Paniczny stach 3 -latki - Netkobiety.pl

Chciałam zapytać panią psycholog czy takie zachowanie u dziecka jest normalne czy też należy udać się do specjalisty? Chodzi o moją chrześnicę, ma skończone 3 latka.
Urodziła się o 3 tyg. za wcześnie i była ciasno owinięta pępowiną, ale bez komplikacji wyszły do domu po porodzie w 4 dobie. Mała nie umiała ssać piersi , była nerwowa. Bardzo płakała  więc zaczęli ją dokarmiać z butelki i było ok. Ale pediatra stwierdziła że za wszelką cenę matka  powinna karmić małą piersią. Więc całe dnie mała spędzała przy piersi (nawet po kilka godzin przy jednym karmieniu). Trwało to tak długo że mała już jako kilku mieś. dziecko nie chciała przyjmować żadnych innych potraw ani kaszek ani serków tylko pierś. W domu mama jak i babcia roztaczały nad dzieckiem ogromny parasol bezpieczeństwa. Ochraniały ją przed wszystkim co mogło by jej w jakiś sposób zagrozić, robiąc przy prozaicznych czynnościach panikę i nerwową atmosferę. Z domu wychodziły tylko na szczepionki lub do lekarza, a na spacery dopiero jak miała 8 miesięcy. Każdy wyjazd do kogoś był i jest z ogromną histerią i płaczem. Doszły do tego zaparcia od ponad roku (nawykowe)- bardzo boi się zrobić kupkę. Bardzo się poci , skubie skórki przy paznokciach do krwi  i usta do krwi. Każdy błahy wyjazd do rodziny, na zakupy , do fryzjera , do lekarza to mała mówi że ona nie jedzie bo się boi, że zostanie w domu. A kiedy z wielkim płaczem już gdzieś są to mała mówi że ona chce uciekać i wrzeszczy,dlatego teraz szwagierka nigdzie małe nie zabiera żeby zaoszczędzić sobie i małej nerw. W wakacje mała bardzo chętnie wychodziła z domu, ale jak się zrobiło zima to rzadziej. Zastanawiam się czy ta niechęć nie wynika z tego że każde zimowe wyjście to było grube ubieranie dziecka, owijanie w koce i chowanie pod kurtkę żeby czasami mała nie poczuła świeżego powietrza,  bo zaraz była by chora bo z reguły zawsze była spocona.
Ja wychowałam swoje dzieci w zupełnie inny sposób i patrząc na małą od szwagierki boję się że ona sobie nie poradzi w życiu. Ja uważam że tu potrzebna jest pomoc psychologa dziecięcego i zmiana podejścia do wychowania małej (decydujące słowo ma babcia i mama a tata ma najmniej do powiedzenia). Jak należy im pomóc ??????????????? Proszę o szybką odpowiedź.