Nie mogę pozbierać myśli po rozstaniu - Netkobiety.pl

Jestes jeszcze mloda osoba masz sporo czasu na to by sobie zycie ulozyc na nowo.

Faceci to ch**je szkoda słów, a my głupie ciągle wierzymy ze oni sie zmienią. Oszukujemy się Faktycznie jestem młoda ale na sama mysl ze mam ''tresowac nowego psa'' robi mi sie niedobrze.. Ale wiem, że nie mogę się zamykać na nowe związki, skoro jeden nawalil niekoniecznie inny musi dać dupy jak poprzedni:P

Oczekujesz opinii na temat Twego eks-a.
Ja jednak tego nie zrobię. Mam lepszy temat. Ciebie.

Wyciągnij wnioski z tego związku i z informacji, które dostałaś od niego na swój temat.
Odpowiedz sobie sama, bo jesteś mądrą osobą, dlaczego i w jaki sposób go ograniczałaś, na czym polegają te Twoje winy, czym one były spowodowane, jak możesz zmienić swój sposób myślenia i funkcjonowania w związku.

Postępowanie innych w znacznym stopniu nie zależy od Ciebie. Nie trać czasu na coś, na co nie masz wpływu, zajmij się tym, na co wpływ masz. Zajmij się sobą.

Jesteś jeszcze młodziutka i wszystko przed Tobą! Musisz tylko pamiętać o jednej zasadzie: zamknij za sobą drzwi i nie odwracaj się juz za nim więcej, nie myśl o nim- przynajmniej sie postaraj. Na początku zawsze jest ciężko- po każdym rozstaniu, ale dasz radę. Ważne jest żebyś nie była sama teraz, wychodź gdzieś z koleżankami, idź na imprezęm zrób coś dla siebie, kup sobie nowy ładny ciuszek- taki który nie będzie Ci się kojarzył z byłym. I nie staraj się go zrozumieć. Nie rozkminiaj nad tym co zrobiłaś zle, bo to tylko pogarsza Twój stan emocjonalny.
Mnie facet zostawił po 4 latach związku, pół roku mieszkania razem i 3 tygodnie przed ślubem! To jest dopiero masakra! Wydawało mi się że życie się skończyło- minęło juz prawie 4 miesiące a ja jestem szczęśliwa że tak wyszło.
Ale da się przeżyć, wiem co mówię bo już sie z niego wyleczyłam. Pamiętaj, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło!
Gdzieś tam w świecie czeka na Ciebie ten jeden wymarzony książę z bajki, który "nie zesra się w gacie ze strachu przed odpowiedzialnością" :-D

"tresować nowego psa" ? mocne...
Jak się rozpada związek to ZAWSZE jest wina obydwu stron... wyciągnij wnioski.
Tak w ogóle NIGDY nie używa się takiego "sposobu" - zerwe, niech oprzytomnieje...
Jesli mu juz nie zależało, to co chciałaś osiągnąć? Wiadomo,że jak jest źle... to on chce spokoju... a Ty mu dałaś
za darmo i zbędnych stresów z jego strony...

Jestem na siebie wściekła, że byłam taka naiwna, że wierzyłam w każde jego słowo, że postawiłam go w centrum, wszystko robiłam z myślą o nim,budziłam sie i kładłam spac z myslą o nim, widziałam w nim swojego męża i ostatniego faceta w życiu. Nawet dzieci z nim chciałam mieć,a ja nigdy ich nie lubiłam:P Czułam że to dobry materiał na Pana Właściwego. Wciąż nie mogę pojąć czemu sie tak zmienił, czemu sie rypło to wszystko, to co budowaliśmy do czasu razem. Ciągle odnosze wrażenie że on zrozumie i się odezwie. Oszukuję się albo mam niewyczerpany pokład nadzieji i cierpliwości. Nie wspominam, samo wszystko przychodzi,śni mi się że z nim rozmawiam i w tych snach sobie wyjaśniamy co nas boli. A potem budzę się i cały dzień mam do kitu:P Nie oglądam wspolnych zdjec, staram sie nie sledzic go na portalach spolecznosciowych. Na poczatku to robilam ale bardzo mnie bolalo ze on zyje jakby sie nic nie stalo. Moze udawal ze to go nie rusza ale tego sie nie dowiem. Mam mieszane uczucia. Tesknie ale i mam ochote go spoliczkowac. Czuje zal, a za chwile mam go w dupie. Przechodze ciezki okres, ale juz za nim nie placze. Przechodze zalobe,ale po sobie. Po swojej slepocie zyciowej:p od kiedy z nim nie jestem patrze inaczej na swiat, jak na cos nowego. Staram sie sobie wyznaczyc priorytety i juz mi sie to udalo. Mam duzo samozaparcia i wiem ze mi sie uda. Teraz wazne jest moje dobro, stałam sie troche emocjonalna egoistka i nie wpuszczam nikogo do mojego serduszka. Nie chce, nie ufam i nie chce sie otwierac,bynajmniej tak bardzo jak ostatnio. Kiedy nachodzi mnie mysl o nim, mam takie wyobrazenie: widze go na piedestale,a wtedy podbiegam i z calej sily go spycham i sama na niego wchodze dumna:) czas by przestac go idealizowac jak dotychczas, a zaczac wywlekac jego brudy. Kocha sie pomimo czegos a nie za co i ja tak robilam. Co mi z tego przyszlo? BOL. Zranione ego. Powiedziałam sobie, nigdy wiecej. Wyciągnełam wnioski- nikt nie jest na tyle wazny co ja sama. Nikt mnie nie pokocha tak jak ja siebie sama. Ja wiem najlepiej co jest dla mnie dobre. Tylko ja. Tylko szkoda ze rozum mowi jedno a serce drugie. Jak to pogodzic?Nienawidze takich sytuacji.. Zaluje ze nie ma takiej pastylki jak w Matrixie, biore i zapominam o wszystkim co bylo. Za to poznaje nowe , nieznane. Czuje zlosc. Na siebie, na niego. Ze nie dawal nam szans. Że nie rozumial. On byl wlasnie takim emocjonalnym egoista. Jak ja teraz mam zamiar byc-ladowac w siebie a pozostalym dzielic to co mi zostanie. Bylam jego zapychaczem wolnego czasu, choc tej mysli nie dopuszczalam i slucham go ze to nieprawda. Moj rozsadek mowi ''olej go!'' nie jest Ciebie wart, gowniarz i tyle. Serce woła''ratuj to, czekaj, wybaczaj, drugiego takiego nie znajdziesz!'' Mam takie rozstrojenie ze nie potrafie sie skupic nad tym co juz zaplanowalam. Zmienilam sie, sama to widze. Nie wiem czy na lepsze czy na gorsze, skutki beda w przyszlosci. Napewno wiem ze nie powtorze swoich bledow i nikogo nie postawie w centrum.Absolutnie. Musze przestac byc kobieta kochajaca za bardzo. Bankowo nia jestem, wiem o tym. Tylko czasami jeszcze siadam i mysle'' czy to jaka teraz jestem. to tak naprawde ja?''

No pewnie mu matkowalam bo nie raz slyszalam ''jestes jak moja matka'' tyle ze ja mu nie mialam zamiaru matkowac tylko doradzac. A skoro juz druga osoba mu mowila ze cos robi zle to mogl wyciagnac z tego konsekwecje:p ja sie z jego matka nie prawie nie znalam wiec skad mialam wiedziec co ona mu mowi? Kiedys byl bardzo odpowiedzialny a potem gdzies to ulecialo:p Masz racje, przydalo by mu sie takie przetrzepanie dupska bo jest rozpieszczony:PP Czy ta milosc byla dla niego jak dla mnie z podstawowki, tez nie wiem, bo kiedys by sie pocial za mnie a pozniej juz jakos przygasl. Nie wiem co on o tym myslal, nie chcial powiedziec, To tez dla mnie sprawa niewyjasniona.

Witam Was. Nie pisałam jakiś czas, ale chciałam się z Wami podzielić tym co ostatnio się wydarzyło. Jak wiecie jakiś czas temu zerwałam z chłopakiem który był miłością mojego życia, bynajmniej mi się tak wydawało:p Robiłam wszystko jak radzilyscie, zajęłam się sobą, dostałam dobra i ciekawa prace, zainwestowałam w siebie, poszłam na gigantyczne zakupy, sprawiłam sobie przyjemność drobiazgami:) ostatnio nawet kogoś poznałam, zaciekawił mnie, ja mu wpadłam w oko,myślę ze mogło by coś z tego wyjść, zważywszy że powoli odzyskuje równowagę psychiczna. Poczułam się silna i zdecydowana, przyciągam jak magnes dobre sprawy:) I co? Właśnie wczoraj straciłam swoja równowagę:(( Mój były śnił mi się dzień w dzień przez cały miesiąc:p postanowiłam się zainteresować co u niego bo ostatnio nie miałam dobrych przeczuć. Zadzwoniłam dosłownie na parę minut. Zwykła rozmowa typu co u Ciebie, ja się czujesz, co porabiasz. Byl zaskoczony ale pewnie się cieszył:P powiedział żebym jeszcze zadzwoniła. Obiecałam ze zrobię to wolna chwila bo obecnie jestem zajęta i brak mi na wszystko czasu. Nie minęły 4 dni a ja napisałam sms z zapytaniem co u niego. Odpisał ze mu sie śniłam i właśnie miał dzwonić. Zadzwonił wieczorem. To była jedna z najgorszych chwil jakie przeżyłam;P w ciągu 2 h rozmowy stałam się kupka nieszczęścia, zaryczana, pełna sprzecznych emocji. Powiedział ze czekał aż się odezwę, ze nie może beze mnie żyć, brakuje mu mnie, nadal mnie kocha, ze to był najgorszy miesiąc jego życia, ze był głupi i żałuje, ze nikt tak od niego nie dbał jak ja, ze nie chce innej itp. Ja słuchałam,łzy mi leciały po policzkach ale nie dałam nic po sobie poznać, a tak naprawdę w środku wyłam z bólu a jednocześnie czułam jakby ktoś zdjął mi kamień z szyi:P wyjaśniliśmy sobie wiele spraw, dowiedziałam się jak się czul i co robił, ze myślał o mnie dzień w dzień , noc w noc:p Ja go nadal kocham ale nie wiem co z tym zrobić. Przez ten miesiąc stopniowo wychodziłam z dołka, stawałam na nogi, miałam plan i trzymałam się a teraz nagle takie wyznania a ja się czuje jakby mi ktoś podciął skrzydła. Rozj**l mi konstrukcje,dosłownie. Wiem ze nie mogę się dawać tak łatwo, ale chce mu,nam, dać szanse tyle ze na moich warunkach.  Wczoraj chciał się zobaczyć i mieliśmy dziś się umówić ale jemu wypadły ważne sprawy i na to wygląda ze się tak szybko nie zobaczymy. Ja raczej czasu nie będę miała, on pracuje po szkole i w weekendy wiec nie wyobrażam sobie jakby to miało wyglądać. Na pewno nie chce się w to wpieprzyć jak ostatnio. Nie mogę. Musze dalej realizować swoje plany, trzymać się tego kurczowo ale chce tez zrobić miejsce dla niego tylko nie wiem jak go w to wszystko wcisnąć. Jak rozplanować sobie wszystko żeby nie cierpieć.Wczoraj trochę się otworzyłam i powiedziałam mu ze tez myślałam o nim. Teraz nie wiem czy dobrze zrobiłam i czy nie zapewniłam mu podstawy do tego żeby myślał ze skoro go kocham to może wyluzować i robić swoje bo ja i tak zawsze go przyjmę z otwartymi ramionami:P Wiecie o co mi chodzi. Że się uspokoił, ma pewność ze ma otwarte drzwi. Czy ja dobrze zrobiłam mówiąc mu co czułam? Czy nie lepiej było być twarda i trochę go pogrążyć? Naprawdę ,jestem rozbita, płaczę:( miałam już życie w garści a czuje jakby coś we mnie wolało o coś czego nie jestem w stanie określić:p Nie wiej czy to jest tęsknota za nim, za tym co było czy po prostu za tym co miałam przez chwile a teraz mi się to wymyka bo nie jestem w stanie się określić. Kobiety moje kochane, doradźcie!

PorzuconaNarzeczona moze i masz racje ale ja nie umiem. Zawsze go kochalam i nadal kocham. To ze sie odezwal mialo dobra i zla strone. Dobra bo spadl mi ciezar z serca a zly bo narobil mi nadzieji:(( ja nadal staram sie zyc jak zylam,robic to co robilam ale wciaz o nim mysle. On mi nagadal tyle rzeczy ze ciezko  mi teraz je wybic z glowy, wciaz mnie to ssie:p wszystkie jego slowa tak na mnie podzialały ze nie jestem w stanie ich wyprzec ze swiadomosci. Znowu mnie zepsul albo ja sama to zrobilam. Chce mi sie plakac, nie moge sie z niczym pogodzic, mysle juz o samobojstwie. Ale nie z jego powodu, tylko ogolnie bo nie mam sil na nic, wszystko mi sie sypie w zyciu i juz trace sily na pokonywanie tych przeszkod.Tocze walke sama ze soba, o siebie, o swoje zycie. Gubie sie, znajduje droge potem skrecam zle i znowu znajduje sie w punkcie wyjscia. Moj byly powiedzial mi tyle rzeczy ktore ja uznalam za szczere ale chcialabym sie upewnic czy faktycznie sa szczere. Mielismy sie spotkac, wyszlo ze znalazly sie sprawy ktore byly wazniejsze niz to spotkanie na ktorym moglabym sie upewnic jak stan rzeczy wyglada. Porbuje doprowadzic do spotkania bo zalezy mi na konfrontacji slownej i szczerej rozmowie a nie ma nim jako facecie, Chce wiedziec wszystko, wiedziec o co w tym wszystkim chodzi, nie ludzic sie, stanac z tym wszystkim twarza w twarz. Wiem ze on nie czyta w moich myslach i ze pewnie nie wie ze ja czekam na jego ruch. Dzwonilam do niego niedawno.odebral ale byl zajety,pracowal,obiecal ze sie odezwie i tego nie zrobil. Zapomnial jak zwykle. Mial cholerna wade byl roztargniony i zapominal o wielu rzeczach. Bylam w stanie to zaakceptowac. Dzwonilam pozniej, nie odbieral. Albo nie mial telefonu bo on tak potrafi go zostawic gdzies, albo nie chcial gadac. Nie wiem a chcialabym sie dowiedziec co bylo powodem. Nie moge z gory zakladac czemu nie odebral. Che to uslyszlec od niego. I bede do tego dochodzic chocby mial mnie znienawidzic to wyciagne wszytsko z niego, niech sie okresli bo ja nie bede cale zycie zyla nieswiadomoscia. Musze wiedziec teraz i juz. Jak sie dowiem poczuje spokoj.

No to Ci powiem Anett_88 ze jedziemy na tym samym wozku.. Moj byly nie wykazuje jakichkolwiek staran zebysmy wrocili do siebie. Ot tak se rzucil na wiatr slowa pewnie nie zdajac sobie sprawy z ich znaczenia. Piszac dzis poprzedniego posta czulam mękę nieswiadomości. Wzięłam sprawe w swoje rece o takie sa wyniki: zapytalam czy mowil to wszystko powaznie i czy ja mam tak to odbierac, na to on ze niewiele pamieta bo byl pijany ale pamieta ze mowi ze teskni za mna. Smial sie ze napewno jeszcze cos gadal( a mowil ze kocha i ze byl glupi ze mnie zostawil) potem sie dowiedzialam ze nie ma czasu na nic, jest zamotany, prawdopodobnie nie zda do nastepnej klasy, nie chce mu sie uczyc. Mial niedawno matury probne i stwierdzil ze zle mu poszlo.Poza przyznal ze mysli o mnie dosyc czesto i ze sie spotkamy ja zda(tu smiech) Generalnie odcial sie od znajomych ktorzy mieli go i tak w dupie, udaje ze mu to nie przeszkadza bo przynajmniej odpoczywa bo malo spi, nie wie czym sie zajac, gubi sie, nie moze ogarnac wszystkiego. Podobno sie zaniedbal, lacznie ze zdrowiem. Pracuje, lazi do szkoly, siedzi tam i nic nie kontaktuje, przychodzi, robi wszystko automatycznie, spi,je itp. Nie poznaje go, zdebilowacial czy cos:P duzo osob odradzalo mi zebym sie odzywala, ale ja wiem teraz na czym stoje, poczulam spokoj ducha, wrocila mi sila ktora mi zabral jakis czas temu:))) jestem gora a on jest dla mnie teraz malo rozgarnietym szczeniakiem. Teraz ja rozdaje karty, bede mu sie smiac w twarz, dopoki sie nie ogarnie bo robi z siebie pajaca,naprawde. Zrazi kazdego jesli bedzie sie tak zachowywal dalej. Anett_88 podzielam Twoje zdanie ze powinno sie dawac sobie szanse i akceptowac ludzkie bledy. Ja staram sie odrobine mu pomoc, wyciagnac reke zeby go podniesc z tego gowna, bo on traci orientacje. Ale robie to tak zeby mnie potem nie ukasil,bo niewiele potrzeba zeby czlowiek ktoremu pomagasz potem Cie olal. Wszystko na wyczucie. Kieruje sie intuicja i mam nadzieje ze mnie nie zawiedzie. Rozum i serce to dwa inne swiaty wiec daruje sobie i ich rady bo kazde z nich mowi co innego.Jesli mamy byc razem to bedziemy.Ja moge lekko to popchnac ale bez przesady. Tak jak wczesniej zajme sie soba i bede miec na niego wyj***ne, bo jak tylko poczul ze mam sie dobrze to sie odezwal.Smierc frajerom,a co mnie nie zabije to mnie wzmocni.

Buska to tylko słowa, dla takich typków nic nie znaczą, dziś mówi tak a za 2tyg lub miesiąc inaczej, czy nie widzisz że to manipulacja a on gra na Twoich uczuciach. Jeżeli dasz mu szansę za parę  tygodni będzie powtórka z rozrywki, lubisz huśtawkę? góra - dół, dół - góra i tak było między Wami i tak bedzie, jeżeli lubisz szarpaninę, niepewność, ciągłe wzloty i upadki to próbuj, to tylko Twoja decyzja. Niestety dalej masz klapki na oczach, miesiąc to za mało żeby coś zrozumieć, daj sobie więcej czasu i dystans, zachowaj dystans, to ważne.

Sorki nie przeczytałam Twojego ostatniego postu, sama widzisz, był pijany i gadał co chciał, to żałosny dupek.

Pewnie ze przezyl, skoro tak jest a nie inaczej. Nie sadze zeby to po nim splynelo jak woda po kaczce:PP Staram sie byc silna, raz mi sie to udaje raz nie,jak to bywa w zyciu. Anett_88 a Ty jak sie teraz trzymasz?

No właśnie mam zamair go olać:p wyciągnęłam do niego rękę a on zwyczajnie to zlał:p już sie dobrze czuje,znajomi sie odezwali, on ,ma wyje*ne wiec ja mu już nie jestem potrzebna. Mam swój honor więc go pier**lę w sam łeb!

Dzisiaj jak tak siedze i rozmyslam to nasuwa mi sie mysl czy on nie byl taki od poczatku i nie udawal kogos innego niz jest. Ze zakladal maske zajebistosci i po czasie sie sam w tym zagubil i teraz pokazal swoja prawdziwa twarz, czlowieka zaklamanego i slabego. zastanawiam sie czy ja sie przez ten caly czas nie oszukiwalam i patrzylam na niego jak w obrazek nie dostrzegajac jego wad. Niby je widzialam i je akceptowalam ale nie moge rozgryzc tego czlowieka:P Pluje sobie w twarz ze bylam taka naiwna, z drugiej strony tesknie za tym czlowiekiem ktorym on kiedys byl,albo za tym jego wytworem:PP moze tak naprawde nigdy go nie bylo,moze to byla obluda a ja zakochalam sie w falszywym obrazie a nie w nim samym?

Dobre z tym rachunkiem,moze sprobuje:) Pociecha to moze nie jest, bo wolalabym wogole czegos takiego nie doswiadczac. Ale dzieki za slowa otuchy:)

Przeglądałam forum i trafiłam na wątek o syndromie Piotrusia Pana u facetów. Przejaśniło mi się czytając to wszystko że mój były ma właśnie taki syndrom bo opis do niego pasuje w 99%.Jest spóźnialski, unika trudnych decyzji, ucieka przed zyciem, tylko się w nie bawi,udaje dorosłego, goni za nowinkami technicznymi, jest zapominalski, nieodpowiedzialny, traktuje wszystko powierzchownie, jest egocentrykiem, wali fochy, marudzi jak dziecko, unika obowiązków domowych, mam milion planów i ciągle je zmienia,robi z siebie głupa, urabia na dziecinność,i wiele innych:P Ech czemu ja o tym nie wiedziałam wcześniej?? Gdzie ja miałam oczy? Ludzie mówią mi,że byłam zakochana i tego nie widziałam a on zawsze był taki.. jest ignorantem i arogantem,ważny jest tylko on i jego sprawy. Resztę spycha na dalszy pan, i ciągle zmienia decyzje. Jak mogłabym z kimś takim wiązać przyszłość? To byłby tylko kolejny kamień u szyi. Ostatnio mielismy ze sobą kontakt telefoniczny, to ja dzwoniłam a on gadał ze mna chwilę a potem stwierdzał ze musi cos zrobić i odezwie się później. Oczywiście tego nie zrobił. Wogole nie szanuje ludzi, obiecuje ale jego słowa są puste. Każdego zbywa jakąś opowiastką. Dziś zadzwoniłam ostatni raz bo stwierdziłam że nie chcę już się w tym paprać, w jego życiu nie ma miejsca dla mnie a on nie bedzie sie zabawiał moim kosztem. Muszę mieć honor i zapomnieć o nim jak o każdym innym związku. On nie jest wart takiego zachodu, bona to wyglada, że tylko ja za nim latam bo dzwonie i pytam co u niego. Obiecuje że sie odezwie a wcale tego nie robi. Pocisłam go dzis wiec jaki jest. Że jest egocentrykiem i arogantem i nigdy nie wyrosnie z tego. Dosłownie wkurzyłam się że marnuje czas na takiego chama i prostaka. Pluję sobie w twarz że byłam taka ślepa ale czasu nie cofne, Musze o nim zapomniec choc bedzie trudno. Nie myslec, nie odzywac sie. Gdyby chcial bo by sam dązył do pogodzenia sie ale jemu najwidoczniej jest tak dobrze.Ja wrecz nie dopuszczam do siebie mysli ze z nim nie bede, To trudne. Nabawilam sie tylko nerwicy. Czuje na zmiane żal mieszany z tęsknotą za nim. Jestem na odwyku od niego,jak po cięzkim narkotyku.Trzęsą mi sie ręce,jestem opryskliwa, i zauważyłam że w stosunku do nowego kolegi zachowuje się podobnie jak mój były. Przecież on na to nie zasluzył:(Sama się zadreczam myślami, marzeniami i wspomnieniami.Nie potrafie przyjąc na klatę rzeczywistości,czasem potrafię czasem nie.Gdy dzwonie do niego sama sobie robie krzywdę,Taki jest fakt i jeśli chcę zachowac resztki siebie muszę skończyc z lataniem za nim i tym co nieosiągalne.

Hej! Przeczytałam Twoje posty Buska i odnajduję w nich także swój problem. Mam bardzo podobna sytuację. Też zerwałam ( w nerwach) myślałam, że tak będzie lepiej. Ja mam 21 lat a on 19. 2 lata różnicy. Bylismy ze sobą 3 lata. Mysłałam, że zrozumie, że mu na mnie zależy i wróci. Po pewnym czasie nieodzywania się w końcu zrozumiałam, że to olał. No i się zaczęło, dzwoniłam do niego dniami i nocami. Płakałam, prosiłam, robiłam wszytsko by wrócił. On powiedział, że mnie kocha, ale nie chce już ze mna byc bo jestem wybuchowa i straszny nerwus. Pewnie coś w tym jest ale dlaczego po 3 latach dopiero to zobaczyl?? Widział moją rozpacz i zaproponował, że bedziemy sie czasem widywać żebym to przeżyła a potem odejdzie. Spotykalismy sie tak raz na tydzien, strasznie sie cieszylam na te spotkania, ale gdy sie konczyły ryczałam jeszcze bardziej. Moj problem polega na tym, że ja nawet nie umiałabym z kims innym byc. Gdy pisze do mnie jakis chlopak to sie odsuwam bo czuje jakby to byla zdrada. na imprezie gdy ktos chce ze mna tanczyc uciekam. Wciaż mam go w myslach, w szkole w pracy- wszedzie zbieraja sie lzy i placze. A minęło juz poltora miesiaca od rozstania. Wiem, ze nie byl idealem, strasznie mnie denerwowal swoim zachowniem, miał milion planów na minutę, ze kupi to, ze zrobi to. Nie sprzątał po sobie, doprowadzał mnie czasem do szału. Ale strasznie za nim tęskie. Nie mogę sie pozbierać, gdy tylko slyszę jakas piosenke to zaraz mi sie z nim kojarzy. Ostatnio odpusciłam na parę dni, tzn nie odzywałam sie i unikałam kontaktu, bo wiedziałam, że wykorzystuje toi przeciwko mnie. Kazdy moj sms czy telefon tylko daje mu satysfakcje ze latam za nim jak pies. Nagle odziwo on sie odezwał i zaproponowal spotkanie- niechetnie ale sie zgodzilam. No i było miło, aż w koncu zadałam pytanie do czego to wszytsko zmierza a on ze nie chce ze mna byc. Ja od razu w ryk, bo juz mialam nadzieje, ze bedzie jak dawniej. takich spotkan bylo wczesniej, kino, bilard, miał tez urodziny, zrobiłam dla niego super prezent bo sam mnie o to prosił. Spedzilismy noc. I ja pytam po co to wszystko?? Dlaczego on sie tak mna bawi. Stwierdzil ze te spotkania byly tylko przedluzdeniem tego co i tak ma nastapic. Nie mam już sił, płacze i płaccze, nie moge spac, nie chce mi sie jesc. To jest straszne, Nie wiem czy to kiedys minie. Nie mam za bardzo znajomych by sie z nimi spotkac wiec siedze w domu. To mnie strasznie dobija. Mam ochote napisac, cokolwiek, byle tylko odpisał ale wciaz sie powstrzymuje. wiem, ze to go bedzie bolec, ze ja w koncu zrozumiałam ze go nie chce. Choc tak naprawde bylabym w stanie zaczac wszystko od nowa. Podobał mi sie, fajnie tanczył, ufałam mu jak nikomu. Boje sie ze juz nie trafie na kogos kto mnie pokocha i bedzie mnie zdradzał jestem załamana. Przygnębia mnie to, ze ida swieta ktore zawsze spedziałam u niego, tak samo sylwestrem- mielismy isc na bal razem a teraz nie ma zadnych planow. To beda ciezkie dni. Postanowilam sobie ze jesli w swieta i sylwestra nie zrozumie co traci to ja juz komplenie odpuszcze, juz nie wroce do niego nigdy. Bardzo mnie to boli, on byl moim pierwszym a ja jego pierwsza. Wstydze sie pokazac komus innemu. Przykre to wszytsko... Podaj mi swoje gadu to moze jakos bardziej sobie pogadamy... Na 14 ide do pracy, to beda ciezkie chwile. Pozdrawiam

Toczę walkę z myślami,raz jest dobrze raz jest źle.Ale się nie nie poddaje.

Na to nie ma lekarstwa-tylko czas może pomóc...Minęło ponad 5 miesięcy od kiedy rozstałam się z ex. Dla mnie najgorszy był pierwszy miesiąc...i wyznaczona data naszego ślubu...Ja bardzo dużo plakałam i piłam...
Duzo juz nie brakowało zeby wpaść w nałóg...
Ale odreagowałam te wszystkie zle emocje...Dzisiaj, Wigilia...i troche mnie wzieło na wspomnienia, ale szybko się otrząsnęłam bo wiem ze jesli zaczne o nim choc przez chwile myslec to zacznie sie karuzela od poczatku...

Trzeba zajmować myśli czymś innym, najlepiej spotykać sie z kimś innym, nie chodzi mi tylko o chłopaka ale wogóle o spotykanie się z ludźmi.

Współczuję wam, wszystkie dziewczyny, które przechodzicie przez ten koszmar- rozstania...
Wiem że dla was te slowa nic nie znaczą i macie gdzieś rady osob trzecich, bo pamietam jak mnie to denerwowało jak wszyscy mi mówili "tego kwiatu pół światu" i tego typu teksty...
Ale uwierzcie mi, że to prawda!
Ta cała złość, żal, smutek i bezsilność mija i można znowu poczuć szczescie:-)
Uwierzcie w siebie i w to że gdzies tam w swiecie- a moze bardzo blisko, czeka na was ten jedyny, wynarzony książe z bajki:-) I nie zawracajcie sobie głowy byłym, ktory nie potrafił was docenic:-)

nie wiem czego oczekuje moze od was wielkiego kopa na życie,związek mój się rozpadł po 3,5 latach jestem przybita i rozczarowana.Obiecywał wszystko że musimy być razem,że budujemy się,że wszystko naj naj,nadmieniam że to jest rozwodnik i wdowiec z dwójką dzieci w wieku 9-14 lat.Zdecydowałam się z nim być,zjechałam dla niego z Holandii gdzieDla nieg pracowałam miałam dom i stała pracę tak bardzo go kochałam i uwierzyłam w jego miłość.Dla niego to wszystko zostawiłam.Na początku było cudownie,dzieci wychowywała mu teściowa przywoził je co dwa tygodnie.Po dwóch latach sprowadził dzieci na stałe ale jeszcze nie zakończył budowy domu rylko mieszkaliśmy na dwóch przechodnich pokojach,zaczęły się trudności w sferze intymnej prywatności(pokoje przechodnie),ja nie pracowałam robiłam wszystko w domu miał wyprane ugotowane,napalone w piecu(trzeba samemu palić bo to centralne)seks był dobry jak dzieci nie było,miał wszystko zaczął mnie lekceważyć i jego dzieci też,nigdy z jego córką nie udało mi się dogadac(coreczka tatusia)mieszała bardzo pyskowała mi itp.jak mu mówiłam to odpowiadał że to ja jestem nie dobra i nienawidzę jego dzieci,kochałam go wybaczałam,jedną zdradę wybaczyłam,drugiej nie mogłam,nadmieniam ze jestem starsza od niego o 6 lat,a obecnie poznał młodszą o 12 lat kobiete z dzieckiem,wyprowadziłam sie jak przeczytałam smsa pierwszego,zaczął się tłumaczyć że z nią nie jest że pisze smsy bo pisze itp,ale ja już nie wytrzymałam i odeszłam,najgorsze jest to ż e nawet po tych 3,5 roku nie zapytał dokąd pójde czy znalazłam mieszkanie cokolwiek-jest martwa cisza-jak pojechałam po rzeczy chodzził nabuzowany i zły-jeszcze mam meble do zabrania muszę to zabrać ale tak mi ciężko tam pojechać i to zrobić, jak można być takim chamem?wykorzystać bo mi pasuje aż poznam młodszą?On ma 43 lata ja 45 Ona ok 30 nie wiem co o tym myśleć jeszcze mi powiedział że gdybym do komórki nie zaglądała to byłoby wszystko w porządku,ka przestać kochać?ja go nadal kocham,walczę z tym ale nie daję rady może ktoś mnie otrzeżwi?

Minęły już 3 miesiące od rozstania a ja czuję sie coraz lepiej. Mam dobrą pracę, nowych znajomych i jakieś perspektywy na życie. Urwałam konkat z bylym jakiś czas temu bo mnie olewał:P a teraz dowiedziałam się że ma nową dziewczynę i co najlepsze naszą wspólną znajomą:P nigdy bym się nie spodziewała że oni bedą razem. Generalnie ta wieść wprawiła mnie w szok:P pierwszą myślą było to że może oni sie wczesniej spotykali i on mnie zdradził. Potem zaczełam myslec jak to sie stało wogole ze oni sa razem,ze to moze jakis chamski zart itp:P ale doszlam do wniosku skoro ze on wolal ja to na mnie widocznie nie zaslugiwal. Rozmyslalam i wydedukowalam ze zostalam potraktowana jak jego byla dziewczyna,identycznie:PP tak smao zachowal sie przy rozstaniu z nia jak i ze mna a wiem bo mi o tym opowiadal:P co za ch**j!! nie dosc ze mnie mnie oszukal obiecujac gruszki na wierzbie to jeszcze bezczelnie mnie wykorzystal pobawil sie i jak mu sie znudzilam to sobie znalazl inna:P a zapewnial mnie ze chce byc sam i poukladac sobie zycie. Zwyczajnie szukal pretekstu i jest tchorzem bo mogl powiedziec ze chodzi o inna chociaz sie zapieral ze innej nie ma:Pchcial odpoczac ulozyc sobie wszystko i to zrobil ale z nowa dziewczyna u boku ktora jest generalnie z innego swiata niz on,a sam mowil ze jak sie ktos rozni to nie pasuje do siebie:P ma nowych znajomycj,jej w sumie i teraz moze blyszczec bo starzy znajomi sie poznali na nim i kazdy go zna i jego dowcipy tak wiec pan musial sobie poszukal nowych wrazen, ludzi ktorzy go beda oklaskiwali i chwalili bo on tym zyje. Widocznie nie mial tego tyle ile by chcial wiec poszukal gdzies indziej. Gosc sie nie liczy z tym ze predzej czy pozniej oni i ona tez sie poznaja po nim i zobacza jaki to tchorz,dwulic, nieszczery i zaklamany egoista. Egocenrtyk i arogant:PP wiecznie tylko chcial by go chwalono mino ze sie zachowuje jak debil i jeszcze sie dziwi co do niego maja ludzie i czemu maja pretensje:P czuje sie oszukana bo mogl powiedziec ze mu sie znudzilam czy cos,kawa na lawe a nie granie w jakies gierki i teatrzyki typu ja chce byc sam:P narobil mi nadzieji ja to lyklam i bylo mi ciezko. Teraz juz go zlewam bo ile razy mozna do kogos reke wyciagac a kto ma mnie kopac??Zaprzepascil siebie w tej chwili, nie chce go juz znac. No tak to mnie nikt jeszcze nie potraktowal i sobie nie zasluzylam na takie traktowanie:P usunelam jego numer,wyrzucilam rzeczy bo nie chce wspominac takiego skur**na ktory mi zmarnowal ponad rok zycia! mam nauczke na przyszlosc zeby sie nie angazowac i nie wierzyc w puste obietnice jakis zapatrzonych w siebie frajerow://***j mu w krzyz! Mam nadzieje ze nasza koleznka w koncu spostrzegnie sie jaki on jest naprawde ze jest tylko dobrym aktorem a prawdziwa twarz ukrywa bo jest nic nie warty:P

Hej Wam:) długo nie pisałam. Dziś piszę,żeby powiedzieć że u mnie juz wszytsko wporządku:) Wyleczyłam się z chorej miłości bez wzajemności, z kochania za bardzo:P Mogę śmiało powiedzieć, ze mnie to juz nie tyczy:) nie dam sie drugi raz nabrac,dmucham na zimne,dostalam lekcje od zycia. Cieszę sie ze wyszlo tak a nie inaczej. Moje zycie co prawda uleglo zmianie o 360 stopni ale widze w tym tez korzysci. Chcialam jeszcze Wszystkim Wam podziekowac za slowa otuchy w ciezkich dla mnie chwilach i Wasze porady:) bardzo mi to pomoglo:) dziekuje i pozdrawiam:**