witam wszystkich:)
mam 23 lata, męża od 2,5 roku oraz 2 letniego synka:)
od zawsze wydaje mi sie ze jestem jakas inna. nigdy dokladnie nie wiedzialam czego chce.
moge stwierdzic ze sama siebie nie znam...nie mam zadnej przyjaciolki, a raczej mialam ale jakos nikt nie mogl mnie zrozumiem i w koncu wszytskie mnie zostawialy.
mam problemy ze soba i gubie sie juz w tym wszytskim!
nie wiem od czego zaczac...moje dziecinstwo zaliczam do szczesliwych, choc matka szukajac pracy wyladowala w Niemczech jak mialam 9-10 lat i pracuje tam do dziaisj. wyjezdza na 1-2 tygodnie a ja w tym czasie z siostra zostawalysmy pod opieka taty.
za to moj tata jest "alkocholikiem" choc mowi ze nie. pije np 5 dni po czym umiera w meczarniach na kacu. wtedy prawi dlugie mowy, placze i kaze siebie zalowac. do czasu slubu to ja sie nim zajmowalam teraz ta role odgrywa siostra.
moja mama po powrocie do domu zawsze robila swoje, do dnia dziaiejszego chce kierowac moim zyciem jakbym byla dzieckiem. musisz to zrobic tak atamto tak! meza to denerwuje bo uwaza ze nie mam swojego zdnia. i o to tez sie klocimy.
(ale sam nie widzi tego jaki wplyw na niego ma jego ojciec co on powie o jest swiete.
niestety chce kazdym zadzic i zeby kazdy mial takie zdanie jak on. niestety nie udalo mu sie zrobic mi prania mozgu, i dlatego mam z nim sprzeczki.tesciowej nie pozwolil isc do pracy po slubie, wiec teraz siedzi w domu i kazdemu sluzy normalnie z namaszczeniem dla mnie jest to nie do pomyslenia!)
choc rodzice duzo nie zarabiali przewanzie mialysmy to co chcialysmy.
moze moje problemy z osobowoscia zaczely sie juz w dziecinstwie? pewnie tak.
teraz sama nie umiem odroznic rzeczy i uczuc wartosciowych od mniej wartosciowych.
rzucalam jednego chlopaka dla drugiego i tak poznalam wlasnie mojego obecnego meza.
czy szukanie milosci i akceptacji jest wynikiem tego ze matka zaczela nas zostawiac?
robilam w zyci wiele rzeczy o ktorych nie chce mowic poza tym nie starczylo by mi dnia zeby o nich pisac...
postanowilam zaczac ten watek poniewaz nie moge sobie poradzic z dniem dzisiejszym.
maz mowi ze nie potrafie docenic rzeczy ktore dla mnie robi. czyli zarabia na nasza mala rodzine.
ze powinnam isc do pracy. wiem o tym, ale nie chce zostawias synka z tesciowa juz wole oddac go do przedszkola i wtedy isc do pracy...
sama juz nie wiem tyle chciala bym wam napisac ale jest tego tyle ze sama nie wiem od czego zaczac...
moze mi pomozecie zrozumiec siebie...bo ja juz sie w tym gubie!!!
co ja robie nie tak? dlaczego krzywdze ludzi na ktorych mi zalezy?
