Matka i córka - Netkobiety.pl

Moja matka ma 90 lat. 20 czerwca 2010 roku uratowałam jej życie. Mieszka obok mnie, ona w swoim domu ja w swoim. Opiekowałam się nią tak jak umiałam najlepiej, ale bardziej z obowiązku niż z serca. Nigdy nie doświadczyłam od mojej matki czułości ani miłości, zawsze manipulowała, intrygowała i wywoływała we mnie poczucie winy. Kiedyś próbowałam zasłużyć na jej miłość, ale nie potrafiłam. Jestem jedynaczką, ojciec zmarł kiedy miałam 4 lata. Moje szczęśliwe chwile z dzieciństwa są związane z dziadkami i leśniczówką. Szczególnie babcia, która była bardzo ciepłą osobą i potrafiła okazać mi miłość. Miałam 14 lat kiedy matka wyszłą za mąż. To też nie są dobre wspomnienia. Miałam 18 lat kiedy wyjechałam z domu, ale po 20 latach wróciłam do "gniazda żmij" jak nazywał to mój pierwszy nieżyjący mąż. Posypało się moje drugie małżeństwo.  Teraz mam przyjaciela, żyjemy od 5 lat wolnym związku. W 2005 roku matka złamała rękę miała pekniętą kość łonową, leżała u mnie w domu przez trzy miesiące. Byłąm na jej usługach i na każde zawołanie i wtedy mniej więcej było dobrze, na pewno dla niej, byłam Ewunią, kochaną córeczką, ale byłam potwornie zmęczona jej wymaganiami i ciągłym usługiwaniem - mycie, pampersy, specjalne jedzenie, masaże, wizyty cotygodniowe u specjalistów itd, itp.  20 czerwca 2010 rok pozostanie na zawsze w mojej pamięci. Ponieważ miała zwyczaj codziennego przychodzenia do mnie, zdziwiło mnie, że tego dnia nie przyszła. Poszłam zobaczyć czemu nie przyszła. Dom zamknięty, brak jakichkolwiek odgłosów, przez okna niewiele widziałam, bo słońce padało na szyby, telewizor nie był włączony, na tapczanie jej nie było.. Usłyszałam jednak coś jakby jęk spod ziemi. Poprosiłam mojego przyjaciela i razem zaczęliśmy zaglądać w okna. W pewnej chwili dostrzegłam moją matkę leżącą po niskim stolikiem zupełnie nago. Chciałam wybijać szybę, raptem czas zaczął płynąć niezwykle wolno. Mój przyjaciel zachował zdrowy rozsądek, przystawił drabinę i spróbował podważyć lufcik. Stare okna, więc w końcu udało się lufcik pchnąć i otworzyć. Z trudem przecisnęłam się przez lufcik, popychana przez Wojtka. W pokoju smród nie do opisania, matka  leżąca nago pod stolikiem ławą, cała posiniaczona, otworzyłam drzwi, bo były zamknięte. Wezwałam pogotowie, oni dodatkowo zawiadomili policję. Nie wiedziałam co się stało, włamania nie było, bo drzwi zamknięte. W szpitalu czułam się tak jakbym to ja tak matkę pobiła. Majaczyła, że wszędzie jest mafia, że nie chcieli jej wpuścić na Plebanię, że ktoś czycha na jej życie, że lekarze grają w karty i są w mafii. Założono jej cewnik, krzyczała , że chce do domu. Lekarze nie umieli mi wytłumaczyć co było powodem takiego stanu. Po dwu dniach na obchodzie zapytano ją czy chce do domu odpowiedziała , że tak więc ją wypisano. Nie zdążyłam jeszcze doprowadzić do ładu pokoju, dywan był zasikany, śmierdziało, przecież kilka godzin leżała na podłodze. Załatwiłam pomoc, panią z sąsiedztwa, która miała pod opieką inną leżącą kobietę. Pierwszą noc po przywiezieniu jej ze szpitala spałam u niej, nie zmrużyłam oka, całą noc majaczyła, w pewnej chwili rzuciła termosem w okno, bo chciała zgasić lampę. Majaczyła o windzie, o mafii. Nie wstawała bo się przewracała, trzeba było zmieniać pampersy, myć. W końcu sama doszłam co było przyczyną tego stanu. Moja matka przedawkowała leki. Brała po 14 różnych pigułek, kiedy próbowałam jej wytłumaczyć, że to jej szkodzi stwierdzała, że chcę jej śmierci. No cóż spasowałam, przecież nie mogę pouczać "mądrej pielęgniarki" za jaką się uważała.  Powoli zaczęłam przy pomocy tej pani odkrywać różne skrytki na leki. Nazbierałam całą wielką torbę, również przeterminowanych. zaczęłam w porozumieniu z lekarzem dawkować tylko niezbędne leki na nadciśnienie i na sen. Była sprytna, zachowywała się jak zwykły ćpun. Powiedziałam jej o tym, odpowiedziała, że tak, jest uzależniona.  Przeżyłam dwumiesięczny koszmar. Matka zaczęła dochodzić do przytomności.  Dzisiaj ta kobieta, która przewracała się, nie miała siły na samodzielne chodzenie - sama wybiera popiół, wynosi, przynosi w wiaderkach węgiel, odśnieża, zamawia taksówkę, jedzie po zakupy i rozpowiada wokół, że ja chciałam ją otruć.  Nigdy nie rozumiałam mojej matki i jej niechęci do mnie, zrobiła mi dużo złego. Trudno jest żyć z myślą, że  zamiast wdzięczności za uratowane życie spotyka mnie taka wrogość. A przecież gdyby mnie wtedy nie było, gdybym nie poszła do niej, to już by nie żyła. Zatrucie m.in. środkami opioidalnymi spowodowało, że straciła przytomność. Akurat tego dnia przed południem pani, która zgodziła się nią opiekować, widziała ją jak rozpyla jakiś środek do ust, nawet ją zapytała o to i usłyszała, że to na serce. Znalazłyśmy potem te buteleczki aerozolu, były przeterminowane. Rozmawiałam z lekarzem rodzinnym co mam robić - odpowiedział - nic, może pani tylko obserwować z daleka. Potem jeszcze próbowała dzwonić z pretensjami i posądzeniami, próbowała skłócić mnie z przyjacielem. Mam 65 lat i wielka ranę w sercu, bo wiem, że nigdy nie otrzymam od matki miłości. To tylko jeden epizod a takich w moim życiu było dużo więcej. Zawsze jednak przebaczałam i próbowałam zapomnieć. Od takich matek trzeba uciekać jak najdalej, takie matki są nienasycone, nie umieją się cieszyć ale potrafią skutecznie zatruwać swoim jadem życie córki. Wszystkie dziewczyny które maja jakikolwiek problem z relacjami, powinny trzymać się jak najdalej od swoich matek. Przynajmniej nie będą cierpały. Powinny podjąć też odpowiednią terapię. Tak jak zrobiła to moja córka.