Kocha, ale zastanawia się czy chce być dalej razem... - Netkobiety.pl

laamiaa - a czy z miłości się umiałaś kontrolować? On ma ryzykować z miłości wszystko, wybór jest oczywisty, a Ty się nawet nie powstrzymasz z miłości od ranienia go? Na pewno widzisz obie strony Waszego związku?

teraz widzę obie strony, wiem że trochę późno... bardzo dużo zrozumiałam (czym i jak Go raniłam) i dużo sobie postanowiłam... Wiedząc czym Go raniłam i jak było to dla Niego ważne jestem w stanie i chcę dużo zmienić i powstrzymać się od takiego krzywdzenia Go (dopiero teraz postawiłam się w jego sytuacji i doszło do mnie co mógł czuć....)

w imię miłości człowiek jest w stanie znieść dużo i schować swoją godność i honor do kieszeni, wydaje mi się że to obowiązuje w każdą stronę ( wiem jednak że z czasem coś pęka i człowiek się poddaje bo widzi że ta miłość nie ma szansy....)

Ale mi się wydaje że przecież wybór jest prosty... Albo daję szansę, bo kocham i jestem w stanie zaryzykować albo nie....?

masz rację... tylko że ja tracę już nadzieję...
nie wiem jak mam Go przekonać (dodam że pierwszy raz prosiłam o szansę, bo zrozumiałam , wcześniej było 'jest bo jest" On chciał bardziej)

a zmiany na, których Mu zależało i tak są zmianami dla mnie, więc tak czy inaczej chcę sporo naprawić w swoim życiu żeby w przyszłości nie powielać starych błędów...

Jest tak : Zrozumiałam że raniłam teraz, bo wcześniej widziałam i myślałam że nie zależy Mu na mnie tylko na sobie zdecydowanie bardziej i na dopasowaniu mnie do siebie. I czułam się mało ważna w tym wszystkim, teraz dopiero zrozumiałam że to miało być też dla mnie. I właśnie tak nagle wszystko zrozumiałam, jak dostałam 'obuchem w łeb' i zmuszona zostałam zatrzymać się i porządnie wszystko sobie przeanalizować.

Obietnice nie są dla Niego tylko dla mnie i pewne decyzje już podjęłam, i wykonam je bez względu na to czy będziemy razem czy nie...

A czasem krzywdzi się kogoś nie mając tego świadomości, nie zdając sobie z tego sprawy. I wydaje mi się że tu kwestia jest taka że czasem wydaje się nam że postępujemy w porządku natomiast tą drugą osobę może to zaboleć. I chyba w moim przypadku tak było... za mało słuchałam, za mało brałam usłyszane słowa do serca...

Tak boję się konsekwencji.... Ale poza utratą Jego traktuję to jako swoją osobistą porażkę w dążeniu do własnych celów... Nie chce takich sytuacji w przyszłości...dlatego muszę dużo zmienić i nie dlatego żeby mu obiecać...
wiem że potrzeba czasu żeby zmiany zauważyć....

Może tak miało być że kosztem utraty Jego zmienię swoje życie i może musze sie z tym pogodzić, do tego dochodzę... jednak boję się że tracę coś bardzo ważnego...

Ja tez jestem osoba wybuchowa... tez czesto nie panowalam nad emocjami w stosunku do mojego faceta i tez wiele razy sie przez to klocilismy az ktoregos dnia kiedy znowu to sie stalo, powiedzial mi pare gorzkich slow prawdy ktore podzialaly na mnie jak kubel zimnej wody... wtedy balam sie ze go strace wiec zrobilam wszystko zeby to naprawic, wybaczyl mi, zawsze to robil... bo uwaza ze z wiekiem zmadrzeje, kocha mnie i nie moze mnie stracic. Od tamtej pory jestem grzeczna. A Ty kapke za puzno zdalas sobie sprawe z tego co robisz, ale coz... jestesmy tylko ludzmi, popelniamy bledy ale trzeba umiec wyciagac wnioski na przyszlosc.

Dwa tygodnie to zbyt krótki czas, by ocenić, że u jakiejś osobie nastąpiły  r z e c z y w i s t e  zmiany, poparte czynami, nie tylko będące pustymi słowami.

Szybko, szybko, jeszcze szybciej. Już? Już się zdecydowałeś? Nie? To poczekam. Już? Już podjąłeś decyzję? Nie? To poczekam. Już? Czemu tak wolno?

Twoje zniecierpliwienie, moim zdaniem, świadczy właśnie o jednym. O braku jakichkolwiek zmian. Zmiany, których dokonałaś są jedynie w sposobie mówienia, nie w zachowaniu. Są powierzchowne. Jeśli wrócicie do siebie, to będziesz przez jakiś czas bardzo czujna i ostrożna, po jakimś czasie, gdy poczujesz się bezpieczna, wrócisz do starych nawyków.

Nie ma jakiegoś algorytmu. Nikt tutaj na forum nie określi Ci, ile Twój partner potrzebuje czasu na upewnienie się co do Twych zmian. O tym wie tylko on. Mało tego, mimo Twych zmian, on może podjąć decyzję o niereaktywowaniu związku z Tobą.

I, jaka, jeśli już, jest wasza miłość, skoro twierdzisz, że dwa tygodnie to czas, w którym się od siebie oddalacie. Żeby się od kogoś oddalić, trzeba wcześniej być przy sobie blisko. Ty byłaś blisko. Przy sobie. On się nie oddalił. On, być może, czeka.

No i?

Przestań tworzyć swoje wyobrażenia, one tylko ogłupiają. Zajmij się rzeczywistością. Ona jakaś jest.

Do usług.
Nigdy nie klepię po ramieniu i nie owijam prawdy w bawełnę. Nie na tym polega wsparcie. Choć nie. Gdybyś naprawdę była nieszczęśliwa, przytuliłabym Cię wirtualnie. A tak - kubeł zimnej wody. Na otrzeźwienie.

U mnie się zmieniło (olśniło mnie w wielu kwestiach), przynajmniej zaczęło się zmieniać... A czas pokaże co będzie...

No cóż, przykro mi, ale to było do przewidzenia. 7 miesięcy to jednak krótki czas, a nie powinna istnieć miłość i szacunek większe niż do samego siebie. Twój partner wybrał siebie i dobrze zrobił. Ty, bogata o nowe doświadczenia powinnaś zmienić się dla siebie i wyciągnąć z tego wnioski. Jeżeli tak się stanie to jestem pewna, że stworzysz piękny i trwały związek z kimś innym

Głowa do góry i pokaż wszystkim oraz sobie, że potrafisz się zmienić na lepsze..   wiem, że to nie jest łatwe, ale powiem Ci z własnego doświadczenia, że lepiej jest aby się zmienić na lepsze.. Lepiej się czuję sama ze sobą, ale również inne osoby, które ze mną przebywają mogą mieć do mnie więcej zaufania i jestem inną osobą; lepszą

Powodzenia