Powoli zaczynam myśleć o kompletnym usamodzielnieniu się. Chciałabym wynająć z moim przyszłym mężem mieszkanie (on i tak wynajmuje w Krakowie pokój), spróbować samodzielnego życia z dala od rodzinnego domu. Mój ojciec jest alkoholikiem i nie żyje z mamą za bardzo w zgodzie, właściwie to są małżeństwem jedynie na papierze. Chciałabym mieć wreszcie trochę ciszy i spokoju. Od roku nie przespałam spokojnie nocy, bo ojciec awanturuje się i smędzi o pieniądze na picie. Do tego nie raz zdarza się, że muszę po nim sprzątać bo np. nie zdąży do ubikacji za potrzebą, albo sobie nie trafi... Wiem, że to trochę egoistyczne podejście z mojej strony, ale to nie ja wybrałam sobie takiego męża, wiec nie chce się z nim więcej użerać, jeśli mogę inaczej. Pomysł wyprowadzki narodził się we mnie przed maturą, kiedy to ojciec skutecznie utrudniał mi naukę. Znalazłam pracę, poszłam z premedytacja na studia zaoczne, ale gdy zaczęłam konkretnie rozglądać się za mieszkaniem, usłyszałam, że nie mogę liczyć na nic ze strony mamy, nie dostanę ani grosza nawet nie pomoże mi na starcie. Do tego dołączyła się moja siostra,(tutaj warto wspomnieć, że jest na studiach dziennych, nie pracowała nigdy, wzięła urlop dziekański bo starali się (!) o dziecko, a jej mąż nie miał wtedy nawet pracy i teraz oboje patrzą na to aby to rodzice im dawali pieniądze) która mieszka ze swoim mężem 2 przystanki dalej, ale wpada sporadycznie i aktualną atmosferę w domu zna jedynie z opowieści (za czasów kiedy tu mieszkała, ojciec tak bardzo nie pił, zdarzało się raz, dwa razy na rok po 2tyg, a nie non stop). Obie z mamą zaczęły na mnie naskakiwać, że sobie wymyślam, poprzewracało mi się w głowie i jak ja mogę chcieć tak zostawić samą mamę z ojcem. BO SIOSTRA to wyprowadziła się dopiero gdy wyszła za mąż.. (taki argument, jakby to jej zachowanie było jakimś wyznacznikiem i ideałem postępowania). Była dość ostra dyskusja, ale w końcu sprawy u mnie się trochę pokomplikowały i bez pomocy mamy (ok 150 zł na miesiąc) nie dałaby rady, więc musiałam zostałam w domu. Teraz zbliża się sesja, mam już pierwsze testy, znów nie mogę się uczyć, a teraz za studia place i nie stać mnie na to żeby nie zaliczać... Trochę lepiej zarabiam i w tajemnicy-póki co, rozglądam się za czymś dla siebie. Problem w tym, że one obie z mamą terroryzują mnie psychicznie i wzbudzaj wielkie wyrzuty sumienia, że zostawiam mamę z takimi problemami samą... Na argument, że nie jestem jedyną córką, słyszę, że moja siostra ma swoje własne życie, męża, dziecko i to jest normalne, że z nami nie mieszka, ma własne problemy, więc nie musi sie też angażować w domu, a ja natomiast sobie coś wymyślam i jestem pierdzielona księżniczką, egoistką etc... Jak wyjdę za mąż, to wtedy będę się wyprowadzać (tak właściwie to mama bardziej liczy, że zamieszkamy z nią ale na to nie ma najmniejszych szans!!!) Nie wiem nawet dlaczego moja siostra w to wszystko miesza, uważam, iż to sprawa miedzy mną i mamą.
Co o tym wszystkim sądzicie? Jest jakieś sensowne rozwiązanie tej sytuacji? Macie pomysł, jak porozmawiać z mamą i siostra, aby dały mi spokój? proszę Was o pomoc, bo jestem w kropce, strasznie kocham swoją mamę, nie chce żyć z nią w wiecznym sporze "bo ją zostawiłam"... A może powinnam odpuścić i zostać z nią jeszcze? Skoro maturę jakoś zdałam, to na studiach też sobie jako poradzę...
