Ratunku bo zwariuję!!! - Netkobiety.pl

Cześć.

Psycholoogiem nie jestem, jedynie pedagogiem ale ledwo po studiach. Czasami zabieram głos w tematach, ktore być może przerastają moje doświadczenie. Ale jak to jest jedno mnie dreczy dlatego pisze. Jak to jest wiedzialas jaki ma facet styl zycia przed slubem? Nie zmartwilo Cie to wczesniej? Moje osobiste zdanie jest takie, że należy brać odpowiedzialność za swoją "świadomość" i kroki jakie się podejmuje. To jest surowe spojrzenie.

Natomiast z dalszej części posta zrozumiałam, że masz niezaspokojone potrzeby w momentach jak on wraca i wie, że brakuje Ci bliskośći. Tu odpowiedzialność za to (jak jest miedzy wami) rozklada się na dwie strony, bo w tym aspekcie słusznie podjęłaś z nim rozmowe i być może on zaniechał ewentualnej poprawy. Jednakże Ty rozpatrując sytuacje powinnaś zwrócić uwagę na to przede wszystkim: na co się godziłas? za co wzielas odpowiedzialnosc? jaka mialas swiadomosc? i kolejna kwestia zwroc uwagę na ile on reaguje na Twoje prosby, słowa i całość rozmowy. To jest ważne. Jego reakcja jest niezmiernie ważna-bo świadczy o stopniu zażyłości i chęci wspólpracy z Tobą w "dążeniu do poprawy sytuacji".

Bardzo dziękuję, że się wypowiedziałaś ale chyba na prawdę powinnaś bardziej się skupić na treści i mniej impulsywnie odpisywać- nie chcę Cię obrażać to rada. Też jestem pedagogiem już ze sporym stażem.
Co do męża jak pisałam ja nie mam pretensji o jego styl pracy tylko o to, że mąż mnie ignoruje. Wielokrotnie mówiła, tłumaczyłam, prosiłam, a on nic. Na hasło o terapii zgodziła się jak wiedział, że odchodzę ale jak zostałam to powiedział po co nam przecież jest normalnie.
Ja jestem świadoma co się dzieje tylko brak mi sił ale zrobiłam krok umówiłąm się z terapeutą na spotkanie za dwa tygodnie i zacznę od siebie aby się wzmocnić psychicznie by mieć siłę odejść.
Nie chcę walczyć o to małżeństwo ponieważ tak na prawdę tego małżeństwa już nie ma. Przykład z ostatnich dni- tydzień czasu prosiłam aby napisał mi jakiegoś miłego smsa- mówi, że nigdy nie ma czasu co oczywiście nie jest prawdą bo dobrze znam jego pracę. Trzymajcie za mnie kciuki.

Witaj. Mój związek był bardzo podobny. Tyle,że nie byliśmy małżeństwem i nie mieliśmy dzieci. Niecały tydzień temu wyprowadziłam się od niego, bo nie mogłam już znieść właśnie tej ignorancji Wszystko zawsze było ważniejsze. Wszelkie próby rozmowy o potrzebach i oczekiwaniach przynosiły poprawę na 2 dni, później wszystko wracało do "normy". Mój mężczyzna też często wyjeżdżał do pracy w innym mieście i też nie mogłam doprosić się o smsa, że nie wspomnę, o miłym czy czułym smsie. Mówił, że mnie kocha, ale do spojrzenia na mnie, jak na kobietę też pewnie nie zasługiwałam, choć bardzo się starałam. Z jego strony nie miałam żadnego wsparcia emocjonalnego. Wiem jak ciężko jest podjąć decyzję o odejściu, ja do tej pory bardzo kiepsko sobie z nową sytuacją radzę. Uważam, że jeśli juz dojrzałaś do decyzji o odejściu i nie chcesz ratować małżeństwa, to powinnaś to zrobić. Osoba, która mówi o samobójstwie, robi to rzadko, a z jego strony jest to po prostu zwyczajny szantaż. Córki również Ci nie zabierze, tak jak dziewczyny przede mną mówiły - ze względu na swój zawód i kondycję psychiczną, żaden sędzie przy zdrowych zmysłach nie zdecyduje inaczej. Życzę Ci powodzenia i siły!

Co mozesz zrobic?- taki am charakter. Wielu mezczyzn taki ma - ze wazniejszy jest mecz, film niz rozmowa z kobieta. To dlatego ze wielu mezczyzn nie umie rozmawiac, nie potrafi mowic komplementow, cieplych/milych slow - a my kobiety kochamy uszami...

moj znajomy tez jest kierowca miedzynarodowym i wyjezdza na 2-3 dni, potem wraca na kilka dni i znowu wyjezdza na 2-3 dni, wiec moze Twoj maz powinien zmienic system pracy albo firme, jezdzic na blizsze trasy, wtedy bylby wiecej z rodzina.

Masz rację tyle tylko, że jak mężczyźnie zależy i są sytuacje krytyczne typu rozstanie to powinien się opamiętać i przemyśleć i spóbować naprawić.

To nie wina zawodu- jest wiele podobnych zawodów, gdzie facet wybywa z domu na dłuższy czas , nie wiem czy taki ma chartakter , bo nic nie napisałas o tym jaki był kiedyś.
Ty ze swojej strony zrobiłaś wszystko co mogłaś, komunikowałaś mu o swoich potrzebach "jak krowie na granicy" a on "tak..tak" i tyle w jego głowie chyba zostało.
Możesz miec poczucie winy; że facet zarabia na was, byscie miały utrzymanie, zarabia na nowy dom a ty stroisz focha- też bym miała, ale wiem jak to boli gdy czujesz sie niekochana, zaniedbywana, mało kobieca.Jesteś wagina na dwóch nogach- interesuje sie Toba gdy ma chuć- twoje potrzeby dla niego nie istnieja.
Zaniedbuje Cie konkretnie a rozmowa nie pomaga. Chcesz odejsc- głupi szantaż , nawiasem mówiac- tak łatwo dziecka nie odbierze a groźby samobójstwa mają b.długą brode ze starości i sa płonne.Poza tym piszesz, że jest bezwzględny wobec Ciebie-to brzydko brzmi ale zbieraj dowody na niego, tak na wszelki wypadek.
Chcesz odejsc ale boisz sie reakcji rodziny "jak można odejsc od faceta, który dla twojego dobra wypruwa sobie żyły" -takie teksty mogą sie posypać i wyjdziesz na niewdziecznice, dlatego powinnas wtajemniczyc rodzine w to jaki on jest wobec Ciebie-zbieraj dowody.
Sytuacja jest trudna, jesli Ci jeszcze na nim zalezy dobrym wyjsciem jest terapia, ale to wymaga czasu a on jest 5 dni w domu. Pracy nie rzuci, bo nie tak łatwo o nową.

Ale moje osobiste zdanie jest troszke inne, czy nie zauważyłaś u niego zachowań wskazujacych na to, że ma kogoś?? inna kobieta??-dla  niej tez moze miec tylko 5 dni w m-cu.
To tłumaczy czesc jego zachowan a agresja moze byc wynikiem pracy.