PROBLEMY Z NAUKĄ - Netkobiety.pl

Hm.. Warto potraktować naukę jako zabawę Wtedy zdecydowanie przyjemniej się uczy. Można do jakiegoś tematu rysować np. komiks Pamiętam jak czegoś uczyłam się z przedmiotu "Metody Organizacji i Zarządzania" Przedmiot ciężki, nauka tylko i wyłącznie pamięciowa - ogólnie masakra. Do wielu zagadnień zaczęłam rysować postacie, które np. zawierały w swoim wyglądzie cechy charakterystyczne dla danego zagadnienia Uśmiałam się przy nauce tego przedmiotu I nie chwaląc się - piątki z kartkówek były :):)
Mózg przede wszystkim uczy się na obrazach i dzięki wyobraźni.
Konkretny temat można ubrać w jakąś zabawną historię I wtedy to momentalnie wchodzi do głowy
Innym sposobem na naukę jest rysowanie map myśli. Bardzo pomagają. Pierwsze mapy myśli może nie będą jakieś super, ale z czasem będą wyglądały imponująco i będą zawierały wszystkie niezbędne informacje.

Rzeczywiście kiedy traktuje się naukę jako zabawę więcej się zapamiętuje. Mapa myśli to też dobry pomysł, ale na to trzeba poświęcić trochę czasu. Ale jest to dobre bo zapamiętuje się ok 70% informacji.
Ja kiedy nie umiem skupić się na tym co czytam, to po prostu odkładam tekst. I zabieram się za niego na następny dzień, jeśli mogę. Oczywiście nie na każdym kierunku można sobie na to pozwolić, bo niektórzy muszą uczyć się codziennie. I nigdy nie uczę się kiedy jestem zdenerwowana, bo wtedy nic mi do głowy nie wejdzie.

Oh...czyli JESTEM NORMALNA!!!:))))))))
Dziękuję dziewczyny za rady, uspokoiłyście mnie.
Lillo wodna....właśnie o to chodzi!! Dokladnie się z Tobą zgadzam. Pól dnia nauki itp. - pól dla siebie, czyli zachowanie odpowiednich proporcji. Kiedy je zachowuje wszystko jest ok:)) nagle koncentracja wraca i czasem mam nawet przyjemność z nauki:))),co szczególnie mnie cieszy!! Problemem jest jednak to, ze czasem nie mam czasu dla siebie: na uczelnie nie ,,wypoczywam'', a czesto spedzam tam pół dnia, ostatnio w akademiku...wrr... wszyscy mnie wkurzają i czuję sie osaczona!!  W dodatku w pozostałym czasie nalezało by, tu w Wawie, pomyslec o kursie jezyka i pracy. A prawdzwych przyjaciół nawet tu nie mam. Ech, ale ułoży się. Dziękuję dziewczyny!! Najważniejsze, ze upewniłam się, ze jestem normalna hehe, teraz reszta zalezy od mojego uporu, a zeby jakoś sobie ulożyć

Witaj.

napisz Ci swój przykład.

pratycznie przez całe zycie byłam najlepszą uczennicą w szkole, wygrywałam powiatowe konkursy... no we wszystkim musiałam być najlepsza.
w końcu poszłam do liceum. wiedziąłam, że umiem sobie poradzić w tej szkole...
ale co z tego jak miałam dośc dobrych ocen , nauka brzydziłam mnie i odpychała.
stałam się kłębkiem nerwów, bałam się powiedzieć rodzicom co się dzieje w szkole.
no i tak się wydało na koniec roku - sześć dwój na świadectwie to był dla nich szok.

ale nie miałam, żadnej kary, ni nic, sama się wstydziłam przed soba.

w końcu poszłam do drugiej klasy z nastawieniem, że nauka to przyjemnośc, to moja przysłość, że muszę się wwziąć w garść.
i wiesz ile mi to dało ?
takie pokazanie samej sobie, że nauka może być fajna, może być relaxem...

po prostu chce mi się teraz uczyć, robie to efektywnie, a wszystko dlaetgo, że wyzbyłam się strachu i wiem, że to nie jest przymus, że robię to dla siebie, tylko i wyłącznie dla siebie.

myślę, że może Tobie brakuje wiary w siebie, co proscentuje tym, ze jak siadasz do książek to i tak wychodzisz z założenia, że się nic nie nauczysz... więc zadajesz sobie pytanie : po co ??

miałam dokładnie to samo.
zero motywacji do nauki.

może jak dostaniesz nauczę to się otrząśniesz.
jednak lepiej by było, gdybys doszła do pewnych rzeczy sama.

włącz sobie muzyczkę, kawkę zrób i dopiero otwórz ksiazki, poczujesz, że już nie mozesz -  odejdź na chwilę, zjedz batonika i dalej...

przecież wiesz, że umiesz..

Nie da się!! Własnie jestem po kolejnej nieprzespanej nocy. Od jakis 10 godzin siedze nad materiałem do kolosa i....własnie rycze!! 
Nie nadaję się do tego, próbuje jak mogę,m próboje się skupić - efekt? Rozdrapałam sobie znow całe plecy i nie wiem co ja mam sobie wyobrażac na temat głupiego usteroju państwa!!! NIENAWIDZĘ TEGO!!!! ;((((
Dzisiaj zwątpiłam:((( Nie dam rady i tego jest za duzo.

Dasz radę tylko na spokojnie. I rób przerwy przy nauce, bo po 10 godzinach to jesteś już zmęczona. Musisz uwierzyć, że chcesz i że umiesz się tego materiału nauczyć. Bo jak będziesz myśleć: nie dam rady, nie nadaję się i po co mi to jest, to będzie Ci trudniej.

I jeszcze coś mi przyszło do  głowy.  Każdy ma swoją odpowiednią porę, kiedy najlepiej mu się uczy i nie każdy może uczyć się w nocy.  Nie wiem jak jest u Ciebie, ale może spróbuj to zmienić.

Ja też studiuję prawo i mam taki sam problem, jak Ty.
Jestem na trzecim roku i po prostu brakuje mi siły napędowej.

Problemem jest chyba w naszym przypadku ilość materiału. W tej sesji będę miała 7 egzaminów, każdy podręcznik liczy 500-700 stron. Wykładowcy wymagają, żebyśmy recytowali ich podręczniki słowo w słowo, a pytania na egzaminach dotyczą czasami zagadnienia, które w podręczniku zostało zaledwie zasygnalizowane.
Skoro wiemy, że siedząc 10 godzin dziennie, nie przerobimy nawet 1% materiału, to skąd mamy brać motywację?!

hehe, czyli ze jednak coś w tym p********* prawie siedzi:P Nie wiem jak to będzie, w kazdym razie - chce żyć normalnie!! w wakacje wybiorę się chyba na jakiś kurs szybkiego czytania i zainwestuje w ,,technike nauki'' tym czasem jakos spróbuje przejsc ten II ok i III zacząć nieco inaczej:)) Wybrałam się równiez ostatnio do psychologa, zeby opowiedziec o swoim problemie - dziewczyny, powaznie!! Ze mną jest coś ostatnio nie tak, wczoraj(juz zrelaksowana) siedzialam 3,5 nad 30 stronami, zeby je rozkminić!! nie wspominajac o tym, ze kazde zdanie w tych ksiązkach jest wazne i ,,do zapamiętania!!'' - to naprawdę potrafii przerażać

Powód edycji: wulgaryzmy

Dziewczyny - serio, jest coraz gorzej. najgorsze jest to, ze przez to wszystko wpadam w depresję. Ostatni weekend przeleżałam w łożku bo z braku sił i motywacji i przeszywającego smutku nie potrafilam wstać z łózka. Czuję, ze powinnam się nad sobą zastanowić, bo przez to wszystko już nie wiem kim jestem. Co mam robić!!!???AAAAA.....:(((
Nie zaliczylam jeszcze jednego kolosa z zeszłęgo semestru, a tu materiału jest tyyyyle- ja nie mam już nawet najmniejszej chęci uczęszczać na tą glupią uczelnię. Nienawidze Warszawy i z nerwów nie poznaję samej siebie. ZAwsze bylam lekko nerwowa, ale to co dzieje sie ze mną teraz.....szkoda gadać!! Ale nie wpadę w żadną głupią depresję!! wiem, ze nie ma sytuacji bez wyjscia, tylko na milosc Boską - dlaczego nie potrafię się uspokoić??

Ech, jak będziecie w księgarni, to sobie weźcie jakiś podręcznik prawniczy, otwórzcie na dowolnej stronie i sprawdźcie, czy w ogóle coś z tego bełkotu da się zrozumieć. Moim zdaniem jest to najgorszy możliwy kierunek, bo nauka tutaj nie opiera się na logice, a jedynie na "wkuwaniu na blachę" jakichś bezsensownych definicji. Żałuję, że poszłam na te studia, ale już jestem na trzecim roku, bliżej końca niż początku, więc nie wycofam się teraz. Powinnam była pójść na informatykę

kasianr123, najgorzej że widzisz ile masz się nauczyć i od razu myślisz że nie dasz rady.. Rezultat? Siadasz nad książką i zrezygnowana i znudzona zasypiasz bo myślisz, wezmę się za to jutro.. Ale im szybciej mijają dni i bliżej do koła tym jest gorzej..bo wtedy już dochodzi stres że nie zdążysz...

Musisz być systematyczna. Uczyć się małymi porcjami ale nie odkładać nic na kiedyś bo stres przed samym kołem nie pomoże.. Myśl logicznie a wiedzę kojarz z życiem codziennym.. Może słyszałaś że podobna sytuacja spotkała Twoich znajomych. Musisz to sobie powoli układać w głowie.

Sama studiowałam trudny kierunek i wiem jak to jest gdy niebardzo Cię coś kręci. Ale byłam uparta i ambitna. Było dużo stresu ale nie muszę poprawiać roku jak inni. Udało mi się bardzo dobrze przejść obronę i napisać naprawdę trudną pracę. Bo ja jakoś zawsze mam pod górkę.. Bądź silna.. więcej uporu i zobaczysz że się uda:)

Ja własnie jestem na I roku prawa. I wiedziałam, że bedzie źle, ale nie spodziewałam się, że az tak strasznie
Tez mam ten sam problem... siedze, siedze i siedze przy ksiazkach a po kilku godzinach zadaję sobie pytanie o czym ja własciwie się uczyłam?
A ogolnie to juz co nieco zaliczyłam, reszta jeszcze przede mną. Ale wiem, że 5 lat wycietych z zyciorysu.
Tylko jak się zmotywować do nauki kiedy uczysz się tak bezsensownych i tak niezrozumiałych rzeczy?

Zmienilam na socjologię:) Problemy z motywacją mam dalej, lecz w granicach normy, myślę.Zmienilo się jednak wiele!!!!:) myslę, że teraz  po prostu robie coś w zgodzie ze sobą:)

Socjologia jest zdecydowanie łatwiejszym kierunkiem niż prawo, ale też są przedmioty, do których trzeba się przyłożyć.  Nauka nie pochłania tak dużo czasu i dlatego można go przeznaczyć na inne zajęcia.
Najważniejsze, że teraz podoba Ci się to, czego się uczysz

Ja kiedyś studiowałam kierunek, który kompletnie mnie nie interesował. Jak tylko musiałam się pouczyć do egzaminów to momentalnie mi się nie chciało i znajdywałam sobie różne wymówki byle tylko się nie uczyć. Problem może wiec polegać na złym wyborze kierunku.

O rany, pamiętam moje przeboje z mongolistyką (tak tak, mongolistyką). Do tej pory jak ktoś mnie pyta czemu na to poszłam nie potrafię udzielić jednoznacznej odpowiedzi.
Nauka do kolokwiów, nie mówiąc już o egzaminach to było jakieś piekło. Porąbany mongoł sadysta, który czerpał jakąś chorą radość ze zmuszania nas do wkuwania na pamięć dialogów z mongolskich czytanek (na egzamin trzeba było się nauczyć na pamięć ok. 20 czytanek - słowo w słowo - oraz zapamiętać ich numery. np koleś mówił - "recytuj 14 czytankę" i musiałaś wiedzieć która to ).

Po pół roku i niezaliczonym egzaminie z praktycznej nauki współczesnego mongolskiego i ze współczesnego tybetańskiego olałam temat. Pół roku później poszłam na nauczanie angielskiego gdzie z jednym warunkiem i naprawdę nie najgorszymi ocenami (a biorąc pod uwagę to, że ja się z założenia nie uczę nigdy) skończyłam w zeszłym roku i teraz jestem na II stopniu na pedagogice.
Myślę, że klucz leży w tym, żeby być w 100% przekonanym, że to co robisz ma dla ciebie absolutny i niepodważalny sens. Wtedy nawet jeżeli trafi się jeden przedmiot przyprawiający o zimne poty i zawroty głowy jesteś w stanie zdać bo widzisz przed sobą cel. W innym wypadku nie ma co się zamęczać.
I tym pozytywnym akcentem zakończę - i pójdę pisać rozdział pracy magisterskiej który odkładam od miesiąca

Od dawna szukałem miejsca, gdzie mógłbym się podzielić swoimi troskami i być może w końcu je znalazłem. Może zaczną od tego, że jestem chłopakiem w odróżnieniu od stanowiącej tu większość kobiet. Od października zacząłem studia jakieś 100km od domu i wtedy zaczęły się moje problemy. Właściwie zaczęły się wcześniej, ale teraz się pogłębiają. Mam problemy z nauką, co prawda zaliczyłem sesję, ale czuje że teraz już mało co z tego pamiętam. Biorę jakieś tabletki z lecytyną, z magnezem, wmawiam sobie, że w jakiś cudowny sposób może mi to pomóc. Nie potrafię siąść nad książkami. Zaczynam się denerwować, co powoduje, że nie mogę się niczego nauczyć. Szukam ciągle innych zajęć, a cały ten stres próbuję "zajadać". W ciągu 3 miesięcy w ten sposób przytyłem 4 kilogramy. Nie mam przyjaciół, a bardzo bym chciał choć jednego. Z drugiej jednak strony nie potrafię znaleźć kogoś sensownego w moim wieku (21 lat), z kim mógłbym normalnie porozmawiać, nie tylko o szkole, studiach.. Wszystko potęguje to, że niedawno straciłem Matkę, zawaliłem jeden rok szkoły i nie mam najlepszej opinii wśród rodziny. Czy ktoś ma podobny problem ? A może macie jakieś rady dla mnie..

Samotnik