Dziecko, prezenty gwiazdkowe i maleńkie kłamstwa - Netkobiety.pl

Dzieci co prawda jeszcze nie mam, ale mam nadzieję, że mogę powiedzieć jak to było u mnie, jak byłam mała?

Mikołaj w postaci przebranego Taty, lub kogoś z rodziny był u mnie dosłownie kilka razy. Na palcach jednej ręki zliczę... U mnie przychodził prawdziwy Mikołaj Tylko cwaniak zawsze wybierał taki moment, po kolacji oczywiście, w którym Mama wysłała mnie do kuchni po cukier do herbaty. Albo po łyżeczkę, bo zapomniała. Albo do piwnicy po coś innego. Albo jak zaciągnęła mnie do łazienki, żeby poprawić mi włosy, bo się przecież potargałam, no jak mogłam, nie?

No i jakimś tragicznym trafem zawsze na taki moment, kiedy nie było mnie w salonie, trafiał ten nieszczęsny święty Mikołaj, a kiedy wracałam do pokoju Mama zdziwiona krzyczała "Zobacz, Mikołaj był i zostawił dla Ciebie prezenty!!"

A jak dowiedziałam się, że Mikołaj to w rzeczywistości moi rodzice? Szukałam czegoś w kuchni. Na lodówce. Wspięłam się na krzesło, później na palce (lodówka wtedy była taaaaaaka wielka ). No i znalazłam. Tylko nie to, czego szukałam. Mianowicie na lodówce stał koszyczek, a w koszyczku leżał mikołaj z modeliny, którego ulepiłam własnymi małymi rączkami i w Wigilię położyłam pod choinką z karteczką "Dla Mikołaja". Czemu tylko ja miałam dostawać od niego prezenty? Jemu przecież też się coś od życia należało Byłam już wtedy jednak na tyle duża, że nie przeżywałam, nie płakałam i nie był to dla mnie jakikolwiek szok

i ja mogę wypowiedzieć się tylko z perspektywy własnego dzieciństwa. w naszym domu taktyka mamy była inna: prezenty nie pojawiały się pod choinką w wigilię ale dopiero 1 dnia świąt- mikołaj przychodził w nocy, kiedy wszyscy spali. dla mamy była to pewnie swego rodzaju udręka, bo po pierwsze trzeba mnie było bardzo rozemocjonowaną położyć spać w wigilię, a po drugie w 1 dzień świąt bladym świtem latałam jak oszalała po domu wrzeszcząc, że mikołaj był w nocy. ale wspominam to bardzo miło... poza tym patrząc na to z perspektywy, było to świetne rozwiązanie, żebym w wigilię zjadła normalnie i pośpiewała kolędy, zamiast puchnąć z ciekawości co do tego, co tam też się pod choinką dzieje.
a co do prawdy, to nie pamiętam nawet, czy to mama powiedziała mi w którtmś momencie, że mikołaj nie istnieje, czy koledzy w szkole, czy być może byli to starsi kuzyni? jestem natomiast pewna, że żadnego kryzysu zaufania do rodziców ani traumy z tego powodu nie miałam. dzieci mierzą się z mnóstwem takich momentów, kiedy ich wiara w coś zostaje brutalnie sprowadzona na ziemię... ja mogę się cieszyć, że miałam bardzo mądrych rodziców, którzy pozwalali mi wierzyć we wróżki, jednorożce, smoki, księżniczki i inne cuda, a w odpowiednich momentach, kiedy widzieli rodzące się we mnie wątpliwości, w delikatny sposób tłumaczyli, że ta czy inna rzecz istnieje tylko w baśniach, albo istniała dawno temu. traumatyczne mogą być co najwyżej konfrontacje z kolegami szkolnymi, ale to jest chyba nie do uniknięcia. zresztą nie chciałabym, żeby moje dzieciństwo od początku zakotwiczone było twardo w rzeczywistości, jestem wdzięczna rodzicom i za świętego mikołaja i za czytanie baśni.

No, ja swoje perypetie też pamiętam U mnie przebierał się mój ojciec, traumy ani żalu nie mam, ale tak się zastanawiam, jak w ogóle zacząć tę całą mistyfikację Co powiedzieć dziecku, że w Wigilię przychodzi ten Gwiazdor/Mikołaj i daje prezenty, no dobra, ale kto to w ogóle jest i dlaczego przychodzi, co to ma wspólnego z narodzinami Chrystusa... jednym słowem JAK ZACZĄĆ I W JAKIM WIEKU DZIECKA? Kompletnie nie umiem kłamać, zatem ściema musi być dobrze przemyślana

Dziękuję bardzo za wszystkie dotychczasowe wypowiedzi i proszę o jeszcze Dopiero raczkuję w macierzyństwie i Wasze historie są dla mnie niezwykle cenne.

U mnie tez bylo pisanie listow do Swietego Mikolaja Ale to bylo przed 6grudniem, bo do nas 6 grudnia przychodzil Mikolaj a 24grudnia Gwiazdka
Swiety Mikolaj przychodzil zawsze w noc z 5 na 6 grudnia ile razy to sie pułapki robilo, i jakos dziwnym trafem nigdy nic z tego nie bylo

A w Gwiazdke, wychodzilismy na dol przed klatke, wypatrywac pierwszej najmocniej swiecacej gwiazdki
Mama zaaaawsze musiala zostac naczynia pomyc po kolacji.
A gdy przychodzilismy, naczynia staly w kuchni nie tkniete a za to bylo pelno prezentow
Niewiem kiedy sie dowiedzialam ze ani to ani to nie istnieje .. wiec chyba zadnej traumy nie mialam, bo inaczej pamietalabym to

Ja planuje podobnie nauczyc dzieci, starszy syn ma prawie trzy latka, wiec jest juz ``kumaty``.

Moja kolezanka z jednego watku napisala jak to bylo u jej znajomych.
Od poczatku mowili (chyba coreczce), ze Mikolaj jest magiczny. I kiedy coreczka dowiedziala sie, i porzybiegla ze ja oklamali, bo Mikolaj nie istnieje, powiedzieli `` no przeciez Mikolaj jest magiczny, a magiczne osoby nie istnieja`` .

Chyba jakos tak to bylo Jak poprzekrecalam, a bedziesz tu Miss to popraw mnie
Mi ten pomysl bardzo sie podoba, takze go chyba zastosujemy .

Pierwsza kolacja wigilijna z udziałem mojego, nieco bardziej już świadomego, syna (myślę, że miał wówczas jakieś trzy latka) wyglądała w ten sposób, że wyciągnęliśmy go z pokoju, w którym stała choinka, ktoś błyskawicznie podrzucił pod nią prezenty, ja wówczas zawołałam, żeby szybciutko do mnie przyszedł, a zanim wszedł upuściłam przygotowane wcześniej duże piórko ze słowami, że aniołek, pomocnik św. Mikołaja, właśnie wyszedł, ale coś dla niego zostawił. Do dziś pamiętam te pełne zachwytu oczka, tę przejętą buźkę i wrażenie prawdziwości moich słów. Aż chciałoby się raz jeszcze móc tę słodką i bezcenną minkę zobaczyć, niestety to już nie wróci, bo mały jest dziś duży i już od dawna w podobne opowieści nie wierzy .

Prawdę mówiąc dziś nie potrafię dokładnie powiedzieć kto i kiedy małego w tej kwestii uświadomił, w każdym razie stało się to dosyć szybko i nie byliśmy to my, niemniej nigdy też nie padło pod naszym adresem żadne oskarżenie czy choćby nutka pretensji. Na pewno jednak po zdarzeniu porozmawialiśmy z dzieckiem, tłumacząc skąd pochodzi tradycja obdarowywania się podarkami i dlaczego ludzie udają prawdziwego św. Mikołaja. Myślę, że taka rozmowa jest bardzo ważna, bo wówczas dziecko tę ,,brutalną" prawdę przyjmuje dosyć naturalnie. W końcu i tak najważniejsze są prezenty , a kto je przynosi i dlaczego, to już temat jakby mniejszej rangi .

Z tym upuszczonym piórkiem faktycznie fajny pomysł Mnie rodzice standardowo odciągali pod jakimś pretekstem albo kazali mi wypatrywać pierwszej gwiazdki, ale ja cwana byłam i nie chciałam odejść od choinki, bo wiedziałam, że Gwiazdor pojawia się dziwnym cudem zawsze, gdy od niej na chwilę odejdę Toteż musieli się trochę nakombinować. Z tego co pamiętam to siostra mnie dość wcześnie uświadomiła, że to tak naprawdę rodzice dają nam prezenty, miałam może jakieś 4 lata, ona 7. Zawsze mi wszystko psuła, o tym jak się rodzą dzieci dowiedziałam się chyba w wieku 6 lat, bo mi pokazała obrazek w encyklopedii... Ale chyba jakiejś strasznej traumy z powodu nieistnienia Gwiazdora nie miałam, przynajmniej tego nie pamiętam. Moim dzieciom chyba tak samo zrobię, że będę odciągać ich uwagę i powiem, że Mikołaj był. Przy czym postaram się, by zostawił jakiś ślad po swojej obecności, nie tylko prezenty I właśnie, ciekawa rzecz: jak byłam mała to dla mnie oczywiste było, że Św. Mikołaj przychodzi 6 grudnia i daje jakieś drobne upominki, a Gwiazdor przychodzi 24 grudnia i wtedy prezenty są większe. A potem z czasem te obie postacie się dla mnie zlały w jedną, może przez inne dzieciaki w szkole? Ale w sumie mówi się, że dostaje się coś na Mikołaja (6 grudnia) albo na Gwiazdkę(24 grudnia), więc podział Św. Mikołaj - Gwiazdor wydaje mi się logiczny.

Do moich dzieci przychodzi Mikołaj,sa brojne wiec troche strachu musza przezyc choc raz w roku:)

Ja swoim dzieciom zawsze mówiłam że Mikołaja nie ma a tylko na pamiątkę prawdziwego świętego taki zwyczaj jest dawania prezentów. I wiecie co? Moje dziewczyny przez jakiś czas mi po prostu nie wierzyły i sobie tam w prawdziwość Mikołaja wierzyły A jak przyszedł czas że docierało do nich że tak naprawde to cała rodzinka sobie żarty co rok robi przyjmowały to ze spokojem. Bez zaskoczenia. Bez płaczów za Mikołajem. Mam teraz malutkiego synka i kiedy on dorośnie do czasu kiedy będzie coś rozumiał - powtórzę taktykę! Nie róbcie  dzieci w balona - to dostarczanie dziecku niepotrzebnych rozczarowań.