brakuje mi odwagi by odejść od męża.... - Netkobiety.pl

Jeśli raz uderzy, uderzy drugi raz.. taki typ się nie zmieni. Piszesz że nie chcesz wychowywać córki samotnie, a lepiej wychowywać dziecko przy ojcu ktory biję matkę i upokarza na oczach dziecka?? chroń siebie i dziecko. Tym bardziej że masz wsparcie w rodzicach. Spakuj się i zatrzaśnij drzwi za sobą! Zamknij ten rozdział życia. On Cię doceni jak koledzy odejdą i nie będzie miał do kogo ,,gęby" otworzyć ani z kim wypić ale wtedy będzie już za późno. Nie daj sobą pomiatać. Masz córeczkę , zbuduj jej dobrą przyszłość aby nie musiała patrzeć na to wszystko co Twój mąż wyprawia. Odwagi Kochana!

Zuzanno, masz dwa wyjścia: albo teraz nam uwierzysz (większość z nas ma za sobą takie czekanie, aż "on się zmieni") i podejmiesz szybko odpowiednie decyzje, albo sama do tego dojrzejesz - może za rok, może za 5 lat, może dopiero jak mąż wniesie pozew o rozwód... Twoja przyszłość z tym mężczyzną jest prosta do przewidzenia jak to, że zimą spadnie śnieg. Na co Ty czekasz? Dlaczego on miałby się zmienić, skoro jasno Ci mówi jakie są jego życiowe priorytety i że ani Ty, ani dziecko do jego wizji życia nie pasujecie? On mógłby się zmienić sam z siebie tylko w jednym przypadku - gdyby w nieszczęśliwym wypadku został kaleką i nie mógłby już imprezować z kumplami. Wtedy byś była mu potrzebna - teraz jesteś tylko przeszkodą.

Nie czekaj na rozwój wypadków. Masz w domu nieobliczalnego faceta, który traktuje Cię jak popychadło. Nie pozwól na to. Nigdy nie zacznie szanować takiej słabej kobiety. Mężczyźni szanują tylko kobiety silne. Więc postąp tak, jak sugerują Ci Twoi rodzice. I zapomnij o tej pomyłce, jaką było Twoje małżeństwo.

Nie dziwię się Twemu sposobowi myślenia. Jesteś ofiarą w pełnym tego słowa znaczeniu. Wyszukujesz już powody, dla których powinnaś zostać z męże. Przeczytaj moją sygnaturę - to o Tobie.

Wiem, że zabrzmi to brutalnie, ale...
Zostając z tym człowiekiem nauczysz swoją córkę tego, jak powinny wyglądać relacje między kobietą a mężczyzną. Nieważnie, że będziesz mówiła jej coś innego. Ona wierzyć będzie Twemu zachowaniu, nie słowom. Decydujesz się, by Twoja córka była świadkiem przemocy? By bała się powrotu ojca? By bała się o Ciebie? Ważniejszym od jej strachu (a będzie go przeżywała, zapewniam) jest Twoje poczucie, że nie jesteś samotna matką? Napisałaś, że Twej córce niczego nie brakuje. Czyżby? Ona wyczuwa Twój niepokój i strach już teraz. Pomyśl o tym.

Przeczytaj ze zrozumieniem:

Twój mąż:
- pije
- bije Cię
- wyzywa Cię
- poniża
- lekceważy
- upokarza
- pali trawę.
Cudny gość!

Ja postanowiłam dotrzeć do Ciebie od strony emocjonalnej. Przeczytaj posty Wielokropka - tam znajdziesz mądre rzeczy od strony technicznej... Ty dopiero zaczynasz swój proces uwalniania się (bo sam fakt, że tu napisałaś odczytuję jako protest przeciwko temu, co się dzieje w Twoim życiu.

Jeśli emocje trafiają do Ciebie lepiej - ciąg dalszy. Jestem dzieckiem alkoholika. Więc łatwo mi wyobrazić sobie przyszłość Twoją i Twojego dziecka. A ja i tak miałam szczęście - mój ojciec nigdy nie przejawiał agresji. Moja córka mogła wychowywać się w takiej "rodzinie" jaką Ty chcesz zapewnić swojej. Ja nie bałam się tytułu samotnej matki, ale łudziłam się, że "tatuś" przejrzy na oczy i zacznie wypełniać swoją rolę. Dałam mu czas do trzecich urodzin naszego dziecka. Nie chciałam, żeby pamiętała awantury, pijanego ojca, znerwicowaną matkę. Oczywiście moje nadzieje się nie spełniły. Dziecko rozumiało coraz więcej, tatuś pił coraz więcej, mama się coraz więcej z nim kłóciła. Zrozumiałam, że to się nigdy nie zmienia, a przynajmniej nie dostatecznie szybko, żeby nie zwichnąć dziecięcej psychiki naszej córki. Więc zakończyłam tę patologię. Teraz moje dziecko ma 5 lat. Jest szczęśliwą, beztroską dziewczynką, otoczoną miłością i spokojem. W naszym życiu jest mężczyzna, który chce pełnić dla niej rolę ojca - takiego normalnego, z definicji, nie z racji przekazania genów. Biologiczny tatuś się nie odzywa - przecież przeszkadzałyśmy mu w imprezowaniu, zaliczaniu kolejnych panienek po pijaku, przegrywaniu wypłaty na automatach... I wiesz co? Za późno zdecydowałam się na ten krok. Dziecko zbyt dużo rozumiało. Zbyt długo pytała "gdzie tata?", "czemu tata nie przychodzi?". Więc, jeśli naprawdę najważniejsze jest dla Ciebie dobro dziecka - odejdź jak najszybciej. Twoja córka nie będzie jeszcze zadawała trudnych pytań - szybko zaakceptuje nową, lepszą rzeczywistość.

kochana nadzieja matką głupich nie wiedziałas??
facet ma w nosie rodzinę , żonę , dziecko , własna matkę
uważa że  jesteście zbędne , strasznie przykra jest ta sytuacja , zapewne krótko po ślubie , malutkie dziecko
ale powiem ci ze lepiej teraz niż pózniej gdy cała ta sytuacja odbije sie na tobie , twojej córce , waszej psychice ..

bardzo dobrze zachowali się twoi rodzice , są za wami , chcą ci pomóc .. a powiem ci że tak jak piszesz 800 zł nie jest to tak mało gdy nie mieszkasz sama , poza tym podasz męza o alimenty ..
powoli wszystko się wyklaruje zobaczysz , musisz przede wszystkim jak powiedział ojciec być stanowcza!!!
jeśli zdecydujesz to trzymaj się tego bo rozchwiana mama nie jest nalepszym wyjściem dla dziecka.. tutaj liczycie sie wy Ty i ona i tego sie trzymaj!!!
życze wam powodzenia:):)

Dziękuje Wam Kochane za mądre rady,dużo znaczą dla mnie zwłaszcza teraz.
Wczoraj nie mogłam zasnąć i wyobrażałam sobie jak to będzie kiedy córka będzie większa...........i jedyne co mi przyszło do głowy to to aby jak najszybciej wrócić do rodziców. To jest jedyne wyjście z tej chorej sytuacji.Jeszcze raz dziękuje:*

To ja, jak zwykle dorzucę garść informacji.

Jeśli zdecydujesz się być jeszcze jakiś czas pod jednym dachem z mężem, pamiętaj:
- gdy będzie agresywny, wezwij policję
- policja ma obowiązek założyć tzw. niebieską kartę (doczytaj o niej w internecie)
- jeśli Cię pobije - dokonaj obdukcji
- nagrywaj jego awantury, wyzwiska, groźby
- nie kasuj wysłanych do Ciebie (jeśli takie są) SMS-ów
- zbieraj dowody jego zachowania względem Ciebie.
- NIE JESTEŚ BEZBRONNĄ

Ja już podjęłam najlepszą decyzję w swoim życiu. Czekam teraz aż mój tata przyjedzie po mnie i wtedy nas zabierze do mojego domu. Mąż dzisiaj przyszedł z pracy i mi powiedział,że mnie nie wlicza do swojej rodziny ja mu jestem do niczego nie potrzebna, powiedział mi cytuję-,,jeszcze na to nie wpadłaś żeby stąd wypier***ć", ,,wyp*... dzisiaj najlepiej,nie chce cie widzieć". Znowu była kłótnia przy dziecku i znowu teściowa nie zareagowała tylko siedzi w pokoju i nadsłuchuje jak ten psychopata się nade mną znęca. Był tak podły że z uśmiechem na twarzy powiedział,że będzie szczęśliwy jak w końcu odejdę do swojego domu. Ja już nic do niego nie czuję jedynie żal ,że jest dla mnie taki podły. Nienawidzę go za to że mnie tak chamsko traktuje. Siedzę teraz z dzieckiem sama w pokoju i płaczę z tego stresu już.Ciężko mi jest teraz.

trzymam za was obie mocno kciuki:):)
zobaczysz uda się musi sie udać!!!!!

Mam nadzieję, że już jesteś w swoim domu. To było jedyne właściwe wyjście.

Niestety nie jestem w swoim domu. Zacznę od początku- przyjechali moi rodzice na rozmowę z moim mężem.Przy tej rozmowie byla tesciowa i teściowa zaczęla męża tak wybielać że mi ręce opadły.Zaczęła czepiać się mnie, strasznie mnie oczerniala przed moimi rodzicami,mówiła że nie nadskakuje mężowi jak inne dziewczyny swoim mężom,nie dałą po prostu mnie dojść do słowa.Moi rodzice moich wytłumaczeń nawet nie słuchali tylko po chwili zaczęli na mnie najeżdżać i w końcu wyszło na to że to moja wina że się kłócimy z mężem. Czuję się oszukana przez własnych rodziców i co najgorsza upokorzona strasznie! Kilka razy to wychodziłam z pokoju bo nie mogłam słuchać tych bzdur co ona zaczęła wygadywać. Mówiła jaka ona jest dobra dla mnie a ja jej nawet nie podziękuje za to (to jest kłamstwo). Strasznie mnie  nawymyślała a moi rodzice siedzieli tylko i jej słuchali. Dosłownie to wyglądało tak że zrobili ze mnie wariatkę. Matka powtarzała żebym się nie kłóciła i na kompromis szła. W końcu gdy już rodzice wychodzili do domu to kazali mi przeprosic tesciowa i męża i mówili żebym w zgodzie z nimi żyła. Jestem w szoku,nie wiem co mam robić.Boję się że teraz to dopiero mąż da mi popalić skoro zobaczył taką a nie inną reakcję moich rodziców. Jak już wyszli to teściowa nawet słowem do mnie się nie odezwała,udawała obrażoną. Moi rodzice upokorzyli mnie. Co sądzicie o tej sytuacji ,co teraz mam robić? Zaczynam się rzeczywiscie obwiniac o te kłótnie z mężem. Nie wiem co mam myslec jestem w szoku ze tak sie to wszystko potoczyło. Teciowej nie mam za co przepraszać,naprawdę nie jestem zlą synową. Masakra..............

Nie mogę tego zrozumieć dlaczego rodzice mnie nie wzięli do domu. Czy chodzi o to że rzeczywiście nie mają pieniędzy i byłabym dla nich razem z dzieckiem ciężarem?Zaczynam w to wierzyć że chodzi im o pieniądze. Mówili że nie chcą byśmy się rozstali,że dziecko powinno mieć obydwoje rodziców-kazali nam się ,,dotrzeć w końcu". Nie wiem co mam robić. Czy to jest rzeczywiście moja wina tych wszystkich kłótni:( Czuję się okropnie.............żałuję że dzwoniłam po pomoc do rodziców,oszukali mnie.

Wróć do postu 26, tam dodałam ważne informacje.

Masz jeszcze jedno wyjście.
Przeprowadzić się do wynajętego przez siebie pokoju, mieszkania. Postarać się o miejsce w domu samotnej matki, popytać w MOPS-ie o możliwość zamieszkania w innym miejscu. Powinni mieć bieżące informacje dotyczące Twojego miasta.

Doradź mi jak mam się teraz zachowywać w stosunku do teściowej po tym jak bezczelnie oczerniała mnie przy rodzicach?
Mieszkamy z nią pod jednym dachem. szczerze mówiąc to bym jej powiedziała co o jej zachowaniu myślę ale boję się kolejnych kłótni. Myślę że najlepszym rozwiązaniem będzie po prostu nieodzywanie się do niej.

Teściowa chciałaby wszystko wiedzieć o mnie o mężu w ogóle o naszych sprawach. Powiedziała moim rodzicom,że ja do kościoła chodzić nie chcę (mam zjazdy co sob i niedzi. teraz na studia). Porównywała mnie z córkami jej koleżanek co to niby one nadskakują mężom a ja nie będę nadskakiwać. P chamsku udawała jak się zwracam do niej. Powiedziała,że chodzę nafuczona na cały świat-tylko dlatego,że raz jak weszłam do kuchni to się nic do niej nie odzywałam. Istna masakra! Wymyślała jeszcze więcej bzdur na mnie- proszę poradź jak ja mam teraz z tą kobietą rozmawiać. Naprawdę odechciało mi się jakichkolwiek rozmów z nią. Chcę ją jak najszybciej odseparować od naszego życia bo ona za dużo y się chciała wtrącać. Zachowała się dzisiaj jak wariatka. Darła się a jak ja chciałam coś powiedzieć to z pretensjami że nie takim tonem się do niej zwracam.

Nie chce żeby ta baba kontrolowała moje życie i w ogóle nasze małżeńskie życie! Pomocy

Wielokropek już fachowo ci doradziła. Są punkty pomocy rodzinie, czesto w przychodniach, poszukaj, punkty interwencji kryzysowej, pokieruja  cię dalej. Możesz tymczasowo zamieszkać w domu samotnej matki, bodajże 6- mcy, ich pracownicy pomagają w znalezieniu pracy, załatwiają żłobek, przedszkole. Jak najszybciej wystąp o zabezpieczenie świadczenia alimentacyjnego na dziecko, wiem pierwsze kroki są trudne.
Co do rodziców, smutne i komentować nie będę.
A droga teściowa tak się zachowuje, bo boi sie o swoj tyłek, jeśli ty odejdziesz to na nią spadnie gotowanie, opieranie i dogadzanie cudownemu synowi. Ona dobrze wie, co się będzie działo gdy napity synek wroci do domu, do kogo skieruje pretensje? Na kim się wyżyje? Na niej! Będzie cię oczerniać, a synusia wybielać, ale to najmniejsze zmartwienie. Nie jednej takiej wysłuchują ludziska, kiwają współczująco głowami, bo nie chcą urazić sąsiadki czy ewentualnie kogoś z rodziny - swoje jednak wiedzą. Nie wszyscy są ślepi, głusi i głupi. W oczy niczego jej nie powiedzą, poza plecami najczęściej się mówi, że bez powodu rozwodu się nie bierze, a im bardziej taka osoba pluje jadem tym bardziej się jej unika.
Zrób wszystko co w twojej mocy by odejść, dziecko powinno mieć szanse normalnego rozwoju, i zobaczysz kiedyś będzie ci wdzięczne za szybką reakcję, tak jak ja swojej matce.
Spokojne dzieciństwo ponad wszystko.