kocham go, ale nie podoba mi się wizualnie - Netkobiety.pl

Trochę Cię rozumiem bo kiedyś też miałam podobny problem.. Miałam chłopaka który był fajny, inteligentny, wierny , pomocny i godny zaufania ale niestety brzydki...I tak samo jak Ty bałam się reakcji znajomych. Ale poznali go , zarówno rodzice jak i znajomi i wszystko było ok:) Najlepiej będzie jak spojrzysz na to z drugiej strony...gdyby któraś z Twoich koleżanek miała faceta, z charakteru cudowny, z wyglądu średni to co byś jej powiedziała? Ja znam pare dziewczyn które są w podobnym związku i czasami im zazdroszczę;) Szczególnie kiedy czytam tu te wpisy o zdradach i o tym ,że ciężko znaleźć wiernego faceta...:c
Może spróbuj mu zasugerować w jakich ciuchach by Ci się podobał itp...będzie trochę łatwiej...ale przede wszystkim pozwól go innym poznać jako fajnego faceta:) I uwierz ,że jest Twoim ideałem:)))
Powodzenia;)

Spoko, spoko. My też wam mamy sporo do zarzucenia W dodatku mechanizm jest zwrotny, wielu chłopaków po zawodach jakie ich spotkały z dziewczynami, porzuca ideologię porządnego zachowania bo uznają nie warto i nie mogą liczyć na taką wzajemność.

tak wygląda miłość według Ciebie?

wstydzisz się faceta, bo łysieje? to jedyny powód? gdyby o tym wiedział, to z mety zacząłby się wstydzić Ciebie, wstydzić tego, że ma taką próżną dziewczynę...osobiście nie rozumiem, jak można kogoś kochać i się go wstydzić...dla Twojego chłopaka najlepiej byłoby, gdyby znalazł sobie kogoś, komu jego wizualny mankament nie przysłoni osobowości i dobrego charakteru...ale skoro wybrał sobie Ciebie, to ma pecha, bo będzie musiał poczekać, aż trochę zmądrzejesz...a to Twoje próżne podejście składam na karb bardzo młodego wieku..

spróbuj jednak się przełamać i poznać go z rodziną i znajomymi..może okazać się, że nie taki diabeł straszny..

rozumiem Cię, niestety.
U mnie to wyglądało nieco podobnie, choć sama nie jestem super laską ale to nieważne.
Kiedy się poznaliśmy, przez internet, zupełnie mi się nie podobał, odrzucał wyglądem, później się zakochałam i podobał mi się mimo minusów które nadal widziałam..ale nie miały znaczenia, później mielismy problemy i zaczęłam wątpić w nasz związek i znów zauważyłam jego nieatrakcyjność, więc myślę że to jest sprzężone z miłością -ocena drugiego. Przemyśl to.

to jest miłość?
miałam chłopaka, który przy poznaniu był dla mnie najzwyczajniej w świecie brzydki (i też miał łysinki troszkę a wtedy miał 18lat...) ale z czasem, jak się zakochałam, to wygląd jakoś się zmienił (w mojej głowie, bo nic nie robił) i zaczął być dla mnie najprzystojniejszym facetem na świecie.
teraz, jak nie jesteśmy już razem, nie jest już brzydki, jest normalny.
więc zastanów się czy Ty faktycznie go kochasz... łysienie... mamma mia! co za problem... każdemu z wiekiem wypadają włosy... to jest normalne...
może i jest młody, ale to nie znaczy, że ma być skreślony, bo mu włosy wypadają...

No chyba jednak masz zawyżone Problem siedzi u Ciebie w głowie, nazywa się: co ludzie o mnie pomyślą / nie chcę być postrzegana jako nieatrakcyjna w oczach innych, Tak naprawdę martwisz się o siebie, swój wizerunek. Trzeba by było nad tym popracować, ale również można działać równolegle, ubierając faceta w lepsze ciuchy (pomóż mu w tym, dziewczyny o tym pisały wcześniej, może odnajdzie swój styl), wysyłając do dermatologa (lekarz może przepisać 'robione' maseczki do twarzy, sam wiem, że to działa), używając podstawowych kosmetyków do pielęgnacji ciała, zdrowo się odżywiając i uprawiając sport

Pomińmy to co pomyśli Twoja rodzina i znajomi.Czy on Cię pociąga? Czy jak jesteś z nim chcesz żeby Cię całował przytulał dotykał? Czy jesteś "zakochana" jedynie w jego charakterze. Jeśli tylko to drugie to moim zdaniem nie ma to sensu. Bo przecież co to za związek w którym brak fizyczności, lub jest ona niewielka.Sama wiem z doświadczenia. Dlatego musisz sobie to przemyśleć.
Poza tym zgadzam się z robackiem. Gdybyś naprawdę go kochała byłby dla Ciebie cudowny i atrakcyjny i miałabyś gdzieś to co mówią inni.

a mi się wydaje,że nie jesteś na tyle dojrzała jak Ci wydaje...Mogę Ci powiedzieć to ,co sama kiedyś usłyszałam i co do mnie bardzo dotarło i zostało w pamięci .. ''żeby miłość mogła istnieć  potrzebna jest przyjazn między partnerami .Bez pociągu fizycznego  również miłość istnieć nie będzie ''

Fakt.
Nie jest to normalne, by wstydzić się partnera, z powodu jego łysienia. Nawet, gdy zaczyna łysieć w wieku 25 lat.

Wygląd to tylko opakowanie tego, co człowiek ma w środku.
Naprawdę tak ważną, dla CIEBIE, rzeczą jest opakowanie?
Większą niż zawartość?

Co możesz zrobić?
Zastanów się, czemu tak wielką wagę przywiązujesz do swej i jego urody (lub jej braku).
Zastanów się, czemu porównujesz siebie i jego po względem aparycji?
Zastanów się, czemu sądzisz, że dla innych osób tak ważną rzeczą jest wygląd Twego partnera.

Jeszcze jedno.
Obyś nigdy nie poznała na czym polega prawdziwa życiowa tragedia.

1.Nie kochasz jego,ale wyobrażenie o nim.
2.Ty z wiekiem też stracisz na atrakcyjności,i co wtedy?Co będzie najważniejsze?
3.Włosy można zgolić maszynką  i łysinka mniej rzuca się w oczy.
4.Rozumiem,że kiedy zaczniesz siwieć,a prędzej,czy później tak się stanie,to partner zacznie wstydzić się Ciebie?
Dziewczyno,nie włosy są w życiu najważniejsze!Pozdrawiam.

ja pamiętam czasy nastu lat że też ja i koleżanki tylko na wygląd leciałyśmy .... ale  z tego sie wyrasta... niestety znam osoby co są w moim wieku lub starsze i jeszcze patrzą na wygląd one kojarzą sobie to że jak ładny facet to i piękne dzieci...a wychodzi tak że zostają same. ja np mam 160cm wzrosu a mój facet ma 190cm i bardzo to widać tym bardziej ze drobna jestem. na początku dziwnie było mi pokazywać się z nim bo ludzie się gapili ale po tygodniu mi przeszło a ludzie przestali mnie interesować

Wszystko ok, ale dlaczego od razu tyle ataków, niemiłych i obraźliwych komentarzy? Po co niektóre dziewczyny oceniają moją dojrzałość i siedząc sobie wieczorem z nudów na komputerze po przeczytaniu mojego posta stwierdzają sobie "kochasz go", "nie kochasz go"..
jakbym najpierw wpisała wstęp na 50 linijek jaki jest słodki, kochany, miły, a potem dodałabym dwa słowa o moim problemie to pewnie nikt by nie zarzucił mi że go nie kocham, tylko rzuciłby 'mały problemik, olej to'..
już sam fakt staram się rozwiąząć głupie problemy które mam w głowie świadczy o tym, ze zależy mi na chłopaku i chcę zrobić coś w tym kierunku, żeby było lepiej.
z resztą, i tak wątpie że ktokolwiek będzie mi w stanie pomóc, poza mną samą
moze rzeczywiście za pare lat stwierdzę, że martwiłam się strasznie głupimi rzeczemi. Oby tam bylo
mimo wszystko dzięki za odpowiedzi

Dziękuję bardzo, a tak aporpos,
"Obyś nigdy nie poznała na czym polega prawdziwa życiowa tragedia." tragedia utracenia miłości czy o jakąś inną tragedię chodzi?

O tym mowa:

tak, czuję chemię i mnie pociąga, pod każdym innym względem jest miedzy nami świetnie
i w sumie o jego łysieniu nie wiedziałam (nie zauważylam) póki sam mi o tym nie powiedział..
i chyba ten mój trapiący problem bierze się stąd, że rzeczywiście ma to na mnie wpływ co ludzie mówią wokoło, bo nie chcę być bohaterką plot, które na pewno się pojawią, jak 'ujawnię' chłopaka.

Ale pomyśl kilus, jak realnie wpływa na Twoje życie to, co ktoś o Tobie powie? Rozumiem, że może być Ci przykro, szczególnie jak ktoś powie Ci coś niemiłego wprost. Ale czy coś poza tym? Czy warto jest z takiego powodu psuć sobie, zupełnie udany jak piszesz, związek?
Pomyśl o kimś za kim nie przepadasz lub wyraziłaś się o nim/niej negatywnie. Czy to rusza jakoś tę osobę?

Jeśli naprawdę go kochasz, to wiesz, jak odpowiedzieć na te pytania A skoro łysienie przeszkadza Twojemu chłopakowi, to niech poszuka na to jakiś środków farmakologicznych, może coś pomoże. A z drugiej strony, znam sporo facetów około 30tki, którzy golą się na łyso bo już mocno wyłysieli i wyglądają dobrze. Co komu pasuje

mówisz, że nie widziałaś tego jego łysienia. jak powiedział to i problem się znalazł...
dziwne. dlaczego w ogóle wtedy stało się to takim problemem?

choć tyle, że Cię pociąga i nie skreślasz niczego od razu tylko chcesz żeby było lepiej
powodzenia

Jesli sie kogos kocha to znaczy, ze sie go akceptuje takim jakim jest.
Nie ma na swiecie idealow. Niektore kobiety cierpia na taka przypadlosc jak ja czyli za bardzo sobie idealizuja partnerow co pozniej prowadzi do rozczarowan. Z biegiem lat wyglad schodzi na dalszy plan. Trzeba wziazc pod uwage fakt, ze faceci, ktorzy nie podobaja sie nam teraz, starzejac sie jakby zyskuja na swej atrakcyjnosci.
Milosc, zaufanie i mozliwosc polegania na kims jest najwazniejsza.

No tak, ale to, że jakaś miała nieciekawego z twarzy faceta, a już nie ma, to nie znaczy, że go nie kochała. Związki rozpadają się z różnych powodów. Mi długo było żal tego związku. Choć oczywiście, w sprawie autorki to raczej nie ma o czym mówić, po prostu nie ma tego czegoś. U mnie w poprzednim związku chemia była, jak u autorki nie ma, odpycha łysinę itp, to wiadomo, że cienko.

Nie kochasz go, bo gdyby bylo inaczej to bys nie zwracala uwagi na takie zeczy. Moj byly mial kilka siwych wlosow i jakos mi to nie przeszkadzalo. Mialam kiedys 'chlopaka' (krociotko bylismy razem) i nie byl on ladny, a wrecz bym powiedziala brzydki. Bardzo wysoki i chudy do tego z twarzy nieciekawy, ale jakos mi to nie przeszkadzalo bo podobal mi sie, i czulam cos do niego i nie myslalam, zeby zrywac bo brzydki. Daj sobie z nim spokoj, bo nic z tego nie bedzie.

Witam, tak czytając Twój wpis.. doskonale Cię rozumiem i byłabym przeszczęśliwa gdybym mogła zamienić z Tobą kilka słów masz może gg albo coś?

Mam podobnie. Tez poznałam go w internecie. I wiecie co? Podoba mi się z charakteru i z wygladu w sumie też. Ale ale ale. Śmieje się czasami jak wieśniak, brzuszek ma spory.
I sama siebie nie rozumiem. Ten facet spełnia wszystkie moje wymogi z zachowania. Jest serio świetny, zauroczyl mnie. Ale nie jest facetem z gazety Playboy. Wiem ze to egoistyczne, bo ja średnio przypominam gwiazdy z gazety, ale hmm. Znamy się ponad miesiąc i obawiam się ze skrzywdze go. Obawiam się również ze nie wiadomo czego oczekuje. Chyba przyzwyczaiłam się ze to ja za wszystko place, i "potrzebuje" chamstwa. Dlaczego kobiety ciągną do złego?
A w tym nowym widze dobrego męża... Napiszcie co sądzicie. Pozdrawiam

Jeszcze go nie kocham, jestem po prostu zauroczona jego charakterem i zachowaniem, choć czasem dziwnie się śmieje... Z jednej strony jest całkiem całkiem i często zauważam, że mi się podoba... Nie wiem czy to jest wina tego, że moi byli, byli zupełnie inni...
Zastanawiam się czy dobrze robię zajmując mu czas, choć tak na prawdę to on nawet mówi, że nawet rok poczeka zanim się zdecyduję i przekonam. Podziwiam go. Chciałabym w końcu dotrzeć do siebie i odpowiedzieć czego ja tak na prawdę oczekuję skoro przeszkadza mi brzuch czy śmiech mojego kandydata na partnera...
A jeszcze do tego ja sama jestem po wypadku, moja twarz nie jest "idealna". Czego ja się boję...

Nie kochasz go. Jesteś z nim na siłę, bo ma fajny charakter i uważasz, że lepszy wartościowy brzydal niż przystojny drań. Tylko, że z czasem zaczniesz fantazjować o takich właśnie przystojniakach, tak jak napisał wcześniej matt. Zatrzymując tego chłopaka przy sobie blokujesz mu drogę do poznania dziewczyny, dla której on będzie atrakcyjny, a wierzę, że taka gdzieś na pewno by się znalazła. Jak to mówią "każda potwora..." Ps. Przerabiałam taki związek kilka lat temu; poznałam brzydkiego kolesia, zauroczyłam się jego charakterem i tłumiłam obrzydzenie. Skończyło się zdradą z mojej strony.

no nie przesadzajmy, miałam wtedy 15/16 lat, pierwszy związek i siano w głowie. aczkolwiek to doświadczenie nauczyło mnie bardzo wielu cennych rzeczy. dziś mam przystojnego i wartościowego, którego kocham na zabój ps. nie musi iść w parze, ale często piękni panowie są zepsuci od nadmiaru powodzenia. podobnie jak panie.
edit:
do Autorki jeszcze kilka słów:) chodziło mi o to, że zanim uczucie przerodzi się w miłość musi być poprzedzone zakochaniem, a to z kolei oparte jest w dużej mierze na fascynacji fizycznością drugiej osoby. jeżeli Ty się chłopaka wstydzisz, to nie jesteś w nim zakochana. tak jak ja z tamtym, też się go wstydziłam przed koleżankami. czułam się przy nim świetnie, gdy nikt nas nie widział. to było podłe względem niego... gdy jesteśmy w kimś zakochani to zwykle patrzymy na tą osobę bezkrytycznie, a jej mankamenty są dla nas piękne i urocze, albo kompletnie nieistotne. u Ciebie więc nie widzę tego zakochania, na pewno nie jest Ci obojętny, bo za nim tęsknisz, czujesz się przy nim bezpiecznie, lubisz jak Cię przytula. ale to jest trochę zbyt platoniczne. co z chemią, motylkami, pożądaniem? to też jest bardzo ważne. z czasem przyjdzie frustracja i zaczniesz zwracać uwagę na atrakcyjnych facetów wokół Ciebie.

Chyba dobrze ponad 70% męskiej populacji w którymś momencie łysieje. Jedni szybciej, inni później. Nieuniknione. Mój były miał konkretny kompleks na tym tle, powtarzałam mu setki razy, że włosy to tylko włosy, ale jakoś nie dotarło.
Przecież to jest normalne, że faceci łysieją. Moim zdaniem sporo zależy od tego jak facet to ogarnia - jeden nie ma złudzeń, ostrzyże się przy samej skórze i wygląda ok, niektórym to bardzo pasuje. Nie lubię natomiast jak się bawią w jakieś kretyńskie zaczeski, albo, o zgrozo, zapuszczają te resztki, które zostały. Z czymś takim nikt nie wygląda dobrze.

Poza tym, nie włosy czynią faceta. Dla mnie ma znaczenie jaki jest, a nie czy ma włosy na głowie.

Co do brzydoty - to jest pojęcie względne. Brzydota brzydocie nierówna. Są ludzie, których wygląd mnie odrzuca do tego stopnia, że długim kijem bym się nie dotknęła, są tacy, że mimo brzydoty nie wywołują takiej reakcji.

Pisałam już o tym na forum, ale się powtórzę, bo do tego wątku historyjka pasuje idealnie.
Poznałam jakiś czas temu faceta - przeniosłam się do innej sekcji treningowej i tam na siebie wpadliśmy. Pierwsze co sobie o nim pomyślałam jak na niego popatrzyłam: "Ależ ty jesteś paskudny!". Po trzydziestce, ale też włosy się z głowy ewakuowały w znacznym stopniu, mocne, kanciaste rysy twarzy, nieduże oczy, aparat na zębach. Naprawdę ciężko uznać faceta za ładnego nawet przy sporej dozie optymizmu. Mimo wszystko jakąś sympatię we mnie od początku wzbudził. Okazało się, że jest sympatyczny, całkiem niegłupi, z fajnym poczuciem humoru. Oczywiście dalej uważałam, że paskudny, ale nie w taki sposób, żeby mnie odpychało, w zasadzie to się przyłapałam, że lubię na niego patrzeć - niesamowita kondycja, świetne ciało, żylasty, dobrze zbudowany, pięknie się porusza, męski jak jasna cholera. No i tak jakoś wyszło, że obecnie jestem na etapie dość konkretnego zauroczenia, czuję taki pociąg do niego, że mi ciężko nad tym zapanować. Mam to gdzieś co ludzie sobie pomyślą, nie ich sprawa. Na pewno jakby coś było na rzeczy to będą gadać głupoty, bo taką mają kretyńską przypadłość.

Autorko, jeśli dla Ciebie ważne jest to jak na ulicy razem wyglądacie, to daj sobie lepiej spokój, nie marnuj życia chłopakowi. Jeżeli naprawdę chcesz z tym facetem być, to powinnaś przestać myśleć o bzdurach.

No i jak to się szybko potrafi człowiekowi pogląd odmienić, jak się zakocha
Tylko nie oślepnij całkiem z tej miłości, bo to niezdrowe