Mój pocżatek depresji po stracie wszystkiego co cenne w życiu - Netkobiety.pl

Witam!Myślę,po tym co napisałaś cyt.''że powodem rozstania była twoja nieufność,"że może nie jest tak jak piszesz.Po pierwsze jeśli była nieufność z twojej strony to może on dawał ku temu powody może to robił nie świadomie coś musiało dawać ci sygnały do braku zaufania może jakieś niewinne kłamstewko które zapalało ci światełko i kazało uważać,po drugie to że nie powiedziałaś mu o ciąży to dobra moim zdaniem decyzja ciężko by ci było gdybyś usłyszała że jestem z tobą z powodu dziecka albo jeszcze coś gorszego.To że je straciłas bardzo ci współczuje.Ale nie mogę pojąć jednego skoro tak cię kochał to dla czego teraz nie jest przy tobie być razem to jedno ale uważam że skoro miłość z jego strony była szczera to gdzie on jest?Może powodem jego decyzji o odejściu nie była twoja nieufność tylko lepiej mu było winą obarczyć ciebie? Wiem serce nie sługa sama dobrze wiem ,ale uwierz czas leczy rany najgorsze początki nie czekaj na niego wiem powiesz dobrze mi mówić zobaczysz może znajdziesz prawdziwego przyjaciela który będzie z tobą mimo twoich nieufności tego ci życzę nie poddawaj się

Witaj Myśle że nic w życiu nie dzieje sie bez powodu jeśli byliście stworzeni dla siebie to czas sprawi że będziecie razem .. a jeśli on nie był ciebie wart to ułożysz sobie życie z kimś kto będzie ciebie bardziej wart. Ważne byś teraz sie nie załamywała . Musisz wierzyć w siebie , i nie obwiniaj siebie za to że on cie zostawił , faceci muszą dojrzeć do związku widać brakowało mu czegoś , może jeszcze zmieni zdanie . Ciekawa jestem jak zachowa sie teraz wobec ciebie wiedzac że byłabyś matką jego dziecka .. To nie mężczyzna skoro nie potrafił sie Tobą zaopiekować po stracie dziecka, a mówił ci ze cie kocha..to jaka to miłość , miłość jest cierpliwa ..zapamiętaj to .. i teraz poprosze o uśmiech z twej strony trzymaj się

Bardzo dziękuję Wszystkim za dobre rady!!!!Mam wsparcie w bliskich tylko, że wszyscy uważają i ciągle powtarzają mi,że Paweł zostawił mnie dla innej, a twierdzą tak ponieważ 2 tygodnie po tym jak mnie zostawił poszedł na bal ze swoją znajomą to był kolejny cios dla mnie, ja przeżywam jego rozstanie, a On bawił się na dobre ale nawet po takim bólu, który czułam gdy dowiedziałam się o tym, nie potrafię wybić sobie jego z głowy, nie potrafię nie mieć nadziei bo kurcze nie wiem czemu ale dalej Go kocham, wielu za pewne sobie myśli, że jestem naiwna może nawet głupia ale przed Pawłem byłam już w poważnych, dłuższych związkach i tak nie przeżywałam rozstań dlatego, iż ich po prostu nie kochałam, a teraz mogę z pewnością stwierdzić, że Pawła kocham i to bardzo.Mam nadzieję, że "wyleczę" się z tej bez sensownej miłości i będę znów tak szczęśliwą i wesołą kobietą jak dawniej....Jeszcze raz Wszystkim bardzo dziękuję.....

Piszę w tym wątku bo wydaje mi się że jego temat pasuje do mojego problemu.
Zaczęło się gdy go poznałam, spotykaliśmy się. Na początku było wspaniale, potem się zaczeły problemy, stawał się coraz bardziej o mnie zazdrosny. Na początku zabraniał mi chodzić w sukienkach bluzkach z dekoltem. potem był zazdrosny o moje koleżanki, doszło do tego że pod jego presją zrezygnowałam ze studiów bo wyobrażal sobie że ja nie chodze tam żeby zdobyć wykształcenie tylko po to żeby się spotykać z innymi chłopakami, tak samo pod jego presją zrezygnowałam z pracy, powód mniej więcej taki sam jak ze studiami. Mówił że narazie nie musze pracować on mi da pieniądze jeśli będe potrzebować. Przez związek z nim odwóciła się ode mnie moja rodzina, z nikim w domu nie rozmawiam. Wylądowałam nawet swego czasu w szpitalu, doprowadził mnie do nieziemskiej nerwicy. Wiem że czytając to można sobie od razu zadać pytanie"To po co z nim byłaś?" Naprawde byłam/jestem w nim taka zakochana że jak widać zrobiłabym dla niego wszystko. Ale nie to jest problemem, doszło do tego że nie dawno się rozstaliśmy. I niewiem co mam zrobić Wcześniej miałam przyjaciół, rodzinę, chłopaka, studia, pracę, pieniądze. Teraz nie mam już nic nawet nie mam telefonu gdyż mi go zabrał przy rozstaniu bo był od niego. Naprawdę nie wiem co mam robić, nie ma takiej osoby którą mogła bym poprosić o pomoc, nie ma... Nawet nie wiem jak mam sobie znaleść pracę, nie mam pieniędzy nawet na autobus żeby dojechać do miasta, na telefon żeby się ktoś ze mną skontaktował. Nie mogę w tej chwili liczyć na nikogo. A najgorsze jest to że nawet nie mam z kim o tym porozmawiać, nie mam na kogo liczyć...Niewiem co robić. Nie umiem sobie z tym wszystkim poradzić. Proszę nie chcę sluchać krytyki, bo tego już nie zniosę...

Nie mogę liczyć ani na rodzinę ani na przyjaciół(byłych przyjaciół) wszyscy się ode mnie odwrócili, przez to że wybrałam jego. Każdy mi mówił co myśli o tym związku(o nas) ale ja zawsze wiedziałam swoje i robiłam naprzeciw wszystkim, i poprzez to że wybrałam jego każdy się odwrócił. Z niektórymi osobami się pokłuciłam, i nie rozmawiamy, np. z moim tatą przez mój związek pokłuciłam się 1,5 roku temu i od tamtego czasu nie rozmawiamy, omijamy się wielkim łukiem, są tylko krzywe spojrzenia nienawiści. Przyjaciółki się ode mnie odwróciły bo wybrałam jego, ani one, ani on ich nie lubiał(mój były) nie mam na kogo liczyć. Najbardziej przybija mnie to że nie mam się do kogo odezwać nie mam się komu wyżalić, niewiem co ja mam wogóle zrobić. Wiem że to głupie ale ja ciągle o nim myśle, wszystko mi o nim przypomina. Spać nie śpie, jeść też mi się nie chce. Zadręczam się ciągle i niewiem co robić, naprawde nie wiem. Nawet przychodzą mi do głowy jakieś chore myśli, że chciałabym zasnąć i się już nie obudzić, przecież i tak nikt by się mną nie przejął. Bo przez ten związek stałam się dla wszystkich przezroczysta, tak jak by mnie wogóle nie było...:(

tak tylko ja mieszkam w domu i czuje się jak jakiś intruz, jestem tu traktowana jak powietrze...

Zrobiłaś dla niego wszystko czego chciał w zamian dostałaś to co dostałaś więc nie pisz, że to nie jest problem bo jest i to całkiem spory ale do rozwiązania w terminie późniejszym.
Próbowałaś kontaktować się z ojcem czy z kimkolwiek? Nie wierzę, że wszyscy odmówili Ci pomocy. Spokojnie i rozsądnie podejdź do tematu. Nie zakładaj, że jak się z kimś pokłóciłaś to już do końca życia. Popełniłaś błąd i teraz trzeba spróbować naprawić to co zepsułaś czyli relacje ze znajomymi,rodziną,przyjaciółkami. Czasami po prostu przyznanie się do tego błędu przełamuje niechęć innych osób, które jak mniemam miały rację co do Twojego związku. To nie przez związek stałaś się przezroczysta dla wszystkich jak piszesz tylko przez swoje wybory. Facet Cię zdominował na maksa i podporządkował Cię sobie bo do tej pory jesteś pod jego wpływem skoro uważasz, że do niczego się nie nadajesz,nic nie zdziałasz,nic nie zrobisz bo nie masz jak itp. Może trzeba pomyśleć wręcz odwrotnie: dam radę,poradzę sobie, pokażę mu, że się mylił...

Czyli wiesz jak to jest mieć to wszystko. Trzeba sobie tylko przypomnieć i będzie dobrze . Powoli do przodu .

Sorki ale od klepania po plecach, wspólnego użalania się i tekstu ,,będzie dobrze" nic się nie zmieni. Tu potrzeba działań a nie pocieszenia chociaż też jest ono ważne.

Żeby zacząć coś robić to coś trzeba zacząć robić a nie trwać w rozpaczy po kimś kto na to nie zasługuje. Poczytaj sobie wątek o kobietach kochających za bardzo.

Rozumiem, że mieszkasz w domu ze swoim już byłym?
Czemu rozpadł się Wasz związek?
Tytuł wątku ,,straciłam wszystko". Czyli co? Bo ja z tego co czytam to niewiele mogłaś stracić a jedynie zyskać odejściem od takiego faceta.

Przez kogo jesteś traktowana jak powietrze?Czemu czujesz się jak intruz we własnym domu?

Co z Tobą? Napisz jak sobie poradziłaś?