Byłam molestowana - Netkobiety.pl

Witam Jolka, hmm nie wiem co Ci poradzić, najlepiej iść do specjalisty, on sie Toba zajmie odpowiednio. Przypomina mi sie ta reklama "zły dotyk boli przez całe życie"
Doswiadczyłaś tego na własnej skórze, może powinnaś porozmawiać o tym z mężem co Cie dręczy, napewno taka rozmowa pomoze. Może i z wujkiem sie spotkaj i wyrzuć z siebie to wszystko...

Dzięki za odpowiedzi, pewnie masz rację ,że specjalista tak napradę tylko może pomóc, tylko ,że boję się, boje się tego co mogę jeszcze sobie przypomnieć!
Dzięki za podpowiedź że taki wątek już był, pierwszy raz korzystam z takiego forum i pierwszy raz "powiedziałam" to głośno.

Napisz list do tego wuja, powiedz co mu życzysz i jak go nie nawiedzisz, napisz co Ci zrobił i jak zrujnował Tobie Twoje życie. Będziesz płakać i nienawidzić jeszcze bardziej , zrób kopie tego listu jedną wyślij a oryginał spal... wyobrażając sobie że zapałka którą odpalasz to ten człowiek który Cię skrzywdził, wraz z odpaleniem zapałki wykrzycz swoje wszystkie emocje i pozwól by list płonął a dym uleciał w górę z całym tamtym przeżyciem które doświadczyłaś. Popatrz jeszcze przez chwilę na dym który się od ciebie oddala ale jeszcze nie jesteś wolna ... został popiół ... zbierz go cały do małego pudełka obklej go czarna kartką i wyobraź sobie że grzebież teraz jego i tą przeszłość idź wyrzuć pudełko i powiedz że jesteś wolna !!

Hej.Jestem tu pierwszy raz i z trudem przychodzi mi opowiedzenie mojej historii.Ja byłam molestowana mając 12 lat i trwało to przez 3 lata.Moim oprawcą (tak go będę nazywała) był trener pływania-kiedyś uprawiałam ten sport.Byłam totalnie przez niego zmanipulowana.W swoim domu miałam raczej brak miłości-ojciec pił i ciągle się awanturował a mama nie była mamą do której mogłam się zwrócić o jakąś pomoc.Była raczej oziębła, zapracowana i ciągle zmęczona.A trener (wtedy tak mi się wydawało)był fajny-interesował się mną.Zaczęło się od obmacywania, wkładania mi palców do pochwy.A po jakimś czasie obywaliśmy stosunki.I to dosłownie wszędzie- na siłowni, w kanciapie,oczywiście na obozach.Najgorsze dla mnie to, to,że tak potrafił mnie zakręcić,że to ja sama do niego często przychodziłam.Nie bardzo wiedziałam co tak naprawdę się za mną dzieje.Na siłe pokonywałam samą siebie, ogromny wstyd.Po jakimś czasie okazało się,że w tym gronie jest jeszcze parę innych dziewczyn.Byłam zazdrosna nawet i to jak sobie przypominam nawet bardzo.Raz na obozie nawet przyszedł do pokoju w którym spałam z koleżanką i zrobił to najpierw z nią a potem ze mną.Obrzydzenie mnie bierze.I po tych 3 latach sama powiedziałam dość i nigdy więcej.Miałam wtedy 15 lat.Odeszłam z basenu, poszłam do innej szkoły i nie miałam już z nim kontaktu.To oczywiście napisane jest tak bardzo pokrótce co się działo-bardzo, bardzo, bardzo.
I fizycznie się to skończyło, ale psychicznie zaczęło.Zresztą nawet już wcześniej się zaczęło.Byłam zawsze taką smutną, znerwicowaną dziewczynką-taką która bardzo rzadko się uśmiechała.Od kąt pamiętam zawsze byłam bardzo samotna.Mimo,że byli wokół mnie ludzie,znajomi, koleżanki to zawsze czułam tę przerażającą samotność.Każdy mój związek kończył się i to zawsze wmawiano mi,że z mojej winy.Zaczęłam pić w wieku 23 lat, imprezki, sex z nieciekawymi ludzmi.Może nie było ich wielu ale jednak byli.Nie skończyłam studiów mimo,że zaczynałam chyba z 5 razy.I o dziwko zawsze wczesniej lubiałam się uczyć i miałam całkiem dobre oceny.Zaczynałam a potem ogarniała mnie jakaś niemoc i przestawałam chodzić na zajęcia.Dodam,że moja mama jest nauczycielką.Przez ojca byłam też zawsze gnębiona.Wyzywał mnie od najgorszych, nieuków i dla niego zawsze byłam ta zła.Ciągle dopadała mnie depresja.Co jakiś czas po prostu nie mogłam wyjść z łóżka.
A teraz jestem dorosłą kobietą- mam męża i córeczkę.Tak naprawdę i teraz i od zawsze nienawidziłam siebie za to co się stało,Zawsze się obwiniałam, czuję się nieczysta, brudna, czuję do siebie obrzydzenie.I myśl -JAK MOGŁAŚ BYĆ TAKA GŁUPIA-nie daje mi nigdy spokoju.Z mężem kochamy się ale uprawiamy sex bardzo rzadko 2 razy w miesiącu.Zazwyczaj jestem bardzo oziębła i wstydzę się przejąć inicjatywę i powiedzieć kochanie chcę się z tobą kochać.Tutaj jest inicjatywa męża i już w trakcie przychodzi mi ochota.Ale potem czuję się winna, brudna i popadam w taką chandrę.Wszystko w ogóle sprawia mi wielką trudność.Czasami nawet taki proste rzeczy jak wyjście do sklepu czy na spacer.Czasami czuję jakbym w swoim życiu ciągle pokonywała jakieś góry i przeszkody.I ciągle czuję się po prostu zmęczona i wykończona!!!!
Pozdrawiam

czesc mam 23 lata miesiac temu uwolnilam sie od mojego orawcy. Bylam gwalcona 8 lat. nie wiem jak sobie z tym poradzic? co mam robic jak dzialac?

ja zostalam calkowicie sama nie mam nikogo komu moglabym zaufac.czuje ze moje zycie nie ma sensu..

nie umiem z tym zyc nawet juz nie chce.nie mam po co. nie nawidze siebie za to co sie stalo.

Witaj paula23.23.   

Twoje posty są wołaniem o pomoc. Nastąpiła u Ciebie progresja zdarzeń związanych z molestowaniem Cię.
Napisz, czy kiedykolwiek korzystałaś z pomocy psychologa. Jeśli nie, to zgłoś się do Przychodni Zdrowia Psychicznego, nie trzeba skierowania.

Jeśli czujesz taką potrzebę, to napisz więcej o swoim dramacie. Absolutnie nie namawiam, tylko sugeruję, że ból ubrany w słowa, przelany na papier, też niejednokrotnie przynosi choćby minimalną ulgę.
Równie dobrze, możesz zrobić tak, jak radzi Upsupsi i małaczarna74, aby przepracować sama z sobą ten temat.
Tym bardziej, że jak piszesz nie masz nikogo, komu mogłabyś zaufać.
Włącz się w życie forum i poczytaj jak radzą sobie z tym problemem inne pokrzywdzone.

Pomyśl, miesiąc temu uwolniłaś się od swojego oprawcy, zatem zrobiłaś ten NAJWAŻNIEJSZY KROK. Masz dopiero 23 lata i jeśli będziesz chciała sobie pomóc, to znajdziesz na to siłę i moc.
Pamiętaj, że TY dla SIEBIE jesteś najważniejsza i jeszcze dużo życia przed tobą.

Kochanie, wspieram Cię dobrym słowem i wirtualnie Cię przytulam.           

Przede wszystkim porozmawiaj ze swoim partnerem na ten temat. Jeżeli uprawianie miłości nie sprawia Tobie przyjemności, to powinien to zrozumieć. Pamiętaj, że kobiety mają pierwszeństwo, a w takich sytuacjach przyjemność trzeba odstawić na bok. Rozmowa, rozmowa rozmowa - to jest recepta, musisz o tym z kimś porozmawiać, powiedzieć wszystko ze szczegółami - wydaje mi się, że Twój partner jest do tego najlepszą osobą. Jeżeli to sprawia Tobie problem, wstydzisz się - napisz o tym. Pewien mądry człowiek powiedział, że aby zapomnieć o problemie, trzeba z niego zrobić literaturę.

Minęło parę dni od ostatniego mojego wpisu.Myślałam,że pójdzie jak z płatka wyrzucanie z siebie tego całego okrucieństwa. A tu zatrzymałam się i nie wiem co pisać-mam jakąś blokadę!!!A jednocześnie przez te parę dni zrobiłam się nerwowa, jakaś taka bardzo zamknięta w sobie, jest mi jakoś tak bardzo ciężko.Czuje się taka ciężka!!!!!!!!
I ta okropna pustka w głowie!!!!!!!!
Co robić? Czy to jest takie naturalne? Może wystarczy przeczekać?
Tyle chcę napisać a z jakiegoś powodu nie mogę.
I tak właśnie jest w moim życiu.Coś ważnego chcę zrobić dla siebie, obojętnie o co chodzi i co to jest, chcę to zrobić a po krótkim czasie czuję ten opór, tę totalna blokadę.To mnie załamuje!Nie rozumiem tego-dlaczego tak się dzieję i co się dzieję.

Może ktoś mógłby mi doradzić, może dać mi jakąś wskazówkę, cokolwiek.
Pozdrawiam

Hej ja bylam tez wykorzystywana przez mojego ojczyma i jego brata przez jakies 3-4 lata juz nie pamietam....To bylo jakies 21 lat temu,po tym czasie tez nieraz wszystko do mnie wraca,ale staram sie odrazu zajac moje mysli czyms innym.A co do sexu,to odziwo polubilam to,moze dlatego ze sama poradzilam sobie z tym i poprostu wyzucilam to z pamieci,jakby to nie mi sie przydarzylo. Jezeli ktoras z was nie daje sobie z tym rady sama to powinna pojsc do specjalisty on napewno pomoze ...powodzenie dziewczyny,trzymam za was kciuki,dacie rade sobie z tym....A dodam tylko ze niekt o tym nie wiedzial,a po ty 21 latach mojego oprawce spotkalo nieszczescie,Bog go ukaral i jestem mu za to wdzieczna:)

w ogóle okazało się,że nawet z moim mężem nie mogę o tym pogadać.Choć myślałam( może błędnie),że porazmawia o tym ze mną,że sam zacznie temat,że będzie coś chciał wiedzieć-----NIC!!!!!!!!!!!!!!!!!! MUR-BETON !!!!!!!
Owszem, szukam kogoś kto by mnie " pociAgnoł za język ", pewnie tak jest!!!!!!A czemu? Bo sama nie mam odwagi o tym rozmawiać i już!!!