zachowuje sie identycznie. Później przeprasza, argumentujac swoje zachowanie tym, że musi sie uspokoić i "odetchnąć"

kiedys bylam straszna madralinska i o wszystko sie klocilam. krzyczalam do zdarcia gardla on mi sie tylko przygladal i pytal czy skonczylam. w ogole moj maz daje mi sie zawsze wygadac a potem on mowi. ale jak mowi to nie probuj mu przeszkodzic. ostatnio jak sie wsciekalam na niego to przytrzymywal mnie przy sobie, zebym nie lazila po domu i nie ekscytowala sie jeszcze wiecej i czekal az skoncze sie gotowac i dopiero tlumaczyl mi co sie stalo i jak mozna to rozwiazac.
on jest dla mnie oaza spokoju ale tylko w klotniach bo wiem ze ma strasznie porywczy charakter ale z wiekiem chyba nauczyl sie go kontrolowac. mam nadzieje, ze ja sie kiedys tak naucze

____________________________________

Wieczne Miasto BG

No właśnie i co wtedy? No kurcze, ja nie rozumiem takiego mechanizmu ? W ogóle nie rozumiem, po co są ciche dni. Jesteśmy dorośli, ja mam prawo mieć o coś pretensje ,on również(inna kwestia, że on o nich nie mówi ), nawet jeśli wyniknie kłótnia (absolutnie ma mówie o ubliżaniu czy rękoczynach), to uważam że należy sprawę wyjaśnić i tyle (jak ochłoniemy). Nie wiem po co te ?ucieczki? z domu i nie odzywanie się ? ale mnie to bardziej wkurza ?
U mnie przeważnie ja pierwsza dążę do zgody niedługo po kłótni, no i różnie z tym bywa
Ja nie potrafię sie gniewać i boli jak on tak sie zachowuje ....

Co wtedy?
Nic.
Wytłumaczyłaś, przeprosiłaś i tyle.
Te ciche dni są naprawdę infantylne. Może On kiedyś dojrzeje i zrozumie, że takie zachowanie jest komiczne.
W każdym razie Ty nie powinnaś ciągle za nim chodzić i nieustannie przepraszać.
W końcu oprzytomnieje i możesz zapytać jaki miało to sens.

jak kłócę się z moim chłopakiem, a na szczęście zdarza się to stosunkowo rzadko, to chcę wyjaśnić problem, zaś on mówi że jedzie do domu albo idzie się gdzieś przejść. Sam! Ostatnio nie mogłam tak tego zostawić więc na siłę namówiłam go żebyśmy porozmawiali, stawiał opór ale w końcu się udało Dyskutowaliśmy chyba z pół godziny i nie do końca doszliśmy do porozumeinia ale liczy się to że wyjaśniliśmy sobie niektóre sprawy. Oboje jesteśmy uparci, więc myślę że jeśli on by milczał kilka dni to ja też bym się nie odezwała i trwaloby to w nieskończoność częściej to ja wyciągam rękę na zgodę.

No właśnie a u nas to ja wybuchne, on siedzi i nic nie powie, po czym milczenie z Jego strony. Jak odpuszcze to po prostu sie nie odzywa, jak nie odpuszcze i mimo, że on już wkurzony się nie odzywa ciągnę dalej temat kłótni - ubiera się i wychodzi z mieszkania ....... Nienawidze tego.

Haha u nas jest to samo, zarowno z mojej strony jak i z jego strony no ale tak jak napisalas, to zalezy od tego czym była spowodowana kłotnia. Moj jest  bardzo cierpliwy, ale niekiedy mam złe dni i strzelam fochy bez powodu, czepiam sie o bzdury i wtedy on tego nie wytrzymuje i tez albo wychodzi albo nie odzywa sie do mnie. Jesli wychodzi, to ja biegne za nim i juz go przepraszam i zazwyczaj to pomaga, a jesli nie to musze go wieczorem udobruchac czyli jak juz mu troszke przejdzie to robie mine jak kot ze shreka, usmiecham sie, probuje go czyms rozmieszyc i mu przechodzi raczej nie gniewamy sie na siebie X czasu tylko najczesciej trwa to ok godzine, nawet i nie, bo szybko sie godzimy

U mnie wygląda to tak że mój facet jak się mocno pokłócimy także wychodzi z domu a pożniej ma jeszcze pretensje czemu za nim nie wyszłam , i mówi mi że juz mi na nim tak nie zależy a ja to zaczelam ignorować.Kiedyś też wychodzilam z domu żeby pobyc trochę sama a on po pewnym czasie szukał mnie po okolicy ale całe szczęscie ja dojrzałam i stwierdziłam że to dziecinne a on niestety nie . Teraz jest tak że to on częściej wyciąga pierwszy rękę nieważne kto zawinił chyba żę mam taką chęć go pierwsza przeprosić, tylko to się rzadko zdarza ponieważ ja jestem uparta i on także ale na szczęście zawsze jakoś wszystko wraca do normy i jest w porządku. Tylko że mam to poźniej wypomniane że to tylko on pierwszy do mnie przychodzi a ja juz tego wcale nie robię ale jestem tego wniosku że to facet powinien przyjść do kobiety pierwszy

Znaczy koronnym , argumentem Twego tfu,męża jest wpierdziel? Super,może niech w ten sposób dyskutuje ze swomi kolegami albo menelkami,których na niego napuścisz.Za butelke wódki przedstawią mu niezbite argumenty na prawdziwość swoich przekonań:)

A ja tam rzadko kiedy znajduje na tyle solidny powod by sie klocic o niego godzinami.
Jesli mamy...hmm...roznice zdan to zalatwiamy to krotko i tresciwie: On mowi co sie stalo ja mu mowie jak ja to zrozumialam a potem jedno z nas przekonuje drugie ze nie ma o co kotow drzec
Wlasnie w zeszlym tygodniu mielismy prztykanko bo mielismy wyjsc na urodziny ale pogoda byla taka ze nie wiadomo bylo czy nie bedziemy mieli skonczenia swiata czy cos.. Wiec mu napisalam "to daj mi znac jak sie dowiesz konkretnie czy idziemy czy nie" Nie napisal mi nic, przyszedl do domu a ja w mokrych wlosach i swiezo z wanny wyszlam. On do mnie podniesionym glosem czy dam rade sie zrobic w 5 minut Kretyn...5 minut?? To jemu praca reczna na czlonku dluzej zajmuje a mnie by mialo wysuszenie glowy krocej zajac? Wyjasnilismy sobie nieporozumienie w 7 minut. Bo ja naprawde nie bede sie znizac do piaskownicowych zagrywek i ksiezniczkowatego fochania sie.

Nie moja droga,
to się zalicza do przemocy fizycznej i jest na to paragraf.

Widzisz Teo, On robi tak samo - a ja jestem bardziej "ugodowa" w tych kłótniach. Nie wychodzę, nie trzaskam drzwiami nie przeklinam i przerażają mnie takie reakcje z Jego strony. Mam problem z zazdrością, więc jak tak wyjdzie na cały dzień to mimo, że mówi gdzie wychodzi i pisze o której wróci to mnie coś skręca w środku . Taki żal, że zamiast się dogadać, ucieka gdzieś ... On pewnie uważa, że ja niepotrzebnie drąże temat, kiedy on nie chce rozmawiać albo w Jego mniemaniu nie ma o czym rozmawiać. Często odpuszczam rozmowe, ale po którymś razie wszystko się kumuluje i wybucham robiąc awanturę ...

No oczywiście, czasem kłótnia atmosfere oczyszcza, tylko jak nie ma czego oczyścić?

Czasem kłótnia wnosi ciche dni-pamiętam z domu "rodzinnego" -czy u was, kobiet młodszych, też?

Nie znoszę "cichych dni", źle mi się kojarzą, gdy jako dziecko- nie wiedziałam właściwie co będzie dalej, a z drogi musiałam schodzić i jednemu i drugiemu.
Zdecydowanie wolałabym walkę na noże i po tym wyjaśnienie sprawy lub po prostu wyjaśnienie sprawy od razu.

Pytajka oj pretensji to bym mogła mieć wiele! Ale.... z czasem zauważyłam, ze są one tak głupie, że nie warto, korzystając z PMSa rozpętywać piekło Zwłaszcza, że mój mąż nigdy nie dąży do konfliktu, jest zwolennikiem szczerej rozmowy .

Natomiast.... napiszę w nowym oknie...
Poważne sprawy jak chociażby domowe, związane z rodziną, konfliktem interesów-bo o ten w dużej rodzinie nie trudno- również rozwiązuję rzeczową rozmową; po prostu nie chcę stresować mojego męża czy robić mu wyrzutów za coś, na co kompletnie nie ma wplywu (np. niektóre cechy jego rodzeństwa, które potrafią doprowadzić do szału), ZWŁASZCZA iż wiem, że gramy w jednej drużynie, mój mąż nie jest maminsynkiem ślepo wpatrzonym w swą rodzinę.

Ktoś tu napisał, ze mam przykład jak się NIE zachowywać- to prawda, jednak wiedza to jedno, a wyuczone nawyki czy obserwowane latami schematy to drugie. Ale nauczyłam się budować dłuuugie zdania, wyjaśniając o co mi chodzi- przez to sama się uspokajam, rozładowując emocje
Jak posłucham siebie, to często okazuje się, że mam bezpodstawne pretensje

No ja również czasami wracam po kłotni do samego jej przebiegu i zastanawiam sie w pewnym momencie "o co mi właściwie wtedy chodziło?". Przeczytałam kiedyś w jakiejś książce, że po kilkunastu minutach nie kłocimy sie już o kwestię, która poróżniła nas z partnerem tylko kłotnia dotyczy ..... przebiegu samej kłótni. Coś w tym jest.

Co do wspomnień z dzieciństwa - były nie tylko ciche dni, ale i tygodnie. Dlatego trochę na swoim postawiłam, że w moim związku daje partnerowi te godziny na wyciszenie i wrócenie do spokoju, cichych dni nienawidzę, dla mnie to taki fizyczny wręcz ból, przechodzić dzień w dzień obok niego, spać w jednym łózku i się nie odzywać. Chociaż wiem, że on z racji tego że jest małomówny, nie miałby nic przeciwko nie odzywaniu się przez parę dni

Pytajka zgadzam się. Zaczynamy się kłócić o konkretną rzecz a wychodzi na to, że na koniec zapomina się o co kłótnia była bo już jest inny temat do kłótni.

Ja się wściekam i krzyczę. On robi smutną minę (czasem mówi: przepraszam, że cię zdenerwowałem, czasem nie zdąży). Mnie jest wstyd. Podchodzę, przepraszam i przytulam się. Mam potem strasznego kaca moralnego. A on prosi, żebym się nie katowała poczuciem winy, bo w takiej sytuacji każdy by się zdenerwował (ha, on jakoś nie:). A potem się rozpływam ze szczęścia, że jest taki kochany.

Z exem ciche dni trwały najpierw po parę godzin, potem po kilka dni, potem przeciągały się do tygodni, w końcu miesięcy. Zawsze ja musiałam zacząć rozmowę. Po ostatniej akcji zawołałam go, powiedziałam że musimy porozmawiać i oświadczyłam że chcę się z nim rozwieść. Ależ był zdumiony! Myślał... że mi "przeszło". Co za idiota!

Nigdy mi nie przechodziło. Zawsze wchodziło gdzieś w głąb i gryzło od środka. Ale były dzieci. To okropne, gdyby miały nadal patrzeć jak mijamy się obojętnie, znosić moją drażliwość i nadwrażliwość w tych dniach, jego obcość i obojętność. Więc się przełamywałam... A potem się starałam... Kompromisy? Co za brednie! Kompromisy są do... Wpiszcie co chcecie.

Niezwykłe...  Mi nigdy nie trafil sie ktoś kto tak się zachowywał a dawniej sam byłem nieźle narwany ale... jakoś z tego z czasem wyrosłem

]

Szczerze to coś takiego byłoby największą torturą miałem kiedys podobną znajomość ale fochów dłużej jak na tydzień nie było.

Kompromisy są do dupy, juz lepiej zrobić sprawiedliwy układ "raz Ty masz rację raz ja" - formy pośrednie nie zadowolą moim zdaniem żadnej ze stron.
Poza tym jakoś nawet jak ktoś bliski się wypruwał to ja często miałem takie poczucie "cholera jak coś tą dziewczynę musiało ugodzić/wpienić" aż się chciało ja pocieszyć albo razem z nią powyklinać to co ją tak wkurzyło masz też tak?