mamuska a związek - Netkobiety.pl

przyszło Ci wychowywać mamę? zajmować się nią?
Skoro ona nie chce Tobie pomagać a tylko jeszcze dostrarcza Ci problemów... jest egoistką
czas i dla Ciebie się nią stać
Mama z czasem wybaczy jak jej powiesz żeby już Was zostawiła
ale problemów w związku nie tak łatwo odbudować...

Jesteś przemęczona, to widać. Za dużo spadło na Twoja głowe, a za malo otrzymujesz pomocy. Jakyś nie zaklinala rzeczywistości to winna jest Twoja mama, niestety.
- Nie pomaga
- Musisz ja utrzymywać
- Stresuje Cie jej obecność
- Napięta sytuaacja i niemozliwość rozmowy bez kłótni, męczy.

To wszystko powoduje, że nie masz sily i czasu na nic.

Proponuję usiąść z mężem i spokojnie porozmawiać o tym jak się czujesz, o Twoim zmęczeniu i wypaleniu i o tym, że czas by mama sie wyprowadziła. Długi pospłacała, nie ma powodu, żeby dłużej siedziała Wam na głowie. Razem z mężem musicie jej oznajmić że czas się zbierać. Wszyscy jesteście dorośli i każdy powinien mieć swoje, prywatne zycie. Pomogliście jej tyle ile mogliście, a teraz czas by zajęła się sobą.

Myślę, że jak "zniknie" mama to powoli znikną Twoje problemy. Proponuję jechać na wakacje tylko z mężem i dzieckiem, bez matki. Uważam, że kiedy poczujesz, że nikogo nie ma za ścianą Twoje samopoczucie poprawi sie znacznie.

masz siostrę. teraz niech ona pomoże
nie bierz na siebie wszystkiego bo ludzie beda Cie tylko wykorzystywać

Nie da się mieć ciasteczko i zjeść ciasteczko. Wydaje mi się, że czas byś uświadomiła sobie, że Ty jesteś DOROSŁĄ kobietą i masz WŁASNĄ rodzinę i to ona teraz jest Twoim priorytetem. Kobieta Cię męczy i dręczy, a ty swoje i sama się męczyć i przez matkę- pijawkę stracisz porządnego faceta i szczęście.

Wyślij matkę do siostry. Bez uprzedzenia, bez niczego. Jak już będzie w drodze to napisz jej, ze teraz jej kolej, aby się zajmować mamą. Nie daj sobie na głowę wejść, ja nie wiem co z niektórymi jest nie tak, że dają sobą sterować... ;/

W ogóle to ja bym zrobiła tak, odesłała mamę do Polski, długi już spłaciła. Raz na miesiąc przysyłałabym jej 100 euro/ funtów i wymusiła na siostrze by robiła to samo. A o reszte niech się matka martwi sama. Jakoś do tej pory sobie radziła i żyła. Ona nie jest dzieckiem potrzebującym opieki! Sama napisałaś, że jest jeszcze młodą, sprawną kobietą!

Świadomie lub nieświadomie przejęłaś odpowiedzialność za życie swojej mamy.

Twoja mama nie ma żadnych obowiązków, żadnej odpowiedzialności nie ponosi. Ma mieszkanie, wikt i opierunek. Niczego nie musi. Wie natomiast, że w swych poczynaniach, w swej nieodpowiedzialności, jest bezkarna. Żadne z was, czyli ani Ty, ani Twój partner nie postawicie jakiejkolwiek granicy. W swym myśleniu jej dobro, jej uczucia, jej osobę stawiacie na pierwszym miejscu. Wy oboje jesteście na kolejnym, bardzo odległym, planie.

Ruch należy do Ciebie. Masz do wyboru dwie drogi.
Pierwsza, to troszczenie się o dobrostan swojej mamy i dalsze jej utrzymywanie (kosztem siebie, swego partnera, swego dziecka, swego związku).
Druga, to zadbanie o własne sprawy, czyli konsekwentna rozmowa z mamą i jej decyzja dotycząca partycypowania w kosztach albo wyprowadzka dokądkolwiek.

Tak się składa, że mama żyła właśnie za 1500zl miesięcznie i nie dawała rady. Nie wiem dlaczego tak, nie wiem ile traciła na jedzenie, rzeczy osobiste itd. Faktem jest to, że nie wystarczało. A tłumaczę, że nie jest łatwo o pracę, to nie dociera do Ciebie Teo. Jeśli nawet przyjmą ją do jakiegoś zakładu na linię produkcyjną, dadzą umowę na 3 miesiące a później do widzenia. I co zrobi? Teraz ma stałą i pewną pracę. Gdyby tutaj wynajęła jakieś mieszkanie, rachunki zabrałyby jej połowę pensji, takie realia. Więc nie dziw się, że nie potrafię powiedzieć mamie odejdź, bo wiem, że by sobie nie poradziła.
Wiem, że mam swoje życie, które zresztą chciałabym ułożyć po swojemu, ale z drugiej strony mam mamę, która też mnie w życiu utrzymywała przez parę dobrych lat, tak jak ja teraz utrzymuję swoje dziecko. Wydaje mi się, że mam jakiś obowiązek jeśli chodzi o mamę. Jest sama i musi mieć na kogo liczyć. To jedno. A drugim jest to, co piszesz, że mam swoje życie i swoją rodzinę. Zapewne tez nie jestem idealna i jakby moja mama zaczęła tutaj pisać, to pokazałaby to wszystko ze swojej strony.
Macie wszystkie rację, że tak nie może być, całkowicie się z tym zgadzam. Nie potrafię jednak zacząć tej rozmowy i wiem, że przez gardło nie przeszłoby mi to co tutaj piszę. Czuję, że skrzywdziłabym ją tym. Mama ogólnie nie chce źle. Na początku powiedziała, że głupio jej, że nie płaci za nic, ale to było na zasadzie, powiedziała bo tak wypada. Ja odniosłam takie wrażenie, bo jak powiedziałam, dobra spłać swoje długi nie podjęła dalszego tematu.
Jest mi z tym cholernie ciężko. Dziś też się trochę posprzeczałyśmy, nasze zdania różniły się w pewnej kwestii. Napomknęłam partnerowi o problemie, przypuszczam, że dzisiaj jeszcze poruszymy ten temat. Tak naprawdę to chciałabym żeby wyprowadziła się z tym facetem, którego poznała i wszystko by się jakoś ułożyło. Ja mam po prostu za miękkie serce, zwłaszcza jeśli chodzi o moją mamę

Wielokropku, weź jej coś powiedz... Ty tak umiesz przemawiać do topornych... Szkoda mi dziewczyny, jej faceta, dziecka, ale ja mam ochotę się wydrzeć... a to nie o to chodzi.

johanna, nie wiem gdzie mieszkacie, ale skoro wynajęcie i rachunki pochłaniają połowę pensji to chcialabym powiedzieć, że połowa jeszcze zostaje. Możecie też mamie dokładać po tej stówie miesięcznie.
Sama piszesz sprzeczności w swoich postach tłumacząc matkę. Piszesz, że ona nie chce źle, ale o dokładaniu się wspomniała tylko dlatego, że tak wypada. Jakby jej rzeczywiscie było z tym źle to zwyczajnie w świecie zaczęła by się dokładać, a ona tego nie robi. Gdyby czuła wyrzuty sumienia czy nawet uczucie ze jednak jest dodatkową osobą w domu to pomagała by Ci, sprzątała chociaż po sobie, czy wychodziła z dzieckiem. Twoja matka jest pasożytem i musisz to sobie uświadomić. Musisz sobie uświadomić również to, że masz jeszcze siostrę i ona ma takie same obowiązki wobec matki jak Ty.

Ciężko jest stwierdzic o własnej matce, że jest pasozytem. Czy każda z Was byłaby w stanie "spakować swoją mamę i wysłać do siostry"? Powiedzie mi, że to jest zdrowy egoizm albo umięjętność powiedzenia nie i wyznaczenia granic? Czy Wasze matki powiedziały Wam kiedykolwiek "wynoście się, bo mi przeszkadzacie"? Jakbyście się wtedy poczuły? Ja stawiam się na miejscu mojej mamy, bo sama nie chciałabym usłyszeć od niej "wyprowadź się". Może i wiele osób by tak postąpiło, ale ja nie potrafię, bo kocham swoją mamę. My nigdy nie miałyśmy dobrych relacji, tak jak pisałam wcześniej, nie potrafimy też ze sobą rozmawiać. Wzięliśmy ją tutaj, namawialiśmy wręcz, żeby jej pomóc. Nie wiem skąd jesteście z jak dużego miasta, ale nasze to dziura zabita dechami i wszystko powoli pada. Myslicie, że dlaczego z partnerem wyjechaliśmy? Dla zabawy? Nie, wyjechaliśmy zarobić na chleb. Pewnie, że wolałabym być w rodzinnym mieście, u siebie, ale w tych czasach nie mam co marzyć.

Może podpowiecie jak zacząć rozmowę, co powiedzieć, tak żeby nie urazić mamy?

Tak, masz rację nie potrafię, bo wiem, że zaraz skończy się to kłótnią, a później wyrzutami sumienia. Nie jest mi łatwo, ba jest mi cholernie trudno. Wiem, że chcecie wylać mi kubeł zimnej wody na łeb, a ja dalej swoje. Mamy do mamy szacunek, jest po prostu moja mamą. Tak naprawdę nigdy nawet nie powiedziałam o niej matka. chciałabym żeby ta sprawa się jakoś rozwiązała, ale jestem na to wszystko za słaba

Sugerujesz, że nie jestem dorosła? Uwierz, że zrobiłabym tak jak piszesz, ale znam ją trochę i wiem, że zaraz się obrazi, nie będzie się odzywać i tyle będzie z rozmowy. Ma strasznie ciężki charakter.

chcesz zniszczyc własne szczęsliwe do tej pory życie bo mama się obrazi?
to matka powinna to zauważyć już dawno!
ona jest bez skrupułów... musicie dojść do jakiegoś konsensusu, bo wszystko się dzieje kosztem Twojej rodziny

odseparuj się od matki. Pracuje ? pracuje!
Możecie się z siostrą dogadać że będziecie jej przesyłać pieniądze jak jej zabraknie, albo co miesiąc...
Przemyśl jak to łandnie jej powiedzieć

Mamo, doceniam co dla nas robisz ale chcemy zacząć żyć po swojemu, dziękujemy za pomoc?

Żadne podpowiedzi, żadne zachęty, żadne wylewanie zimnej wody na Ciebie nie pomoże. Nie pomoże, bo Ty podjęłaś (to wcześniej napisałam) pierwszą drogę. Drogę ustępowania, sporów i zatargów we własnym związku. Z Twych postów wynika też jasno, że stosujesz cały system zaprzeczeń i mechanizmów obronnych, byle tylko utwierdzić się w przekonaniu, że nic nie możesz zrobić.

Żadna z piszących tutaj forumowiczek nie namawia Ciebie do nieszanowania matki, do wyrzucenia z domu. Namawiamy (ja już po raz ostatni zabieram głos w Twym wątku) do rozmowy. Namawiamy do trudnej rozmowy. Ty zaś chcesz trudną rozmowę przeprowadzić bezboleśnie. Nie da się. Nikt nie może zagwarantować Tobie tego, że Twa mama nie poczuje się urażona, nie będzie jej przykro, że rozmowa będzie mlekiem i miodem płynąca. Dokonujesz wyboru. Wybierasz wątpliwy dobrostan swej mamy nad swój związek, swoje relacje z mężem.
Na szczęście szczęście nie jest obowiązkowe.

Przeczytaj ze zrozumieniem zdania z mojej sygnatury. To również o Tobie.

A niby co jej sugerujemy? Rozmowe (spokojna i grzeczna) i okreslenie praw i obowiazkow kazdego z doroslych domownikow tak aby i wilk syty i owca cala byly w tym domu. Ale jesli dorosla corka boi sie nawet przeprowadzic te spokojna acz rzeczowa rozmowe z wlasna matka (no bo wymagania jakies w tej rozmowie padna), bo ta sie wezmie i obrazi, no to wybacz ale na to rady nie ma juz zadnej.

Tak dziewczyny macie wszystkie rację. Być może będę w tym jeszcze długo tkwić. Nie rozumiecie jak to jest nie umieć rozmawiać z własną matką. Mamy całkiem inne zdania, nasza każda rozmowa kończy się kłótnią, do żadnej z nas nie docierają argumenty drugiej osoby. Mam wrażenie, że mama wcale nie chce dojść do porozumienia, że nie chce naprawić naszych relacji. Ile razy kłóciłyśmy się o wychowanie mojego dziecka. Twierdzi, że kiedyś było inaczej, że teraz jest źle, że się nie znam, że tylko zbieram w internecie informacje i jej nie słucham. Tak naprawdę całe życie czułam się najgorsza w domu. Miałam wrażenie, że nawet pies jest ważniejszy ode mnie. Mama miała kiedyś faceta, ja w tym czasie wchodziłam w okres dojrzewania. Wiecie co to znaczy. Pamiętam jak wtedy mama zostawiała mnie w domu i jechała do niego. Nie miałam nawet kiedy z nią porozmawiać, bo albo była w pracy albo u niego albo z głową w chmurach. Pamiętam jak zazdrościłam mojej koleżance, że jej mama się z nią wygłupia, śmieje itd, moja mama tylko na mnie krzyczała, dla innych była miła, ale nie dla mnie. Teraz się zmieniła i pod tym kątem jest lepiej. Kiedyś, jak jeszcze mieszkałyśmy razem, ciągle tylko słyszałam, że mam sprzątać po sobie, że zostawiam rzeczy nie na swoim miejscu itd, teraz sytuacja się odwróciła i mama tak robi, jednak jak zwrócę uwagę, to tego nie widzi. Nie miała ze mną większych problemów, jak byłam dzieckiem. Uczyłam się dobrze, nigdy nie była wzywana do szkoły, z wywiadówek wracała zadowolona, przychodziłam na czas do domu ogólnie było ok. Nic nie mogła mi zarzucić. Chciałam żeby mnie zauważyła, żeby była ze mnie dumna. Moja siostra natomiast jest całkiem inna ode mnie. Stwarzała problemy, zaszła w ciążę jako nastolatka, wagarowała, wyprowadzała się z domu, za chwilę jak jej nie wyszło z facetem to wracała itd. Nawet teraz, jako dorosła kobieta po 30 robi to samo. Może to właśnie wyniosłam z domu? Skąd miałam czerpać przykład? Siostra za każdym razem, jak się wyprowadzała wiedziała, że ma drzwi otwarte w razie niepowodzenia. Tak naprawdę, z obecnym facetem jest ok. 2 lat i niewiadomo jak to wszystko się potoczy, może znów wróci na garnuszek mamusi. Wiele lat była utrzymywana przez mamę zarówno ona jak i jej córka. Mama wiele razy na to narzekała, mówiła, że któregoś razu nie przyjmie jej już pod swój dach itd. Całkiem niedawno, mama wyprowadziła się do swojego faceta, z którym jakiś czas była po to żeby moja siostra i jej nowy facet mogli zamieszkać razem. U mamy. Nie miała słodko w tym związku, ale nie wróciła do własnego mieszkania, bo czuła się tam źle, jak nowy "zięć" się panoszył. Dla mnie to było niepojęte, ale nie miałam na to wpływu. Jej decyzja.Wspomnieć tez muszę o tym, że to mama opłacała rachunki, nie oni. Może teraz spojrzycie trochę inaczej na moją sytuację.

NateVenus88: dziękuje za zrozumienie. Mnie tak naprawdę nie chodzi o to, że mama za nic nie płaci. Dajemy jakoś radę.  Mnie po prostu chodzi o to, że nie czuję się swobodnie w domu, że nasze życie seksualne legło w gruzach, bo nie potrafię się rozluźnić wiedząc, że mama jest albo że zaraz może przyjść do domu. Nie raz mama z moim partnerem żartowali na takie tematy, rozumie potrzeby ludzi i to że się kochają, ale ja nie potrafię za żadne skarby się wyluzować. Przez co unikam zbliżeń jak ognia. Druga sprawa to to, że mama nie sprząta i zostawia po sobie bałagan. Nie mam już siły mówić i prosić. Wiele razy mnie zdenerwuje, bo nie słucha tego co do niej mówię, ma swoje zdanie i nic poza tym się nie liczy. Dusze w sobie uczucia, bo rozmawiać nie potrafimy, a często też przelewam złość na partnera. Wiem, że to nie jest dobre. On mnie rozumie, ale zdaję sobie sprawę z tego, że to wiecznie trwać nie będzie i nikt by tego długo nie wytrzymał

Tak, rozumiemy. Usilnie próbujesz zdobyć aprobatę matki i robisz wszystko, by Cię zauważyła. Nawet seksu we własnym domu nie chcesz uprawiać, bo boisz się co matka pomyśli.
To jest osoba toksyczna, której nic właściwie nie zawdzięczasz i nie masz żadnego długu do spłaty wobec niej. To Twoja siostra ma ten dług, a nie Ty. Juz widzę jak siostrze sie noga powinie i ona z dzieckiem jeszcze się do Was wprowadzą.
Jesteś zahukaną osobą, która boi się żyć tak jak chce i postawić na swoim. Boisz się podejmować decyzję, bo matka na Ciebie nakrzyczy, ale czas sobie zdać sprawę, że od krzyku jeszcze nikt nie umarł. Masz kochającego partnera i dziecko, masz wsparcie i miłość. Nie potrzebujesz matki- pasożyta do szczęścia.

Ale tak jak Wielokropek napisala, nie szukasz sposoby, żeby coś zmienić tylko powodu, żeby nie zmieniać nic.

Johana ,tak na miarę Twoich sił to nic nie zrobisz,aby było lepiej Tobie i Twojej rodzinie.
Matka jest dla Ciebie na pierwszym miejscu,jest dla Ciebie wszystkim.
Boisz się nawet wypowiadac swoje inne zdanie na dany temat.A wiesz dlaczego?
Bo Ty nie możesz miec innego zdania niż matka,każde inne zdanie będzie frustrowało Twoją matkę . Liczy się ona,a nie Ty.
Zrobisz dla niej wszystko ,nawet kosztem własnej rodziny.
Tak, Twoja matka jest toksyczna ,a Ty jesteś od niej uzależniona.
Zamieniłyście się rolami ,teraz to Ty jej matkujesz,a ona robi sobie co chce.
Pytasz czy ktoś ma serce i sumienie. A czy matka to ma skoro zachowuje się jak typowy darmozjad,wszystko ma gdzieś . Po co ma się o cokolwiek troszczyc skoro Ty wszystko za nią zrobisz.Ona wejdzie Ci na głowę (o ile już nie weszła) a Ty będziesz się bała nawet zwrócic jej uwagę,bo urazisz czymś królową.
Ciągle ją tłumaczysz .Ty nie istniejesz ,ani Twoja rodzina , mama jest najważniejsza.
Jeśli nie zmienisz sposobu myślenia , nikt nic Ci nie pomoże. Rady dostałaś słuszne.

Skoro nie chodzi o pieniadze, tylko o Twoj komfort, to obawiam sie, ze nie potrafie pomoc. Wydaje mi sie, ze wszelkie problemy rozwiazalyby sie same wraz z wyprowadzka mamy. Nie potrafisz, ani nie chcesz prosic zeby sie wyprowadzila (co, jak juz pisalam rozumiem) wiec co mozna zrobic?

Jedyne co jeszcze mogloby pomoc to moze popros partnera, zeby z mama porozmawial. Moze Jemu bedzie latwiej, skoro Tobie trudno sie z mama porozumiec. Nie mowie Bron Noze, zeby kazal sie wyprowadzac, ale moze wytlumaczylby ze martwi sie o Ciebe, ze to i to Ci nie odpowiada itd. Mama nie musi oczywiscie wiedziec, ze ta rozmowa jest w porozumieniu z Toba.
Moze to nie rozwiaze sprawy, ale np spowoduje, ze mama sama zacznie romowe z Toba, moze wtedu byloby Ci latwiej sie otworzyc...

Niestety innego pomyslu nie mam.

Przeczytalam caly watek i stwierdzam ze nie masz ani sily ani mozliwosci zeby cos z tym zrobic. Mamy ci poradzic cos na miare twoich sil i mozliwosci...Ale jak kiedy torpedujesz wszystko co powiemy i co zasugerujemy? Mama sie obrazi. Mama nie jest zabawka ktora ci przeszkadza, nie mamy serca i sumienia...
Ok zgadzam sie. Nie mamy No to sobie tak zyj jak masz takie male mozliwosci i tak niewiele sily
Dla mnie sprawa jest prosta. Albo wyrzuty sumienia pobola cie przez kilka miesiecy albo bedzie cie bolala cala reszta twojego zycia. A to bedzie kolejne 30-40 lat. Powodzenia

Amen

Twój wybór, Twoje życie. Czuj się dalej w taki sposób skoro nie potrafisz podjąć decyzji dobrej dla Twojej rodziny.
Zero asertywności. Masakra.

Nie rozumiem po co ten wątek? tylko się chciałaś wygadać, czy prosić o radę?

Zrób coś z tą sytuacją, COKOLWIEK!

może zastanów się nad wynajęciem pokoju w hotelu żeby spać ze swoim mężem?

Johanna011, spróbuję coś napisać z własnego doświadczenia. Jest trochę podobne do twojego, ale tylko trochę Jako nastolatka buntowałam się przeciwko mojej toksycznej matce, hmm, no ale cóż nastolatka może, nie wyprowadziłam się, tylko wycofałam w swój wewnętrzny świat, czyli udało się jej mnie 'złamać'.  W wieku 19 lat udało mi się jednak od niej oderwać i praktycznie zerwać kontakt na wiele lat. Aż zaczęłam interesować się psychologią z powodu nieumiejętności hmm, bycia szczęśliwą, ciągłych problemów ze sobą itp,1 książka jaką przeczytałam - stwierdziłam 'co za bzdury' Nie poddałam się jednak, zaczęłam drążyć temat i co wyszło - dzieciństwo to klucz. Trafiłam na terapię do psychologa, potem do 2. Ta druga pani bardzo mnie namawiała na konfrontację z mamą, ale ja nie potrafiłam. Stąd rozumiem cię, że ty nie potrafisz.

Rozumiem, że nie jesteś gotowa, więc na razie nie kłóć się z mamą, ani jej nie wyrzucaj. Ale zacznij coś ze sobą robić, bo nie możesz tego tak zostawić. Dziewczyny dobrze ci tu radzą, ale po prostu twój opór jest za silny, ponieważ mechanizmy, jakie tobą rządzą, są nieświadome. Zanim stwierdzisz: co za bzdura, pfff, zastanów się, czemu jest ci tak trudno porozmawiać z mamą jak z dorosłą osobą? odpowiedź już tu padła, nie tylko od forumowiczek, ale nawet chyba w którymś z twoich postów, ale jak widzę, nie przywiązałaś do niej wagi, a to jest kwestia kluczowa.

a przepraszam z jakiej tej innej strony chcesz podejść? bo jakoś widzę tylko trzymany żal, chowanie i unikanie rozmowy...

Wywnioskuj dlaczego nikt Cię nie zrozumiał?
Bo żyjesz w jakimś chorym trójkącie który niszczy Ci życie!!!

Można pewne rzeczy mamie przekazać z kulturą, nikt nie każe Ci się na nią rzucać.

Łapiesz się wypowiedzi jeden osoby która stanęła po Twojej stronie.
Nikt na Ciebie nie naskakuje tylko chce Ci pokazać że ta sytuacja robi się coraz gorsza a Ty nic nie robisz i nic nie chcesz zmienić. przeczytaj sobie ze sto razy posty wielokropka, bo ona to najsensowniej ujęła

po co założyłeś ten temat? żeby Cię każdy głaskał po głowie? żeby mówił że wszystko będzie ok? że wcale nie jest tak źle?
Jest źle i sama to widzisz, będzie gorzej i wiesz o tym doskonale, czemu nic nie zrobisz? bo boisz się postawić na swoim

modzia autorka juz sobie poszla. Nikt jej tu przeciez nie zrozumial ani sie z nia nie zgodzil. Nie znalazla tu czego szukala. Co bedzie tracic czas z osobami "ktore nic nie wiedza" i "nie rozumieje"?

Numer stary jak świat. Wszędzie tam, gdzie model wychowawczy polega na przysposobieniu dziecka, aby pomagało wiecznie rodzicom i na dobrą sprawę pracowało na nich, tam pojawia się motyw problemów emocjonalno-finansowych. Bo długi, bo coś tam. Zawsze się dzieje coś, aby tylko trzymać dziecko przy sobie i na nim żerować finansowo lub emocjonalnie.

Wiesz, przypomniało mi się pewne powiedzenie odnośnie dyplomacji: "dyplomacja to umiejętność powiedzenia drugiemu człowiekowi, żeby spierdalał, ale w taki sposób, aby poczuł ekscytację na myśl o zbliżającej się podróży". Podobnie musi być i w tym wypadku. Zacznij od niej wymagać obowiązków domownika. Jak byłaś mała nie sprzątałaś? Pewnie tak - jak większość. Niech twoja mamusia czasem ruszy leniwe cztery litery. Pracuje i zarabia, a mieszka? Niech dopłaca się do rachunków. Nie znam naprawdę nikogo, kto mieszkając z rodzicami nie dorzucałby się do rachunków lub nie wykonywał w zamian większości prac domowych. Jest to układ sprawiedliwy i nikogo nie krzywdzący, ani nie dyskryminujący. To normalne i zdrowe. Nie pasuje jej ? Niech przejdzie na swoje....

A dziwisz się? Facet się żeni z wybranką swojego serca, a nie z wybranką i toksyczną teściową na dokładkę.

Dla ludzi w weku powyżej 45 lat kursów i szkoleń (darmowych) jest na pęczki, a pracodawcy jak zatrudniają to własnie osoby w takim wieku lub studentów (i innych jak różnych klas inwalidzi). Codziennie wertuję ogłoszenia, codziennie szukam możliwości zdobycia dodatkowych kwalifikacji i tak to obecnie wygląda niemal w całej UE.

TYLKO POŁOWĘ? No to świat i ludzie. Żyć nie umierać. Większość polaków nie ma takiego komfortu.

Opcje naprawy sytuacji masz dwie:
1) wyprowadza się twoja mamusia z całym jej życiowym jadem i toksycznością
2) wyprowadzasz się ty ze swoją rodziną

Innej opcji nie masz, a szukasz tylko i wyłącznie powodów, aby mamusia została z wami. Sam fakt urodzenia i odchowania nie świadczy o niczym. My się na świat nie pchaliśmy, a porzucenie dziecka jest najzwyczajniej w świecie karalne.

ooo taak ! właśnie <brawo>

johanna011 masz jakieś dziwne kompleksy. Nie widziałem, aby ktokolwiek się z ciebie śmiał, poniżał w jakikolwiek sposób czy naśmiewał. Wręcz przeciwnie - ja odbieram współczucie i chęć pomocy. Problem jest taki, że najzwyczajniej w świecie normalne zachowanie odbierasz jako robienie z siebie nie wiadomo kogo, a nazywanie rzeczy po imieniu, że kopiemy leżącego. No, ale widać kopiemy zbyt słabo, bo jesteś emocjonalną masochistką i nie szukasz sposobu na wyrwanie się z tego chorego i toksycznego układu, ale na przedłużenie tego wszystkiego. Nikt cie nie pogłaszcze po główce, nie poklepie po ramieniu i nie powie "oj biedna johanna011, jak ja ci współczuję...znam ten ból...powinnaś mamie jeszcze oddawać 1/3 swojej pensji, bo widać mamusia za małą ma wypłatę i poczekaj jakiś tysiąc lat, to może zacznie powoli przebąkiwać o wyprowadzce, bo kogoś pozna....a jak facet cie zostawi to widać nie był ciebie wart, bo mamusia ważniejsza'.

Ogarnij się, bo zniszczysz życie swoje, swojemu mężczyźnie i swojemu dziecku.

Moim zdaniem, nie ma sensu debatować, kto ma 'rację' a kto nie, forumowicze denerwują się na johannę, bo nie chce przyjąć ich skądinąd racjonalnych argumentów, a johannę drażnią posty nakazujące natychmiastowe działanie, bo po prostu nie jest na to gotowa.

Prościej dla johanny, moim zdaniem, jest powrót do pytań, które już tu padły, nie musisz na nie odpowiadać na forum, ale zastanów się dla siebie: czemu nie możesz postawić się matce? czemu konfrontacja jest taka trudna? Przypominam, że odpowiedzi już padły, także  w twoim poście.

Jak już będziesz mieć odpowiedź, poczytaj na necie, albo w księgarni coś znajdź nt. wewnętrzne dziecko, wewnętrzny krytyk, wewnętrzny rodzic ( jestn nawet książka pt. Wewnętrzny Krytyk autorzy - chyba- Hal i Sidra Stone, dla ciebie jak znalazł) , asertywność, w ogóle o psychologicznych mechanizmach w rodzinie, o dorastnaniu w rodzinie alkocholowej albo dysfunkcyjnej (jest nawet na forum wątek o rodzinach DDD i DDA). O, mam jeszcze jedną książkę 'Pokochaj siebie' Wayne W. Dyer.

Rozwój osobisty to długi i bolesny proces, hmm, zależy chyba od głebokości i złożoności problemu, jednym wystarczy tydzień czy miesiąc, żeby zmienić swoje życie, mi to zajęło jakieś, niech policzę, z 10 lat i wcale nie uważam, żebym była na końcu tej drogi Powodzenia.

poważnie się pytam- jakiej odpowiedzi oczekiwałaś? jakiej pomocy szukasz?

ja tak bylam  zwiazana emocjonalnie z matka i sie litowalam az mnie to wykonczylo,czcas pocniczytac ksiazki np susan forward toksyczni rodzice,twoja matka jest duzym dzieckiem a ty zy jesz iluzja i poczuciem winny,ps. ja zerwalam kontakt co ja jeszcze bardziej rozloscilo ,jestem wyrodna corka, bo nie slucham jej udrek,powodzenia