Ja, On, oraz nie jego dziecko ! - Netkobiety.pl

A co jest złego w jego kontaktach z tym dzieckiem? Nie jest jego biologicznym dzieckiem - ok. Ale nie zmienia to sprawy, że stał się przez te lata jego ojcem.

Więc jeszcze raz zapytam - co w tym złego?

nie trzeba byc biologicznym ojcem/matka dziecka, zeby je kochac i traktowac jak wlasne. ty masz widze z tym straszne problemy. uwierz mi albo znajdziesz sobie miejsce w tym trojkacie (twoj facet i dziecko) albo bedziesz musiala odejsc i z zalu i zazdrosci peknie ci serce. daj dziecku czas na zaakceptowanie cie w tych nowych warunkach.
a co do wyprowadzki czasem tak sie zdarza, ze wlasnie ze strachu o ten kontakt, ze sie urwie ciezko rodzicowi sie zdecydowac. pogadajcie o tym. z drugiej strony troche cie rozumiem, ze jestes zazdrosna. naprawde tez chcialabym miec mojego faceta tylko dla siebie.

Witaj kruella,
TY nie akceptujesz , ze Twoj mezczyzna troszczy sie o dziecko, JA nie akceptowalabym , gdyby tego NIE robil.Tak rozna moze byc interpretacja jednego i tego samego zachowania :-)

Dziecko to czlowiek.Wychowywal je ( czy to jego plemnik bral w tym udzial czy nie jego , to akurat najmniej wazne )i tworzyl wiezi. Ma je teraz zerwac ? tego chcesz?
To byloby malo ludzkie i swiadczylo o jego niedojrzalosci i -co bardzo wazne- o braku serca.

W tej sytuacji zastanowilabym sie na twoim miejscu czy jestescie "dla siebie stworzeni"
Pozdrawiam

Może mi się tylko wydaje, ale myślę, że ty tak naprawdę bardziej jesteś zazdrosna o jego byłą, niż o dziecko, bo przecież kontaktując się z nim musi być w kontakcie z nią. Dziecko ich łączy i tego nie zmienisz. Wydaje mi się, że mimo tego, że to może być trudne, musisz ten stan rzeczy zaakceptować. Zgadzam się z dziewczynami - możesz być dumna, że masz wrażliwego i uczuciowego partnera, który pokochał nie swoje dziecko i traktuje jak własne. Wyobrażasz sobie, jak by pokochał swoje biologiczne? Taki tatuś to skarb .

Dziękuje bardzo wszystkim za obiektywną ocenę sytuacji. Nie chce, aby urywał z dzieckiem kontaktu, ale nie podoba mi sie fakt, ze ono manipuluje sytuacja,a On na to pozwala. Nie twierdze, ze jestem dojrzała emocjonalnie, jeżeli chodzi o obecną sytuację, bo widać, ze mam z tym problem. To zapewne strach przed jego utratą tak mnie paraliżuje, nieuzasadniony, a jednak żyjący swoim życiem ... Nie wiem,czy nadaję się do tego trójkąta, gro kobieta zapewne zaakceptowałoby obecny stan rzeczy, ja niestety mam z tym problem:( nie wiem, czy potrzebuje czasu na to, aby zmienić swój stosunek do tego dziecka, najgorsze są te negatywne emocje, z ktorymi nie daje sobie rady ...:/

Mam świadomość, ze tak może być i uwierz, ze staram sobie to na rożny sposób racjonalizować, tak, żeby było dobrze, ale chyba wolałabym,żeby to odbywało się poza mną ...:/

Kruella, to zrozumiałe, że jesteś zazdrosna. Też bym pewnie była, gdybym chciała, by mój partner pomalował mi mieszkanie/poszedł ze mną do kina/uprawiał ze mną nieskrępowany seks, itd., a tu nagle dzwoni jakieś kompletnie obce mi dziecko i partner wychodzi/zamyka się w ubikacji z telefonem/oznajmia, że na weekend w górach zabieramy to dziecko.

Tylko zrozum, że tak będzie zawsze. Twój ukochany ma dziecko. Dziecko skrzywdzone podwójnie, bo przeżyło już fakt, że nie ma biologicznego taty/tata był, ale się zmył, a potem miało fajnego ojczyma i ten ojczym też się zmył (może nie z jego winy, ale dziecko i tak tego nie rozumie). Najprawdopodobniej zawsze będziesz na drugim miejscu, bo według partnera jesteś dorosła i poradzisz sobie, jak sobie sama to mieszkanie pomalujesz/do kina pójdziesz z koleżanką/seks będzie jutro. Nic nie zmienisz i nawet nie radziłabym Ci próbować zmieniać, bo wyjdziesz w oczach ukochanego na zazdrosną, wredną babę-bluszcz. Zastanów się po prostu, czy jesteś w stanie tak żyć. Twój partner ma przeszłość i ma zapewne poczucie winy wobec tego dziecka, zatem nie jest w stanie poświęcić Ci tyle czasu i uwagi, ile byś chciała.

Dziecko dzwoni i manipuluje, bo po raz kolejny traci ukochaną osobę. Chce poczuć, że jest dla tatusia ważniejsze, niż, wybacz, obca baba. Dużo czasu i dużo cierpliwości musiałabyś poświęcić, by wytrwać w tej sytuacji i może nawet zaprzyjaźnić się z tym chłopcem. Ale, jak sama piszesz, nie czujesz się do tego wystarczająco dojrzała.

Właśnie myślę podobnie, jak ty Eolias. Nie jestem w stanie zaprzyjaźnić sie z tym dzieckiem i udawać, ze wszytko jest w porządku, bo nie jest i nie będzie. Czy tylko dlatego mam rezygnować z tej znajomości, bo jakiś dwunastolatek rości sobie pretensje do czasu z moim partnerem. Ja niczego nie zabraniem, w ciagu dnia go zawozi,przywozi, popoludnia i wieczory spedza w domu i kiedy "syn-nie syn" dzwoni w week.bo cos chce, to proszę wybaczyć, ale weekendy sa nasze i uwazam,ze matka dziecka powinna zorganizować mu czas. Pytanie zasadniczne, czy ja jestem teraz gotowa,aby zalozyć rodzine?mysle,ze na razie jest za wczesnie,a obecna sytuacja nie sklania do tego, aby podejmowac takie ryzyko ..:/

Dokładnie. Dziecko, nawet 12 sto letni chłopczyk nie jest zabawką, z którą można się pobawić X lat a potem rzucić w kąt.

Masz strasznie roszczeniową i egoistyczną postawę - wieczory powinny być nasze, weekendy nasze itp. Jak się bierze faceta z bagażem doswiadczeń to trzeba się liczyć z konsekwencjami, że przeszłosć będzie dawała o sobie znaki i że on nie jest TYLKO Twój, ale ma także życie poza Tobą...

Mój partner wie,jak wygląda sytuacja, bo mowie mu o tym, jak widzę daną sytuację. Wchodząc z nim w relację miałam świadomość, ze przeszlosc jeszcze jest, ale z czasem zacznie się zacierać. Wiem , że patrze egoistycznie, ale widać jestem już taką roszczeniową osobą. Uważam, że dziecko dzieckiem i mogą mieć kontakt jak najbardziej, ale nie kosztem Naszego czasu. Tym bardziej, ze On od samego początku powtarzał mi, ze to tylko kwestia czasu,a więc skoro przedstawił taką wizję,a ja w nią uwierzyłam, zaufałam, to teraz oczekuje tego, aby tak było. Nie będę dobrą ciocią, bo nie stać mnie na to, mam swoje skrzywienia i do łatwych osób nie należę, o czym mój partner doskonale wie, bo zna mnie od wielu lat,a teraz tylko się o tym przekonuje. Wybaczcie, ale dla mnie to jest chłopiec, który nie jest jego dzieckiem i pomimo tego, że pełnił role opiekuna, zdecydował sie na wyprowadzkę, zamieszkanie i stworzenie nowej wspólnej rzeczywistości. Musi to wszystko jakoś pogodzić, ja mogę jedynie zobowiązać się do tego, że nie będę próbowała mu tego utrudniać, ale też nie ułatwię, bo uważam, że asertywność też jest potrzebna, nawet w stosunku do chłopca, któremu zawalił się świat. Nie zawalił, aż tak, bo ma matkę i przybranego ojca, kiedy potrzebuje.

Dziekuje, bo uwazam,ze będzie potrzebne przy moim podejściu ....:/