Wprowadzic sie do niego czy nie? - Netkobiety.pl

Dzieki!

To dobra rada w sumie, ale uswiadomilam sobie, ze to nie samo wprowadzenie sie ktore mnie przeraza, ani nawet te plany matrymonialne (w koncu ja tez nie jestem jakas tam dwudziestolatka) ale bardzo zle wspomnienia z moim exem. Mysmy sie bardzo szybko zareczyli i ja sie wprowadzilam do niego po paru miesiacach w zwiazku. Mieszkalismy razem przez rok i to byl NAJGORSZY rok w moim zyciu. On sie okazal kontrolujacym, dominujacym, agresywnym facetem ktory dostawal zlego nastroju po kilku kieliszkach (a lubil te swoja whisky bardzo) i sie na mnie wyzywal werbalnie i nawet pare razy mnie uderzyl. Ja skonczylismy to ja bylam jak wrak i kilka miesiecy mi zajelo, zeby sie pozbierac.

Ja wiem, ze moj chlopak jest zupelnie inny, ale lek pozostaje. W koncu moj ex tez mial te wszystkie wspaniale atrybuty jak czar, inteligencja, swietny wyglad, erudycja...etc a potem sie okazal zupelna swinia.

On zna to moja smutna historie z Dr S. Nigdy przed nim nie ukrywalam, ze popelnilam katastrofalny blad i chociaz widzialam znaki ostrzegawcze sama sie wpakowalam w to narzeczenstwo i kohabitacje (wiedzialam, ze on za durzo pije, ze ma nastroje, ze jest dogmatyczny itp). Moj chlopak mi na to odpowiada, ze on nie jest Dr S i ze najwieksza przykrosc jaka mnie moze spotkac to dostanie ksiazka w leb jezeli sie bede z ta moja praca doktorancka slimaczyc

Smiac sie, nie smiac ale taka odpowiedz mi brzmi jakby moj tata do mnie mowil. Czasem mi sie wydaje, ze przez roznice wieku on zapomina ze ja nie jestem dzieckiem szkolnym ale dorosla kobieta. Ja wiem, on chce atmosfere rozladowac i mnie upewnic o jego milosci ale bardziej bym wolala gdyby on mi powiedzial, ze moze poczekac az ja go lepiej poznam.

Co do mieszkania przed slubem, jasne! Trzeba by bylo byc jakims religijnym maniakiem zeby myslec o podpisaniu legalnego dokumentu bez upewnienia sie, ze ludzie sa do siebie dopasowani. W koncu nawet ubran sie nie kupuje z zamknietymi oczami

To jest jedyna rada w sumie. Jezeli kocha to nie bedzie mnie pchal do czegos czego ja nie chce.

Musze Ci sie przyznac, ze moje watpliwosci zaczely sie kiedy rozmawialam z paroma kumplami i one sie zastanawialy dlaczego ten moj facet, w jego wieku, nigdy nie byl zonaty. Jak napisalam wczesniej, on nie jest tam jakims niesmialym kolesiem. Wrecz przeciwnie- czarujacy, blyskotliwy nawijacz. Kumpele mi zasugerowaly, ze cos tam z nim nie jest w porzadku. Szczegolnie jak im powiedzialam, ze on przez ostatnie 10 lat sam mieszkal, nawet kiedy byl w zwiazku ze swoja ex przez 3 lata. Ja wiem, ze to so bezsensowne podejrzenia, szczegolniw w obliczu faktu iz on mi proponuje mieszkanie razem po pol roku. To ze z ex nie mieszkal nic nie oznacza jak tylko tyle ze albo on sie nie czul gotowy albo ona nie chciala. Nie kazdy facet trafia na "to jedyna" od pierwszego, drugiego czy trzeciego razu. Czasem to zajmuje troche czasu.

On nic tam nie ukrywa na szczescie. Wszystko mi opowiedzial o swojej rodzinie (nawet o swoim bracie ktory popelnil samobojstwo, okropna historia). Jego matka mnie lubi, co jest osiagnieciem, bo ona zadnej jego przeszlej dziewczyny nie lubila. Wydaje mi sie, ze on staral sie w przeszlosci chodzic tylko z takimi sensownymi pannami, ktore byly troche nudne, ale wiadomo jak to sie konczy jezeli ktos stara sie isc pod prad swojej naturze. Wielkie zero. Takze wydaje mi sie,ze on wreszcie trafil na kompatybilna partnerke we mnie.

Pogadalam z nim o mieszkaniu razem i jak bardzo ja sie waham. On byl troche smutny ale powiedzial mi, ze jezeli potrzebuje troche czasu, on to rozumie.

Nie odpowiadaj na telefony od eks, nie rozmawiaj, rozlaczj sie jak zadzwoni. Najlepiej zmien numer i daj sobie spokoj. Co ci sie bedzie dawne gowno szwedac po zyciorysie, ha?
Co do zamieszkania...to gdybym w zwiazku czula sie tak dobrze jak to opisujesz to zamieszkalabym z tym mezczyzna. W dzisiejszych czasach wspolne mieszkanie nie oznaca jeszcze ze definitywnie to ten i zaden inny. Zamieszkaj z nim ale oswiadczyn za szybko nie przyjmuj.
Kiedys po dluzszej rozmowie z kolegami w stalych zwiazkach lub wrecz malzenstwach doszlismy do wnioskow ze zeby tak naprawde poznac druga osobe to nalezaloby z nia mieszkac przez min 2 lata. Wiec uwazam za sluszna decyzje o wspolnym zamieszkaniu. To zupelne nowy wymiar. Jesli czujesz sie niekomfortowo nie placac za nic we wspolnym domu to zaproponuj mu np rachunek za internet czy wode czy gaz bedziesz pokrywac ty. Ja poczucie dumy rozumiem doskonale Ale nie krec z wyjasnieniami. Powiedz wprost: "Zeby zachowac szacunek dla samej siebie nalegam bys pozwolil mi placic..." Ludzie zazwyczaj z czyms takim nie dyskutuja
A jak sie wszystko bedzie tak super rozwijac to dalej juz zalezy od ciebie. Ale uwazam ze skoro mezczyzna chce ci pomagac, wspierac cie i sie toba opiekowac, jednoczesnie nie tlucze cie po twarzy, nie zabrania kontaktow ze swiatem i nie nalega na pelna obsluge 24/dobe to nic w nim zlego. No i jest jeszcze ten warunek o milosci... Jesli on jest dla ciebie dobry i ty go kochasz to za niego wyjdz. Zakonczenia jak z bajki sie czasem zdarzaj
Powodzenia

Moj facet wie o moim eksie i mowi mi, zebym sie nie przejmowala. Wlasciwie go zaluje, ze on sie nie moze odczepic i zapomniec. Ale mnie to bardzo denerwuje. Ja przestalam odpowiadac na telefony i teksty oczywiscie, ale te jego grozby so niepokojace. On ma temperament. W przeszlosci uderzyl faceta o ktorym myslal, ze jestem nim zainteresowana. Ja nie chce, zeby sie to mojemu chlopakowi przydarzylo.

Nie chce go szantazowac powiedzeniem zonie. Po pierwsze nie chcialabym tego zrobic a po drugie mysle,ze to byloby naprawde paskudne zachowanie. Przykro mi,ze nie moze zrozumiec,ze to byl koniec MIESIACE temu, ale w koncu to on byl tym ktory zdradzal zone i zawsze mi mowil,ze rozwod nie jest mozliwy (nie ze ja chcialam by sie rozwiodl, boze bron!).

Ja jestem bardzo szczesliwa z moim chlopakiem i nie chce,zeby ten eks mnie narzucal sie ciagle i oczywiscie nie chce zeby mu jakies glupie,agresywne mysli przychodzily do glowy.

nie ma tutaj zlotej rady. ten trzeci moze sie odczepi jesli bedzie ci widywal ze twoim chlopakiem. moze sie nie odczepic bo nie bedzie wystarczajaco dla niego. takie spotkanie w 3 tez moze nie pomoc. moze byc nerwowo, ktos kogos uderzy wiec tez trzymajcie emocje na wodzy.

kiedy mowilam o tym ze powiesz jego zonie nie mialam na mysli, ze rzeczywiscie to zrobisz. poprostu zasugeruj mu, ze to nie fair, ze on nie daje ci zyc. sprobuj go postawic w swojej sytuacji i jak wygladalaby potem jego rozmowa z zona.

mam nadzieje, ze dacie jakos rade.

___________________________________

Wieczne Miasto BG

jakie serce? chyba nadepnelas mu na meska dume znajdujaca sie hmmm wiadomo gdzie....

ciesze sie, ze tak zalatwilas ta sprawe. bo nie ma nic gorszego od klotni i bijatyk

_____________________________

Wieczne Miasto BG

Ugh...Tak sie cieszylam, ze wszystko sie rozwiazalo, ale niezupelnie.

W zeszly poniedzialek mialam urodziny i czekalam na mojego chlopaka, zeby wrocil z wizyty do rodziny (on tam siedzial przez caly tydzien). Naprawde sie cieszylam, ze bedzie ze mna swietowal... A co on? On nie tylko nie przyjechal ale nawet mi sms nie wyslal. Nic. Zadnego wytlumaczenia, zadnych przeprosin. Ja sie wkurzylam i mu napisalam smsa co o tym mysle. On mi odpisal wczoraj, ze robie "z igly widly". Ja nie jestem jakas histeryczka- ja rozumiem, ze sprawy rodzinne mogly sie pokomplikowac i on byl uziemiony, ale zeby nawet teksta nie wyslac przepraszajac, ze nie moze wrocic tego dnia? No, bez przesady! Ja sie czulam olana. Cale urodziny mi zepsul. Siedzialam ze znajomymi przy drinku i musialam tlumaczyc im dlaczego moj chlopak nie jest ze mna, co bylo bardzo upokarzajace.

Wprowadzamy sie razem jutro i ja sie zaczynam zastanawiac czy jemu naprawde tak zalezy na mnie jak on twierdzi. Ja musze powiedziec, ze to nie pierwszy raz kiedy mnie do wiatru wystawil i on zawsze ma taka sama wymowke, ze ja "przesadzam".

Co Wam sie wydaje? Przesadzam czy mam racje, ze nie chce byc tak traktowana?

Ja sie zgadzam w tym, ze powinnien pierwszy zadzwonic, nawet jak nie mogl przyjechac. Sms mogl wyslac "Sorki kochanie nie moge przyjechac. Wszystkiego najlepszego w dniu urodzin". To nie jest tak, ze mu ktos w rodzinie umieral czy ciezko chorowal i on nie byl w stanie minuty na teksta poswiecic. A nawet jezeli zapomnial, to nastepnego dnia mogl przeprosic a nie jakies fochy wyczyniac, ze niby ja duzo od niego wymagam i ze przesadzam. Mi sie wydaje, ze ja mam zupelnie normalne podejscie. Po prostu nie chce byc olewana.

On sie czasem zachowuje jakby mial 16 lat a nie 48. Wiele razy na przyklad on sie ze mna umowil, a potem nie przyszedl. Ja na niego czekalam godzine a on nawet nie zadzwonil ze sie nie zjawi. Czasem spoznial sie o 45 minut, tez bez przeprosin i bez wytlumaczenia. Z drugiej strony jak ja sie spoznilam (a zawsze mu teksta wysylalam o tym) to mi to wypominal przez tydzien albo fochy jakies robil, ze ja go niby nie kocham i nie szanuje. To co, jego czas jest wazny a moj nie?

Ja awantury o to robic nie bede, bo nie ma sensu, ale mnie to denerwuje.

Masz sie dobrze Aggy

Moj chlopak nigdy nie widzi problemu ze spoznianiem sie i marnowaniem innym ludziom czasu. Bardzo mi to na nerwy dziala, ale nie chce sie o to z nim klocic, bo w sumie to jest niewazne. Nie koniec swiata jak tam pol godziny pozniej przyjdzie. Najbardziej mnie to wkurza, ze on nie wysle smsa, nie zadzwoni, bo ja nie wiem czy on przyjdzie czy nie, a nie chce sobie zawalic wieczoru czekajac na niego. Czesto sie tak zdazylo, ze on zaplanowal weekend ze mna, ja wszystko zorganizowalam sobie i znajomym powiedzialam, ze jestem zajeta, a on albo w ostatniej minucie sie wycofal albo zupelnie zmienil plany i nic mi nie powiedzial, przez co ja mialam caly weekend zepsuty.

Pewnie, ze jak razem zamieszkamy to do domu przyjsc musi, ale sie zastanawiam czy ja tez bede ciagle na niego z obiadem czekala. Jasne, ze to nie sa tam jakies lata 50te, ze ja kura domowa jestem i tylko w kuchni siedze, ale ja studiuje full time a on jest bardzo zapracowany, wiec w sumie my tylko sie bedziemy widziec porzadnie wieczorem. Przynajmniej jak wiem, ze on pozno wroci to sie z kumpelami czy kumplami moge umowic a nie zawracac sobie glowe tym, ze ja spedzilam godzine gotujac a pan hrabia wrace o 11 w nocy, bez slowa przeprosin.

Wiem, ze to tylko jedna wada. On poza tym jest cudownym czlowiekiem. Niestety czasem jedna taka wada moze naprawde zycie ubrzydzic. Jak to ja mam mu powiedziec, ze by nie doprowadzic do awantury?

No zobaczymy, zobaczymy...On mi wczoraj wyslal smsa, ze dzis wraca, najpozniej o osmej wieczorem. Jak nie zobacze to nie uwierze Ja nie rozumiem dlaczego on czesto obiecuje a potem tych obietnic nie dotrzymuje. Przeciez, jakby zadzwonil, ze nie wie kiedy wroci to glowy bym mu nie urwala. Przynajmniej bym nie siedziala wieczorem patrzac na zegarek...

Z drugiej strony, mnie te jego "niepokazywania" i cisze smsowe dzialaja na nerwy, bo jak ja jemu wysle teksta i on nie odpisuje, to sie czuje jak jakas jedza ktora ciagle narzeka na cos. Nie chodzi mi o to, ze ma mnie informowac o kazdej godzinie gdzie jest (ja tam najwyzej tekst dziennie mu wysle, a czasem nawet nie tyle jak wiem, ze jest zajety, albo ze znajomymi czy rodzina) ale grzecznie to chyba odpowieziec jednym krotkim zdaniem, wiec ja wiem czy wraca i kiedy wraca, mniej wiecej.

Glowa mnie od tego boli.

On wrocil! To jakis cud, ze potrafil choc raz slowa dotrzymac Podobno z prezentem...

Jezu kochany, nawet tydzien w nowym mieszkaniu nie jestesmy a on mnie wyrwal do malowania scian, kupowania lamp, wywalania mebli i szukania nowej kanapy! Taki szybki gosciu. Tutaj jubileusz krolowej- my po lokcie w farbie

Szczesliwie sie ciagle dogadujemy i nawet sprzeczek o dekoracje mieszkania nie mielismy

Musze dodac, ze ja sie po prostu martwie o Jego zdrowie. On ma prawie 50 lat i wysokie cisnienie wiec ta ciagla praca bez wytchnienia nie jest dobra dla Niego. Wiecie pieniazki pieniazkami ale nikt nie cieszy sie nimi w grobie.

Gdyby to bylo takie proste!

Dzis Niedziela a co my robimy? W biurze siedzimy i dokumenty przegladamy. Nawet mala sugestia, ze moze by sobie odpuscil tak raz w tygodniu i poszedl poplywac czy cos, instaluje panike. "Ty wiesz ile my pieniedzy wydajemy?" to jest uniwersalna mantra. Prawda jest taka, ze nie wiecej i nie mniej niz przecietne domostwo sredniej klasy. Jasne, czasem w barze za dlugo posiedzimy (pracujac nad jakas teczka z Jego pracy) i pare stow za okno wyleci, ale przeciez przy naszym budzecie to nie ma znaczenia. Kiedy mowie mu, ze nie ma sensu sie tak stresowac niepotrzebnie, On mi odpowiada, ze to taka Jego natura i nic na to nie moze poradzic.

Rece mi opadaja!