Czarne myśli i brak sensu w życiu - Netkobiety.pl

jeśli tu napisałaś o tym, zrobiłaś już pierwszy krok, otworzyłaś się przed ludźmi. co prawda nie wiemy jak wyglądasz ale znamy już Twój problem. jest bardzo wielu ludzi ktorzy mysla podobnie jak Ty, zbyt wielu. samobójstwo jest dla słabeuszy ktorzy boja sie podniesc i wziac sie w garsc, a Ty napewno nie zaliczasz sie do tych ludzi jestem pewna ze musisz tylko bardzo chciec, a widze ze chcesz skoro zdecydowalas sie tym z nami podzielic. wychowywano Cie tak ze myslisz ze jestes gorsza? NIE POZWOL TAK MYSLEC O SOBIE ! mysl o sobie ze jestes wystarczajaco dobra by czuc sie w porzadku wzgledem siebie jesli nie masz z kim o tym rozmawiac moze faktycznie warto zglosic sie do psychologa. a jesli uwazasz ze jest to zbyt krepujace, wyżal sie tu, na forum. napewno nikt nie bedzie Cie krytykowal i mam nadzieje ze zdolamy Ci jakos pomoc ja osobiscie sluze pomoca

Nie sądziłam, że ktokolwiek odpisze.
Na samym początku mojego stanu myślałam o psychologu. Wtedy zwierzałam się rodzinie która przekonała mnie, że mój stan minie.
Uwierzyłam.
Teraz to już nie jest stan. To jest moja codzienność. Moje nędzne życie.

tez uwazam ze mozesz opowiedziec. jezeli wyrzucisz to z siebie moze latwiej bedzie Ci pojsc do specjalisty

znam osoby ktore chodza do psychologa, czy psychiatry i widac ze naprawde im to pomaga

Opowiedzieć mogę, zupełnie mi nie zależy na opinii innych ludzi. Nie mam nic do stracenia.

Rodzina mi nie pomoże ani nie wysłucha..
Próbowałam. Dawno. Ale to się skończyło i już nie wróci , nigdy więcej nie będę się im zwierzać, nie chce.

Dawne moje życie... Przyjaciele, rodzina, szczęście. Czułam się dobrze. Przede wszystkim dobrze.
Spotkania, uśmiech, rozmowy, powodzenie u mężczyzn.
Moje dawne życie.

Miłość ? Radość? Zaufanie? Nie wiem co znaczą te słowa, wyrzekłam się ich. Od bardzo długiego czasu wiem co znaczy samotność, smutek. Teraz już nawet nie zauważam tych uczuć. To stało się codziennością.

Kochający mąż? Dzieci? Całe życie przede mną ? Po co.... Nie zależy mi na niczym... Na rodzinie przestało mi zależeć.. Nie warto być dobrym dla drugiego człowieka... Nie warto się starać, nie warto czuć.
Moje istnienie jakie jeszcze trwa, polega na łzach. One płyną nieświadomie.
Nie wyrażam emocji.
Nie czuję nic, od dawna nie chce i tak też się stało. Wyzbyłam się tego.
Jedynie łzy świadczą o tym, że dawno, dawno temu czułam miłość, zaufanie, bycie ważnym, kochanym.
Teraz nie czuję nic.

Gdy odejdę nikt nie zauważy.
To dobrze.

Idź jak najszybciej do specjalisty- samobójstwo to najgorsza rzecz jaką możesz zrobić. Skręca mnie jak czytam o czymś takim- mój ojciec targnął się na swoje życie. Popadł w depresje -pomocy nie chciał, stracił sens życia- nie patrzył na to że ma 2 nastoletnie córki,żonę,że jest nam potrzebny-miał to w nosie- nie zmierzył się z problemami tylko stchórzył. Kiedy rano go znalazłam martwego w łóżku-przeżyłam szok!!! Wieczorem jeszcze siedzieliśmy w pokoju rozmawialiśmy ,śmialiśmy się, a 10godz. później już nie żył! Nic nie zapowiadało ,że coś sobie może zrobić.
Zgłoś się o pomoc bo samobójstwo to nie jest rozwiązanie problemu- to ucieczka przed nimi!

  Życzę powodzenia. Życie czasami rzuca nam kłody pod nogi,ale może być jeszcze piękne!!!

To kochana nie TY
TY jesteś właśnie tą uśmiechniętą, radosną dziewczyną.
Ciebie "zżera" po prostu choroba XXI wieku, wyżej już wspomniana, "Pani depresja".
Musisz udać się po pomoc bo naprawdę za tymi Twoimi smutkami jest słońce
Spróbuj...to nic nie kosztuje...niczego nie tracisz a możesz tylko zyskać.

Nie wiesz jaka jest "misja" Twojego życia...
Prawdopodobnie czeka na Ciebie ktoś, kogo samą swoja obecnością możesz uszczęśliwić i z pewnością odwrotnie
Daj sobie tylko szanse...

Chwile kiedy jesteś na łące, czujesz zapach kwiatów, słyszysz śpiew ptaków - kiedyś takie chwilę były piękne.
To minęło.

Nie mam możliwości pójścia do specjalisty.
Jestem za granicami państwa od ponad miesiąca i muszę zostać tu kolejne dwa. Wyjechalam do ojca, aby pracować, zdobyć doświadczenie w innym państwie i aby oderwać się od stanu jaki miałam w Polsce.
Będąc tutaj, mój stan pogłębił się do ogromnego stopnia. Chce jak najszybciej wrócić do kraju, jednak ojciec się nie zgadza. Zmusza abym tutaj pracowała.
Jednak mnie nie zależy ani na nim ani na pracy, na sobie samej w szczególności. Chce po prostu wrócić. Jestem całkowicie pod władzą rodziny.

Nikt nie wie co kłębi się we mnie od 8 lat.
Tak, trwa to 8 lat.
Jednak od 2 zaczęłam mieć myśli samobójcze, dużo o tym czytałam, później spróbowałam.
Nie udało się. Rany były za płytkie.
Nikt o tym zdarzeniu nie wie.
Nie pracując tutaj, według rodziny jestem leniwa, odbierają to tak, jakby mi się nie chciało . Niech tak myślą, nie zależy mi na ich zdaniu. Ważne aby się nie dowiedzieli.

Rodzina nie akceptuje mojego wyboru, nie chcą bym wracała. Wiele razy podkreślali, że jeśli wrócę pożałuję.
Ojciec uważa tak samo. Dodał, że skutecznie mi zablokuje powrót.

Pochopne podejmowanie decyzji nie ma sensu.
Zastanów się nad plusami i minusami swego pozostania w miejscu, gdzie żyjesz oraz plusami i minusami powrotu do Polski. Zrób bilans.

Zastanów się, w jaki sposób Twój ojciec może skutecznie zablokować Twój wyjazd, jeśli podejmiesz taką decyzję. Schowa paszport? Uwięzi? Zrobi coś innego, co?

Czy terapia jest równie skuteczna jak śmierć?
Oczywiście, że nie.
Śmierć oznacza brak, brak wszystkiego.
Terapia oznacza życie dalej. Terapia, jeśli osoba, która decyduje się na jej podjęcie, uczestniczenie i wprowadzanie zmian w sobie, oznacza bycie niezależnym psychicznie, umiejącym radzić sobie z różnymi sytuacjami i przeżyciami, również tymi dotyczącymi dzieciństwa.

Moim zdaniem, nie warto popełniać samobójstwa.
Życie, mimo różnych trudności, zawirowań, jest fascynującym zjawiskiem i samodzielne przyspieszanie jego końca nie ma sensu.

Jednak ja nie umiem już sobie radzić. W pozornie miłych chwilach czy w tych złych... Po prostu nie umiem..

Tak, mam 19 lat. Czuje się o wiele starzej. Fizycznie przez brak sił, zmęczenie, psychicznie jeszcze starzej..
Prowadzę bezsensowną stagnację w równie bezsensowny życiu. Nie mam żadnej "misji" , żadnego "powołania" . Nikt jej nie ma . To dobrze.
Nie chciałabym mieć. Nie miałabym na to sił

Wczoraj wieczorem rozmawiałam z ojcem i mamą przez telefon.
Wyrazili się jasno, jeśli chce wrócić do Polski muszę powiedzieć co robiłabym po powrocie.
Teraz co mam im powiedzieć aby zgodzili się na mój powrót?

Wczoraj po rozmowie zemdlałam, na krótko.
Mam ściągnięte gardło, nie mogę jeść.
Zmęczenie, przekrwione oczy
Ciągły , nieświadomy nawet czasem płacz...
I ogromna chęć pozbycia się mnie samej

Oprócz sytuacji rodzinnej jest kilka innych powodów dla których chce zakończyć.
Zresztą dla nich jestem tylko utrapieniem.
Czymś, co nie powinno było się narodzić.
Czymś co nie było w planach

Powiedz rodzicom,ze chcesz popełnić samobójstwo,niech będą tego świadomi.Powiedz im dlaczego chcesz to zrobić.Ale proszę nie rób tego.

Skoro tak,to odrobina zdrowego egoizmu powinna pomóc.
Przestań myśleć kim jesteś dla rodziców,zacznij akceptować samą siebie!
Z tego jak piszesz wnioskuję iż inteligentna z Ciebie i bardzo wrażliwa  dziewczyna a to przecież ogromne zalety
Przydałaby się również terapia z psychologiem/psychiatrą który pomógłby zmienić twe nastawienie do całej sytuacji z rodzicami.
Dziewczyno masz 19lat ..Ty wcale nie potrzebujesz żyć razem z nimi! Ty masz prawo żyć według siebie i dla siebie!
Wielokropek często pisała o tak zwanej nieprzerwanej pępowinie ...tak właśnie widzę Twoje relacje z rodzicami.
Stajemy się dorośli wtedy, gdy przestajemy złościć się na rodziców i akceptujemy, że nie są idealni ....Twoi nie są idealni i musisz sobie zdać z Tego sprawę jak i zacząć żyć własnym życiem w końcu!
I to na dzień dzisiejszy jest Twoją MISJĄ

witam.jestem tutaj pierwszy raz także mam problem ze sobą.Po konflikcie w pracy nie potrafilam racjonalnie myśleć a był on ponad tydzień czasu.do teraz mam mysli samobójcze i wiem ,że musze jak najszybciej trafić do psychiatry bo psycholog mi nie pomógł,leczenie farmokologiczne będzie u mnie niezbedne.Czy ktoś mi moz e powiedziec jak wygląda leczenie w grupie

Nie sądzę aby rodzice mając taką wiedzę cokolwiek zadziałali w tym kierunku. To dobrze.
Jeśli taki stan będzie się ciągnął dalej, dowiedzą się już po wszystkim
To nie jest egoizm, idę im na rękę.
Mama w trakcie mojego dzieciństwa powtarzała kilka razy, że chce mojej śmierci. Później takie słowa ustały, lecz ja nie zapomniałam o nich.

Wyrzekłam się tych uczuć, trwało to długo.. udało się, jedyna rzecz zakończona pomyślnie
Nawet nie czuję, że one są bardzo, bardzo głęboko, nie czuję ich skumulowania. Czuję się całkowicie 'bezduszna' . Nie ma niczego, co napędzałoby mnie, nie mam siły. Po prostu nie mam siły..

Wiem, że mam prawo żyć osobno, nie z nimi.
Wiem, że mam prawo żyć dla siebie, nie dla nich.
Wiem, że mam prawo decydować o sobie.
Wiem o tym.
Ale nie mam siły na to wszystko. Każdego dnia zbieram resztki energii i wkładam je w płacz, napisanie tutaj, wstanie z łóżka.

Mój chłopak jest w Polsce, myślał, że przyjadę do niego w sierpniu.
Rodzice wyrazili się jasno, mogę o tym zapomnieć.

Nawet nie reaguję na ich słowa
Nawet gdybym jakimś cudem znalazła w sobie trochę energii, też bym nie reagowała
Po prostu nie chcę
Kiedyś się broniłam, dawno temu
To minęło.

Rodzice nie zgadzają się na mój powrót do kraju
Gdybym była w Polsce i skierowałabym się do specjalisty, nie chciałabym aby ktokolwiek o tym wiedział

Nie znam zasad, jakie obowiązują w kraju, w którym jesteś - czy na pewno nie ma możliwości uzyskania pomocy psychologicznej na miejscu?
A jeżeli nie ma - może można spróbować zadzwonić do Polski na jakąś linię pomocową. Na szybko znalazłam coś takiego dla osób w Twoim wieku. "Nasi rozmówcy to przede wszystkim młodzież w wieku 14-25 lat, ale telefonują do nas również osoby młodsze niż 14 i starsze niż 25 lat." - to cytat ze strony Młodzieżowego Telefonu Zaufania, na stronie mają namiar przez Skype (!!!): mtz19288. To na pewno nie jest jedyna opcja, na pewno jest jeszcze więcej możliwości, może coś podpowiedzą.

Wracasz do Polski za dwa miesiące.  Znajdziesz wtedy specjalistę, który będzie rozwiązywał problem globalnie - a do tego czasu spróbuj dać się podtrzymać na duchu w inny sposób.
Jeśli nie telefon zaufania (ja bym zadzwoniła, najwyżej się rozłączysz ), to może jakaś bliska osoba - rozmawiaj ile możesz ze swoim chłopakiem, zaplanujcie coś sympatycznego po Twoim powrocie, nie wiem, czy zostawiłaś w Polsce jakieś bliskie przyjaciółki czy znajome - pogadaj o drobiazgach nawet ze świadomością, że to beznadziejne głupoty i bezsensy, tylko żeby zająć myśli do powrotu.
Wysłano Cię do ojca "na roboty" daleko od domu, znajomych, chłopaka - już wcześniej było źle, a tu Ci doszło poczucie wyobcowania i zniewolenia, bo robisz coś wbrew sobie.
Jeśli nie masz teraz siły na walkę z rodzicami, to przecież dasz radę przetrzymać te dwa miesiące.
Powalczysz po powrocie do Polski.

(Nie wiem jak to teraz ze szkolnictwem, nie ogarniam, czy 19 rok życia to ten rok kiedy matura + wybór drogi życiowej pt. studia?)

Byłam  u psychiatry zapisał mi mirtagen zażywam jedną a na noc jest juz mi troszkę lepiej ale czytałam na forum o tym leku że ma się po nim apetyt i się bardzo po nim tyje.

Nie wiem od czego zacząć...
Znów trzeba zaczynać... No właśnie.
A jakby tak zakończyć.
Tym razem
Jeden raz, zakończyć.

Cały czas jestem za granicami państwa
Do mojego powrotu został miesiąc.
Wrócę tam i co dalej?
Jak się potoczy...

Może nie powinnam wracać,
skoro nauczyłam się żyć też tu.

Z chłopakiem mam kontakt tylko telefoniczny
Tylko on dzwoni.
Ja nie mogę z pewnych względów, które nie zależą ode mnie.
Tylko raz na tydzień, na 6-7 minut.

Oddalamy się od siebie. Mam wrażenie, że rozmawiam z obcym człowiekiem.
Nie poznaję go.
To nie jest on.
To jest osoba którą kiedyś pamiętałam.

Nie mam nikogo z kim mogłabym porozmawiać.
Nawet jeśli, nie zrobiłabym tego.
Po co.
Co mi da rozmowa.

To samo mogę powiedzieć o tym forum.
Jednak pisząc tu, mam na swój sposób kontakt z Polską... Może i nie...
Nie potrafię wyjaśnić.

Witajcie

Masz już za sobą jedną próbę samobójczą. Dobrze, że wyszłaś z niej bez uszczerbku na zdrowiu!
Czy pomyślałaś o tym, że mogłaś zostać kaleką!!!
Że mogły być tego przykre następstwa.

Tylko Bóg może stanowić o tym, kiedy nastąpi kres Twojej wędrówki po świecie.
Ja uważam, że każdy ma swoją "świeczkę życia", a Tobie pisane jest życie, więc ŻYJESZ.
Poczytaj trochę o duszach samobójców, nawet tu na forum są takie wątki. Dusze samobójców krążą w miejscu ich zgonu i myślą, że nadal żyją. Będziesz tak trwała w zawieszeniu "dwóch światów", bo tak naprawdę uwolnisz tylko swoje ciało.

Możesz w to nie wierzyć, ja wierzę! Dlatego próbuję potrząsnąć Tobą, przemówić Ci do rozumu i skierować na szersze horyzonty myślowe.
Wyjdź w końcu ze swej skorupki traumatycznych przeżyć, które wiążesz z dzieciństwem (rozwód rodziców).
Jesteś już pełnoletnia, więc staraj się żyć swoim życiem, budować je po swojemu, a nie odgrzebuj zaszłości.
Rodzice wyszli z tego bez szwanku, więc Ty nie bierz na siebie brzemienia ich rozstania.
Na to nakładasz wszystkie nowe niepowodzenia i tak urasta kopczyk, z którym nie możesz sobie już poradzić.

Radzę ci mieć w sobie więcej pokory, wobec Boga i rodziców.
Dziewczyno, weź się w garść i przestań nad sobą tak roztkliwiać!

Piszesz:
"Do mojego powrotu został miesiąc.
Wrócę tam i co dalej?
Jak się potoczy..."
A normalnie...wracasz do swojego domu, a jeśli już się nie uczysz to podejmujesz pracę.
Zdobądź się na samodzielność finansową, to daje poczucie wartości i niezależności.
Poza tym podejmujesz leczenie, tak jak wszyscy ci tu radzą.

Będzie dobrze, jeśli Ty będziesz tego chciała. Bo jak na razie, to Twoje myśli i działania są wymierzone przeciwko SOBIE 

-------------------------------------------------------------

Nie odpowiem na Twoje pytanie, ponieważ nie wiem, jak wygląda leczenie w grupie.
Ale piszę do Ciebie, bo też jak autorka wątku masz myśli samobójcze, chcesz targnąć się na swoje życie.

Jesteś już dojrzałą kobietą, pewnie niejedno w życiu przeszłaś/przeżyłaś, zmagałaś się z przeciwnościami losu.
Konflikt w pracy musiał być bardzo poważny, skoro odniósł takie druzgocące skutki na Twojej psychice.
Wnioskuję, że mogłaś być ofiarą mobbingu, bo Twoja reakcja jest charakterystyczna dla tego rodzaju przeżyć.

Czy nadal pracujesz, czy też jesteś na zwolnieniu lekarskim?
To dobrze, a nawet bardzo dobrze, że tak szybko podjęłaś leczenie, z psychologa też nie rezygnuj.
Co do leku, który Ci psychiatra przepisał, to najlepiej przeczytaj sobie ulotkę. Z pewnością pisze w niej, że takie może być działanie uboczne, ale nie u każdego. Jeżeli po jakimś czasie stwierdzisz, że tyjesz, to poproś prowadzącego lekarza o zmianę leku.

Trzymaj się i nie poddawaj natręctwom.
Jesteś dzielna i wierzę, że dasz radę wyjść z tego psychicznego dołka.

A ja rozumiem dziewczynę ,
żyworódka

Powiedz mi co to za rodzice , co mówią że nie powinno Cię być ?, co to za rodzice którzy przedkładają pieniądz nad dobrem dziecka ?
najpierw proponowałbym ci poczytać co dziewczę pisze a potem dawać rady prosto od Ojca Rydzyka.
Sorry za stwierdzenie, to odnośnie tego co zacytowałem.
W reszcie się zgadzam, powrót,rozmowa w 4 oczy z partnerem, (być może pierwsza pomoc z jego strony),specjalista , prawdopodobnie zamknięte leczenie nie ominie, praca i praca nad sobą, jak wyrodna rodzinka zobaczy że sobie radzisz, w podskokach zaczną szukać kontaktu i gadać "to dla twojego dobra tak mówiliśmy" a ty im pokaż znak KOZAKIEWICZA
trzymam za ciebie kciuki,choć sam stąpam po cienkim lodzie, ale to inne przyczyny.

tez mam za soba probe samobojcza. na szczescie sie nie udala. mowie na szczescie bo zrozumialam ze nie warto odbierac sobie zycia, ma sie je tylko jedno.
jakies 4 lata temu, mialam wtedy kolo 18 lat nie mialam sily na nic. z dnia na dzien bylo coraz gorzej. rozstalam sie z chlopakiem w ktorym bylam bardzo zakochana (bardzo dlugo nie moglam o nim zapomniec cos kolo 2 lat) , w domu problemy, ojciec pil, awantury klotnie, w szkole tez mialam gorszy okres. wszystko na raz sie walilo. zasypialam ze lzami na twarzy, kiedy sie budzilam nie chcialo mi sie wstawac z lozka. ktoregos dnia probowalam sie zabic. nie udalo sie. kilka dni potem doszlam do wniosku ze jesli sama sie nie ogarne, sama nie zaczne radzic sb z problemami, sama w sobie nie znajde chocby odrobine sily zeby sie podniesc to nikt mi w tym nie pomoze. dzisiaj nie zaluje tego ze zyje. owszem byly ciezkie chwile kiedy zalowalam ze wtedy mi sie nie udalo, ale staralam sie jakos przetrwac, z mysla ze jutro jest nowy dzien, ze moze bd lepiej. przez ten czas 4 lata przezylam wiele wspanialych chwil, i jak pomysle dzis ze juz od 4 lat mogloby mnie nie byc, ze bylam glupia. sprobuj porozmawiac z rodzicami, powiedz im wszystko jak sie czujesz, powiedz o probie i myslach samobojczych. niedlugo wrocisz do polski, masz chlopaka, sprobuj znalezc sobie prace, ulozyc jakos zycie. wiem ze to nie jest latwe ale musisz miec choc odrobine nadziei w sobie, nadziei ze bedzie lepiej. nie mozesz sie poddawac. sprobuj wziac sie w garsc i powoli malymi krokami poukladac sobie zycie. 3maj sie

Misja życiowa?
Zlecona przez kogoś?

Ateina,
masz 19 lat. To Ty decydujesz o swoim życiu, o wyborze swojej drogi, również Ty jesteś odpowiedzialna za oddanie decyzji dotyczącej Twoich losów rodzicom i rodzinie.
Możesz dokonywać samodzielnych wyborów, nie musisz nikogo prosić o ich akceptację. Wszystko jednak wskazuje na to, że nie chcesz decydować o sobie, nie chcesz być samodzielną. Szkoda.

Cierpisz na depresję, dlatego nie masz sił aby zrobić cokolwiek .. też aby żyć. Też znam ten moment gdy myślenie o śmierci podtrzymuje życie, huśtawki nastrojów, przemęczenie. Ten stan leczy się farmakologicznie. Pomoże Ci też wygadanie się, może też znalezienie czegoś/hobby co Cię "wciągnie" na tyle mocno, że choć na moment zapomnisz aby myśleć ŻE żyjesz - a zaczniesz odczuwać/brać życie takim jakie jest..
Może Cię to pocieszy- znam wiele osób w twoim i nie tylko wieku, którzy mają bardzo podobnie.. Mnie wyleczył wstrząs - czasem tragedie otwierają oczy i człowiek zaczyna myśleć że kiedyś to co wydawało się piekłem było tak naprawdę błahą sprawą, lub było potrzebne byś stała się taką a nie inną osobą..
Dużo zajęło mi zrozumienie, że ograniczenia typu "on mi nie pozwala, ona mi nie pozwala, nie wypada, nie powinnam" tak na prawdę nie istnieją. Słusznie napisała Wielokropek. Możesz układać sobie życie, robić to co chcesz nie pytając nikogo o zdanie.. bo to Twoje życie i to czy chcesz/ będziesz szczęśliwa czy nie zależy tylko od Ciebie.
Rodzina jest ważna w życiu każdego człowieka, owszem, ale bywa że obcy ludzie pomagają nam bardziej/ potrafią wesprzeć dużo lepiej, bo są bardziej obiektywni, otwarci na nasze problemy.
Zawalcz o siebie.
Z perspektywy czasu mogę Ci śmiało powiedzieć że warto, choć czasem nie widzimy tego w danym momencie.

Witaj. 

Kochanie, co się dzieje złego w Twoim życiu? Dlaczego jesteś w takiej desperacji?

Chcesz porozmawiać?
Jestem na forum.

W tych czasach wszyscy się wszystkich czepiają.. zapewniam Cię, że nie jesteś jedyną osobą której się czepiają w pracy .. eh .. czasem ciężko się jest zdystansować, wiem, mi pomaga myślenie: nie ta to będzie inna! o!
Może już czas pomyśleć o usamodzielnieniu, wynajęciu/zakupie własnego m?

czuje się zniszczona w środku jestem teraz identyczna jak ojciec. najpierw to on mnie niszczył...stopniowo...byłam twarda ale coś we mnie pękło ...od kilku miesięcy nie radzę sobie w  ogóle...każdy ma mnie za silną osobę ale ja jestem słaba jak małe dziecko niszczę chłopaka... bardzo to widać... nie wiem co już robić !!!jak mam za to wszystko się zabrać.

Spokojnie...w jeden dzień nie rozstrzygniesz problemów, które Cię na ten moment przerastają i trwają już tak długo.

Jedno jest istotne, bo zrozumiałaś/wiesz, że w Tobie tkwi źródło niepowodzeń...bo wzięłaś wzorzec od ojca - to jak matryca.
Nie godzisz się z tym i jest Ci z tym źle, ale sama nie dajesz rady, choć widzisz, jak niszcząco działa Twoje zachowanie w relacjach z chłopakiem.

Czy próbowałaś zasięgnąć porady u psychologa?
Jeśli nie, to skieruj tam swoje kroki...może terapia pomoże Ci odnaleźć się...bo się zagubiłaś...

Życzę Ci spokojnej nocy.   

Sama czuje sie strasznie zdolowana i samotna...zero energi,zero zapalu i checi do zycia.....Na nic nie mam sily....Juz dosc ma tego udawania na zewnatrz ze wszytsko jest ok...Moja przyjaciolka znalazla sobie chlopaka i teraz kompletnie mnie olewa, juz nie ma tyle czasu dla mnie co kiedys...widac ze stalam sie jej obojetna...wogole wsyztsko sie zmienilo...nie wiem moze to ja swoim zachowaniem zrazam ludzi , odpycham..nie wiem...nie wiem co mam zrobic co mam zmienic.....czy to staranie sie ma jesczze jakis sens....nie potrafie tego zrozumiec ze ktos jakis chlopak pojawil sie tak nagle a ja jestem przy niej zawsze,zawsze kiedy mnie potrzebowala bylam z nia,pomagalam a teraz on jest wazniejszy..a ja zeszlam na boczny tor.Amoze ona juz chce skonczyc nasza przyjazn!?!!!!....to boli......co mam robic??????prosze pomozcie ,doradzcie....

Pewnie zawszeto cos...fryzjer dobry pomysł...mam nadzieje ze  poczujesz sie znaczenie lepiej....Wlasnie dokladnie tak samo jest u mnie...tylko ze to nie moj ex.....sa wakacje i nic....strasznie smutno, cale dnie w domu..Tak sobie mysle ze jak ja bym miala chlopaka a moja przyjaciolka nie ,napewno bym sie nie zachowywala tak jak ona.....Czasami zycze jej zeby ona kiedys przezyla chocby tydzien w takiej samotnosci jaka mnie doskwiera teraz, wtedy moze bycos zrozumiala.....Wydaje mi sie ze kompletnie zaslepiona jest ta miloscia, niekiedy probuje mowic jej ze ona ma dobrze bo nie nudzi sie tak calymi dniami jak ja., ale do niej chyba nic nie dociera....Mysli tylko o sobie i o swoim chlopaku(rzecz jasna) a mnie olewa definitywnie......Ja nigdy jej nie odmowilam, teraz sadze ze potrzebuje mnie wtedy kiedy cos sie dzieje i ma jakoms sparwe....Nie wiem czy teraz moga juz nazwac ja przyjaciolka....Czy przyjaciele sie tak zachowuja? co mam robic?.....