Wspolne mieszkanie i początek KŁOPOTÓW - Netkobiety.pl

Wiesz, wszystko związane z jego brakiem zainteresowania domem (sprzątanie- chociaż po sobie, pranie itp.) dałoby się jako tako naprostować. Faceci niestety nie zawsze są nauczeni podstawowego dbania o dom w którym mieszkają (czy to sami, czy to z rodziną czy z kobietą), co nie oznacza że nie da się ich tego nauczyć. Problem moim zdaniem leży w jego zainteresowaniu tą koleżanką zza granicy... gdyby mój facet coś takiego napisał do znajomej to myślę, że czekałaby nas bardzo poważna rozmowa... o ile w ogóle, bo jestem pod tym względem (zdrady, itd.) bardzo cięta i nie wiem czy miałabym w ogóle ochotę rozmawiać. Dodam, że dla mnie zdrada to nie tylko seks z kimś innym, może mieć też charakter mentalny.

Myślę, że w obecnej sytuacji warto byłoby znaleźć moment na wspólne wyjście połączone z bardzo poważną rozmową. Oczywiście nie tak, żeby się przestraszył... Proponuję zapytać partnera kiedy znajdzie dla Ciebie czas. Ubierz się ładnie, umaluj, uczesz... niech widzi co ewentualnie traci... wyglądaj na silną babkę a nie zdołowana dziewczynka (to go może odstraszyć). Pójdźcie coś zjeść, zamówcie do tego piwko, wino... co wolicie. Niech nie będzie za drogo, żebyś nie musiała czuć się skrępowana, że on musi Cię sponsorować. Podczas tej randki wytłumacz mu co Cię boli, dlaczego jest Ci źle, jak to wszystko przeżywasz... Pamiętaj, że może chłopak się pogubił i potrzebuje otrzeźwienia. Przywołaj początki znajomości, wspólne plany... zasugeruj, że może oboje potrzebujecie resetu.

Gdybym ja była w takiej sytuacji zrobiłabym właśnie tak... ale więcej szans by nie było. Są sprawy, które można przerabiać kilka razy, są takie o których mogę mówić tylko raz.

Pozdrawiam i powodzenia!

I co znalazłaś, tak szukając w jego telefonie i komputerze??

Jak ma być?? Przecież nic nie wiesz...sama piszesz, że to jakas intuicja...A może trochę praca Twojej wyobraźni??

Zostaw te obiadki. Pracujesz do wieczora, to niech on je "na mieście" póki co...

No i tak trzymaj!

Raz na tydzień w czasie kolacji przy świecach. I starczy!!

Zrób cos, aby o Ciebie zawalczył, aby pokazał, że mu zalezy.

Po pierwsze - strasznie histeryzujesz. I jesteś na doskonałej drodze do zniszczenia waszego związku. Robisz wszystko, żeby Twoje obawy się sprawdziły (zapewne psychologia zna na to nazwę, ja wiem tylko tyle, że jest takie zjawisko psychologiczne - dążymy do tego, co jest nam znane).
Zobacz co z siebie zrobiłaś, i to zaledwie po dwóch miesiącach wspólnego życia: roztrzęsioną hipochondryczkę, podejrzliwego detektywa, smętną kurę domową. Bardzo niezdrowe połączenie... Potrzebny jest reset, ale Tobie, nie jemu. Nie myśl o swoich podejrzeniach, zacznij od nowa Wasze wspólne mieszkanie. Po prostu obiektywnie go obserwuj. Z Twojego opisu wynikają pewne alarmowe sygnały, ale trudno ocenić, co jest tu rzeczywistością, a co Twoim wymysłem.

Sama piszesz, jaka byłaś przedtem. Możesz być pewna, że on Cię kochał za to, jaka byłaś wtedy, nie za to jaka jesteś teraz. Mężczyźni potrzebują sprzątaczek i kucharek, ale ich nie kochają. Po co mu codzienny obiadek? Przecież Ty też pracujesz. Wystarczy mu obiadek raz czy dwa w tygodniu, a na resztę dni zupa do odgrzania lub składniki na kanapki w lodówce. I najwyższy czas zapoznać go z rozmieszczeniem artykułów spożywczych w kuchni. Zmień też swoje priorytety - najpierw wyjazd na grilla, ewentualnie potem pranie jego skarpetek. A najlepiej nie prać wcale, żeby konieczność go do nauczenia się obsługi pralki zmusiła. Nie powinien mieć z tym problemów - w końcu jest inżynierem...

Popieram Vingę.

Ja z siebie raz zrobiłam taką paranoiczną kurę domową, co prawda miałam dużo powodów ze strony faceta, ale nie o to chodzi. Byłam zapracowana, zamęczona i bardzo nieszczęśliwa, a na koniec zostałam zdradzona. To co Vinga napisała na temat tego, że facet kochał Cię za to jaka byłaś przed wprowadzką to 100% prawda. Nie zniszcz tej osoby, którą on kochał i którą ty kochałaś. Obiady nie muszą być codziennie, a dom nie musi błyszczeć. Facet bedzie Cie kochał za codzienny uśmiech i żywiołowość, a nie za ciepły obiad i wypucowany dom, kiedy będziesz chodzić zgorzkniała z grymasem na twarzy. O możliwość straty takiej paranoicznej czarownicy nikt się nie martwi i nikt o takie kobiety nie zabiega. To co robisz teraz to najlepsza droga do samozniszczenia.

Ale jak zrobić taki zwrot o 180 stopni? Nie wiem jak tego dokonać my się widujemy głównie wieczorami. Typowy wieczór wygląda tak - wracamy z pracy- on do kompa, a ja do obiadu, jemy - on znowu komp ( bo jest zmęczony i musi się zrelaksować),a ja sprzątam. Idę się potem myć, coś poczytam i do łóżka. Nawet jak wyskakuje w  seksownej bieliźnie i mruczę mu za uchem to ciężko go oderwać od monitora. Nie widujemy się praktycznie, a wieczorem jest to godzina dwie i do łóżka bo on bardzo wcześnie wstaje. Jak nie posprzątam to jest nieposprzątane i na następny dzień mam więcej do zrobienia...

Hatiuszka uważam, że taka lista z podziałem obowiązków to świetny pomysł. Najlepiej zrobić taka listę, aby mężczyźnie przypadały również tradycyjne kobiece obowiązki. Wtedy będzie miał większe poczucie tego, że związek to partnerstwo, a nie podział na role żeńskie i męskie, które dyskryminują kobietę w świecie, natomiast mężczyznę w domu - co i tak dla niego jest wygodnictwem.
Uważam, że powinnaś też z nim porozmawiać o tym, że także pracujesz i po pracy masz ochotę na chwilę odpoczynku, potrzebujesz tego, tak samo jak on i po prostu wszystkie obowiązki "pani domu" nie jesteś w stanie zrobić, argumentuj tym, że chcesz być samodzielna i spełniać się zawodowo, awansować i samorealizować w życiu zawodowym, w świecie, nie tylko w domu. Dlatego podział obowiązków, taki egalitaryzm, czyli równy podział władzy, podejmowanie wspólnych decyzji i wypełnianie wspólnie po równo obowiązków jest konieczny, dla lepszego i zdrowszego funkcjonowania związku.

Coś w tym jest. Uczepiłam się jego jak rzep psiego ogona. Jak szukałam pracy siedziałam całe dnie w domu i czekałam tylko jak wróci. Jak pies co czeka na swojego pana pod drzwiami. To trwało niemal miesiąc.  Ciężko mi z kimś wyjść bo w pracy (aktualnie pracuje jako sprzedawczyni w galerii handlowej, bo to najszybciej udało się znaleźć, a czegoś na stałe ciągle szukam w zawodzie historyka sztuki czy w innym w którym będę mogła wykorzystać umiejętności i doświadczenia z poprzednich stanowisk - i trochę się frustruję, a w październiku dojdą znowu studia, więc obowiązków będzie na szczęście więcej i więcej okazji do nowych znajomości), gdyż głównie są to 19-20 latki, które mają trochę inne tematy i dużo plotkują. A za plotkowaniem nie przepadam. Mam tu tylko jednego kolegę, którego znam kilka lat, ale nie mogę się z nim ciągle spotykać, bo on też ma rożne obowiązki, pracę etc.

Co do obiadów to moja wina,  bo lubię gotować i zawsze jak przyjeżdżał do mnie na weekendy robiłam różne pyszności. Błąd jest taki że weekendowe menu przeniosłam na siedem dni tygodnia. Tak więc nic dziwnego, że woli w domu zjeść karkówkę ze śliwkami i orzechami, indyka z fetą i suszonym pomidorem, świeże ziemniaczki zapiekane z rozmarynem i pieczoną dynię  każdego dnia, niż tłustego kotleta na mieście lub podobne jakościowo, ale za 4 razy tyle co w domu Wczoraj upiekłam ciasto z czekoladą i malinami, bo niestety łasuch ze mnie, a on z tekstem "Przecież wiesz, że nie lubię słodyczy, szczególnie czekolady". A figa mu z makiem, bo ja lubię i całe zjem Kiedyś w weekend szalałam a na co dzień jadłam sobie sałateczki, nabiał, gotowane mięsko z zupy i zupy, które starczały na co najmniej dwa dni. Teraz każdego dnia mam świąteczny obiad na stole...
Z tym sprzątaniem i grafikiem... próbowałam kiedyś coś takiego zrobić, ale to było wtedy gdy szukałam pracy i siedziałam w domu. Zostałam kategorycznie zrugana, że siedzę w domu i mam zajmować się domem, bo on pracuje i to jest obowiązek, że jak pójdę do pracy to się to zmieni... Poszłam do pracy, ale zazwyczaj wracam przed nim, więc on tego nie odczuwa. Teraz mam kilka dni na odpoczynek, bo muszę zrobić badania, iść do lekarza i wreszcie coś zrobić z moim karkiem bo momentami piekielnie boli.

Co do niezależności.Było też coś, o tym, że ciężko mu się przyzwyczaić do tej sytuacji i że gra dlatego, że to jego obszar, przyzwyczajenie itd. Ale to nie chodzi o godzinę czy dwie dziennie tylko czasem np. w weekendy jest to 8-10 godzin z przerwami! Miał kiedyś kłopot, żeby przestać grać. Był nałogowcem, jak poznałam to nie grał, albo grał ale ja tego nie widziałam bo nie mieszkaliśmy razem. Gdyby to była godzina dziennie, nawet dwie to ok. Ale jak on kończy grać zwala się do łóżka i usypia to co ja mam zrobić?
Moi znajomi śmieją się, że na randki jeżdżę tylko do Castoramy, bo jeśli zazwyczaj gdzieś wychodzimy wieczorem to jest to Castorama, bo musi coś jeszcze dokupić, wziąć fakturę itd. Kilka razy odebrałam wieczorem tel. będąc w Castoramie i ludzie to podchwycili...ostatnio Pan z działu, w którym jesteśmy dość często zapytał czy chce tu zamieszkać, bo jestem tak często... Rzadko wychodzimy gdzieś, rzadko oglądamy coś razem - wyjście na zakupy czy rundka po ulicy mnie nie urządza.  Miałam pomysł, żeby znaleźć sobie wspólne hobby - basen, szachy, scrabble, rolki, kurs tańca, kurs językowe... no cokolwiek, ostatnio wpadłam na genialny pomysł, że też zacznę grać chociaż w życiu tego nie robiłam. Stwierdził że ja mam dużo ciekawsze zainteresowania od niego i gry są nie dla mnie.
Mam sobie żyć obok niego? Mieć wszystko w nosie?

Zgadzam się z dziewczynami, że zrobiłaś z siebie sprzątaczkę, kucharkę i wszystko naraz.
To nie jest atrakcyjne w oczach partnera. Dajesz sobie "wejść na głowę" , Twój facet poniekąd to wykorzystuje, cieszy się, że ma ugotowane itp, ale Wasz związek traci na świeżości.
Powiem Ci, że ja też jak każdy popełniałam błędy, ale nie wyobrażam sobie zamieszkać z facetem i żebym wszystko za Niego robiła. Nawet Mój Facet ma jasno powiedziane, że jak zamieszkamy razem, to obowiązki będą dzielone po równo, oboje się z tym zgadzamy. Ba, nawet jak śpi u mnie na jedną noc, bo przecież nie mieszkamy razem, to angażuje Go w pomoc mi, nawet przy ugotowaniu, przy posprzątaniu i robi to bez gadani. Tym pokazuję, że na pewno nie dam w przyszłości się wykorzystywać .
Po prostu nie wyobrażam sobie sytuacji, że ja haruję , robię wszystko, a szanowny pan w fotelu, o nie, to nie związek dla mnie, mam zbyt wiele godności w sobie.
Oczywiście, to nie prztyczek dla Ciebie, tylko zasugerowanie, że przecież związek może wyglądać inaczej i są kobiety, które nie dają sobą tak pomiatać.

Musicie ustalić jasne zasady, grafik, co kto robi. Np raz On gotuje, raz Ty. Raz Ty sprzątasz, raz On. I bez gadania, wykrętów. Mieszkacie razem oboje i nie daj się wykorzystywać.
Jak w domu czasem nawet nie będzie posprzątane, to tym bardziej będzie musiał wziąć się do pracy.
I mówisz : " Oboje pracujemy, obowiązki domowe muszą być podzielone na pół, ja nie będę wszystkiego robić".
Jak nie pomaga, to ostatecznie wyjechać na kilka dni i niech sam sobie gotuje.

Drogi Smaku Bardzo przepraszam - jakoś mi to umknęło w natłoku tylu informacji, że pracujesz po kilka lub kilkanaście godzin dziennie, ale to tym bardziej również masz prawo być zmęczona, a tu dodatkowo wszystkie obowiązki domowe na Ciebie spadły, bo Twój facet tak się przyzwyczaił i tak mu jest dobrze jak widać..

No to szczerze nie rozumiem dlaczego ma takie opory, żeby zagrać razem z Tobą w jakaś grę.. A pytałaś go o konkretny powód, dlaczego nie możesz zagrać razem z nim ??
Raaany Mario Bros hehe kultowa gra hehe chyba każdy w to grał ja też w to grałam i na tym moja edukacja odnośnie gier komputerowych się skończyła LOL Oj przepraszam były jeszcze Simsy z tych bardziej współczesnych.
No ale odbiegłam od tematu. W każdym razie jestem bardzo ciekawa tego czy Twój facet podał Ci jakiś racjonalny powód dla którego nie chce z Tobą zagrać. Mój ciągle mnie tam czymś molestuje żeby z nim się ścigać zazwyczaj w jakiś wyścigach samochodowych ale mnie to kompletnie nie kręci, ale kto wie może w końcu dam się namówić. Razem robimy inne rzeczy więc równowaga jakaś jest

Czyli tak się zachowuje jak i odnośnie obowiązków domowych - wszystko na gotowe. Jak byś załatwiła te zajęcia na basenie to by chodził, a tak to zero zaangażowania..

Pozdrawiam ciepło

Źle zaczęłaś wspólne z nim życie. Na wejściu założyłasz fartuszek i przejęłaś wszystkie domowe obowiązki. Facetom jest tak wygodnie,  szybko się przyzwyczajają i traktują to jako rzecz oczywistą, że należy sie codzienny wystawny obiad i pranie jego skarpetek. Skończ z tym. Pewnie będzie trochę fochów i protestów, ale przestanie Cię kark boleć.
On musi zacząć traktowac Twoje obiadki i sprzątanie za rzecz nadzwyczajną, a nie oczywistą oczywistość, która mu sie należy jak psu kość.

Wczoraj wieczorem wyszliśmy na krótki spacer bo kiepsko się czułam. Zaczęliśmy trochę rozmawiać o finansach, bo gdzieś mu się pieniądze rozchodzą. Po powrocie siedliśmy z kalkulatorem. Ja wszystkie rachunki przypinam do zeszytu zszywaczem i wiem na bieżąco ile wydajemy na domowe sprawki bo tym się zajmuję. Mam określoną kwotę co miesiąc i w tej granicy wszystko organizuje. Zdziwił się że tak mało wydaję, a mięsko na stole jest każdego dnia, codziennie dobre śniadanie, warzywa, owoce, napoje, ciasta, zawsze dobra kawa i herbata.
Okazało się że na codzienne jedzenie poza domem wydaje 3 razy tyle co my wspólnie na domowe jedzenie+różne środki czystości, dodam, że była to kwota zbliżona do mojej pensji. To ja nie mam lodówki, pralki a on wydaje tyle kasy na kebaby, drożdżówki, kiełbasę i bułki i ewentualnie stołówkowe jedzenie, a potem i tak musi jeść w domu bo tamtymi się nie nasycił Dziś jedziemy szukać lodówki - taki się nagle zrobił ekonomiczny facet
Na pralkę nas nie stać ot tak, ale zdecydowałam, że już nie będę prała. Powiedziałam, że znalazłam pralnie samoobsługową i będziemy tam jeździć w soboty.

Ja dziś byłam rano na badaniach, a popołudniu wizyta u lekarza. Zamierzam nic nie robić. Źle się czuję i tyle. Poczytam trochę, może wyjdę na krótki spacer do pobliskiego parku, wezmę książkę. Czytam ostatnio "Portret Damy" i po kolei wszystkie książki Henry James'a. Miał bardzo ciekawe przemyślenia na temat kobiet. To wszystko jest zupełnie aktualne - polecam. Pomyślałam też, żeby wykorzystać to, że nie muszę dziś pracować i iść do Zachęty na jakąś wystawę i tak wstęp wolny Tylko przez moment pomyślałam "Ale obiad czy zdążę? Obiad, obiad...muszę zrezygnować ze spaceru albo z wystawy". Obiad? Tak. Może nawet pójdę na jakąś halę targową żeby nasycić się kolorami owoców i warzyw, leniwie, spokojnie, tak jak lubię. Dlaczego ma mi się śpieszyć? A jak nie zdążę to co się stanie? Świat nie powinien się zawalić,pizzeria przy wejściu do domu, "chińczyków" w mieście sporo, a omlet robi się kilka minut.
Ta zmiana podejścia będzie musiała przede wszystkim wynikać ze mnie i będę się musiała pilnować i to bardzo coś czuję. Dziękuję bardzo za rady i będę informować na pewno jak postępy bo droga przede mną długa!
Zaczęłam się też zastanawiać, że może ja mu nie daję szansy, żeby się wykazał. Niedługo są moje 25 urodziny i zaproponowałam, żebyśmy poszli w tym dniu do teatru bo jakiś czas temu coś o tym mówiłam. Okazało się, że kupił już bilety i że on chciał mnie tam zabrać i chyba był trochę smutny, a przynajmniej zrezygnowany, że znowu go uprzedziłam i chciałam coś sama zorganizować.

Vingga ja po prostu niedawno się przeprowadziłam. Jeden miesiąc spędziłam niemal w domu i wychodziłam sama na zakupy, do kina i z nudów sprzątałam i gotowałam. Nie miałam tak szczerze okazji żeby kogoś poznać, a i chyba trochę chęci zabrakło. Nie mam tu znajomych i się uczepiłam jego bo stęskniona jestem za ludźmi. Zaczynam od października studia - wszystko będzie nowe, nowi ludzie, budynek, trasa, nowe możliwości. Poznałam jedną dziewczynę na przystanku, akurat jak jechałam zawieźć papiery na uczelnię. Z wyglądu mi przypadła do gustu, pomyślałam, że coś pokrewnego pewnie będzie studiować. Zapytałam najpierw czy tylko tym jednym autobusem można dojechać pod uczelnię. Okazało się że razem będziemy studiowały. Miły zbieg okoliczności, byłam z nią na kawie i jakimś ciastku dwa razy, ale teraz jest w domu, w Kielcach. Mam nadzieję, że grono znajomych zacznie się sukcesywnie poszerzać. Mam jeszcze kolegę, o którym wspominałam. Akurat był taki okres u niego w pracy, że mogłam do niego przyjść i trochę z nim posiedzieć, więc z tego korzystałam. Ale on wszystkim się przejmuje, jest większym histerykiem ode mnie. Analizował np. dlaczego nasza wspólna znajoma zrobiła tak a nie inaczej, dlaczego się pierwsza nie odezwała i ogólnie ma potrzebę robić z siebie superhero (ale w trochę innym wydaniu niż ja ), ciągle mówił o wyciąganiu ręki na zgodę i intrygach (jedyny facet, którego znam, który przy każdej możliwej okazji używa słowa "intryga" nawet na relacje z innymi ludźmi), jest trochę egzaltowany, ale tylko troszeczkę, bo dobry z niego człowiek i zawsze mam o czym porozmawiać. Jednak zrobiło mi się trochę "duszno" i oziębiłam te kontakty na jakiś czas. Niedługo wpadnie do mnie przed pracą, dam mu kawałek ciasta, wypijemy herbatę, a potem uciekam do lekarza.
Co do Castoramy to ja tam lubię jeździć. Interesują mnie takie rzeczy - sama potrafię zaprojektować i zrobić meble itp. Zrobiliśmy z moim chłopakiem nawet łóżko - takie jak chcieliśmy i było dużo zabawy przy składaniu:) Ale rzeczywiście, dla mnie to wyjście pooglądać interesujące rzeczy, zapoznać się z asortymentem, a dla niego spędzony wspólnie czas.
Dziś się jeszcze podbudowałam bo napisał do mnie mój były szef i napisał, że brakuje mu mnie w zespole. Czy nie chciałabym na nowo pisać artykułów na trochę innych zasadach. Jako freelancerka, bo niestety redakcja jest w innym mieście. Ostatnio mi tego brakowało, mobilizację mam, a i dodatkowy pieniądz zawsze się przyda

Tak szczerze powiedziawszy przeraziłam się czytając swoje posty. Jakby to nie były moje własne słowa tylko jakiejś nastolatki, bardzo niedojrzałej osoby, która się strasznie pogubiła i bawi się po omacku w dom. Cieszę się, że wylałam to wszystko z siebie. Mam na uwadze to, że wina zawsze jest po obu stronach, nawet jeśli robiło się coś nieumyślnie, albo w dobrej wierze. Bardzo mi wasze słowa pomagają, myślę o nich i refleksyjnie podchodzę do tego co i jak robię. Mój chłopak mi powiedział, że on będzie szczęśliwy ze mną jeśli ja będę szczęśliwa, będę się rozwijać i realizować. A ja właśnie na siłę chcąc kogoś uszczęśliwić, bo myślę, że tak dobrze sama siebie unieszczęśliwiam.

Witaj Rozmarynie
Super, że trochę wyluzowałaś jak tu Ci wszystkie prawie radziłyśmy Myślę, że na pewno wszystko się u Was ułoży, a i Ty też poczujesz się pewniej w nowym mieście jak już poznasz nieco więcej ludzi jak już rozpoczniesz zajęci na uczelni.
Pozdrawiam Cię serdecznie, trzymaj tak dalej

A wiesz, że ostatnio kupiliśmy tą konsolę na allegro za kilkanaście złotych i czasami jak damy czadu to mamy ubaw po pachy Nie lubię grać na PS3 tym bardziej, że tam tylko mordobicia a Mario jest super hihi jeszcze Mappy muszę załatwić bo to był czad

Pisałaś, że chciałabyś pracować i mieć do czynienia ze sztuką, po Twoich postach widać, że  opanowałaś sztukę bycia gosposią do perfekcji

Trzymaj się i nie daj się, będzie dobrze

Też właściwie rozmyślałam sobie, aby taką konsolę i kartridże do niej kupić, tyle, że nie jestem fanką posiadania telewizora w domu i to może być problem. Kolejna proteza życia domowego mi póki co nie jest potrzebna, ale z chęcią bym zagrała...
Wczoraj nie poszłam na wystawę, ale wylegiwałam się w wannie z lekturą prasy Relaks na całego, potem zrobiłam dobry obiadek na szybko. Mój B. wrócił z pracy późno - zjedliśmy, potem poszłam się myć i do łóżeczka z krzyżówkami. Chwilę pogadaliśmy, potem on usnął a ja dalej sobie czytałam, bo miałam na to chęć.
Dziś napisałam mu smsa, że dziś będzie na obiad niespodzianka (idąc do pracy załapałam się na świeże płoteczki ) i że jutro wieczorem wychodzę do kina z jego ciocią (mieszka niedaleko, jest samotna, ale to naprawdę super babka), a on może się dołączyć albo mieć po prostu chwilę spokoju dla siebie, albo spotkać się z kolegami. Oddzwonił bardzo zdziwiony że wpadłam na taki pomysł i podziękował mi i powiedział, że mu strasznie miło się zrobiło, że o tym pomyślałam i o jego potrzebach. Szczerze, to sama jestem zdziwiona, że zareagował na to jakbym mu podarowała jakiś super hiper prezent - co najmniej wycieczkę do Brazylii:)
Jak widać, macie mnóstwo racji i dziękuję za wsparcie, dalej będę korzystała z waszych wskazówek. Patrze na siebie z większym dystansem i na to co robię - zobaczymy jak to będzie, bo sama jestem ciekawa jakie w skutkach będą te większe i mniejsze zmiany. Zależy mi na tym związku.

Ooo panienka z Warszawy, ja blisko niej mieszkam .
Trzymam kciuki za dalsze zmiany.

No dobra kobiety, to jest ten moment. Leżę na łóżku i grzebie w laptopie. Mój B. właśnie siedzi na grach. Naczynia w zlewie i obiado-kolacja do zrobienia. Po przyjściu z pracy ze 3 godziny temu dostał kawę, rogala i sałatkę - po pracy bo nie zdążyłam z obiadem.
No i ja już trochę zgłodniałam. Oczywiście powiedziałam o tym, że też bym chciała troszeczkę się porelaksować i żeby mi pomógł przy obiadku,to szybko zrobimy co mamy do zrobienia i będziemy mieć spokój. Miałam miły i zachęcający ton. Odpowiedz "Kotku relaksuj się, spokojnie, nic się nie stanie nawet jak zjemy o północy...ja na razie nie jestem głodny".
No i tak leżę i w sumie nie wiem co... znowu pójdę sama robić obiad i zmyć naczynia to nic się nie zmieni. Zrobię sobie kanapkę, odechce mi się jeść obiadu. Nie zrobię obiadu to ryby, które dziś kupiłam zepsują się, bo nie mam lodówki
Najgorsze jest to że rybę mam tylko posolić i obtoczyć w mące i rzucić na patelnie, ziemniaki są młode więc tylko muszę je umyć i pociąć w ćwiartki i wymieszać z ziołami i czosnkiem i do piekarnika, a do kapustki wystarczy dodać cebulkę i marchew i doprawić- roboty na 15 minut...
Zrobić tylko dla siebie i jak zasiądę do jedzenia, a on zapyta czy dla niego też jest mam powiedzieć "Przecież nie chciałeś" ...sama nie wiem
Jak z tego wybrnąć? Macie pomysł?