Rozstanie - dobra czy zła decyzja ? - Netkobiety.pl

Mam mętlik w głowie. Wiem, że masz 100% racji ! A jednak głupie serce do niego ciągnie
Nie wiem, jak mam do siebie przemówić, że bez niego będzie tylko lepiej.

Jestem naprawdę dziwnym przypadkiem.

Uświadom sobie, że kiedy zaczęłaś ten pseudozwiązek to byłaś właściwie dzieckiem. Na tym nieszczęsnym przykładzie budowałaś u siebie wyobrażenie jak powinien wyglądać związek. Nie masz innych porównań - dlatego jest Ci ciężko.
Jesteś świadoma, że ten związek był chory - to już połowa sukcesu. Teraz wystarczy trochę samozaparcia. Uświadomienie sobie, że wracając do niego wrócisz do klatki, w której byłaś tyle czasu.

Katiee, tak nie wygląda normalny związek. W normalnym związku masz prawo rozmawiać z każdym, siedzieć przy komputerze, mieć konta na portalach społecznościowych i gg. Możesz ubierać się jak chcesz, możesz latać po ulicy nawet z gołym tyłkiem - jedyne ograniczenie w normalnym związku jest takie, żeby tego twojego gołego tyłka nikt nie macał oprócz Twojego chłopaka... Masz prawo utrzymywać kontakty z rodziną i masz prawo mieć przyjaciół. Możesz jeździć na wycieczki i chodzić do kina! Możesz robić niemal wszystko a przy tym czuć się kochana i akceptowana.

Nie wracaj do klatki! Sama masz przeczucie, że on się nie zmieni na długo i to jest prawda. Na początek umów się z koleżanką do kina czy gdziekolwiek i zobacz jak super jest być wolną, nie spowiadać się z każdego kroku i mieć pewność, że nikt Ci nie zrobi awantury...

Zastanów się nad swoim postępowaniem.
Odpowiedz sobie na pytanie, czemu TY pozwalasz sobą manipulować, czemu TY ulegasz jego presji.
Szukając odpowiedzi na te pytania nie poprzestawaj na wyjaśnieniu "jestem naiwna", wbrew pozorom niczego to nie wyjaśnia. Poszukaj źródła takiego swego postępowania. Jeśli go nie znajdziesz, Twój kolejny partner będzie zachowywał się w stosunku do Ciebie podobnie do tego.

Nie, no zle zrobilas, ze z nim zerwalas. Powinnas do niego wrocic i nadal traktowac sie jak niewolnica, bo przeciez ON PRZEPRASZA. Dziewczyno, czy Ty naprawde nie przeczytalas tego, co napisalas w pierwszym swoim poscie? To nie jest chlopak, ktory po prostu od czasu do czasu jest zazdrosny, bo ma taki charakter. To chlopak, ktory ma ze soba naprawde powazny problem. I naprawde ludzisz sie, ze w tak krotkim czasie dalby rade sie zmienic? Nie sadze. Na poczatku bylby byc moze jak aniol, ale pozniej przy pierwszym podejrzeniu "zdrady" z Twojej strony wszystko by wrocilo. Na Twoim miejscu nie liczylabym na zmiane. Trzymaj sie od tego chlopaka z daleka, dosyc juz naniszczyl Ci zycia.

Zazdrosc to dowod na to, ze osoba zazdrosna czuje sie niepewnie w zwiazku, a nie na jej milosc.

ręce i majtki mi opadły... Katiee, posłuchaj rad starszych i bardziej doświadczonych osób, w pełni popieram wcześniejsze wpisy. Wsadź sobie korki w uszy i odizoluj się od jego pięknych obietnic i wizji cudownego nawrócenia... Ten człowiek ma obsesję i to w fazie, którą powinien już zacząć leczyć. Myślę, że na pewno sam z siebie się nie zmieni. Jeśli odpowiada Ci takie zmanipulowane życie, pełnie wyrzutów sumienia, strachu i samotności, proszę bardzo... ale szczerze nie sądzę, że taki żywot by Ci odpowiadał do końca życia. Pamiętaj, że jeśli do niego wrócisz, będziesz tak naprawdę samotna. Wszyscy powoli zaczną odpuszczać kontakty z Tobą, a Ty zaczniesz kumulować w sobie wszystkie te negatywne emocje.
Twoja mama ma racje - ona patrzy na to z boku i widzi, jak ten człowiek na Ciebie wpływa, niszczy, oddala od znajomych...
Pozostań konsekwentna w swojej decyzji, nie daj się pozbawić swojej osobowości.
Jesteś jeszcze młoda, przed Tobą piękne lata szaleństw i niejednego zakochania. Zaufaj mi, na pewno jeszcze w swoim czasie poczujesz te motyle w  brzuchu

Wiesz co Katiee, ja dziękuję za takie dowody miłości
Nawet jeśli Ci się ktoś podoba, to zupełnie normalne, a facet powinien się czuć zwycięzcą. Ostatecznie, z nieprzymuszonej woli jesteś z nim, a inni to się mogą podobać, popatrzeć sobie i tyle.
Sam w związku jestem, podobają mi się inne dziewczyny, czasem sobie delikatnie poflirtuję i nikt z tego problemu nie robi Między nami wiadomo, że nie ma szansy na zdradę ani zmianę partnera, bo dobrze nam ze sobą, ale czasem po prostu trzeba pogadać z innymi ludźmi Ja mam swoich znajomych, Moja ma swoich, nie mieszamy się w swoje sprawy, nie jesteśmy zazdrośni, bo mamy do siebie ZAUFANIE. To taka rzecz, dzięki której daje się partnerowi zupełną wolność, bo mamy niemal 100% pewność, nie nie zdradzi, nie zrobi czegoś głupiego, nie zrobi nic, czego będziemy oboje żałować.
Jestem osobą otwartą, lubiącą kontakt z innymi i nie wyobrażam sobie związku z dziewczyną, która miałaby mnie non-stop kontrolować, sprawdzać, wymuszać zachowania, kłócić się o SMS od koleżanki, czy o przytulasa i buziaka w policzek przy składaniu życzeń.
Inna sprawa jest taka, że NIGDY nie oszukiwałem, nie zdradzałem, nie wzbudzałem powodów do nieufności. Nie mam też jakiś szczególnych tajemnic. Mój telefon ( jej też ) służy do użytku nam obojgu, nikt nie pyta o pozwolenie, by skorzystać, tak samo zajrzeć do skrzynki. Nie mam powodów by cokolwiek ukrywać Jak mi jakaś panna w oko wpadnie, to nie mam oporów, by połowicę poinformować, że taka a taka jest naprawdę ładna i gdyby mnie nagle zostawiła, to byłaby pierwsza na celowniku ( oczywiście w formie wzajemnych żartów ), tak samo ja wiem, jak moja uwielbia długowłosych, jak sam mam włosy krótkie To jest takie zaufanie, że możemy o takich sprawach rozmawiać bez bólu i zazdrości, bo znamy się na tyle dobrze i ufamy sobie tak mocno, że jesteśmy siebie zupełnie pewni
Szkoda tylko, że zmarnowałaś licealne lata, pewnie najfajniejsze, na takiego tłumoka, który odbierał Ci całą radość z życia... Nie martw się, jeśli zechcesz to nadrobisz

Więc czemu zastanawiasz się nad powrotem do opętańca? Nie lepiej znaleźć sobie kogoś normalnego, który da Ci tyle swobody na ile tylko mu pozwolisz? Udowodnisz lojalność i wierność, a nie będzie miał żadnych oporów Daj sobie szansę na związek z przyszłością, w którym będziesz szczęśliwa i nie będziesz się bać być po prostu sobą.

No i teraz wyraźnie widać, z kim się zadawałaś...

Nie przejmuj się jego pogróżkami. Nawet, jeśli przez jakiś czas będzie próbował się koło Ciebie kręcić - znudzi mu się i to dość szybko. Telefonów od niego nie odbieraj - po co Ci wysłuchiwać kolejnej wiązanki? Groźby ignoruj lub postrasz policją. Kiedy zobaczy, że się go nie boisz - odpuści. Jeśli będziesz panikować - on będzie Cię dręczył, bo lubi być panem Twojego życia.

Tak naprawdę on nic Ci nie może zrobić.

Dobra rada... Gaz łzawiący do torebki i oczęta dookoła głowy. To może być jeden z tych typków, co to po rozstaniu tną buźki dziewczynom, albo je oblewają jakimś świństwem. Gdy poczujesz się obserwowana, lub zagrożona z jego strony - nie strasz, tylko od razu idź na policję.
Jeśli chcesz, to wyślij mu wiadomość, w której opiszesz powody odejścia, tzn. jego osaczanie i tym podobne sprawy, zaleć wizytę u psychologa, aby ułożył sobie życie z kimś innym, i stanowczo się pożegnaj. Zaznacz też, że teraz Cię nie interesuje co robi, jak się czuje, z kim bije i kto go szuka. Jest sam i to jego sprawa. Następnie absolutnie zerwij kontakt. Unikaj, nie odbieraj telefonów, nie odpowiadaj na wiadomości, na ulicy omijaj szerokim łukiem. Jeśli we wiadomościach zaczną pojawiać się groźby, zanieś je na policję. Sądzę, że może stać się agresywny gdy spróbujesz spotykać się z kimś innym. Miej się wtedy szczególnie na baczności i uprzedź potencjalnego partnera, bo on też może być narażony na jego atak.
Nie przejmuj się jego dołkami, pakowaniem w kłopoty i udawaniem zranionej sarenki... To jedynie gra psychologiczna mająca na celu zmuszenie Cię do powrotu. Wie, że jego dobro nie jest Ci mimo wszystko obojętne, jesteś kochającą i czułą dziewczyną, więc odwołuje się do Twojej wrażliwości i empatii, co jest chwytem poniżej pasa. Nie daj sobie wmówić ideałów, jakimi się dla Ciebie stanie, co wspaniałego zrobi. Bujda na resorach.

Czasem trzeba szoku, by otworzyć oczy na pewne sprawy. Lepiej, że stało się to wcześniej, niż później. Im dłużej przebywa się z takim osobnikiem, tym bardziej jest się przekonanym o jego "opiekuńczości" i tym trudniej odejść. Jeśli komuś się powtarza tysiące razy, że jest do niczego, bez niego sobie w życiu nie poradzi, że nikt na świecie nie potrafi kochać tak jak on, w ogóle nikt inny nawet takiej nie będzie chciał, to ostatecznie się w to wierzy.
A do odpowiedzi skłonił mnie podobny wiek, to, że sam pokonałem w sobie tego typu chorobliwą zazdrość, nie pozwoliłem aby rozwinęła skrzydła, ale wiem, do czego to mogło doprowadzić. Teraz nie lubię takich typków. A ponadto jesteś miłą inteligentną dziewczyną, do której trafia to, co się mówi, nie chce leczyć swojego Misia i zgrywać cierpiącej Matki Polki. Chce się pomagać

Nie, później bolałaby twarz, albo ciało, po razach od Misia, rzecz jasna, zasłużonych, za nieposłuszeństwo. I nie zostawiłabyś go, bo uczucie słuszności jego działań z czasem by w Tobie wzrastało. Nie byłabyś pewna, czy wolno ci wyjść do toalety, gdy Miś nie wie, albo czułabyś się naprawdę winna, gdyby na zakupach jakiś facet spojrzał na Ciebie. Myślisz, że dlaczego kobiety bite i tłamszone nie odchodzą od swoich partnerów? Bo w większości wierzą, że są złe i zasługują na ciosy, bo były nieposłuszne, nie miały racji i tym podobne. Wierzą, że nie poradzą sobie w życiu bez mężczyzny, który podejmuje wszystkie decyzje. Poniekąd mają rację, gdyż po 10 przykładowych latach spędzonych między zlewem, kuchenką, kanapą w salonie i łóżkiem czułyby się zupełnie zagubione w świecie, który wymaga stanowczości, obeznania i umiejętności podejmowania szybkich decyzji. Uczysz się w LO, jak wspomniałaś, więc masz zapewne nadzieję na studia. Uważasz, że istniałaby taka możliwość? Nie! Na studiach pełno chłopaków, imprez, a ponadto po co Ci w kuchni wiedza? Jeszcze poznasz nieodpowiednich ludzi, oczy Ci się otworzą... Lepiej do kuchni uczyć się ciasta piec
W mojej zmianie pomogła mi moja dziewczyna. Właściwie to mi wskazała problem, ale to ja sam podjąłem decyzję, że chcę to zmienić, bo nie chcę krzywdzić partnerki. Uważam, że dobrze zrobiła dając mi drugą szansę, ale ja dostrzegałem w sobie problem, a nie chciałem zmanipulować dziewczynę, żeby mi uwierzyła, a potem wrócić do dawnych zwyczajów. Dlatego Tobie to odradzam, gdyż jego zachowanie od początku do końca wskazuje na to, że nie dostrzega problemu i jest pewien słuszności swoich działań.
Cieszy mnie też to, że dla Ciebie miarą uczuć jest zaufanie i swoboda jaką chciałabyś obdarzać swojego partnera, a nie ilość nakazów i zakazów, gdyż to moim zdaniem nie jest odpowiednie podejście. Tobie przyda się trochę ciepłych słów, bo pewnie niewiele ich usłyszałaś Ponadto zobacz, że facet też może być miły, pomocny i pełen zaufania do partnerki. Poza tym, dobrze się czuję z tym, że moje opisy pokazały Ci trochę "innego świata" i spodobały Ci się na tyle, że pragniesz zmian.

Po przeczytaniu Twojej historii moge Ci doradzic tylko jedno postaraj sie teraz przecierpiec ten okres i nigdy do niego nie wracaj. Szkoda zycia na kogos takiego, bo jestes mloda powinnas teraz korzystac z zyciaspotykac sie z kolezankami, wychodzic na imprezy, do kina, jezdzic na wycieczki, oczywiscie moglby w tym wszystkim uczestniczyc chlopak, ale jak widac on nie potrafi ''normalnie'' zyc. Fajne i potrzebne sa chwile we dwoje, ale tez potrzebne sa kontakty z innymi znajomymi. Poza tym zwiazek to nie wiezienie, ze musisz z wszystkiego sie tlumaczyc, masz zakaz wychodzenia z kolezankami do kina i na silownie. Dla mnie jest to szokujace, podziwiam Cie, ze tyle wytrzymalas, ja chyba bym sie udusila. Nie marnuj wiecej czasu skup sie na sobie i rob w koncu to na co masz ochote.

Widzisz, on wcale nie chce, by Ci było łatwo Dlatego robi wszystko, byś przypadkiem o nim choćby na sekundę nie zapomniała

Przeszukaj telefon w poszukiwaniu opcji "Czarna lista numerów", lub "Automatyczne odrzucanie połączeń" Problem z głowy. Albo zwyczajnie wyłącz telefon.

Chwyta się wszelkich sposobów, by się do Ciebie dobrać Musisz to mimo wszystko jakoś przetrzymać. Pomimo tego, że to wszystko jest przykre, ale może teraz, z perspektywy dostrzegasz, jak bardzo Cie osaczył i w jakie farmazony wierzyłaś. Moim zdaniem, byłoby zupełnie fair i na miejscu, gdybyś mu opisała powody swojego odejścia. Nie rozmowa w cztery oczy, ale na jakimś komunikatorze, na maila. Skoro się martwi, napisz mu, że z Tobą absolutnie wszystko OK, a to co się dzieje to tylko i wyłącznie jego wina. Opisz mu, jak bardzo się postarał, byś od niego odeszła, ale potem już nie ulegaj prośbom kontaktu. Moim zdaniem, po półtora roku związku, nawet takiego, należy mu się kilka zdań wyjasnienia dlaczego. Takie symboliczne zamknięcie rozdziału w życiu. Może być dla Ciebie przykre, ale w gruncie rzeczy, lepiej z siebie to wyrzucić. Jeszcze pewnie nie raz złoży Ci wizytę, ale bardzo dobrze wybrnęłaś z sytuacji. Trzymaj się i pisz jak dalej sprawa się rozwija

wpisz w google; zabił z zazdrości i poczytaj ile dziewczyn straciło zycie lub zostało pobitych bo nie opamietały sie w porę a i tez pewnie wierzyły, że się zmieni .... ot realia zycia z takim chorym człowiekiem albo przetrwasz bo uciekniesz w pore albo zabrniesz w takie bagno, że za kilka lat bedziesz sobie pluła w brode że ten człowiek zniszczył Ci pare pieknych lat zycia, bo nigdy juz nie wrócisz do tych straconych lat gdzie nawet na wycieczke nie mogłś jechac

Miałam podobny przypadek. Mój egzemplarz był przed rozstaniem dużo mniej zaborczy niż Twój. Później straszył, że mnie poleje kwasem, że innego nigdy nie znajdę, jak mnie już oszpeci, że przeze mnie się zabije. Wyzywał mnie. Wydzwaniał. Nachodził. Szantażował. Koszmar totalny. Trwało z pół roku zanim ochłonął (też nie do reszty). Bardzo ciężko być skoncentrowanym w takiej sytuacji i uczyć się. Dobrze, że masz wsparcie rodziców. W razie czego niech się policja włączy w tę sprawę i niech on o tym wie. To człowiek chory psychicznie. Najlepiej trzymać się od niego z daleka.

Współczuję Ci, bo domyślam się przez co możesz przechodzić w najbliższym czasie. Prawdopodobnie nie masz takiej możliwości, ale gdyby była - przeprowadź się jak najszybciej, bo prawdopodobnie on będzie jeszcze nie raz czatować na Ciebie w pobliżu. Jeśli to możliwe zmień sobie numer telefonu. Telefony od tamtego faceta bardzo mnie stresowały mimo faktu, że nie odbierałam połączeń/odkładałam słuchawkę, gdy zadzwonił z "obcego telefonu".

Bardzo możliwe, że zrezygnowany spróbuje wkrótce zaproponować Ci "przyjaźń" i zaprosić Cię na spotkanie "przyjacielskie". Zanim mu do końca odjebie (chociaż mam nadzieję, że jego stan nie jest tak poważny) może wpaść jeszcze na kilka pozornie sensownych pomysłów.

Sama nadal (choć od tamtych zdarzeń minęło już wiele lat) czuję strach, kiedy widzę na ulicy czy w sklepie sylwetkę podobną do sylwetki tamtego mężczyzny. Uważaj na siebie, proszę. Wspaniale, że miałaś w sobie tyle siły, żeby w końcu podjąć tę decyzję i przestać się z nim spotykać. Co do mnie - zanim zerwałam (w podobnych okolicznościach, do tych, które sama opisałaś) dość długo czekałam aż facet się mną znudzi i spotykałam się z nim przez dłuższy czas tylko dlatego, że nie miałam odwagi (czułam strach) zakończyć ten chory związek.

Podobno tacy faceci mają traumę z dzieciństwa polegającą na tym, że ich ktoś zostawił. Mojego zostawili oboje rodzice, bo pojechali na saksy do pracy. Bardzo to smutne, że tacy chorzy ludzie istnieją, ale trudno poświęcać dla kogoś życie z litości.

Słuchajcie, jest coraz gorzej :<

Wczoraj, koło 21:30 napisał do mnie, żebym wyjrzała przez okno, bo pod nim stoi.. Nie zrobiłam tego. Kiedy zgasiłam światło w pokoju, zadzwonił dzwonek.. Tata otworzył, to byl on, pytał się czy kiedykolwiek z nim jeszcze porozmawiam i oddał jakieś pieniądze, które kiedyś pożyczył. Serce mi tak strasznie waliło.. Po 15 minutach dostałam wiadomość, że on idzie się zabić. Ręce zaczęły mi się pocić, rozpłakałam się..
Napisałam, mu żeby nigdy nie robił takich rzeczy. Wiem, że jest mu ciężko i że mi nie jest lżej.
Mama siedziała ze mną w pokoju, a on jak nigdy, nie odpisywał... Nie wiedziałam, co mam robić.
Koło 23 zadzwonił telefon mamy, wyświetlił się jego numer. Dzwonił jego kolega, i pytał się jak to wszystko wygląda, czy naprawdę już go nie chce znać, że on jest załamany..

Rano przebudziłam się i spojrzałam na telefon, miałam nieodebrane połączenia i 2 wiadomości..
Pisał, że on nie wytrzymuje, nie umie sobie poradzić, chyba go wyrzuca z pracy. Że zrobi wszystko dla mnie, nie umie beze mnie żyć. Że wczoraj ten kolega go uratował, że on zapisze się dzisiaj do lekarza, ale mam mu dac szansę się wykazać. On chce to wszystko odbudować, zmienić się. Ze mnie kocha i nigdy nie przestanie. Pyta się jak mogę się nim nie interesować, jak to może po mnie tak spływać.. Dlaczego traktuje go jak najgorszego wroga.. Jak ja to potrafię..
I że albo ja, albo śmierć..

Napisałam mu, że to dobrze że zapiszę sie do lekarza i żeby nigdy nie robił takich strasznych rzeczy. Życzyłam mu wszystkiego dobrego..

Jestem załamana :<

Dzwoni ciągle, prosi i błaga żebym odebrała...

Być może ma on jakąś traumę. U niego w domu nigdy nie było dobrze.. Miał przede mną dziewczynę (byl z nią 2 razy dłużej niż ze mną), ale ona podobno go oszukiwała i kłamała (powiedział mi kiedyś, że jestem taka sama jak ona..).

Nie wiem co mam robić.

Wiem, nie mogę do niego wrócić.

Napisałam mu że nie jest mi obojętny i nie będzie moim "wrogiem" jak on to określił. Żeby mu się wiodło jak najlepiej, no ale już beze mnie. Dałam mu chyba do zrozumienia, że to koniec.

Po czym odpisał, "żeby mu się wiodło to niech dostanie tą 1 szansę i mam podejść do niej z dystansem.."

Naprawdę nie wiem kiedy to się zakończy. Całe szczęście, że ten cały tydzień nie chodzę do szkoły, (jakoś się ułożyły te wolne dni )
Ale, co będzie w poniedziałek, przyjedzie do szkoły? Zacznie mnie błagać przy wszystkich?
Napisał mi że kiedyś przyjedzie, to może wtedy porozmawiam z nim chociaż minutę..

To jest drugi raz kiedy mu się postawiłam..,

za pierwszym wróciłam do niego.. ale wtedy nie wytrzymałam jednego dnia. Tylko według niego "wtedy" to było z mojej winy.
Poza tym nigdy nie mówiłam mu, że coś mi przeszkadza, nigdy nie powiedziałam mu, że coś bym zmieniła.. Chyba się bałam, że zacznie krzyczeć, awanturować się.
Bo przecież gdybym mu powiedziała, że np. chciałabym iść z dziewczynami na zakupy no gdziekolwiek, to już tworzy mi się jego odpowiedź, która brzmiała by :
"No pewnie, żeby sobie pooglądać chłopaków, a może chcesz sobie z nimi od razu pogadać?" - na pewno coś w tym stylu. Dlatego nawet nie próbowałam.
Również bałam się zakończyć ten związek..no ale mama mnie namówiła, że nie ma co tego odkładać na później.

Obawiam się, że jest w tym trochę mojej winy. Bo nie powiedziałam mu co jest źle, a kiedy juz to zrobiłam, to nie daje mu szansy się zmienić... To mnie męczy.
Za to zaszłam już tak daleko, że nie chce się cofać.

Chyba jest (mam nadzieję) jakiś postęp.

Dzisiaj ani razu nie zadzwonił i nie napisał.

Zobaczymy jak to będzie później.

Już w weekend myślałam, że dał sobie spokój i zrozumiał. Niestety nie..

W niedziele wieczorem znowu przyjechał, a ja znowu z nim nie rozmawiałam. Jak zwykle wyszedł tata, powiedział że nie chce z nim rozmawiać...

Zrobiło mi się go trochę szkoda, bo myślałam, że przestał sobie robić nadzieje.. A na dodatek, tata nie był dla niego bardzo miły, jak słyszałam..

A dzisiaj dzwoni i dzwoni.