Retuszować czy nie retuszować? - Netkobiety.pl

Ja staram się przebywać z drugiej strony aparatu. Jeśli już mi zdjęcie zrobią, to oczywiście retuszuję, żeby nie straszyć, ale nikomu zdjęć nie daję, żeby nie kłamać.

Nie, nie retuszuję swoich zdjęć, z ręką na sercu mogę powiedzieć, że nigdy tego nie zrobiłam. Jeżeli fotka mi się nie podoba, po prostu jej nie pokazuję .

Najlepsze jest zasłonięcie mojej osoby jakimś innym obiektem. tejo tu wspomina pryszcze i podkrążone oczy, te pierwsze faktycznie retuszowałem parę razy (bo nie na każdym z 10 zdjęć, jakie mi zrobiono w ostatnich latach, miałem pryszcza), ale podkrążonych oczu nigdy. Z takich worków każdy byłby dumny. No i gdy się całość postaci zasłoni innym obiektem to te oczy tak nie rażą.

W ogóle uważam, że kobiety często kłamią. Nie wszystkie, ale bardzo dużo. Tu podnoszą, tam ściskają, tu podmalują, podcieniują. Dla mnie różnica między makijażem a kłamstwem, że ma się 230 kg mniej, jest ZEROWA.

Ja nie mam konta społecznościowego, ale kiedyś jak miałam, to miałam zwyczajne, nieprzerobione zdjęcia. Nie widziałam powodu, by przerabiać się na super laskę, pokazałam siebie taką jaką jestem, bo takie przerabianie na siłe siebie to dla mnie lans. Ja wolałam być autentyczna, nawet jeżeli miało się to równać nieładnej cerze itp. Ale to ja .
Za dużo tych photospohów wszędzie.
oczywiście co innego jak ktoś retuszuje żeby nie było widac krostek a co innego jak odejmuje 20 kg, ale ja nie robiłam nic z tych rzeczy, zdjęcie miało być tylko po to, by ten kto mnie zna, rozpoznał mnie.
zdjęcia były bez makijażu, bo i na co dzień się nie maluję.

ja mam konta na portalach społecznościowych i dodaję dużo zdjęć, ale nigdy ich nie retuszowałam.. ktoś kto mnie zna i ogląda te zdjęcia wie, że są autentyczne..nawet nie potrafię się posługiwać programami do obróbki zdjęć.. po co mam oszukiwać siebie i innych.. znajomi akceptują mnie taką jaką jestem..

A ja jak mi się zdjęcie nie podoba to je wyrzucam Nie lubię trzymać czegoś na co nie mogę patrzeć
Dobrze, że technika poszła na tyle do przodu, że można od razu usuwać fotki, które nie przypadły nam do gustu
Pamiętam jak kiedyś nosiło się klisze do fotografa, czekało się z utęsknieniem na wywołanie, a potem okazuje się, że mamy dziwne minki na zdjęciach

tejo szkoda, że kompletnie zmieniłaś treść swojego poprzedniego postu. Mogłaś swoje nowe spostrzeżenia umieścić w nowym poście. Do poprzedniej treści postu się nie odniosę, ale do tej owszem

Myślę, że nie ma tu przeciwników retuszu, myślę, że większość z nas zwyczajnie nie przejmuje się tym, że ma jakąś krostkę na twarzy A po drugie nie każdy ma czas, aby przeglądać zdjęcia i je retuszować

My na to mówimy podkreślanie swojej urody
Hi, ale gdy jest ciemno możemy sobie odpocząć i zdjąć tą maskę i, przebranie. Odpoczywać też musimy

Ja tez raz bawiłam się, ale innym programem do obróbki zdjęć ( uboższym) ale dla zabawy wyretuszowałam swojego tatę ze zmarszczek

No i ja również nie rozumiem, po co oszukiwać innych, a zwłaszcza siebie.
Oczywiście nic się nie dzieję, jak usunie się subtelnie, drobne mankamenty, ale niektórzy przeginają.

Ja tez tylko nadaję zdjęciom jak już to ostrości.
Może gdybym miała jakiś profesjonalny program, to mogłabym dla zabawy sobie poszaleć, ale to tylko tak dla samej siebie. Głupio by mi było, wstawić wyretuszowane zdjęcia, tym bardziej, że dość często widać jest, że coś się z nim robiło.

Ja ogolnie dodaje malo swoich zdjec, wole dodawac zdjecia swoich pociech
Ale jak juz jakies dodaje, to nic nie poprawiam.. ha nigdy nie mialam takiego programu sciagnietego, niewiem jak dziala i nie chce wiedziec
Jak tylko wchodze na wioche i widze takie zdjecia to smiac mi sie chce
Sama mam znajoma ktora az do przesady posluguje sie Photoshopem  i jest posmiewiskiem polowy miasta
Takze, stawiam na naturalne piekno

jestem przeciwniczką perfidnego retuszu ...tak jak te zdjęcia powyżej.jest tego pełno,i moim zdaniem to tylko pośmiewisko.Ja osobiście jak co niektóre tutaj dziewczyny bawię się światłem ,i takie zmiany drobne wykonuję bardziej artystyczne ,ale nigdy to nie odbiega od rzeczywistości trzeba robić to bardzo umiejętnie a nie nachalnie

Nie, nigdy

Takiego podkreślania to ludzi Azazel nauczył.

Kobiety są piękne i bez zamalowania. (Niekiedy kobiety uważają, że nawet mężczyźni są piękni bez zamalowania.) Tylko ludzie się odbioru piękna uczą i tak w różnych kulturach tworzą się wzorce piękna, często - wzorce właściwego umalowania. A brak umalowania to mniej piękna. Czemu tak jest? Nie wiem, zupełnie. Dla mnie to Azazel i jego pomysły, że kobieta z mazidłem na twarzy albo przywieszonymi kawałkami skorupy ziemskiej jest bardziej atrakcyjna.

apoteoza - mnie zależy na kontaktach z ludźmi. Nie golę się, nie obcinam włosów i chciałbym chodzić nago (tylko mi nie wolno. No i czasem jest zimno), więc w ramach ustępstwa przynajmniej retuszuję, ile tylko mogę.

tejo - jeśli rozpatrywać sprawę z czysto zwierzęcego punktu widzenia, to rozum czy jakaś niechęć do Azazela też są naturalne, a skoro są - nie okazały się porażką ewolucji. Wprawdzie rozum się dziś kiepsko rozmnaża, ale może jeszcze nie wymiera. Cóż mówi rozum? Że drugi organizm tylko się przebiera za taki świetny. Wszak wygląd ma świadczyć o dobrych genach, a nie o pozagenetycznej zdolności do umalowania się czy też skorzystania z usług kogoś, kto nas maluje. W ogóle z czego się robi mazidła? Tak się reprodukować z jakąś glebą i pewnie szczątkami organizmów żywych, okropieństwo.

Ciągle się oglądam za malowanymi w nadziei, że się odwrócą i przez kolejne sekundy będę mógł się zastanawiać, jak naprawdę wyglądają.

Co panowie to gusta.
Mój facet jak poznał mnie to byłam nieumalowana, może góra błyszczyk, nic więcej, więc na pewno było widać wiele niedoskonałości, które teoretycznie mogłam zatuszować
Teraz też nie maluję się.
Co facet, to gusta.
Ja po prostu umalowana czuję się jak nie ja, nawet jeżeli to tylko błyszczyk i tusz do rzęs, więc ja nawet na Sylwestra góra błyszczyk i tusz do rzęs, bo wyjątkowa okazja, na co dzień zero, null, ewentualnie pomadka, by chronić usta.
Może kiedyś mi się zmieni, nie wiem, ale nic na siłę
Na pewno, jeżeli już się malować, to nie przesadzać z ilością
Ja u mnie na studiach widuję dziewczyny, które tak jak ja nie mają makijażu, czyli nawet błyszczyka nie mają, żadnych cieni, nic, chyba, że tak delikatnie mają, że nie widać. Są też takie, które malują się, ale delikatnie i na pewno nie jest to przesadzone.
No może tylko jak zaczęłam pracę, co byłam w empiku miesiąc już ponad rok temu, to wtedy czasem był błyszczyk, żeby zrobić dobre wrażenie, bo to jednak praca.
Ale oczywiście widziałam też nie raz dziewczyny, które były tak mocno umalowane, że na pewno była duża różnica tak, a bez makijażu.

apoteoza - nasza kultura to tysiąclecia maskowania wyglądu. W związku z tym jesteśmy nieprzystosowani do oglądania kobiet w stanie naturalnym. Czujemy wtedy, że coś nie gra, jakby się pojawił drugi Księżyc obok pierwszego albo jakby w którymś roku nie puścili "Szklanej pułapki". Ja też czuję się wtedy dziwnie, wiem, że coś nie gra. Ale już mężczyzn możemy oglądać nieupięknionych, choć są brzydsi z natury i wcale się nie starzeją ładniej. Nicholson ile ma fanek!
Gdybyśmy tak przez kilka lat oglądali się bez mazideł, nie byłoby problemu z akceptowaniem wyglądu bez mazideł. Ale nie będziemy się oglądać.

Dlatego gdy mężczyźni będą oglądać kobiety nagle bez makijażu, pojawiać się będą myśli (w głowach, może w słowach), że trzeba się jednak umalować.

Nie powiemy tak samo siwym mężczyznom, gdy mają rysy zbyt miękkie lub zbyt twarde, gdy mają nos za duży, brwi krzaczaste - któremu powiesz, by się wycieniował i włosy powyrywał? Mężczyzna ma się umyć i czasem uczesać, pozostając mężczyzną. Tu się wygląd kształtuje, nie dodając obcych materii. W przypadku kobiet zbyt jesteśmy przyzwyczajeni do tapety, by naturalność nam się mogła podobać, a nawet - by makijaż wydał się czymś dziwnym. A jednak zmień w wyobraźni makijaż i biżuterię. Wyobraź sobie malowanie tylko jednej strony twarzy, albo makijaż Indian, nos przebity kośćmi zwierząt, dzwoneczki przy łokciach lub sutkach. I wyobraź sobie ludzi tak ubranych, tak umalowanych, na naszych ulicach. A przecież to kwestia przyzwyczajenia i 'kulturowego' gustu, że pewne formy umalowania uznajemy my (a na pewno dla kogoś są dziwne), a inne formy ktoś (i dziwne są dla nas), przyzwyczajenia i kultura określają miejsca, gdzie przywieszanie ozdób jest całkiem naturalne (już małe dziewczynki przekłuwają uszy), gdzie zaś na pograniczu normalności czy za pograniczem.
Nie chodzi nawet o ilość - choć niektórzy kolczykami ściągają już pioruny. Wyobraź sobie człowieka z kolczykami, czterema, nie na uchu, jak widujesz, ale na środkowym palcu czy wzdłuż nosa. Normalność? A tyle samo sensu.

Wyobraź sobie, że kobiety nie powiększają sobie piersi, ale stopy, bo zamiast nieprzydatnych dużych piersi utrudniających bieg nagle uznaje się za piękne nieprzydatne duże stopy utrudniające bieg. Normalność? A sensu tyle samo. A może duże stopy ułatwiają? Pewnie zależy, jak duże.

Wyobraź sobie, że kobiety przycinają małżowiny uszne, by były prostokątne, zamiast przycinać wargi sromowe, by miały jakieś określone kształty. Tyle samo sensu, a jak inaczej to potraktujesz z uwagi na zwyczaj!

----

Tak więc malujemy się, kolczykujemy, przycinamy i powiększamy na pewne sposoby. Bez związku z funkcjonalnością. Natomiast w związku z kulturą - wystarczy kulturę zmienić i już mamy masakrowanie stóp maleńkim obuwiem - bo mają DOBRZE w czyimś mniemaniu wyglądać. Już inne malowanie, inne kolczyki, inne fryzury. Inne wzorce piękna. A czym jest piękno, jeśli za rzeką się zmienia w brzydotę?
Zatem całe przeświadczenie na temat "jak się powinno wyglądać" jest zależne od kultury. Tu się urodziłem, tu coś obserwuję i UCZĘ SIĘ, co mi się ma podobać.

Zatem tak - młodość mi się podoba, a niezbyt mi się podobają twarze szlachcianek piękne przed wiekami. Podobają mi się piersi jędrne a nie sięgające ziemi. Ale nie dlatego, że są piękniejsze obiektywnie, a tylko dlatego, że mnie tego nauczono. I absurdalności przeróbek ciała zupełnie to nie zmienia. Może mi być tylko przykro, że się oceniania przez wyuczone schematy nie umiem oduczyć do końca.

apoteoza - inwalida nie przekłamuje inwalidztwa*. A gdy widzę oczęta wyraziste, mogą należeć do osoby o oczętach niewyrazistych, tylko być popodkreślane. Gdy widzę rysy łagodne, nie wiem, czy one tam są czy tylko je widzę. Więc zastanawiam się.
W naszej kulturze pojawiło się kilka umysłów, którym się udało:
a) głosić pochwałę rozumu
b) skierować ostrze rozumu przeciwko własnym nieracjonalnym zachowaniom.
A ja sięgnąłem po ich książki. I teraz po części jeszcze jestem wpisany w europejską tradycję, po części jestem jej krytykiem, bo mi się jako zbiór głupich reguł nie podoba.

*-nie zdziwi chyba, że gdy widzę kobietę ubraną, to się zastanawiam czasem, jak wygląda naga. To lepszy przykład. Ale nie zawsze się zastanawiam.

apoteoza - nie robiłem nic żadnemu mojemu zdjęciu od lat. To tak w ramach wyjaśnienia. Kłamstwo jest wtedy, gdy jest intencja przekazania komuś komunikatu niezgodnego z rzeczywistością. Jeśli blizna tam jest, jeśli brzuszek tam jest, jeśli intencją jest optyczne wyszczuplenie - jest kłamstwo. Akurat kłamstwa strasznie nie lubię, ale w tych sytuacjach w miarę bez trudu je wybaczam. Nie chcę nikogo karać, ale wolę, gdy osoba winna się orientuje w swej winie.

Natomiast do części ostatniej: z zadawaniem pytań trzeba bardzo uważać, bo zawsze istnieje szansa, że się otrzyma odpowiedź.

apoteoza - o, już rozumiesz, co chcę powiedzieć, ale teraz przesadzasz. Ja się ubieram:
- żeby mi nie było zimno
- w rzeczy ciemne, by się nie brudziły jak jasne
- w rzeczy jednolicie ciemne, by jakąś krzykliwością nie przyciągać uwagi
- w rzeczy wygodne, funkcjonalne, od wielu lat takie same.
Dbaj o piersi, żeby były ładne - nie staraj się natomiast udawać, że są inne niż są. Ubieraj się wygodnie dla wygody, ciepło dla komfortu termicznego.

Czy nie napisałem, że kłamstwo jest w intencji? Nie musisz chodzić naga i w rzeczach miękkich a przylegających. Chodź jak chcesz - kłamstwo w tym będzie tylko wtedy, gdy zechcesz informować, że wyglądasz jak nie wyglądasz, że jest Cię mniej tam gdzie jest więcej, a więcej tam gdzie mniej.

Nie, ja miałbym przesadzać? Nie mam czasu na takie aktywności.

Fryzurami też się, racja, zmienia optycznie kształt twarzy. To kłamstwo, tak.
Widzisz, kłamstwo ma swoją definicję. Jeśli sądzimy, że jest A, a chcemy, by inni sądzili, że jest B, to przyczynianie się do tego jest kłamstwem. Nie piszę, że to zbrodnia. Gdy powiem komuś: kłamco (jakoś się w życiu nie powstrzymywałem od mówienia), to ten ktoś poczuje się urażony. Nie dlatego, że oskarżam o kłamstwo niezgodnie ze stanem faktycznym, a dlatego, że kłamstwo jest przez opinię publiczną źle oceniane. Boli zatem ocena, której ja winien nie jestem, u bystrzejszych boli fakt (to są wyrzuty sumienia), ale tak naprawdę najmniej winny jestem ja, prawdziwie fakt stwierdzając.

Mogę tu wtrącić aborcję? Jest sobie istota, zaczyna rosnąć. Geny mówią, że to człowiek. Głupi jeszcze (jak większość do śmierci), mały i zależny (jak większość jeszcze z kilkanaście lat), brzydki (jak moja płeć do śmierci), ale nie jest to roślina, nie jest bezkręgowiec, nie jest to szyszka i nie jest nerka. To organizm.
Jestem zwolennikiem aborcji przy bardzo jasnym doinformowaniu, że właśnie się eliminuje organizm ludzki, bo z pewnych względów był niewygodny.

Ja wcale nie marzę o tym, by ludzie przestali ścinać włosy (choć zniósłbym to bez trudu). Chciałbym jednak, by ludzie nie uciekali usilnie od nazwy "kłamstwo", by się dobrze czuć (jak na szeroką skalę przerabia się słownictwo związane z aborcją). Wystarczy mi nazywanie rzeczy po imieniu, wtedy niech się dzieją.

apoteoza - odbiegamy już daleko od tematu. Kłamstwem nazywam próby przekonania kogoś, że rzeczy się mają tak, jak się zdaniem przekonującego nie mają.

Przy tym jeśli przekonujący trafi w prawdę niechcący (Bo mówił X, sądził że Y, ale mylił się, bo rzeczywiście było X), także jest to kłamstwo. Kłamiący nie musi mieć obiektywnej wiedzy o rzeczywistości, wystarczy, że chce przekonać do czegoś innego, niż sam uważa. Wprowadzić, w swoim odczuciu, w błąd.

W prawie mówi się, jeśli czegoś nie przekręcam, o świadomym poświadczeniu nieprawdy. Nieświadome poświadczenie prawdy chyba karane nie jest.

apoteoza - dziesięć razy to samo mam pisać? Nie będę. Jest wyżej.

Nie widzę nic złego w przerabianiu zdjęć jeśli robi się to z umiarem. Ja osobiście przerabiam a jedyne co robię to zmieniam kolorystykę zdjęcia, nigdy nie wygładzałam twarzy czy tez nie używałam photoshopu i tych wszystkich zaawansowanych opcji . w przerabianiu nie ma nic złego