miłość jak z Disneya - Netkobiety.pl

Czego od nich oczekiwałaś i co dostawałaś od nich, że Ci nie wystarczało?

wiesz... opieki, tego by byli na kazde moje zawolanie, bezgranicznego poswiecenia, tego by byli, rozumieli, troche by " znosili te kobiece grymasy" by chcieli brnac przez zycie ze mna, by marzyli o tym  o czym ja marze...
brzmi w sumie tak jak powinno wygladac w  zwiazku

jednakze jest ta droga strona, a propos, ze jestem dosc krytyczna jezeli chodzi o status intelektualny i finansowy oraz potencjal i plany przyszlosciowe. nie wiem skad to sie we mnie wzielo ( pewnie od mamy) ale pragne widziec w facecie osobe ktora wie czego pragnie i do tego dazy ma potencjal i i go nie marnuje na granie calymi dniami na playu albo w barze. faceta ktory nie zostawi mnie z byle powodu, ktory sie nie poddaje bo jest wlasnie ciezszy moment w zwiazku, facet ktory bedzie odpowiedzialny. oraz nie ma problemu z alkoholem czy uzywkami.
czy wymagam za wiele. moj dobry kolega (straszy facet- 30 latek) stwierdzil kiedys ze wysokie mam wymagania (przede wszystkim dla mezczyzn w niemczech (bo tutaj mieszkam). ale na moje pytanie zwrotne czy powinnam z tych wymagan zrezygnowac powiedzial ze nie. ze sa to sluszne i racjonalne wymagania, a wiec o co chodzi?

moze masz racje moze jeszcze nie spotkalam TEGO

To nie chodzi o to, że masz za wysokie wymagania, tylko jakieś chore wyobrażenie o związkach. To, co opisałaś, miłością na pewno nie jest.

Dokładnie. Zgadzam się z moimi przedmówczyniami. Nie możesz wymagać od facetów by mieli takie same marzenia co Ty czy mieli taką samą opinię na jakiś temat. Próbujesz im narzucić swoje zdanie, które niestety do niczego dobrego nie prowadzi. To, że chcesz mieć ich na każde Twoje zawołanie, brzmi egoistycznie. Czy pomyślałaś choć raz jak Ty byś się czuła, gdyby ktoś miał takie wymagania wobec Ciebie?

Dodam tylko jedno.

Czasy niewolnictwa dawno się skończyły.

Wychowanie, wychowaniem.
Dzieciństwo bez odpowiednich wzorców, trudnym dzieciństwem.
Zgadzam się, wszystko to ma wpływ na zachowanie. Ale... mamy jeszcze rozum, którym można się posługiwać. I to z pozycji rozumu traktować drugą osobę (nie tylko swego towarzysza życia) jak partnera. Traktować tak, jak sama byś chciała być traktowaną.

Jesteś studentką ostatniego roku psychologii. Wszystko to (traktowanie drugiego człowieka) powinno być Ci znane ze studiów. Również i to, że w przypadku tak silnego oddziaływania przeszłości na życie obecne warto podjąć własną terapię. Jeśli chcesz pracować w zawodzie mając taką postawę, własna terapia powinna być Twym absolutnym priorytetem. Inaczej będziesz szkodzić ludziom a nie im pomagać.

WIEM, że życie prywatne to nie życie zawodowe.

Wiem również, że mając tak poważne problemy emocjonalne i takie postawy wobec TŻ nie będziesz mogła doradzać osobie, która znajdzie się w podobnej do Twojej sytuacji. I nie dotyczy to tylko prowadzenia psychoterapii, dotyczy to również prowadzenia konsultacji i poradnictwa.

Każdy człowiek, mężczyzna również , jest integralną jednostką, której integralność i niezależność należy szanować. Dlatego w każdym związku powinien być czas dla Was (czyli spędzany wspólnie), ale także miejsce na życie każdego z osobna - na własne pasje, zainteresowania, odrębnych znajomych, niezależne wyjścia - jest to wręcz niezbędne do stworzenia zdrowej relacji, w której każdy będzie miał poczucie niezależności oraz tego, że ważny jest zarówno on sam, jak i jego potrzeby. Jest też oczywiste, że dorosły, dojrzały człowiek powinien mieć własne zdanie, plany i marzenia, a jego świat nie może kręcić się wokół jednej jedynej osoby, czyli w tym przypadku Ciebie. Jeśli jest inaczej, jest to wręcz powód do niepokoju i obaw, a oczekiwanie takiej postawy wydaje się być bardzo niedojrzałym, egoistycznym podejściem.

Tu naprawdę nie chodzi o to, żeby Cię atakować, jeśli jednak nie zrozumiesz tych oczywistych prawd - będzie Ci naprawdę bardzo trudno znaleźć partnera, który nie tylko zdecyduje się stworzyć z Tobą związek, ale również, co wydaje się bardzo ważne, będzie w tym związku naprawdę szczęśliwy, a tym samym będzie dążył do jego trwałości.

A ja odpowiem Ci tak:
Miłość cierpliwa jest,
łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości,
nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą;
nie dopuszcza się bezwstydu,
nie szuka swego,
nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego;
nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.
Wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
Miłość nigdy nie ustaje (...)

Jestem mężatką od ponad 15 lat. Oboje z mężem nie ograniczamy się nawzajem, mamy wspólnych znajomych, z którymi chętnie się spotykamy, ale każde z nas ma również grono własnych, z którymi od czasu do czasu gdzieś wychodzi - ja do własnych przyjaciół, mąż z kolegami na przysłowiowe piwko. Na chwilę obecną razem uczestniczymy w kursie tańca, ale już ja sama uczęszczam do szkoły językowej i robię kilka innych rzeczy, które sprawiają mi niesamowitą frajdę, ale są tylko moje. Nie wyobrażam sobie zresztą, żeby ktoś miał mi podcinać skrzydła, kiedy chcę się rozwijać, realizować, spełniać własne marzenia. Wakacje, urlopy - tylko wspólnie.

Codziennie ze sobą rozmawiamy, razem pijemy herbatę, dzielimy domowymi obowiązkami i poważniejszymi sprawami. Nie zgadzamy się we wszystkim, ale to nam nie przeszkadza szanować wzajemne odmienności i poglądy. Nigdy nie zakładam z góry złej woli męża (kiedy się spóźnia czy czegoś nie zrobi- uznaję, że widocznie był tego jakiś ważny powód). Nie ,,strzelam fochów", nie wyręczam się, natomiast jeśli potrzebuję pomocy bez oporów o nią proszę i jeśli tylko jest taka możliwość - otrzymuję. Nie zgrywam księżniczki, nie oczekuję, że ktoś będzie myślał jak ja, odgadywał moje pragnienia (o tych po prostu mówię), był nadopiekuńczy (nawet kota można zagłaskać na śmierć ), rozwiązywał za mnie problemy, nawet jeśli czasem w przypływie bezradności potrzebuję, żeby mnie wysłuchał, a potem mocno przytulił. Nigdy nie uważałam, że mój mężczyzna musi być majętny czy mieć odpowiedni status społeczny, w końcu do wszystkiego dochodzi się razem i to zwykle najbardziej cieszy. Cenię swoją niezależność i swobodę, czasem muszę zatopić się na chwilę w swojej samotności i wtedy oczekuję zrozumienia tej potrzeby. Ja z kolei szanuję drobne ,,dziwactwa" męża, a oboje niesamowicie tę wzajemną akceptację doceniamy, w każdym razie wraz z upływem czasu dochodzę do wniosku, że ona dwoje ludzi naprawdę bardzo łączy.

dziękuję wam za wasze opinię.
bardzo pozyteczne jest takie inne spojrzenie na pewne sprawy.
tym bardziej ze tej wiedzy nbie moge a wrecz nie wolno mi czerpac od mojej mamy czy babka, ciotki (wszystkie maja bardzo autorytarne podejscie do relacji z mezczyznami, a dla zobrazowanie tego podejscia cytat mojej mamy (jak to mowila byla bardzo zdenerwowana, ale doskonale przekazuje jej prawdziwe podejscie): "chłop powinien sluchac cie jak pies", albo "chlop jest do zarabiania pieniedzy". moja mama (przez to ile krzywdy jej moj ojciec zrobil) ma chore podejscie do mezczyzn. traktuje ich jak gorsza rase, jak niemyslace, nieczule maszyny do robienia kasy i... kropka. nic wiecej .
sama wiec wyssałam od niej to podejscie. teraz (pomijajac aspekt wiedzy- bo wiem ze jest to patologiczna opinia) czuje ze to jest zle. czuje ze tak nie wolno. ze jest to podejscie, ktore sprawia ze jestem nieszczesliwa.
dlatego blagam o wasze relacje, o wasze doswiadczenia, o wasze opinie.
poznalam tego chlopaka ostatnio i znowu wszystko przebiega jak zawsze. poznalismy sie na imprezie, spedzilismy pare wspolnych wieczorow, nocowalismy u siebie nawzajem ( nie kochalam sie z nim) , jest slodkim normalnym, ambitnym mezczyzna, ktory tak jak ja eksperymentuje w zyciu, niby wie co chce osiagnac, ale jeszcze nie nadal temu formy ostatecznej.
a wiec jest on i on bardzo sie stara i jestem ja, ktora po tygodniu znajomosci zaczyna sie pytac : " czy jestem w stanie z nim byc? ", " czy chce z nim byc?", on coraz czesciej  do mnie pisze i nalega (choc mu powiedzialam ze tego nie lubie). podswiadomie zdaje sobie sprawe, ze jest on wspanialym czlowiekiem ktory mnie nie zrani, ze bedzie dla mnie dobry. ale z drugiej strony ten wlasnie fakt przyprawia mnie o ciarki, bo zaczynam sie bac siebie samej, ze to ja go zranie i dochodze powoli do wniosku, ze zanim  on sie zakocha lepiej zrezygnowac z relacji, bym ja nie musiala go potem potencjalnie zranic. czy to ma sens o czym napisalam? a potem uswiadamiam sobie ze skoro mam teraz tekaie mysli to znaczy ze tak naprawdę nie jestem zakochana i z tego wzgledu nie ma sensu prowadzic dalej tej znajomosci. ...

przepraszam zdenerwowalam sie.

nie potrafie objektywnie podejsc do tego toku myslenia. ale moja intuicja mi mowi ze jest w tej logice jakis blad, ale cholera ja go nie widze i popelniam ten sam blad za kazdym razem . za kazdym razem jak poznam mezczyzne glowie sie nad tego typu rzeczami i nie udaje mi sie przerwac tej spirali.

" Czego od nich oczekiwałaś i co dostawałaś od nich, że Ci nie wystarczało?"

Na każde zawołanie? Nie jesteś księżniczką. Chcesz zrobić z faceta niewolnika. Mężczyzna nie może4 mieć własnych marzeń? Dlaczego ma marzyć o tym, o czym ty marzysz? A teraz odwróćmy role. Dlaczego Ty nie możesz marzyć o tym o czym marzy facet?
"brzmi tak jak powinno wyglądać w związku" Napisała studentka psychologii... Dziewczyno tak nie wygląda związek, Co najwyżej tak wygląda chory związek.