Moje beztroskie dziecinstwo .. - Netkobiety.pl

Natalia, to strasznie co spotkało Cię w życiu... ale najstraszniejsze są ostatnie Twoje zdania
"Wiem,że byłam złym dzieckiem,rozwydrzonym ..i załużyłam,sobie na bicie.
Powinnam,pilnowac brata..a nie zrobiłam tego..powinnam zdac mature,a ja zawiłam dwa zadania.!!"
Mam nadzieje, że napisałaś to z ironią, szydząc z rozumowania Twojego ojca... bo tylko takie rozumowanie tego wpisu może byc poprawne.
Nie byłas rozwydrzonym dzieckiem, tylko dzieckiem któremu brakowało uwagi rodziców, dzieckiem na które spadło za dużo w młodym wieku, dzieckiem które usprawiedliwiało patologiczne zachowania swoich rodziców poprzez własne poczucie winy... Dziewczyno... Ty nie jesteś winna uzależnienia swoich rodziców... poszukaj pomocy u psychologa. Tylko specjalista pomoże Ci zrozumiec to co się działo wtedy i co dzieje sie teraz w Twojej głowie. Życze powodzenia i pozdrawiam cieplutko!

Natalia, więc postaraj się zmieniać pomału swój tok myślenia. Nie możesz obwiniać się za całe zło, które Cie spotkało. Byłaś dzieckiem, a wymagano od Ciebie bycia odpowiedzialna, twardą, poważną i niemal idealna, bo w takich warunkach wymagano od Ciebie radzenia sobie ze wszystkim... Dziecko, ani bardzo młody człowiek (naście lat) nie musi być jeszcze "idealny". Ma prawo coś zgubić, ma prawo nie zdać egzaminu...różne rzeczy się dzieją, nie zawsze to nasza wina.
Koniecznie poszukaj w swojej okolicy psychologa, to tylko tak strasznie brzmi...często to są świetni ludzie, pomogą ci nauczyć się rozmawiać o tym wszystkim bez własnego poczucia winy. Poza tym, według mnie to do psychologa powinniśmy chodzić wszyscy, bez względu na to czy ktoś miał jakieś traumatyczne wydarzenia w swoim życiu , czy też nie... Łatwiej by się ludziom żyło i nie popełnialibyśmy tylu błędów

Margolinka dziękuje,Ci za tak ciepłe słowa!
Ja gdy byłam bita, rzadko płakałam..starałam się,zdusc w Sobie cały ból.Nie umiem,do tej pory wyrażać emocji..wciąż wszystko tłumie w Sobie..Nie umiem,też tego wyjaśnić, po prostu bardzo się starałam nie okazywać słabość.
Mam problemy,w relacjach z ludźmi,nie umiem zbliżyć..się do człowieka,nie umiem zaufać,nie umiem przeprowadzić prostej rozmowy z obcą osobą..
Nie mam żadnego szacunku do Siebie, byłam w związku z człowiekiem ,który..mnie krzywdził...a ja mimo to,nie potrafiłam odejść..nie którzy mówili,że to co robię ..jest chore.

ok, ok, nie wiemy za wiele, ale czy jakiekolwiek dziecko (nawet to rozwydrzone) zasługuje na bicie przez pijanego ojca (albo nawet przez trzeźwego)? "za wiele" - miałam na myśli wizje ojca i jego wymagania...zgubienie buta...lanie, bo nieodpowiedzialna, niezdanie egzaminu...lanie, bo mało zdolna, nieumyte naczynie...lanie, bo leniwa... Człowiek w młodym wieku który nie czuje wsparcia (na przykład od matki, która przyglądała się biernie biciu, pewnie ze strachu), pewnie czuje się "przygnieciony" wszystkim... tak to zrozumiałam. A radzić można tylko jedno... szukanie pomocy u tego, kto zna sie na sprawie...przynajmniej ja tylko to moge poradzić...gdyż nie jestem psychologiem

yoghurt007..nie często,tylko przez całe dzieciństwo.

yogurth, zsadzam się w 100%...no może w 95%... lanie 2-3 razy w życiu też dostałam, ale był to klaps w tyłek w dzieciństwie, a nie pranie "przez całe dzieciństwo"...
Nie robię z niej na sile ofiary...tylko tłumacze, że nie może czuć się winna za wszystko....
Każdy za coś był w życiu winny, ja też nie zdałam jakiegoś tam egzaminu, byłam czasem "mało poukładana" ale nikt mnie za to nie bił. A brak wsparcia...nie miałam na myśli bieganie i chuchanie naokoło dziecka...ale choćby obronienie przed przemocą (nie klapsem czy nawet paskiem na tyłek raz w miesiącu za jakieś przewinienie).

Wiele dzieciaków nie może liczyć choćby na rozmowę z rodzicami, więc o wsparciu to większość może sobie pomarzyć najwyżej.

Owszem, bicie przez całe dzieciństwo nie jest fajne. I to nie jej wina. I tak musi zdać sobie z tego sprawę. Ale jest na dobrej drodze, do poukładania sobie wszystkiego.

"świetnie Sobie radzę,utrzymuje się sama,mam własne mieszkanie..porządne Studia i prace.."
Więc jesteś na dobrej drodze do szczęścia...
Teraz musisz tylko poukładać sobie wszystko w głowie... przede wszystkim nie możesz się winić za wszystko co wydarzyło się w Twoim życiu...

youghurt007 i Margolinka z całym szacunkiem, ale nie dawajcie komuś rad w odniesieniu do czegoś o czym nie macie zielonego pojęcia.

2-3 razy dostaliście w tyłek w dzieciństwie więc nie macie pojęcia co znaczy słowo BICIE! To trzeba po prostu przeżyć, aby zrozumieć. Ja to niestety rozumiem, bo również pochodzę z rodziny patologicznej tak jak Natalia20. Także miałem ojca alkoholika, który mnie bił.

A gadanie typu:

Jak coś takiego czytam to się we mnie krew gotuje. "jakoś żyli" "normalnie" - piszesz o PRL-owskich patologiach spowodowanych przez rozpijane społeczeństwo, przez ówczesną władze. To były tragedie rodzinne. Ludzie którzy mieli rodziny i popadali w alkoholizm i te rodziny przez te osoby przeżywały w większości gehennę. Kur** no jak patologię można nazwać normalnością yoghurt. Piszesz, że też nie miałeś wsparcia i jakoś żyjesz, a nie pomyślałeś może o tym jak byś żył, gdybyś miał to wsparcie rodziny? Może to nie było by "jakoś", tylko byłoby dużo lepiej niż "jakoś". Trzy razy użyłeś w swoim poście słowa "jakoś", a dla mnie jakoś to jest po prostu do dupy, bo też jakoś przeżyłem swoje dzieciństwo.

Wkurza mnie też takie gadanie, że "ja to miałem gówniane dzieciństwo, ale jestem silny i sobie w życiu super radze i moje dzieciństwo po mnie spłynęło i się nad tym co było nie będę użalał " - ja wtedy mówie: gówno prawda. Nasze dzieciństwo ma na nas potężny wpływ, na nasze dorosłe życie i ten kto twierdzi inaczej gada bzdury. I choćbyś się urodził genetycznym ideałem, super silnym psychicznie i fizycznie i super zdrowym itd. to jeśli w dzieciństwie Twoi rodzice będą Cię trzymać przed domem na łańcuchu, będziesz mieszkał w budzie, będziesz traktowany jak pies, a nie człowiek to i tak, gdy będziesz dorosły, to będziesz psem, a nie człowiekiem. I taka jest prawda. Jeśli w dzieciństwie zostaniesz zmielony psychicznie to się już nigdy do końca nie wyprostujesz, bo to jest jak fundament domu, jeśli będzie gówniany to dom i tak będzie się walił, a Ty możesz jednie go podpierać z każdej strony, żeby nie poleciał. Jednak fundamentu już nie zmienisz, bo dom już stoi - już jest za późno.

Powiesz mi, że dla kilkuletniego dziecka to jest normalne bać się o swoje życie? Bać się swojego ojca, że w kolejnej furii jeden z jego ciosów może okazać się śmiertelnym? Kochać tego człowieka, bo to twój tata przecież - czasem zabierze Cię nad morze i spędzi z Tobą najlepsze chwile Twojego dzieciństwa, aby kilka dni później schlać się i zlać Cię za to, że spóźniłeś się na obiad 15 minut i będziesz jadł zimny (Ty, nie on). I nie, nie piszę tu o kilku klapsach na tyłek - to były pięści dorosłego, silnego mężczyzny w całkowitej furii, totalnie nie panującego nad sobą. Koledzy się zwierzali jak to dostali kilka klapsów od taty i to było takie straszne prawie jakby zostali zgwałceniu, bo przecież nigdy nie bił, krzyczał co najwyżej. Ja walczyłem o życie, gdy mój ojciec wpadał w furie - prawdopodobnie by mnie nie zabił, nie było aż tak hardcorowo, ale dla kilkuletniego dziecka niestety tak to wyglądało, bo wtedy wszystko się widzi i odbiera inaczej, dorośli są tacy silni itd.
Nie wiesz co to znaczy kłaść się spać z nadzieją, że pijany ojciec zaśnie i prześpi ją całą, nie obudzi się w nocy i nie zrobi awantury. Nie obudzisz się, gdy twoje łóżko będzie już w powietrzu.
Nie mam ochoty wypisywać tego co przeżyłem, ale bez kitu spłycić przeżycia człowieka, który w dzieciństwie doznał prawdziwej ludzkiej brutalności, prawdziwego okrucieństwa, prawdziwej krzywdy od najbliższych i nazwać rozstrojną mandoliną!? Cyk pyk i już Natalia20 jest nastrojona i gra tak cudownie hehe.
Chciałbym, żeby to było aż tak proste. Aby to wszystko się dało z powrotem nastroić. Niestety nie da się. Krzywda została wyrządzona - to jest nieodwracalne. Można tylko pracować nad sobą, wzmacniać się, stawać się lepszym człowiekiem, jednak cały ten shit i tak jest w Twojej psychice brutalnie wyryty.
(sory, że tak emocjonalnie - nie bierz tego do siebie)

Natalia20 prawda jest taka, że po części, gdzieś tam w środku nadal jesteś tą przerażoną małą dziewczynką z poczuciem winy. Tak ja ja wciąż jestem gdzieś tam w środku tym małym przerażonym chłopcem, tylko że ja nie miałem poczucia winy, że zrobiłem coś złego i się należy - wiedziałem, że tak nie powinno być bo miałem kolegów, którzy nie byli bici. Oczywiście czasem nabroiłem i pewnie się należało, ale nie pobicie tylko powiedzmy tych kilka klapsów jako środek wychowawczy (dla dobra dziecka). Wiem że z dziewczynkami jest inaczej - właśnie pojawia się to poczucie winy i wtedy nawet poddają się tej przemocy, bo tkwią w przekonaniu, że się należy. A to chyba jest jeszcze bardziej wyniszczające psychicznie niż jak w moim przypadku surviving, czyli po prostu walka o przetrwanie i przy tym jakaś tam świadomość, że tak nie powinno być.
Pewnie dlatego nazywają Nas DDA - Dorosłe Dzieci Alkoholików.
Napisałaś, że byłaś w związku z człowiekiem, który Cię krzywdził, więc sama widzisz jaki wpływ ma na Nas nasze dzieciństwo. Szukasz miłości, tego, czego brakowało Ci w dzieciństwie, a trafiasz na kolejnego oprawcę w swoim życiu. Wtedy zamieniasz się w tą dziewczynkę z poczuciem winy i Twój nowy oprawca może zacząć swoje znęcanie. To jest przykre. Gdzieś czytałem, że wybieramy albo przyciągamy takie osoby, wtedy właśnie patologie się powtarzają. Chyba coś w tym jest.
Teraz z tego co doczytałem spotykasz się z tym gościem, który Cię kiedyś skrzywdził "dawną miłością". Masz do niego żal, a pytasz się na forum, czy powinnaś mu o tym powiedzieć, co zrobił, jak się zachował? Powiedział Ci kiedyś, że: "..on uważał że do niczego w życiu nie dojdę..,że nie dostane się na studia..że nic nie osiągnę.." - no to jest nic nie wartym śmieciem i to właśnie powinnaś mu powiedzieć. Wszystko mu wygarnąć, wyrzucić na spotkaniu co Cię boli. To jest droga do wyzwolenia się z cienia przejeba**** dzieciństwa. Nie zastanawiać się czy może miał rację, że tak zrobił, że tak powiedział i tym samym poddawać się tej wewnętrznej dziewczynce z wiecznym poczuciem winy. To jest właśnie to przekleństwo z którym musimy się mierzyć. Wszędzie szukamy uczucia, u każdego, nawet u takich gówno wartych ludzi. Gość kiedyś Cię zeszmacił (sory za dosadność) i się pyta czy masz żal do niego za kiedyś, zamiast Cię przeprosić za wszystko co Ci zrobił i prosić o przebaczenie tak jak Twój i mój ojciec. Nic nie jest wart przez to, ale co tam i tak idąc na spotkanie z nim piszesz: "Nie chce ,żeby pomyślał, Sobie coś o mnie niestosownego." - to właśnie robi z nami nasze dzieciństwo. Stajemy się podatni na gówno wartych ludzi w dorosłym życiu. Przykre to trochę patrząc na to co już przeżyliśmy...

Nie ma to jak argumenty pokroju "ciesz się, że tylko zgwałcił, bo mógł zabić".

elizabetta po pierwsze - hitlerowcy to nie naród...

Po drugie nie pisałem jak to ja miałem ciężko, ale że też nie doświadczyłem nadmiaru wsparcia ze strony rodziny, też miałem obowiązki z racji posiadania młodszego rodzeństwa i też musiałem szybko dorosnąć. To nie jest tragedia. Tragedią rodzinną są uzależnienia i przemoc (fizyczna czy psychiczna). Ale....nie można się na to zamykać i nie można tym usprawiedliwiać wszystkiego. Jestem ofiarą przemocy w rodzinie, więc mam prawo nie radzić sobie w życiu? Jestem ofiarą przemocy w rodzinie, więc mam prawo nie potrafić nawiązać więzi? Nonsens! To może być przyczyną niektórych problemów, ale trzeba iść na przód. Trzeba z tym walczyć, a nie ciągle tkwić w przeszłości i ją rozpamiętywać. Trzeba walczyć z przeciwnościami, z własnymi ograniczeniami, aby móc się z tego szamba uwolnić.

A z tego co widzę to Natalia20 wcale nie tkwi w tej przeszłości. Nie widzi w sobie ofiary. I to jest słuszne. Ma pewne problemy i mieć będzie. Ale układa sobie życie i idzie do przodu. Nie róbmy więc z niej bezbronnej i ograniczonej przeszłością ofiary, bo to nie tędy droga. Zamiast ją wesprzeć w jej słusznych decyzjach i pokazać drogę do otwartości i zaufania to skupiacie się na jej bólach, złych wspomnieniach i przykrych doświadczeniach. No komu służy takie rozdrapywanie przeszłości? Inni mieli wielokrotnie gorzej i dali radę. Inni mieli lepiej, a radzą sobie w życiu (prywatnym/zawodowym) gorzej. Doświadczenia patologiczne nie mogą być wciąż i wciąż rozpamiętywane i nie możemy dopuścić do tego, aby rzutowało to na nasze życie w stopniu większym niż i tak rzutuje....

Widzę ,że dyskusja bardzo się rozwinęła..i każdy z was ,ma w jakimś stopniu rację.
Nie miałam wpływu,na to ..jakie było moje dzieciństwo,w jakiej rodzinnie się wychowałam..i w jakiej przyszło  mi żyć..byłam dzieckiem,i nie decydowałam za Siebie.
A teraz jestem,dorosłą kobietą..i to że będę ,zrzucać każde moje niepowodzenie,porażkę..na dawne przeżycia ,z tamtych lat. Nic mi nie da, czy to coś  cofnie? naprawi? czy zmienię przeszłość? Niestety,nie ..teraz ja mam wpływ ,na swoje życie..na to jakie ono będzie..ode mnie zależy!
Jak byłam dzieckiem,nie miałam tego prawa,ale to się zmieniło.
Chodzę ,na terapię..od miesiąca, właśnie w grupie DDA .Rozmawiałam,ostatnio, z 45 -letnim mężczyzną ..który ,przyznał że jest Dorosłym dzieckiem alkoholika.
Żalił się...wtedy ,na niego spojrzałam,i powiedziałam mu.. że to jest najwyższy czas,żeby przestał być tym dzieckiem.!
Trudne dzieciństwo,niczego nie usprawiedliwia, on wręcz zobowiązuje ..nie można żyć w poczuciu krzywdy.!
Może ,jestem dla Siebie zbyt surowa,jak to powiedziała ,moje terapeutka..ale ja naprawdę  pragnę ,zacząć żyć od nowa,poczuć że jestem szczęśliwa,chce założyć rodzinę,chce być matką,dobrą matką,nie wiem czy to jest możliwe..i boje się o przyszłość.
A najbardziej,zależy mi na tym, żeby pokazać Swojemu ojcu..ile jestem warta. Że do wszystkiego się nadaję..chce zdobyć ,jego podziw i szacunek.

Yoghurt czy wiesz co to jest nadinterpretacja, pewnie tak, jesteś inteligentny gość.
W którym miejscu napisałam, że czuję się lepsza, bo jestem DDA? Gdzie wygłosiłam osąd, że chodzę na grupę i to jest cool, dżezi i funky? Jakbyś nie zauważył, to Natalia, ja zresztą także, nie usprawiedliwiamy swoich niepowodzeń dzieciństwem. Obie wiemy, że to od nas zależy, co się OBECNIE dzieje w naszym życiu, że to my ponosimy odpowiedzialność za to co nas otacza. A mechanizmy, które wyniosłyśmy z domów rodzinnych są mocno krzywdzące, nie tylko dla nas, ale dla otoczenia także.
Wiem, że niektóre moje postępowania wynikają z tego czego nauczyłam się w rodzinnym domu, ale to w końcu ja mam ostateczny wybór jak postąpić i nie uważam, że mam prawo się wywyższać i pokazywać jako to ja cierpiętnica bo tatuś alkoholik, a mama nie potrafi od niego odejść. Nie epatuję o tym na lewo i prawo, wiedzą tylko najbliżsi.
Odnosząc się do Natalii (nie, nie robię projekcji swoich własnych strachów i skrzywień na nią), po postach które zamieściła widać, że potrzebuje pomocy terapeuty, widać ona też o tym wie, skoro zaczęła uczęszczać na spotkania. Osoba, która da nam miłość, bliskość i poczucie bezpieczeństwa jest jak najbardziej potrzebna, ale raczej, a w sumie na pewno nie jest lekiem na całe zło. Ja spotkałam już taką osobę i wiem, że mam w niej podporę, ale żeby być dobrą partnerką, a w przyszłości może matką, muszę przejść proces terapeutyczny.
Natalii nic tylko gratulować i trzymać kciuki by terapia przyniosła spodziewane efekty.
A do ciebie Natalio mam pytanie, dlaczego tak bardzo zależy Tobie na szacunku i podziwie ze strony ojca?

yoghurt007, aż mnie zatkało czytając Twoje posty. I tu się sprawdza powiedzenie, że kto czegoś nie przeżył nie wie jak to jest. Bicie i upokarzanie dziecka, małego dziecka jest według Ciebie w porządku?? Modlę się o to, żebyś nigdy w życiu nie spłodził dziecka, bo z takim tokiem myślenia w Polskich statystykach dojdzie jeszcze jedna patologiczna rodzina. Ja sama tego nie przeżywałam, ale wyobrażam sobie jak to jest i zdaję sobie sprawę z tego, że zostawia to piętno na całe życie. Surowe wychowanie a bicie dziecka przez okres całego dzieciństwa, wszędzie po twarzy, nogach, po całym ciele tak, że zostają siniaki nie jest normalne. I jak możesz porównywać swoje doświadczenia z jej. Ona przeżyła piekło. Dostał 2 razy lanie w życiu i on śmie się wypowiadać i przyrównywać do tej biednej dziewczyny...

Nie zarzucaj mi, że nie potrafię czytać ze zrozumieniem, bo może nie napisałeś tego wprost, ale tak właśnie z Twoich wypowiedzi. Więc nie zganiaj winy na mnie tylko sam pomyśl co i jak piszesz. Bo to się kupy ie trzyma. Padła ofiarą przemocy rodzinnej, bo inaczej się tego nie da nazwać, została skrzywdzona, a to, że jest silna i stara się teraz po tym pozbierać i normalnie funkcjonować to świadczy jedynie o jej chęci normalnego życia. Chyba masz klepki na oczach skoro nie widzisz co ona przeszła w życiu.

yoghurt007, Kasiaaa93..Nie sprzeczajcie się tak,proszę..nie o to mi chodziło,nie chce być powodem ,jakiś konfliktów.

konstantynopolitanczynka..Bo może dzięki temu ,dostrzeże ..ile błędów popełnił?Nie potrafię tego wyjaśnić..wiem ,że być może ..nie zasługuje ,na szacunek..ale przecież jest moim ojcem !?? pewne zachowania, wyniósł z domu..to nie jest zły człowiek .Czy mam go winnic
za to jak został wychowany? Przecież,to rodzice ponoszą odpowiedzialność,za swoje dzieci?
ja wiem,jaką krzywdę mi wyrządził..ale nie potrafiłabym,odwrócić się od niego.
Bardziej,przejmuje się nim,niż Sobą.

yoghurt007, hmmm, teraz Twoja wypowiedz brzmi całkiem sensownie, bo czytając Twoje poprzednie odniosłam wrażenie, zresztą nie tylko ja, że zupełnie nic się nie stało i wszystko jest okej. Teraz jednak widzę, że wiesz z jaką bestialską  sytuacją miała do czynienia Autorka wątku. Oczywiście, że powinna iść przed siebie a jak najmniej oglądać się za siebie. Żeby nie wracać wspomnieniami do tych dni. Po prostu żeby nauczyła się na nawo żyć. I z tym masz absolutną rację. Jednakże ja jestem tego zdania, że okres dzieciństwa wywiera spory nacisk na dalsze życie i każdy psycholog Ci o tym powie. Jednak nie wyklucza to normalnego życia jako dorosły człowiek. Jednak nie zgodzę się z Tobą, że nie jest ofiarą. I możesz się kłócić ze mną, ale zdania pod tym względem nie zmienię. Była bita, upokarzana w dodatku przez własnego ojca. Więc jakby nie patrząc stała się ofiarą, a jej ojciec był Jej katem. Nie porównuj tego do Hiroszimy czy do innych wydarzeń tego typu, bo to dwie różne rzeczy. To pierwsze jest masową tragedią, w której ginie miliony osób, rozgłośniona, a jej ofiarom składane są hołdy. Natomiast to drugie to cicha tragedia jeden jednostki, o której nikt nie wie, albo nie chce wiedzieć. Osobiście wolałabym zginąć niż być upokarzaną, bita, sponiewieraną latami przez własną rodzinę. Może źle piszę, bo zamiast dodać otuchy dziewczyny to ja jeszcze bardziej ją może dołuję, ale na prawdę nie o to mi chodzi. Chcę w ten sposób wyrazić swój szacunek do Ciebie, bo mimo takich doświadczeń jesteś osobom szczęśliwą i pogodną. A z tego co piszesz wrażliwą i pełną empatii. Jesteś silną kobietą, która potrafi stawić czoła demonom przeszłości. Gratuluję Ci z całego serca i tak trzymaj.

Rany boskie, terapia to nie siedzenie w grupie, wywlekanie swojej przeszłości i użalanie sie nad sobą. Jeśli ktoś myśli, że to na tym polega to jest w błędzie.
Fakt, niektóre traumy wymagają tak zwanego "odpłakania", czyli pozbycia się emocji, które tkwią w człowieku jak drzazga. Dlaczego tkwią i zalegają? Bo dziecko z takiej rodziny jaką ma Natalia kieruje się zasadą  "Nie mów. Nie czuj. Nie ufaj". I ten dokładny przekaz znajduje się w Twoich postach, Natalio. Żeby zrobić miejsce na nowe, trzeba pozbyć sie starego. Niewyrażone uczucia potrzebują ujścia, inaczej cała energia czlowieka zużywana jest na to, żeby je "upychać" kolanem. A i tak raz na jakiś czas coś się "uleje". A to zareagujemy PONADMIAROWĄ złością na błachostkę, a to ogarnie nas przytłaczajacy smutek w kinie, albo nasza stara złość sączy sie z nas jak woda z pękniętej doniczki i ciągle jesteśmy wkurzeni, wredni i złośliwi. Więc od uwolnienia zastarzałych pokładów emocji się zaczyna. Do tego służy to "wywlekanie".
Po odpłakaniu zaczynają goić się wewnętrzne rany, wreszcie oczyszczone. Ze zranieniami ludzie radzą sobie w dwójnasób. Albo pokrywają je twardą "blizną", która chroni jak pancerz wrażliwe miejsce. Chroni przed bólem, ale także przed wszystkim innym, bo nie mozna znieczulić się wybiórczo. Zamknąć przed krzywdą, a otworzyć przed miłością. Jesli chronisz się przed trudnymi emocjami, to chronisz się przed wszystkimi, także tymi, których pragniesz. Można powiedzieć, jesteś martwa i żebyś coś poczuła, trzeba tobą mocno wstrząsnąć.
Inny sposób radzenia sobie z bolącą emocjonalną raną, to ukrycie jej pod cieniutką osłoną, jak oparzoną dłoń w rękawiczkę. Nic nie widać, ale każde muśnięcie boli strasznie. Cała jesteś bólem i ludzie obchodzą cię z daleka, bo wszystko cię rani.

Kolejna sprawa. Człowiek wychowany w wystarczająco normalnym domu, wynosi z niego wiedzę o życiu, o rolach jakie przyjdzie mu pełnić, o zasadach, którymi kieruje się dobry związek itd. To można porównać do drogowej mapy, gdzie wiesz, że żeby dojechać do miejsca X, musisz najpierw jechać prosto, a potem skręcić w lewo. To jest wiedza tak oczywista, że nawet nie pomyślimy, że ktoś moze jej nie mieć. Otóż dzieci z rodzin dysfunkcyjnych jej nie mają. Wogóle nie mają mapy, albo mają fałszywą. Poruszają się po omacku i stan ich samopoczucia mozna porównać do samopoczucia kogoś, kto znalazł się w wielkim i obcym mieście, którego mieszkańcy mówią językiem, którego nie rozumiesz. Poczucie wyobcowania jest dojmujące i wstydliwe. Wszyscy wiedzą, ty nie wiesz, jesteś gorsza.
Kolejny etap pracy nad sobą to tworzenie własnej mapy, rozpoznanie swoich zasobów, mocnych stron. To pozwala wreszcie stanąć mocno na nogach i pożegnać się z przeszłością, a także nadzieją, że rodzic wreszcie doceni, przyzna jacy jesteśmy wspaniali i jak bardzo czuje się winny. To płonna nadzieja.
Poznanie siebie i oparcie w sobie pozwala wreszcie mowić, czuć i ufać. Ufać sobie i ufać innym. Bez lęku, że rozlecimy się w kawałki, gdy coś pójdzie nie tak. Bo mamy oparcie w sobie, nie jesteśmy małym i bezradnym dzieckiem.
Dobrze Natalio, że podjęłaś terapię. Można leczyć zakażenie chlebem z pajęczyną, ale po co jeśli są antybiotyki? Można borykać się samotnie ze spuścizną trudnego dzieciństwa, licząc na to, że ktoś, kto obdarzy nas miłością, poprowadzi nas scieżką ku zdrowiu. Szkopuł w tym, że ludzie z doświadczeniem takim jak Natalia mylą miłość z okrucieństwem, bo tylko tego zaznali. Trzeba doświadczyć miłości, żeby ją później rozpoznać. Wszak wszyscy wiedzą, że córki alkoholików w sposób absolutnie dla zdrowych irracjonalny zbyt czesto wybierają na mężów mężczyzn toksycznych, uzaleznionych. Dlaczego, jeśli wiedzą, ze taki mężczyzna nie jest dobrym materiałem na męża? Dlatego, ze jest to znane, swojskie, że wiedzą czego się spodziewać. Dlatego, że dostały taki wzór męskości. Mężczyzna zwykły, czuły, przewidywalny, wrażliwy to coś co jest nieznane, więc budzi niepokój. Jak przyjąć miłość kogoś takiego?
Dlatego warto iść na terapię, oszczedzić sobie kolejnych tragedii, podważyć przekonania, otworzyć się na nowe, skorzystać z doświadczenia innych. Po co wyważać drzwi, które ktoś przed nami, wcześniej, otworzył?
Dobrze, Natalio. Trudne dzieciństwo niczego nie usprawiedliwia. Ono zobowiązuje. Zobowiazuje do pracy nad sobą. Ty to robisz!

Powodzenia! Bedzie dobrze.

Natalia,ja tez miałam ojca alkoholika i trochę wiem coś na ten temat.Gdy miałam 26-28 lat wpadła mi w ręce książka "Toksyczni rodzice" Susan Forward.Po przeczytaniu jej wiele zrozumiałam,skąd biora się moje lęki,czemu się obwiniam,dlaczego czasem mam napady płaczu albo agresji i inne zachowania.Polecam ci ją z całego serca oprócz spotkań z DDA.

Jeśli przyjmiemy, że to co napisał o biciu jest prawdą to jest to wystarczające by stwierdzić, że to co na nią spadło to bardzo dużo jak na dziecko czy nastolatka. Po prostu bicia dziecka nie usprawiedliwia absolutnie nic. Dzieci są takie jak się je wychowa, za ich "rozwydrzenie" odpowiadają ci, którzy je wychowywali. Biciem się nikogo nie wychowa, można tylko wytresować na zasadzie strachu przed karą. W dodatku bicie, które opisuje Natalia znacznie przekracza definicję "klapsa" dla dwulatka (którego też nie popieram) i gdyby jej ojciec potraktował w ten sposób osobę dorosłą z poza rodziny to poszedł by za to siedzieć, ale ponieważ Natalia jest jego córką i w dodatku czuła się winna, to uważał, że ma prawo tak postąpić. Widać, że te wspomnienia siedzą w niej głęboko i stanowią dla niej problem. W takiej sytuacji również radzę pomoc psychologa. Pewne sprawy w życiu trzeba zamknąć, bo będą rzutować na dalsze życie.

Masz rację, z tym użalaniem się nad sobą to źle napisałem, bo nie o to chodzi, aby się nad sobą użalać. Prawdą też jest, że nie każdy się za "ofiarę" jak to napisałeś uważa. Niestety, każdy kto przeżył dzieciństwo w patologicznej rodzinie, w której doznał przemocy fizycznej i psychicznej ze strony rodziców ofiarą był.  I to nie jest istotne za kogo ta osoba się uważa - ofiara znaczy (m.in. w sjp): "osoba lub zwierzę bezradne wobec czyjejś przemocy, które doznały jakiejś szkody lub straciły życie". Byłem dzieckiem, byłem bezradny wobec przemocy mojego ojca - byłem jego ofiarą. I tu chodzi o to, aby to zrozumieć, przyjąć ten fakt do wiadomości i wtedy dopiero zacząć pracować nad sobą. Natomiast stwierdzenie pt. "nic się nie stało" jest gówno warte, bo nie rozwiązuje problemu, a on jest, bo krzywdy zostały wyrządzone.

"problemy z nawiązaniem prawidłowych stosunków, z zaufaniem, bliskością, odczuwaniem szczęścia" - no to faktycznie JAKIEŚ! pierdoły są, takie mało istotne rzeczy w życiu, małe problemiki bym powiedział nawet. Grunt żeby kasa była, zdrowie, a te co napisałeś to takie tam...

hmm napisałem, że w dzieciństwie walczyłem o życie, a ty napisałeś, że ojciec zasunął mi po pijaku - no nieźle to wszystko spłyciłeś, nie spodziewałbym się, że możesz być tak chłodnym bydlakiem.

Skala okrucieństwa - to mi się podoba. Problem w tym, że nie mam jak porównać okrucieństwa mojego ojca z innymi okrucieństwami. Nawet śmiem sądzić, że tego się nie powinno porównywać, bo dla mnie każda tragedia człowieka jest na swój sposób unikalna, jedyna w swoim rodzaju, bo rozegrała się w danych okolicznościach, w danym czasie itd. i co najważniejsze - dla niego to właśnie ona będzie NAJWIĘKSZA! To co przeżył na własnej skórze, a nie jakieś opowieści, nawet o Twoim dziadku.
To jest największy idiotyzm jaki może być: ważyć ludzkie tragedie - "a mnie ojciec przypalał" - taak, to czekaj ja to przebije - "mnie ojciec gwałcił" - taak, to czekaj ja to przebije...
Serio yoghurt - chcesz się w to bawić, jak dzieci w piaskownicy, które licytują się, który najdalej skoczył z huśtawki. Więc ja Cię proszę zapomnij to tych swoich śmiesznych skalach, bo nie wszystko w życiu da się wyskalować (choć i tak pewnie tego stwierdzenia nie zrozumiesz).
Powtórzę się jeszcze - zrozum jedną rzecz - nie masz pojęcia co ja przeżyłem i nie mów mi nigdy czym to dla mnie było. Wiem co przeżyłem, pamiętam, teraz tylko perspektywa się zmieniła z racji mojego wieku.

No i super, że sobie radzi w życiu, ja też sobie radzę w życiu. Ostatnio obejrzałem sobie pilot serialu "Continuum" i tam główna bohaterka utknęła w pułapce przeszłości, ale to jest serial sci-fi, więc pewnie masz rację i Natalia20 nie utknęła w pułapce przeszłości. Czuć trzeba się nauczyć samemu, a żeby do tego dojść trzeba zrozumieć siebie, swoje braki, wady i potrzeby, pragnienia, swoją przeszłość, a nie ją pogrzebać, czy się jej wyprzeć. To jak z jazdą na rowerze, możesz mieć dobrego nauczyciela, który ci pokaże, wytłumaczy, a nawet narysuje, jednak w końcu sam musisz to załapać i poczuć - wtedy dopiero pojedziesz do przodu.
Jednak nie umiejętność odczuwania jest problemem dla DDA - bo my czujemy i to czasem aż za bardzo, tak jakby ktoś przeregulował intensywność odczuć. Raczej są to m. in. problemy o których napisała konstantynopolitanczynka , czyli: "Problemy w związkach, brak asertywności, nadmierna kontrola, nieopłakana utrata dzieciństwa, poczucie odpowiedzialności rozbuchane do granic zdrowego rozsądku, brak poczucia własnej wartości.".

= brak poczucia własnej wartości. Bo człowiek, który zna swoją wartość nie musi nikomu, niczego udowadniać ani zdobywać. A zwłaszcza uzyskanie tego wszystkiego od swojego oprawcy, czyli powodu tych działań (błędne koło). Jedyne co miałoby wartość od tego człowieka to szczere przeprosiny za całą krzywdę jaką wyrządził Natali20, obietnica zmiany i prośba o wybaczenie. Bez tego nie powinien on być wart dla niej NICZEGO, bo kata samo ojcostwo nie usprawiedliwia.

Dodam, że mój ojciec zmarł gdy miałem 15 lat (16 rocznikowo) na raka wątroby. Spełniło się wtedy moje największe marzenie. Kilka lat później udało mi się sporo zrozumieć (powody jego przemocy itd.) i mu wszystko wybaczyć. Dzisiaj chciałbym móc mu to powiedzieć, że wybaczam...

Ja o tym napisałem, tak sobie dodałem jako ciekawostkę w razie gdybyś nie wiedział a "politikier" to ze mnie żaden.

Każdy ma jakieś tam doświadczenia..