Problemy rodzinne siostra - Netkobiety.pl

Bardzo przykre, myślę że nie warto płakać, skoro uważasz że jest tak źle wspominasz o tym,,chłopak" przecież kto powiedział że musi być teraz. Uśmiechnij sięjak znajdziesz prace poczujesz się na pewno lepiej. Popieram pomysł. Ale inną rzecz jest szczera rozmowa ze swoją rodziną, jeśli powiesz jak ty się czujesz bez obwiniania ich, tylko powiedz jak ci jest smutno. Może nawet usłyszysz przepraszam a to dużo. Trzymam kciuki by było lepiej.

Byłam w podobnej sytuacji. Brałam sobie do serca wszystkie słowa i obiecałam sobie, że im pokażę, na co mnie tak naprawdę stać. I teraz: kształcę się, rozwijam zawodowo i mam doskonałe perspektywy na przyszłość. W tej chwili moja rodzina się mną chwali i jest dumna, że tak dobrze sobie radzę. Nie zapomniałam, jak było kiedyś, ale nie wracam już do tego, to nie ma sensu. Jestem zadowolona, że nie mieli racji i teraz są o tym przekonani.

Trudno jest zdystansować się, gdy przykrości, które Ciebie dotykają płyną ze strony rodziny, ale z własnego doświadczenia radzę Ci spróbować. Naucz się nie brać do siebie każdego ich słowa, bo zwariujesz! Żyj własnym życiem i postaraj się usamodzielnić. Musisz nauczyć się nie wiązać poczucia własnej wartości ze zdaniem najbliższych na Twój temat.

Poradzisz sobie. Nauczysz się nie brać do siebie tego "jaka to nie jesteś". Kobiety mają o wiele silniejszą psychikę niż mężczyźni. Jesteś kobietą, jesteś silna z natury, w końcu nabierzesz dystansu, odniesiesz sukces. Rozumiem, że czasami jest ciężko - też to przeżywałam. Z nikim do tej pory nie rozmawiałam na ten temat, bo po co? Ktoś mi powie dokładnie to samo, co my piszemy tutaj: "zdystansuj się, bla, bla, bla". A tak naprawdę zupełny dystans nie jest dobry - moim zdaniem, bo z drugiej strony negatywne słowa ze strony innych, nawet jeśli są nieprawdziwe, mogą być niezłą motywacją do działania. Znajdź coś, w czym jesteś dobra. Każdy jest w czymś dobry. Rozwijaj swoje zainteresowania, rozwijaj siebie. W końcu samorealizacja jest najważniejsza. Co z tego, że nie masz nikogo? To przyjdzie z czasem, no bez przesady. Zajmij się sobą. Zatroszcz się o siebie i nigdy, przenigdy nie staraj się uparcie spełniać czyichś oczekiwań.

Przybliżyć w kilku zdaniach jest trudno,ale spróbuję.Jestem raczej normalna osoba taka jak wszyscy,choc może zbyt sie przejmuję tym co ktoś powie,czasami powiem za dużo potem żałuję ,a to zdarza mi sie szczególnie pod wpływem emocji,duzo mowie.Dobija mnie brak pracy siedzenie w domu,chyba przez to uzaleznilam sie od kompa,dobrze,ze studiuje to tyle mojego,spotykam sie,ze znajomymi czyli prawie normalna dziewczyna.
     Relacje z siostra były dobre nigdy nie było tak źle jak teraz jest,chyba ,że czegos potrzebuje to wie do kogo przyjsc.Pogorszyło się jak rozstałam sie z moim bylym (bo  jak ona byla sama ja jej tak nie traktowalam ,wszedzie ja zabieralam z nami,normalnie zachowywałam sie)jak ja bede miala kogos to nie wytrzyma ze mna i takie tam,ogolnie traktuje mnie jak gorsza , brac tez mnie nigdzie nie chce jak musi to juz wielkie gadanie ,ze musze sie zachowywac( bo ja taka jestem ,ze lubie sobie pozartowac,posmiac sie czy porozmawiac ) to zle ,ze taka jestem, jak ja prosze o cos to chce zebym jej placila itp...A czy zazdrości nie wiem czego,ma narzeczonego za rok slub,swiata poza soba nie widza...chyba raczej nie ma czego mi zazdroscic

Różnica 2 lata ja mam 24 a ona 22.Mam wiele kolezanek i moge z nimi porzmawiac,ale wiesz jak to roznie bywa.studiuje administracje specjalnosc finanse i rachunkowosc

Bardzo podobna, tylko w moim przypadku nie jest to młodsza siostra tylko starszy brat.

Skupiłam się na sobie, nie mogłam dostarczyć mu powodów do tego, żeby mówił o mnie w taki a nie inny sposób. Zaczęłam działać, myśleć o swojej przyszłości, rozwijać zainteresowania, a tym samym też samą siebie. Dzięki samorozwojowi poczułam, że są dziedziny, w których jestem dobra, ciągle się w nich kształcę, w związku z tym nabrałam też większej pewności siebie. W ten sposób słowa mojego brata straciły jakiekolwiek znaczenie. To tylko zlepek liter.

Powodzenia