Facet deklaruje otwarcie ze nie chce miec dzieci - Netkobiety.pl

Witam wiesz ja do takiej deklaracji podeszła bym bardzo poważnie są ludzie którzy po prostu nie chcą mieć dzieci i mają do tego prawo tak samo jak ty masz prawo je posiadać. Czasem taka deklaracja ulega zmianie czasem nie ale on ci powiedział wprost że nie chce mieć dzieci Tobie pozostaje przemyśleć poważnie czy jesteś skłonna ich nie mieć. Jeśli bardzo chcesz mieć dzieci to ta relacja nie ma sensu bo może być tak że on nigdy zdania nie zmieni.Po prostu odpowiedz sobie na pytanie jak ważne dla Ciebie jest posiadanie dzieci w tedy będziesz wiedziała co masz z tym zrobić bo odpowiedź nasuwa się sama.
Co do wieku wiesz zapytaj mamę ile miała lat jak przechodziła menopauzę ponoć 10 lat przed zaprzestaniem miesiączkowania u naszych mam nasza płodność znacząco się obniża a u nie których kobiet zaprzestaje całkowicie ponoć jest taka zależność oglądałam kiedyś program właśnie o kobietach które w różnym wieku chciały mieć dziecko i tam właśnie lekarz wypowiadał się żeby pytać własne mamy o te sprawy w tedy będziemy wiedziały ile czasu nam zostaje.
Przepraszam że zeszłam z tematu

A może po prostu nie chce mieć dzieci z Tobą?

wielokropek ja nie marze o wianuszku dzieci, ale o jednym tak. nie chce czegos przegapic w zyciu, tzn macierzynstwa...

...masz racje - smutno. nie rozumiem mezczyzn, dlatego nic mi sie nie uklada

ja tez po tym co napisałaś uważam że on jest po prostu dużym chłopcem, szuka jeszcze przygód, a jeśli nie chce mieć dzieci to oznacza, że nie jest w stanie być za kogoś odpowiedzialny...

Taaaak.
Każdy bezdzietny i nieżonaty mężczyzna, to nieodpowiedzialny duży chłopiec.
Każda bezdzietna i niezamężna kobieta, to nieodpowiedzialna duża dziewczynka.
Mam tylko jedno pytanie, po ukończeniu jakiego wieku przypinasz tę etykietkę? I czy jest ona jednakowa dla obu płci?

P.S. Literówki są moją zmorą.

Motylku, wcale się nie dziwię, że się martwisz. Samo to, że kobieta po 35 r.ż jest narażona na urodzenie dziecka z Zespołem Downa mnie już przeraża. Mam jednego syna, chciałabym mieć jeszcze jedno dziecko, ale czy zdążę? Każda kobieta chce mieć dziecko i to sprawa naturalna. Może porozmawiaj z nim otwarcie o tym, czego pragniesz, chociaż nie wiem na jakim etapie związku jesteście. Jeśli on ma inne cele w życiu i mówi Ci o tym otwarcie, to chyba nie wiąże sobie przyszłości z Tobą. Kurczę, faceci to niby proste mechanizmy, a tak trudno ich rozgryźć. Pozdrawiam.

Czasami, zamiast rozgryzania, wystarczy posłuchać tego, co mówią. I uwierzyć, że mężczyźni wiedzą o sobie i swych marzeniach lepiej, niż niby słuchająca ich kobieta.

Byłam w takim związku gdzie mezczyzna nie garnął sie do ustabilizowania sobie życia wbrew temu co na samym początku deklarował...mieliśmy inne spojrzenie na przyszłość-on chciał podróżować,poznawać nowych ludzi,bawić się a lubił to (ma 42 lata).
Obserwowałam ten nasz pseudo związek dochodząc do wniosku że są duze rozbieżności co do naszej przyszłości a pomimo to tkwiłam w tym związku aż się pogrążyłam...za bardzo...Ciężko było mi uwierzyć po czasie że jest inaczej,że ja pragnę towrzenia normalnej rodziny gdzie panuje spokój i stabilizacja ale mezczyzna ten w czasie rozjechał się ze swoją wizją co do rodziny...troche zostałam oszukana bo się dałam zwieść nie słuchając swoje intuicji która głośno dobijała się od środka alarmując krzykliwą lampką...

Na początku chciał jak najbardziej szczęśliwej rodziny a być moze w przyszłości dziecko-był okres ze mogłam byc w ciąży z nim i bogu dzięki ze tak się nie stało...

Za związek są odpowiedzialne dwie osoby,pół na pół...

Moge śmiało napisać że to Piotruś Pan wiecznie młody chłopiec lubiący się bawić wbrew temu że każdy ma prawo żyć tak jak chce i mieć inne marzenia.

żyworódko,
zacytowany mój tekst napisałam nie do postu motylka79, tylko (jak łatwo się zorientować po zacytowanym przeze mnie poście) do autorki kolejnego postu, czyli agau.

Wiem dokładnie to, co napisała autorka wątku i wiem, że ona słuchała rzeczonego mężczyzny (przeczytaj moje posty skierowane właśnie do niej, nie zaś do innych osób piszących w tym wątku).

Nie jesteśmy para ale spotykamy się, lubimy. Powiedzial mi o dzieciach wprost - ze nie lubi i nie chce miec, a jego plany to podrozowanie i poznawanie nowych kultur. Po prostu - nie wiem co o tym myslec- jestem b. otwarta osoba, ciekawa swiata, ludzi, w pewnym sensie go rozumiem, ze jest żądny zycia, poznawania, a dzieci to ograniczaja.
Z drugiej strony - nie nadazam i chyba jednak bardziej niz podrozowac pragne miec dziecko/rodzine...
Nie chce popelnic bledu i zalowac potem -  bo wiem ze on mowi powaznie o swoich planach...

WIELOKROPKU, przed napisaniem postu zawsze czytam cały wątek. Rozumiem, że odniosłaś się do postu AGAU, bo przecież najpierw zacytowałam fragment jej wypowiedzi. Obie podzieliłyście się swoimi ogólnymi refleksjami dot. wzajemnej komunikacji między mężczyzną i kobietą, a ja dopisałam swoje spostrzeżenia odnośnie AUTORKI wątku.
Zatem nie doszukuj się z mojej strony jakiejś negacji Waszych wypowiedzi (od razu wyjaśniam Wam obu) czy zarzutu ich niezrozumienia.

MOTYLKU, tak wnioskowałam, że jeszcze nie jesteście parą.
Myślę, że facet bardzo Ci imponuje, podziwiasz go za szersze horyzonty myślowe, ale...no pomyśl sama, nie darzysz go (póki co) uczuciem miłości, tylko lubisz. Wasze relacje są bardziej na płaszczyźnie przyjacielskiej. Oczywiście przy staraniach z obu stron może iść w tym kierunku.

Jednakże skoro twierdzisz, że jego plany na przyszłość należy traktować poważnie, to nie widzisz w nich miejsca dla siebie.
Pytałam, ale nie odpowiedziałaś, czy ON wie o Twoich pragnieniach stworzenia rodziny?
Wiesz, plany zawsze można skorygować, dopasować do aktualnej sytuacji i potrzeb.:)

Pozdrawiam.

A może raz nie myśleć (pierwszy raz zachęcam do nie-myślenia), tylko  u s ł y s z e ć?

Ten mężczyzna wyraził się bardzo jasno i szczerze, wystarczy przyjąć do wiadomości jego słowa, które nie mają "drugiego dna", i których analizować nie potrzeba.
Przyjąć do wiadomości, że  n i e k t ó r z y   n i e   c h c ą  m i e ć   d z i e c i,  a on należy do tejże grupy.

rozbieżność zainteresowań,pogladów na zycie itd  nie jest dobrym pomysłem na wiązanie sie  z kimś takim.
skoro ty dążysz do innego zycia ,oczekujesz stabilizacji,rodziny-dzieci to taki kandydat nie jest dobrym "pomysłem";
z biegiem czasu zamiast rozumieć jego pasje, wsiąkać we spolne zycie-myślę ,że rozpoczęłąbyś "program uziemienia"wspomnianego mężczyzny.chęć bliskości z nim ,zmuszenie go do angazowania  sie w codzienne sprawy,sprawiłby ,że on czułby sie zaduszany w waszym związku  a ty niespelniona,niedoceniana.mając wiec na uwadze róznice ,dwa razy sie zastanów zanim podejmiesz wiążącą decyzje.
owszem miłość przychodzi z nienacka-lecz czy to oby miłość ,czy fascynacja jego innością?

sama podejmiesz decyzje, zyczę powodzenia...

Nie chce miec dzieci i ma do tego prawo. chwala mu za to, ze powiedzial Ci o tym otwarcie, zebys miala tego jasny obraz.

Wielokropek - ale co wiem lepiej? Sugerujesz ze mam sobie wybic z glowy to, ze on zmieni zdanie co do posiadania dziecka?

Czyli moje obserwowanie go - jest stratą czasu?

Wielokropek wie ... i ja wiem motylku, że sama obserwacja to niewiele. jeśli ktoś przywyknie do wygodnego życia, spania całą noc, imprez, poświęcania sie pracy i udzielaniu w towarzystwie, to zapomina o tym co ważne. A dziecko jest bardzo ważne.
Sam wiem, że mój syn, nigdy nie przeszkadzał mi w realizacji pozarodzinnych planów. nawet do dzisiaj tak jest. Ba ! znam przypadki gdzie pomógł tym, że był malutki, śmieszny, miał dwa wystające ząbki i pięknie sie uśmiechał To był najtrudniejszy egzamin z analizy matematycznej na roku ... Byłem jedyny, któremu najbardziej niedostępny profesor, udzielał wskazówek Zdałem

Tyle tylko Wielokropku ... że życie bez dziecka kojarzy mi sie z egoizmem. Wybaczcie, jeśli ktoś sie poczuje urażony. Nie można jednak mysleć tylko o sobie i to w takich płytkich kategoriach. Kiedyś przyjdzie nieunikniona starość - w której wygodni przyznają sie wobec siebie jak bardzo żałują swoich wyborów w młodości.
I dodam - ciągle na myśli mam wypadki, w których brak możliwości urodzenia dziecka, wynika z niedyspozycji partnerów - chorób i komplikacji. Przypadki gdzie ludzie nie mogący mieć dziecka starają sie o nie posługując sie róznymi metodami są znane każdemu. W grę wchodzą bardzo poważne przestępstwa - handel, porwania, manipulacje. W grę wchodzą ogromne pieniądze ... Pomimo wysokich kar - długoletniego bezwzględnego pozbawienia wolności - ciągle słyszymy o nowych wydarzeniach. To jest siła miłości, którą sie chce kierować - a nie ma do kogo.

Taaak. Życie bez dziecka to egoizm. Aha.

Właśnie przed takim myśleniem przestrzegam. Tylko moje wybory, tylko mój punkt widzenia jest słuszny. Inni - nie mają racji.

Pomijam tutaj osoby, które chcą i nie mogą mieć własnych dzieci. Im, jeśli leczenia nie daje spodziewanych efektów, pozostaje adopcja. Tyle dzieci pozbawionych jest rodziców.

Są jednak i tacy, odpowiedzialni dorośli, którzy nie mają dzieci z własnego wyboru. Nie mają, bo mają inny pomysł na swoje życie. I nie potrzebują lokowania swej miłości w dziecko. I nie żałują, po wielu latach, swego wyboru. I nie zgadzam się na ocenianie ich życia jako mniej wartościowego, egoistycznego, czy przypinania jakiejkolwiek etykiety.

Przykro mi Wielokropku że tym razem mamy sprzeczne zdania. Nie musimy mieć identycznych. Ale nawet jeśli poświęcić swoje zycie - dla kariery, dla sławy, dla nauki czy pieniędzy - to dla kogo to wszystko ? Żyć po to by przeżyć i nie myśleć o tym, że to co osiągnę, może zostać w rodzinie ... Być może ?! Ale jeśli nie ma w tym egoizmu - to ja jestem "święty". A "The_Devil" - święty ? Wszyscy wiemy że nie ...

Nie wyobrażam sobie też życia bez synka lilia80, tym bardziej, że mam tylko jego, a on ma tylko mnie.

W jednym zdaniu wyróznia sie sposób przeżycia życia, przez kobietę o zdrowej psychice.

Tak trzymaj motylku, i pamiętaj, że pomimo tego że - jak wynika z nicka - masz jeszcze wiele czasu, to jednak zegar biologiczny wciąż "tyka".

Motylek chce cieszyć się macierzyństwem jak 98% (zdecydowanie) innych kobiet. Siłą rzeczy jest to "zdrowe" podejście.
Tak uważam. A ja zapytam Wielokropku z czego czerpać radość życia - jeśli nie z dziecka ? Z podróży ? Hazardu ? Domu 300 m kw ?
Bo jeśli dokonuje sie wyboru - że nie chce sie mieć dziecka - to musi to być jakoś uzasadnione ....

Oczywiście że o dziecko trzeba zadbać truskaweczko. I to jest chyba to - co przeraza tych niechcących. przynajmniej w zdecydowanej większości. Ale ... bez przesady .... to nie są jakieś bajońskie sumy. Czasami utrzymywanie zwierząt w domu może być równie kosztowne i pracochłonne.
Ja natomiast wielokrotnie spotkałem się z opinią - że dziecko to najlepsza inwestycja. I mi sie to potwierdza w życiu

Zawsze dążymy do tego by nasze życie było wspaniałe i coraz wspanialsze ... dlatego zdobywamy pieniądze, partnera .... dziecko.
Zgadzam się, że powinna to być wspólna decyzja. Co oznacza ... że trzeba przedstawić sobie argumenty.

A czy posiadanie dziecka nie jest egoizmem? Wybacz, ale powołujesz nowe życie dla siebie, nie dla "dziecka", bo ono przecież nie istnieje. "Robisz" dziecko, bo to Ty masz potrzebę posiadania potomka- owszem, jest to instynkt bardzo pierwotny i warunkujący istnienie ludzi jako gatunku- ale jednak egoizm pierwsza klasa.

Poza tym, życie zawodowe i rodzinne (posiadanie dzieci) można pogodzić, ale z reguły obie te rzeczy są wtedy robione "na pół gwizdka". Szczególnie w przypadku kobiet- siedząc w pracy myślą o dzieciach, siedząc przy dzieciach myślą o pracy. Niedawno czytałam o pewnych badaniach (niestety, jakiś czas temu to było, nie podam źródła) w których przeczytałam, że właśnie po narodzinach dziecka spada poziom szczęścia. Po prostu- szczęście w dużej mierze zależy od wolności, a temu dziecko po prostu nie sprzyja.

Może kolega motylka też czytał te badania i jest tak samo sceptycznie nastawiony do rodzicielstwa. Szkoda, że jest ta paskudna presja otoczenia- masz macicę- musisz chcieć dziecka, bo inaczej jesteś chora, egoistyczna, zimna, "niepełnowartościowa" jako kobieta...

Tak, ja nie mówię o bajońskich sumach, tylko jakiejś podstawie, bo chyba ciężko byłoby Ci się wyobrazić Ciebie jako rodzica, np gdybyś miał tylko 400 zł na utrzymanie. (hipotetycznie)

Nie, no jasne. Wprost nie. Tylko tak, miedzy wierszami (wytłuszczenia są moją ingerencją w Twoje teksty).

Ale przyznaję Tobie rację w jednym:

Nie musimy mieć tego samego zdania.

Edycja:
Literówki są moją zmorą.

Devil, ale weź też trochę inną sytuację pod uwagę. Na przykład taką, że nie możecie mieć dzieci, a adoptować nie możecie. Wtedy też jakoś musielibyście żyć, tzn nie musielibyście, ale chyba choć warto byłoby się postarać to razem przejść razem, a chyba nie czulibyście się przez to mniej wartościowi.

Rozumiem, ja na pewno tak samo, bo bardzo pragnę mieć dzieci.
Pozdrawiam.

Żyworódka - spotkalismy się kilka razy na kawie/piwie. Ostatnio ja podkreslilam, że to koleżeńskie piwo. Było naprawdę ciekawie, super rozmowa. Jak się umawiam z facetami - nie mowię od razu o zakladaniu rodziny i dzieciach, po prostu sie spotykam i chce żeby było fajnie. To nie ten etap, żeby mówić o zakładaniu rodziny, także nic wielkiego nie powiedzialam - tylko tyle, ze jestem czasem zmęczona i zachowawcza się robię, ale nie wiem czy cos z tego zrozumiał. Do facetów trzeba chyba prosto z mostu. Nabrałam dystansu, bo pomimo, ze jest interesujacy to on "chce odkrywac życie dla siebie", rozwijać swoje talenty, podróżować, uczyc się... - to sa jego plany...i to jest priorytetem.
Nie wiem, dziewczyny - ja chyba lepiej zajme się swoimi sprawami:(

Przykre jest to jak traktuje się osoby, które nie chcą mieć dzieci. Zwykle mówi się, że pewnie z tego wyrosną i samych traktuje jak dzieci. Ja bym każdą taką deklarację traktowała poważnie i z szacunkiem. Dla dziecka trzeba z wielu rzeczy zrezygnować, ciężko myśleć o samorozwoju, bo trzeba się nim zająć, a przede wszystkim zarobić na jego byt, żeby miało dom, bezpieczeństwo itd. To zajmuje całą dobę, na samorealizacje czy zainteresowania pozostaje niewiele czasu. Żeby coś poświęcić trzeb naprawdę chcieć tego, dla czego to poświęcamy. Inaczej ktoś w tej rodzinie będzie się czuł niespełniony i sfrustrowany.

Tak właśnie podejrzewałam, że kolega jest nieświadom Twoich pragnień i pomimo posiadanej dużej inteligencji, to pewno nie zrozumiał, co chciałaś mu powiedzieć między wierszami.

On Ci "prosto z mostu" powiedział, że nie chce mieć dzieci - szkoda, że mu wtedy też "prosto z mostu" nie zasygnalizowałaś, że Ty masz potrzebę spełnienia się jako matka, czy coś w tym stylu, bo wtedy byłaby jasność sytuacji. Widziałabyś jego reakcję i czy nadal proponowałby spotkania.
A swoją drogą, że też nie zapytał się, o Twoje zapatrywanie na przyszłe życie.
Czy nie jest tak, że kolega bardzo lubi być w centrum zainteresowania, lubi słuchaczy?

Oboje jesteście rówieśnikami (TY 32 lata, a ON 33 lata) i oboje wolnego stanu.
Kolega może mieć całkiem uzasadnione myślenie, że tak jak i ON stawiasz na "wolność i swobodę" w życiu i w kontaktach damsko - męskich.

I tak trzymaj, rozwijaj się, będziesz mu miała co opowiadać, jakie Ty masz osiągnięcia, a nie tylko jego wysłuchiwać! Bo myślę, że na kawce/piwku możecie/będziecie się czasami nadal spotykać, ot tak po koleżeńsku. Czemu nie... bylebyś nie przegadała przy NIM/z Nim całego swojego życia.   

Popieram Twoje zachowanie, to wyrobienie dystansu między Wami.
Jeżeli kolega już poczuł się rozczarowany, to może być to sygnałem, że "poczuł miętę przez rumianek" do Ciebie i nie jesteś dla NIEGO tylko bardzo dobrym partnerem do rozmów, mimo, że tak twierdzi.
Ale to czas pokaże.
Bo może się okazać, że wszystkie Jego plany życiowe wezmą w łeb i osiądzie na "mieliźnie" z Tobą jako przykładny mąż i ... tata.   

Życie pisze swoje scenariusze i lubi zaskakiwać, a co Ci pisane, to Cię nie minie.

Serdecznie Cię pozdrawiam.