Nie wiem- jestem egoistą czy nie, na siłę szuam kłopotów? Wy osądźcie. - Netkobiety.pl

Wypunktuję:

1. Wiele osób uważa, że jak się bierze ślub to po to, by założyć rodzinę, a zatem postarać się o potomstwo. Może Twój mąż myśli podobnie? Rozmawialiście w ogóle PRZED ŚLUBEM o tym, jak wyobrażacie sobie to małżeństwo, czy ot tak poszłaś w dym bo miłość, bo biała sukienka...?

2. Jak sama zauważasz, nie jesteś najlepszą żoną: wieczne fochy, choć małżonek stara się przychylić Ci nieba, bezpodstawna zazdrość (chyba że o czymś nam nie napisałaś). Jego rodzina też Cię nie lubi, czy bez powodu? Widzą, że nim rządzisz, sama to zresztą przyznałaś, ale nie, TO NIE JEST NORMALNE. I żaden mężczyzna na dłuższą metę tego nie zniesie.

3. Co do rodziny: owszem, teraz to Ty jesteś dla męża najbliższą osobą. I pewnie, że on nie musi i nie powinien biegać do rodziców codziennie. Ale rodzinne obiadki co, powiedzmy, drugą niedzielę, to miła tradycja i nie masz prawa utrudniać mu kontaktów z rodzicami! Co z tego, że Ciebie takie obiadki irytują? TO SĄ RODZICE TWOJEGO MĘŻA! Jak urodzisz dziecko też nie zamierzasz wpadać z nim w odwiedziny do dziadków?

Reasumując: jesteś okropną egoistką. TY nie chcesz mieć dziecka, TY nie cierpisz obiadów z rodzicami męża, TOBIE wiecznie źle. A gdzie w tym wszystkim marzenia, potrzeby i szczęście Twojego ukochanego? Mąż jak na razie zachowuje się z wielką klasą, ale nie wiadomo, jak długo wytrzyma. A i sama widzisz, że nie budzisz w ludziach zbyt wielkiej sympatii.

Moim skromnym zdaniem, decyzja o dziecku należy do dwojga, ale do kobiety tym bardziej, bo to ona rodzi, to ona chce pogodzic macierzyństwo z pracą itp. Powiedz mu ze nie jestes gotowa na dziecko i ze chcesz je miec, ale za 2, 3 lata.
Nie ulegaj presji rodziny. To Twoje życie, Twoje decyzje i Twoje malżeństwo a nie ich. :-)

Nie chcę być w stosunku do Ciebie niemiła, po prostu patrzę na to obiektywnie. Pomyśl, czy nie mają racji? Nawet jeśli nie zabraniasz mężowi chodzić na te obiadki, to całą sobą zapewne pokazujesz, jak bardzo ich nie cierpisz i że wolałabyś, by on spędził ten dzień z Tobą. A mąż Cię kocha i na pewno czuje się rozdarty, może też rezygnuje z niektórych spotkań, żeby Ciebie nie wkurzyć/zasmucić... Sama też przyznałaś, że to Ty rządzisz ("i tak stawało na moim")...

A co do dziecka, jeśli przed ślubem wyraźnie powiedziałaś, że chcesz mieć je dopiero za parę lat, to rzeczywiście nie ma powodu, dla którego miałabyś ulegać naciskom męża.

Jeśli już tam idę to staram się być miła itd ale ich uwagi i docinki jak powinniśmy żyć i postępować, że miejsce żony jest zawsze przy meżu itd za wzór stawiają jego siostrę która jest kurą domową i nie pracuje tylko wychowuje dzieci. Ja tak nie potrafię muszę chodzić do pracy spełniać się nie po to tyle zrobiłam aby teraz to rzucić. Kocham męża i on mnie też ale nie poświęcę wszystkiego i on o tym wie. Wiedział o moich studiach o tym co będę robić, wspierał chociaż dzieliło nas prawie 400km a jego rodzinka zawsze uważała mnie za zadufaną w sobie i taką która chce wszystko. Mąż o tym wiedział i akceptuje to przynajmniej tak mi się wydaje. Tylko teraz chce tego dziecka. Twierdzi że to nie skreśla mojej pracy, że można mieć dziecko i pracować. Wiem że będzie mi pomagał i wspierał ale ja się zwyczajnie boję a sama nie wiem czego. Widze że nawet gdy mu coś nie pasuje to i tak przyznaje mi rację i jest tak jak ja chcę. Powiedziałam mu rano że spóźnia mi się okres ale boję się zrobić test więc kazał poczekać aż wróci z jednostki wieczorem. Nie wiem mam chyba duży problem z samą sobą.

Rozumiem, moja teściowa też czasem doprowadza mnie do szału, np. radami dotyczącymi dziecka wyrażanymi w formie "powinnaś... musisz..." Ale po co się denerwować i rozwalać całą rodzinę? Uśmiechnij się, powiedz: "Dziękujemy za wskazówki, ale ja i ... (imię męża) ZDECYDOWALIŚMY, że zrobimy inaczej." I koniec dyskusji. Zrobicie tak parę razy i teściom powinno się odechcieć pouczania. Ale nigdy nie stawiaj męża przed wyborem "albo oni, albo ja", bo jedyną osobą, którą ranisz, jest Twój ukochany, dobry partner. Teściowie i tak mają Cię gdzieś.

A jeśli się okaże, że jesteś w ciąży - jeśli mąż faktycznie będzie Ci pomagał, to uwierz, że z jego wsparciem możesz wszystko. Mówi Ci to matka pięciomiesięcznej dziewczynki, która ma czas i na ukochaną pracę, i na hobby, i na wolontariat, i na zajmowanie się zwierzakami baaardzo specjalnej troski , a nawet na piwo ze znajomymi w różnych miastach Polski.

I jeszcze jedna rada - spróbuj namówić męża, by nie ukrywał swych emocji, tylko szczerze mówił Ci, co czuje. Inaczej kumulowane, duszone w sobie uczucia kiedyś w nim wybuchną i to tak, że się nie pozbierasz z szoku. Daj mężowi być mężczyzną, podejmować decyzje... Nie tłamś go.

Chciałabym mieć z nim dziecko ale jak już pisałam boje się. I czasem sama jestem na siebie zła bo mam super faceta a nie umiem tego docenić. Czasem mam obawy czy sobie poradzę jako matka, jak zniosę ciążę itd. Widzę że Szymon bardzo chce dziecka, jak garną się do niego dzieci i na pewno będzie wspaniałym ojcem. Mam kontakt z dziećmi ale nie wiem jakby to było gdybyśmy my mieli takie maleństwo. Teraz jesteśmy sami i nic nas nie ogranicza. Ja pracuję w policji on jest żołnierzem więc jak mielibyśmy sobie poradzić z dzieckiem. Ale na razie dość jeszcze nie zrobiłam testu czekam z tym do 16 dopóki on nie wróci a potem zobaczymy.

"Zawsze było tak  że w naszym związku było tak że niby oboje podejmowaliśmy decyzję ale i tak stawało na moim."

Czy zawsze musi być tak, jak Ty chcesz? Myślisz czasem o tym, czego pragnie Twój mąż?  Jakie ma marzenia, potrzeby? On bardzo Cię jeszcze kocha, ale takich, którzy dbają tylko o własne JA nie da się długo darzyć uczuciem.
Twój mąż i jego rodzina chcą przyjąć Cię do swego grona, poznać bliżej, pewnie też pokochać. A Ty odtrącasz ich, nie chcesz widzieć kobiety, która wychowała tak kochającego Cię męża. Pomyśl o tym, jak bardzo boleśnie musi odczuwać to on, jako syn.Jeszcze Cię broni, tłumaczy przed matką, bo pewnie nie chce jej ranić. A jak czułabyś się Ty, gdyby twój mąż nie okazywał szacunku Twoim rodzicom? Mam wrażenie, że z jakiegoś powodu traktujesz teściów jako wrogów. Spróbuj ich poznać, pozwól im poznać Ciebie. To są najżyczliwsi Wam ludzie, więc ich nie odtrącaj.

Jak się komuś nudzi, to zaczyna wymyślać.

Gratuluję, mimo Twych obaw.

Daj sobie czas na zaakceptowanie rzeczywistości. Nic na siłę. Powoli. Jeśli jesteś złą, to się odzłość. Nie szukaj na siłę przyjemnych uczuć.

Trzymam kciuki.

Ha ha,ale problemy.Ja widze nie dojrzalą lalunie.Która: nie składnie się wypowiada,nie zna życia i nie ma prawdziwych problemów.Usuń i sie rozwiedz...rety.....

Ja zrobiłam test na 6 tygodni przed skończeniem studiów, 8 tygodni przed wyjazdem na stypendium do CERNu. Potem przepłakałam cały dzień (no bo z wszystkiego wg mnie musiałam zrezygnować). 2 stycznia mija 16 lat od urodzin mojego pierwszego syna. Teraz wiem, że moje dzieci były  moim motorem w życiu. Jak mogłam nie chcieć dziecka? Dziękuję naturze za tę wpadkę, bez tego może do dzisiaj nie zdecydowałabym się na dziecko (no bo przecież kariera!). Nie pamiętam bólu, zasypiania na zajęciach (które JA prowadziłam), wściekłości, gdy kolejna angina usadziła mnie w domu.  Jeśli masz wsparcie męża - będzie dobrze. Jedyna rzecz do zamartwiania się to własne zdrowie. Szanuj męża - wygląda na świetnego faceta, a ty na rozkapryszoną jedynaczkę. Uwierz - po kilku latach takiego traktowania znajdzie się jakaś dla niego pocieszycielka.   Obiadki u teściowej - ogranicz (raz na miesiąc?) - młodzi powinni SAMI prowadzić swoje gospodarstwo domowe, a nie stołować się u mamuśki. Nie rób z siebie cierpiętnicy - uwierz, że będzie dobrze, jeśli jesteś policjantką, jesteś silna, zdrowa, dasz radę! Ciąża to nie choroba, można do ostatniego dnia chodzic do pracy, a potem? Znam takie co po tygodniu już się wyrywały z domu. Czasem (choć to zależy bardzo od rodzaju pracy) wraca się do pracy bardzo szybko. Rynek opiekunek jest nieograniczony (żadne babcie - ostrzegam - to kończy chorobą nerwową całej rodziny).  Trzymaj się, byle tylko dzieciak był zdrowy! Dasz radę!

"ale ja nie mogę mieć dziecka", "Jestem zła na samą siebie że wpadliśmy ale teraz nie wiem kompletnie jak będzie wyglądało nasze życie."

Jeśli robi się A, to trzeba mieć świadomość, że z A może pojawić się B. Weź się w garść i pomyśl o maleństwie, które rozwija się w Twoim łonie- dla niego taki stres nie jest zbyt dobry.

Kobieto, masz kochającego męża, który Cię wspiera, staje po Twojej stronie kosztem kontaktów ze swoją rodziną... Dla Ciebie to mało?
Nawet jeśli miałabyś raz w miesiącu czy nawet raz na 2 tygodnie jechać na ten rodzinny obiadek, to krzywda Ci się stanie? Ugryziesz się w język zanim powiesz coś w odwecie komuś, kto mówi Ci coś niemiłego i jakoś przeżyjesz. Ale Twój mąż będzie szczęśliwy! Czy dla jego szczęścia nie powinnaś tego zrobić? Skoro jesteście małżeństwem, kochacie się, to moim zdaniem, jedno powinno drugiego uszczęśliwiać i odwrotnie. Nawet czasem kosztem samego siebie.

Może szczera rozmowa z jego rodziną by coś mogła pomóc?
Nie ma co ryczeć- stało się i się już nie odstanie. Trzeba zacząć coś zmieniać.

No i potwierdziło się jestem w ciąży 8 tydzień. Byłam w szoku gdy na usg zobaczyłam nasze dziecko. Z jednej strony czułam radość a z drugiej rozpacz. Gdy lekarka powiedziała że wszystko jest dobrze to tak dziwnie mi się zrobiło ścisnęłam męża za rękę i pierwszy raz od momentu zrobienia testu uśmiechnęłam się. Nie wiem. Szymon chce abyśmy powiedzieli jego rodzicom bo moi już wiedzą ale jakoś nie kwapię się do pójścia do nich. Jak mamy im to powiedzieć.

GRATULUJE

Ola po pierwsze GRATULUJĘ piękny Świąteczny prezent. Po drugie z pracy wcale nie musisz rezygnować (ja w dniu porodu byłam jeszcze w pracy ) a po trzecie jeśli teściowie raz jeszcze będą Ciebie chcieli pouczać - to grzecznie i ze spokojem - uświadom ich, że  sama będziesz teraz matką, "cenisz" ich rady ale niech uszanują i to, że jeśli będziesz miała problem to sama  o radę poprosisz a teraz niech sobie odpuszczą i kontemplują to, że niedługo zostaną dziadkami (czasami opłaca się też ugryźć w język i udawać pokorne cielę.... ). W ogóle to pamiętaj, że tatusiowie moga iść na urlop tacierzyński, więc nie musisz rezygnować na długo z pracy. Pogadaj o tym z mężem - macie sporo czasu na przemyślenia....

Pozdrawiam i życzę powodzenia

W przypadku mojego męża taki urlop jest niemożliwy, niewykonalny jest żołnierzem, dowodzi grupą szturmową. Przerwa byłaby bardzo niekorzystna. Już wolę sama zrobić sobie wolne i opiekować się dzieckiem ale najdłużej 3 miesiące po urodzeniu. Jemu trudno jest jeden dzień wolny załatwić a co dopiero dłuższy.

Teo źle mnie zrozumiałaś. Jak najszybciej chcę wrócić po porodzie do pracy, nie zamierzam siedzieć w domu dopóki dziecko nie pójdzie do przedszkola bez przesady. Są nianie itd.

Łatwo wam powiedzieć ja miałam tyle planów, kursy specjalistyczne itd. a teraz? Fakt nie zrezygnuję z pracy już teraz ale zbyt długo też nie będę mogła pracować ze względu na jej specyfikę. Do tej pory byliśmy tylko dla siebie, nieograniczeni, częste wyjazdy itd. Szymon już był raz na misji być może pojedzie po raz kolejny to też budzi moje obawy.

Praca moja i męża nie trwa cały dzień mam y wyznaczone służby w określonych godzinach i tyle chyba że wypadają jakieś szkolenia lub jego poligony.

Teraz tak Ci się wydaje, że praca będzie nadal priorytetem, jak urodzisz... I co, to niania powie Ci o pierwszym uśmiechu, o ząbkach, o tym, co nowego dziecko już umie? Nie ruszy Cię to, jak dziecko rozpłacze się na Twój widok? Chyba nie zdajesz sobie sprawy z tego, jak takie małe niemowlę potrzebuje matki...

Oj rany, ok, miałaś tyle planów, ale wyobraź sobie, że życie układa się nam nie tak, jak sobie to wymarzymy. Life is brutal. Przestań obwiniać o wszystko ciążę, bo to nie jest coś abstrakcyjnego, co zsyła na Ciebie same problemy. Sama sobie nawarzyłaś piwa, którego teraz nie chcesz wypić. Czas chyba najwyższy, byś przyznała sama przed sobą, że swoje plany przekreśliłaś sama- dziecko nie jest niczemu winne, ono na świat się nie prosiło, nie wpychało łokciami i kolanami, żeby sobie posiedzieć w Twoim brzuchu i celowo zniszczyć Twój misternie układany plan na przyszłość. Wiesz, jak się robi dzieci.

W dodatku wyszukujesz problemy tam, gdzie inni by ich nawet nie zauważyli. Dostałaś od losu tak wiele dobrego- teraz czas, byś sama z siebie coś dała, nie można cały czas brać. Dziecko nie przekreśla szans na cokolwiek, może nadszedł czas, byś nareszcie dojrzała i wzięła odpowiedzialność nie tylko za siebie, ale za swój związek, życie rodzinne i swoje dziecko. Czas pomyśleć szerzej, niż w kategoriach "ja".  I nie grymaś na teściów, bo za kilka miesięcy pomoc rodziców może okazać się nieoceniona, jeśli chcesz nie tylko szybko wrócić do pracy, ale i znaleźć chwilkę sam na sam z mężem w weekend. W opiece nad dzieckiem potrzebna jest pewna doza egoizmu- kobiety posiadające dziecko wcale nie poświęcają się macierzyństwu jak miłosierna samarytanka,nie mająca odrobiny wolności i możliwości osobistego rozwoju. Inaczej mielibyśmy społeczeństwo skwaśniałych matek w zaawansowanej depresji. Wystarczy trochę sprytu w granicach rozsądku i będzie po Twojemu.
Skończ więc użalać się nad sobą i uświadom sobie, że świat dalej kręci się ze stałą prędkością.

Troszkę mnie tu nie było. Próbowałam sobie to wszystko poukładać ale coś nie za bardzo mi wychodzi. Prawdopodobnie będę musiała zrezygnować z pracy wcześniej niż bym tego chciała. Jest to zbyt ryzykowne. Zrozumiałam to gdy ostatnio na interwencji zostałam uderzona w brzuch na szczęście nic się nie stało. Mąż też się o mnie martwi. Jeszcze pokłócił sie ze swoja matką. Za bardzo sie przejęła wiadomością że zostanie babcią i przesadzała więc zareagował dość ostro. Przynajmniej mam spokój. Dobra zrezygnuję z pracy i co mam robić przez resztę miesięcy. Przecież zwariuję.