Czy mężczyźni są dziś gotowi do poświeceń? - Netkobiety.pl

Jeśli przyznamy, że poziom, jaki reprezentują faceci spada, to to samo możnaby powiedzieć o kobietach. Tylko jaki to ma sens? Będziemy się licytować, która płeć jest gorsza? Ja bym powiedziała, że zawsze byli lepsi i gorsi, mądrzejsi i głupsi, a płeć nie ma nic do tego. Zetknięcie się z paroma niedorobionymi osobnikami nie oznacza jeszcze, że cały męski ród chyli się ku upadkowi.

Na potwierdzenie słów moich poprzedniczek powiem, że w moim związku jest dokładnie na odwrót To ja jestem tą "wygodnicką", bardziej beztroską, której trudno się dostosować do drugiej osoby. Często trudno mi zmienić stare przyzwyczajenia dla tzw. "ogólnego dobra" naszej dwójki. Natomiast mój facet już nie raz udowodnił mi, że będzie ze mną bez względu na wszystko - bywało już między nami kiepsko, często z mojej winy, i pomimo tego on wciąż powtarzał: jestem z tobą na dobre i na złe, w zdrowiu i w chorobie. I to wszystko bez ślubu nawet

Dokładnie, płeć nie ma kompletnie znaczenia. Są księżniczki zamknięte w wieży, które liczą na to że facet będzie skakał wokół i robił co każe Kobieta. Tak samo są faceci pokroju: "podaj piwo kobieto"

Nie mówię, że kobiety są idealne i od razu przyznam Wam rację, ze są"księżniczki", które uważają, że wszystko i się należy. Sama znam takie Ale raczej chodziło mi o to, że coraz częściej słyszę, że facet koleżanki ją zostawił. Znam nawet taką nieprzyjemną sytuację gdy mąż znajomej wyprowadził się od nich, gdy okazało się ,że dziecko jest poważnie chore. Dla równowagi powiem też, że moja sąsiadka uciekła z kumplem od flaszki i zostawiła męża z dwójką dzieci, ale ona ma poważne problemy z alkoholem.

To, że ci sie wydaje, ze jestes gotowy do poswiecen, to nie znaczy, ze tak jest.
Taka sytuacja weryfikuje sie wylacznie w momencie kryzysowym.

A jakbyś miał poswięcic dla miłości do kobiety swoja wiarę, rodzinę, albo czyjeś życie? Nie mówię o butelce piwa czy meczu w TV....

Konwalia07 nasi dziadkowie też pewnie tak mówią o naszym pokoleniu ale coś w tym jest

wikaG może bez przesady z tymi poświęceniami, ja nie znam żadnego "realnego" mężczyzny (nie z filmu, czy książki), który musiałby się aż tak poświęcać

Ja dziś jestem, reszta nie wiem.

Brawo!

Masz rację, nie raz się czyta historie, że ona nie skończyła szkoły, urodziła dzieci, przez 30 lat prasowala koszule, zeby potem zostawił ją dla młodszej Ale nie chcę generalizować. Myślę, że są "praktyczni" mężczyżni, coraz więcej też "praktycznych" kobiet. Dziś czytałam opinie socjologów, ze dla polek dom przestaje być obowiązkiem a staje się przyjemnością. Jak najmniej czasu przy garach, najwięcej na zabawę z rodziną.

Chodzi Ci o ten film?

Ale o jakie poświęcenie chodzi? O posprzątanie po sobie śmierdzących skarpet czy o oddanie nerki obcej osobie?

Faceci są dokładnie tacy jak wychowały ich ich własne matki. Czyli kobiety. Jak wychowują księciunia, który w domu nie robi nic, wszystko podstawione pod nosek i tym zapryszczałym noskiem ma jeszcze prawo kręcić - to takie cudo wychodzi w świat. Dziewczynę traktuje jak posługaczkę i tyle. Dokładnie tak jak go mamusia nauczyła. Mamusia za niego myśli, potem za niego myśli dziewczyna, a na końcu - żona.

Poza tym zauważyam że mężczyźni przez wiele pań traktowani są jak podgatunek. "Faceci tak mają", "faceci nie myślą głową", "to nie jest męskie zajęcie" (na przykład o praniu, sprzątaniu, prasowaniu czy gotowaniu). Ciągle nie mogę wyjść z podziwu dlaczego tak jest.

Mój mąż był przy dwóch z trzech moich porodów - na własne życzenie, mimo odradzających pań z jego strony rodziny. Panie owe twierdziły że to nie jest widok dla mężczyzny, mimo że większość ginekologów to faceci - zresztą facet nie stoi między nogami żony, tylko za głową.
Umie nakarmić, przewinąć, wykąpać dzieciaka. Można go spokojnie zostawić z trójką na około 2 godziny - najmłodsze wymaga karmienia piersią - tej umiejętności nie posiadł.
Sprząta, prasuje, gotuje, jeździ na szmacie - jeśli jest taka potrzeba. Robi zakupy na cały tydzień bez listy dla 5 osobowej rodziny.

A wszystko to umie ponieważ wyprowadził się z rodzinnego domu jak miał 21 lat. Podejrzewam, że gdyby rezydował tam do 30tki - byłby kolejnym inwalidą/nierobem wychowanym przez kobietę XXI wieku.

Mam pytanie - która z forumowiczek i w jakim wieku uczy swojego syna sprzątać swój pokój? (Mój najstarszy ma prawie 5 lat, umie posprzątać swój pokój po całodziennej zabawie, przygotować sobie ubranie na następny dzień, brudy wrzucić do kosza z brudną bielizną, umie też wytrzeć kurze na mokro i na sucho. Korzysta z toalety bez rozpryskiwania siuśków po ścianach - wystarczyło że raz posprzątał po sobie i zrozumiał sedno problemu.) No więc w jakim wieku uczycie swoich synów samodzielności?

Co do oddania nerki - muszę męża zapytać. Osobiście wolałabym aby trzymał dla kogoś z rodziny.

Oj tak dziewczyny... Swieta racja, zgadzam się z wami...

My jestesmy odpowiedzialne za przyszłe pokolenie mężczyzn...

monikaderc - nie chodzi mi o film tylko o książkę To dwie różne sprawy. Ksiazka Alexandry lapierre "Ludzie honoru"

W zupelnosci sie zgadzam. Wybacz ze zapytam ale naprawde nie wiem...co to znaczy jezdzic na szmacie? W ogolnie panujacym nastroju haloween wyobrazilam sobie faceta jezdzacego na szmacie jak czarownica na miotle
Generalnie uwazam ze jesli kobieta oczekuje bog wie czego od faceta. Charakterystyk sredniowiecznego rycerza ginacego w walce ze smokiem w obronie ucienionej dziewicy, tudziez rzucania marynarki w bloto w celu unikniecia zabrudzenia boskich nozek to nic dziwnego ze sie rozczarowuja. Realne oczekiwania moga zostac zaspokojone.
No i pamietajmy ze to dziala w obie strony. Jesli facet widzi ze jego 40letnie poswiecanie sie dla rodziny/kobiety skutkuje niczym to wczesniej czy pozniej powie "Pier...le nie robie". Wychodze z zalozenia ze w temacie poswiecania dobra jest zasada "Raz ja tobie raz ty mnie". |Inaczej to wyzysk i niewolnictwo.

Sadie - dobrze Ci się skojarzyło. Jeździć na szmacie - tzn zmywać podłogę

Będę się upierać przy wpływie wychowania zarówno na mężczyzn jak i na kobiety. W miłości nie ma czegoś takiego jak POŚWIĘCENIE. Jak się poświęcasz - to już nie jest miłość. Zawsze mnie wkurzało jak leciwe panie mówiły: "wszystko poświęciłam dla swoich dzieci, etc." Poświęcać to się można charytatywnie, wysprzedać majątek dla biednych dzieci z Ugandy. Dla swojej rodziny - to jest miłość i poczucie obowiązku - a nie żadne poświęcenie.

W prawdziwym, codziennym związku bardzo łatwo ulec presji. Presję - często nieświadomie - wywiera partner (przecież to zupełnie inna osoba, z innego domu, środowiska). Często presję probują wywierać rodzice czy teściowie - szczególnie jeśli mieszkają wszyscy na kupie (co już świadczy o niesamodzielności dzieci). Presję wywierają koleżanki z pracy - w zależności od dnia cyklu - albo zasuwają na swoich facetów jacy są straszni, albo licytują który cudniejszy, etc. Kobieta jest tak wychowywana - że dużo łatwiej ulegnie presji niż mężczyzna. Nóżki razem, wracaj przed 22.00, dziewczyne nie wypada tego czy sramtego, dziewczynki nie przeklinają, dziewczynce nie wypada się złościć. Przekaz jest jasny: wolno Ci mniej niż chłopakom. Im na zdrowie wychodzi łażenie po drzewach, obdarte kolana, plucie na odległość i przekleństwa spod serca.

I tym prostym sposobem dziewczynki uczone są "słuchać się". Jak młodzian zalicza panny - jest wszystko w porzo. Rozwija się chłopak. Całe szczęście że nie gej. Jak studentka zalicza niezobowiązujący seksik z tym czy z tamtym - to jest puszczalska.

Odniosę się jeszcze do słów powyżej - Enya napisala o dostrzeganiu potrzeb, pragnień, nauki dawania. Zgadzam się ALE. Ale w dorosłym, hardcorowym, ociekającym krwią i potem malżeństwie trzeba najpierw postawić na siebie. Dawka zdrowego egoizmu i umiarkowanej asertywności jest niezbędna. Szczególnie jeśli ma się do czynienia z silnym charakterem (tak jak na przykład mój mąż - który wszystkich prezesów ma pod sobą taki z niego prezes). Inaczej wchodzą prawa natury a samiec alfa ląduje miękko na głowie zdezorientowanej żony. Niestety.

Bardzo podoba mi się zdanie o dojrzalości. Tak jest. Byka za rogi.

To czy facet się poświęca czy nie zależy od tego w imię czego się poświęca, czy jest to warte poświecenia no i głownie od charakteru człowieka...

Jak ją zostawił, bo się bał, że go rodzice odetną od kasy to chyba jednak jej nie kochał

Zabiłaś mi klina tym pytaniem, nie mam pojęcia co bym zrobiła. Wiadomo, że to straszna rzecz być przyczyną czyjejś śmierci. Ale z drugiej strony wizja spędzania reszty życia bez ukochanej osoby... A co zrobił bohater? Albo nie mów, bo może przeczytam i nie miałabym niespodzianki.

Ta z książki to historia prawdziwa, czy zmyślona?

Sama sobie przeczytam Zaciekawiłaś mnie tą książką.

Kriss ale ja mając na myśli aby uczć się dawać, uczyć się dostrzegać drugą osobę, jej potrzeby nigdy nie sugerowałam aby w tym zaniedbywać siebie.
Napisałam przecież: Jednak pozbywać się egoizmu nie oznacza wyzbywać się siebie. Nigdy nie można rezygnować z siebie, nie szanować siebie, postępować wbrew sobie.

Czyli innymi słowy zgadzam się z Twoją wypowiedzią "...trzeba najpierw postawić na siebie. Dawka zdrowego egoizmu i umiarkowanej asertywności jest niezbędna."
Tyle, że ja nie używam określenia "zdrowy egoizm" bo dla mnie egoizm to egoizm, tylko nazywam to umiejętnoscią zadbania o samego siebie, tak też w całosci zgadzam się z Tobą.

Są gotowi poświeceń , ja jestem ale nie dla każdej bo większości one dziwne są , nie wiadomo czego chcą a same nic od siebie nie dają