opuszczanie gniazda - Netkobiety.pl

Ja sobie ruszyłam w świat tuż po szkole średniej. W prawdzie ten nowy świat był zaledwie 60 km od mojego rodzinnego miasta...
Zapragnęłam sobie pewnego dnia że w dużym mieście będzie mi lepiej, że znajdę prace, poznam nowych ludzi itd. Miałam dosyć mojego miasta, rodziny itd. Wszystko spoko, mieszkanie znalazłam, prace...ale...nie poradziłam sobie finansowo i chyba przez to zawaliłam sprawę i zaczęłam tęsknić. Zawsze w rozmowie z mamą płakałam, oczywiście nie mówiłam jej o moich problemach z kasą.
Wróciłam do domu z podkulonym ogonem jak piesek po 3 miesiącach.

Wyprowadziłam się od rodziców w wieku 16 lat (I LO) zamieszkałam w ich mieszkaniu (w mieście, gdzie jestem do teraz), nie miałam z niczym większego problemu gdyż rodzice pomagali mi finansowo. Teraz usamodzielniam się, pracuję, uczę się. Ale mieszkanie samemu jest przeokropne. Nie potrafię już tego znieść. Przez 9 miesięcy mieszkałam z chłopakiem, ale pokłóciliśmy się i się wyprowadził. Chociaż wróciłam do niego sama nie wiem czy czekać aż ponownie zamieszka ze mną, czy wziąć kogoś na pokój.
Jestem pewna, że nie chciałabym ponownie z rodzicami zamieszkać, w ich domu jestem tylko gościem. Całkiem ciekawie się to wszystko poustawiało, wcześniej nie pomyślałabym, że tak moje życie będzie wyglądało.

Właściwie tuż po skończeniu szkoły podstawowej zostałam wpuszczona na głęboką wodę, zresztą na własne życzenie, gdyż rodzice naciskali na szkołę w moim mieście. Nie ukrywam, że było mi dosyć ciężko, zupełnie nie umiałam się w internacie odnaleźć, decyzja została już jednak podjęta, więc właściwie nie było odwrotu, tym bardziej, że była to moja decyzja i to ja musiałam ponieść jej konsekwencje. Czy tęskniłam? Tak, wówczas bardzo, ale miałam dopiero 15 lat. Dwa lata tak przemieszkałam, a potem razem z przyjaciółką zdecydowałyśmy się dojeżdżać. To była straszna męka- dwie i pół godziny w jedną stronę, przesiadki z pociągu do autobusu, a jeżdżąc na praktyki na godz. 7.00 musiałam z domu wyjść już ok. godziny 3.30, żeby dojść na pociąg 4.34, miejskie autobusy o tej godzinie jeszcze bowiem nie kursowały. Pamiętam, że byłam potwornie zmęczona, potrafiłam spać na stojąco, zasypiać w ciągu minuty, a kiedy raz jeden jedyny w środku tygodnia zajęcia zaczynały się o 12.00, to pamiętam jak dziś, że czułam, iż te sześć godzin snu jest dla mnie zbawieniem i niesamowitym komfortem. Szkołę skończyłam jednak z wyróżnieniem.

Zaraz potem rozpoczęłam naukę w kolejnej szkole, miałam już prawo jazdy, więc dwa lata 50 km codziennie dojeżdżałam samochodem (tata, żeby ułatwić mi życie dał mi do dyspozycji własny), po czym wprowadziłam się do internatu (fantastyczne miejsce, tym razem atmosfera była zupełnie inna, to tam nauczyłam się siebie i życia, w tym czasie przeżywałam też swoje pierwsze większe miłości), aby ostatecznie po roku razem z przyjaciółką (tą samą co poprzednio) wynająć sobie mieszkanko.

Potem pierwsza praca, okrągły rok w domu. W wieku lat 23 wyszłam za mąż, od razu poszliśmy na swoje i choć bardzo kochałam rodziców i byłam z nimi niesamowicie zżyta, odcięcie pępowiny poszło gładko i naturalnie - dla mnie oczywistym było, że taka jest kolej rzeczy. Nie miałam problemu z zajęciem się domem, równoczesnym studiowaniem i pracą. Niedługo potem na świat przyszło dziecko, oprócz męża nikt mi nie pomagał, a jednak nieźle skończyłam studia, prowadziłam własny punkt usługowy, byłam szczęśliwa. I chyba właśnie dlatego zupełnie nie potrafię zrozumieć dlaczego część kobiet zajmując się małym dzieckiem, czuje się zwolniona ze sprzątania i dbania o siebie, tak jakby jednego z drugim już nie dało się pogodzić. Może to w tym rzecz, że nigdy nie nauczyły się samodzielności, a dorosłość je zwyczajnie przerasta, bo nowa rzeczywistość i nadmiar obowiązków to wysiłek ponad ówczesne możliwości. Jak widać jednak wszystko się da .