Gdzie są prawdziwi przyjaciele? - Netkobiety.pl

A skąd wiesz, że jego kuzyn nie powiedział Ci tak z zazdrosci, o to że jego kuzyn-facet ma taka fajna kumpele na ktorej moze polegac? Faceci to dziwne stworzenia, ale z kumplem warto pogadac. Rozmową da się załatwić prawie wszystko!

Rozmawiałam z nim i wyszło, że nie mówił nic takiego tylko tamten tak to sobie wywnioskował (powiedział mu, że zakochał się i się mu podobał a on tenjego kuzyn stwierdził, że to o seks chodzi). W sumie od początku mi to nie pasowało do Arka... Nie ten typ faceta.
Ale zabolało może dlatego że to było takie nie spodziewane...

Ja mam jedną przyjaciółkę na dobre i na złe... od zawsze sie przyjaźnimy i ona NIGDY nie zrobiła nic żeby mnie skrzywdzić. A było wiele osób które przez własną zawiść i zazdrość potrafili mi wbić nóż w plecy. Ale nie jestem typem osoby która usiądzie i będzie płakać. Mimo wszystko trzeba się podnieść i iść dalej.
A Arek (ten przyjaciel) też zawsze był pomocny i wyrozumiały. Po prostu ostatnio się dziwnie zachowywał i trzymał dystans ale już znam powód, bo się zakochał...
Może stąd to jego dziecinne zachowanie i obrażanie? Wcześniej nie było tak... Faceci są jak dzieci zawsze to było wiadome.

mimi24 i masz racje, rodzice kochają ZAWSZE i mimo wszystko i na nich zawsze można liczyć bez względu na to co się stanie. Dobrze mieć takie pożądne oparcie w kimś.

brunecia90 tak rozmawiałam z nim...
Nikt nigdy mi tak pięknie nie powiedział, że mnie kocha. Aż się popłakałam.
Wyjaśnił mi wszystko i prosił o to bym dała mu szansę. Powiedział, że kocha mnie od ponad roku ale nie chciał mówić bo wiedział, że mam kogoś innego. A chciał się ze mną choć przyjaźnić.
Ja to jestem w takim szoku po tym wszystkim co mi powiedział...

ZAWSZE mi na nim zależało i to bardzo... Ale w głowie zawsze miałam myśl "to tylko przyjaciel" i tak było. A teraz, nie daje mi to spokoju, ciągle o nim myślę. O tym jak to się skończy. O tym, że mogłabym go pokochać tak jak się kocha mężczyznę.

Nawet 2 tygodnie temu (zanim dowiedziałam się, że Arek mnie kocha) powiedziałam mojej przyjaciółce, że mam dziwne uczucie jakbym przegapiała coś naprawdę ważnego związanego z Arkiem. Nie chcę przegapić czegoś. Z nim zawsze się dobrze rozumiałam i świetnie nam się razem rozmawiało itp.

No tak z problemu z przyjacielem przerodziło się to w problem z chłopakiem heh

Powinnaś porozmawiać ze swoim przyjacielem o tym czego się dowiedziałaś.Tak jak już ktoś napisał skąd możesz wiedzieć ze kuzyn mówił prawdę?Wiele jest takich sytuacji że niektórzy próbuja narobić plot z zazdrości a przy tym dołożyć swoje.
I jest to niestety bardzo smutne że nie ma na świecie prawdziwych przyjaciół.Ja osobiście nie wierze w przyjaźń damsko męską bo to sie tak zazwyczaj kończy jak w waszym przypadku.Jednak wracając do tematu radzę Ci nie słuchać sie osob trzecich ja kiedys bardzo na tym źle wyszłam a mianowicie przez wtrącanie się innych.Teraz obiecałam sobie ze nigdy sie nikogo nie posłucham dopuki sama się nie poznam na tej drugiej osobie,wtedy będę miała pewność.

Ja słowo "przyjaciel/przyjaciółka" używałam tylko w 4 przypadkach...
I tylko jedna okazała się fałszywa.. Ale to dawna historia i bardzo bolesna.

No i teraz ta sytuacja z Arkiem. Ale spotykamy się codziennie, zerwałam z poprzednim chłopakiem dlatego, żeby z nim spróbować.
Tak czy siak tego poprzedniego nie kochałam tak jak on na to zasługiwał więc postanowiłam to zakończyć póki żadne z nas nie ucierpi na tym bardziej.

Z Arkiem czuję się jakbym po raz pierwszy w życiu się zakochiwała... Poznajemy się na nowo od tej hmm drugiej strony. Ktoś kiedyś mówił, że piękną miłość można zbudować na podstawach przyjaźni i mam nadzieję, że mój przypadek to potwierdzi.

A co do osób trzecich to ja osobiście nie słuchałam ich nigdy chyba, że dotykało mnie to w samo serce... A to z Arkiem zabolało okropnie. Na szczęście udało się nam wszystko wyprostować. Mam dobre przeczucia.

Co jest jeszcze ciekawe to Arek jest najlepszym przyjacielem faceta którego kochałam przez 6 lat... Jedynego którego kochałam kiedykolwiek wcześniej (ale nigdy z nim nie byłam).

laurka11 mnie również przeraża to jak pospolite stały się słowa "kocham Cię" bądź "przyjaźń". Czasem mam wrażenie, że świat zmierza w złym kierunku. Że zanikają wartości wpajane nam od dziecka.. Szczególnie martwi mnie sprawiedliwość i uczciwość którą zawsze cenię a prawie nigdy się z nią nie spotykam.
Popełniłam w życiu parę większych błędów ale chcę zbudować moje życie na silnych fundamentach. Chcę by było pełne miłości. Inaczej nigdy nie będę szczęśliwa.

iw25 uważam, że warto... czuje się z nim świetnie. Zawsze mi się z nim dobrze rozmawiało...

Piszesz: "Zresztą na temat końca tego związku myślałam wielokrotnie. Mieliśmy wiele wspólnego ale to różnice były ogromne. Ja dusza towarzyska, on typowy domownik. Nie lubił imprez, zabaw i nie lubiał gdy ja na nie chodziłam. Ciągle podejrzewał mnie o zdradę i wydzwaniał. Chciał trzymać na uwięzi". Wydaje mi się, że to jest dobry powód, żeby się rozstać. Zazdrość i zaborczość mają tendencję do pogłębiania się.

I dalej: "Jakaś część mnie chciała by mnie Kuba zatrzymał, by powiedział że się wszystko ułoży by przytulił, jednak spędziłam z nim trochę" - to naturalne, że jest ci żal. Ale widzę też, że wszystko przemyślałaś. Nie odeszłaś bez powodu, nie odeszłaś tylko dlatego, że był inny facet. Będzie ci jeszcze jakiś czas przykro, bo jednak kawał czasu przeżyłaś z Kubą. Bo masz nie tylko złe, ale i dobre wspomnienia. Daj czasowi czas, niech cię uleczy. Kilka tygodni czy miesięcy i zapomnisz. Skup się na tym, co ważne w tej chwili, nie rozpamiętuj. Skup się na budowaniu nowego związku, bo tego typu relacje oparte na prawdziwej przyjaźni nie zdarzają się często .

Wiecie co mi powiedział wczoraj mój ex narzeczony?
Że on ma tak, że kocha dwie kobiety, mnie od 6 lat i swoją przyjaciółkę od dwóch... Powiedział, że nigdy nie kochał TYLKO mnie.
Zabolało i to bardzo bo przez parę lat mnie okłamywał. Nie da się kochać tą samą miłością dwóch osób.
Po co on mi to w ogóle mówi, chce wzbudzić moją zazdrość? Nie udało mu się, bo to bardziej zabolało niż wzbudziło zazdrość. Wkurza mnie i to konkretnie....

Villemoo, Twój były w tym momencie jest rozgoryczony Twoim odejściem, więc na wszelkie sposoby będzie chciał Ci brzydko mówiąc "dosrać". Ale Ty sie nim nie przejmuj. Masz swojego mężczyznę, na którego podświadomie czekałaś całe zycie. A Twój były, cóż....pokazał Ci swoją klasę tym hasłem o miłości do przyjaciółki. Tylko się cieszyć, że się pozbyłaś gada

Zdenerwowało mnie to co mówił ale już mam to gdzieś... Totalnie przestało mnie to obchodzić.
Tak jak pisałyście udowodnił mi tym tekstem, że podjęłam bardzo dobrą decyzje zakańczając ten fałszywy związek. Nie potrzebnie tylko się przejmowałam uczuciami mojego ex... Skoro mnie nie kochał to spłynęło to po nim

Teraz jestem naprawde bardzo bardzo bardzo szczęśliwa z Arkiem którego bardzo kocham.

Dziękuje bardzo
Jak coś sie wydarzy ciekawego (oby miłego) to napisze

to fajnie, że znalazłaś szczęście, ciesze się razem z Tobą .

to pozazdrościć i pogratulować oby wasza miłość kwitła

No i pięknie

Słyszałam kiedyś, że w pracy generalnie nie ma przyjaźni (oczywiście nie jest to regułą i zależy głównie od rodzaju wykonywanej pracy). Ja też wiele razy zawiodłam się na takich pracowych "przyjaciółkach". Nie mam za bardzo przyjaciól, więc zawsze dążyłam do tego, żeby chociaż w pracy znaleźć zaufane, bliskie osoby... i teraz doszłam do wniosku, ze byłam strasznie głupia. Praca to praca. Przeważnie kończyło się to tak, że byłam wykorzystywana przez "przyjaciółki" nic nie dostając w zamian (łącznie z podkradaniem klientów, itp.). Boleśnie nauczyłam się, że ludziom w pracy nie można ufać, choćby byli nie wiadomo jak mili.

Nie ma przyjaźni w pracy, potwierdzam.
To tylko "znajomi". Ludzie z którymi przebywasz, współpracujesz. Powinno się z nimi dzielić tylko życie zawodowe a prywatne odseparować. Nie raz się przejechałam na tym, że za bardzo spoufaliłam się z koleżanką z pracy stąd wiem, że nie warto.
A co do przyjaźni w ogóle, to wierze w nią. Ale nie że jest nieśmiertelna... z czasem gdy kontakt maleje powoli obumiera, aż w końcu  po wielu dniach/tygodniach/miesiącach a nawet latach stajemy się obcymi sobie ludźmi. Oczywiście nie zawsze się to sprawdza, istnieją przyjaźnie do grobowej deski i zazdroszczę tym którzy takich przyjaźni doświadczają może i mnie spotka.

Na miłość i przyjaźń nie ma reguły, to moje zdanie.

Tak wszystko jest kolorowo, no prawie.
Wyjechałam za granice do pracy i zabrałam mego ukochanego ze sobą... Wszystko byłoby cudownie gdyby nie fakt, że ciągle się kłócimy. O byle błahostkę, głównie ja mam wybuchy gniewu... Nie wiem czemu, a wieczorem rozmawiamy o tym, przepraszamy się na wzajem i obiecujemy poprawę, wtedy jest pięknie ale następnego dnia nawet jeśli budzę sie z postanowieniem, że dziś nie będę sie złościć on coś powie, cokolwiek, np że jego siostra jest porządna bo nie włóczyła się po barach a ja się włóczyłam i juz jestem urażona i ogarnia mnie wściekłość. Czy wy też tak macie? Nie jest to napięcie przedmiesiączkowe ani nic w tym stylu, po prostu tak mam i nie wiem czemu. Potem on się wkurza i wychodzi katastrofa... po chwili ochłoniemy i jest bardzo dobrze ale denerwuje mnie to, że tak jest. Nie umiem pohamować mojej złości o to, że on tak wszystko robi nieporadnie i nietaktownie ale to przecież facet i prawie każdy tak ma, ale tak strasznie mnie to irytuje a tak bardzo go kocham i nie chce żeby takie kłótnie powoli nas wyniszczały. Chce zabić ten problem w zarodku. Co zrobić? Mimo, że rozmawiamy na ten temat i potem jest ok, następnego dnia znów tak samo... Rozwiązujemy nie rozwiązywalny problem? to we mnie jest jakiś problem? Nie wiem, może jestem zbyt nerwowa ale jak z tym sobie poradzić? Pomocy..

No pojawił się kolejny problem eh
Bierzemy ślub za miesiąc (cywilny). A wczoraj pierwszy raz od kąd jest ze mną napisał do kogoś innego (dziewczyny na dodatek) że nie tak wyobrażał sobie "małżeństwo" i życie. Oczywiście nazwał ja przy tym atrakcyjną... Niby nic bo nie raz mowił o innych kobietach, że są ładne itp  o takie cos nie byłam zazdrosna bo to normalne, ma facet oczy to widzi. Zabolało mnie to, że napisał, że nie jest ze mną szczęsliwy, że inaczej miało być... A ja byłam pewna ze mnie kocha i ze niczego mu nie brakuje dałam mu wszystko... całą siebie. Jeszcze jest to, że mimo wszystko mnie nie nazwał atrakcyjną od bardzo dawna eh.
Nie chce żeby żenił sie ze mną tylko dla tego, że będziemy mieć dziecko... A znamy się tak dlugo, zawsze było dobrze. Pare miesiecy temu coś się stało i nie wiem co. A zapewnia o uczuciach, co mam zrobić?

ja opowiem o swojej " koleżance" która mnie wykorzystała. znamy sie od podstawówki i do dziś śmiele mówię że nie warto z nią zawierać znajomości. w moim wieku ale do dziś odpycha swoją dumą. sporo sygnałów miałam żeby uważać na nią że ona szuka znajomych którzy mają podobny charakter jak ona. jest tak skończoną debilką. wykorzystała mnie obgadywała koleżanki z klasy sponsorowała mnie. widać że działała na moją niekorzyść . chciała koleżanki w złym świetle ustawić . jest fałszywa jak podrobiony pieniądz. olała mnie po jakims czasie zaczęła na nowo się zakolegować ale nie pozwoliłam . unikałam jej jak mogłam ale dziś potrafi tak krzywo patrzeć . miałam ochotę zemścić się napisać do jej rodziców zaraz jak zostawiła mnie na lodzie kim byłam dla niej. może trafiła wam się taka osoba.