prawdziwa przyjaciółka? - Netkobiety.pl

skopiowałam to co napisaam w innym wątku

ja równiez miałam przyjaciółke

poznałysmy się moze banalnie ale pod blokiem w piaskownicy poznały nas nasze dzieci..
od razu miałyśmy wspólny język , podobne spojrzenie na wiele tematów ,  bardzo się zżyłyśmy ..
odwiedzałyśmy się , ona wyszła za maż za rozwodnika z problemem alkoholowym wierzyła że go odmieni że  będzie inaczej.. pracował za granicą , pił tam wracał na kilka dni na początku udawała oddanego meza ale pózniej już nawet przestał..
zżyłyśmy się na tyle że zostałam chrzestna jej córeczki Agatki ..  mąż nie przyjezdzał nie przysyłała kasy na ich utrzymanie.. nie raz robiłam im zakupy  wiedziałam czym jest bieda i ze ona nie poprpsi a przecież traktowałam ja jak siostrę i chciałam pomóc ,,gdy mała się urodziła posypało się  jej małzenstwo.. wyjechała do rodziców .. niby tylko 30 km ale płakalam jak bóbr jak jechała czułam ze sie oddalimy ..
zaprosiłam ja do siebie z dziećmi na wakacje , zorganizowałam dni naszym dzieciom , starałam się ją pocieszyć.. pojechałam do niej po rozwodzie pocieszyć , a ona?? dzwoniła lub pisała sms że coś potrzebuje.. a to promocje w rossmanie a to recepty od gina .. a ja szłam i załatwiałam .. ale wtedy odbierałam to jako norma pomoc przyjaciólce..
robiła prawo jazdy , zdawała kilka razy przezywała pocieszałam ją , gdy zdała namówiłam meża żebyśmy do niej pojechali z szampanem i pogratulowali .. a ona?? na ganku wypalia z tekstem czy ja nie mam telefonu że mogłam zadzwonic.. przyjęła nas wtedy na tym ganku nie zaprosiła do środka.. wtedy zapaliła mi sie czerwona lampka ..
namówiam ją żeby zobie założyła net..  myślałam ze na gg pogadamy , na skype.. i wiecie co?? pojechałam do niej patrzę siedzi przy kompie zapytałam czy ma już gg a ona  mówi ze ma od 2 miesięcy.. niby nic ale mnie to zabolało , przez 2 miesiace nie miała czasu dac mi numeru??
przez neta poznała faceta , dopiero z NK dowiedziałam się o tym , ona nie miała czasu do mnie zadzwonić..
wiem ze wyjechała do niego , nie podała namiaru na soebie.. ale mi już nie zalezy .. wyleczyłam się chociaz nie było łatwo był to konkretny kopniak..
teraz zostały tylko zobowiązania ,  jej córeczka to moja chrześnica , ciekawe co z komunia , , kontakt sie urwał kompletnie..

sprawa ma swój epilog wtedy gdy to pisałam nie miała..
pseudo przyjaciólka napisala dommnie na gg  pytanie czy mogę jej coś załatwić w urzedzie.. po 7 miesiacach nie pisania , zero kontaktu.. zagotowalo się we mnie i napisałam jej o tym wszystkim , o żalu  o tym jak do niej tęskniłam że czułam sie zwyczajnie wysterowana.. wiesz co odpisala??
nie trzeba poradzę sobie..
że ze mnie do luftu chrzestna że nie napisałam życzen chrześnicy.. gdy odpisałam ze nie  byłam godna aby mi dała adres  zamilkła..

ja zmieniłam adres ona nie wie o tym , zastanawiam się co zrobi gdy będzie komunia , pewnie odbędzie się beze mnie... trudno

  wtedy myslałam ze wyleczyłam się ,  ale teraz gdy kilka dni temu miałam taką wymiane zdań , znowu wrócił żal i moje mysli na swój temat jaki ze mnie naiwniak...

ja pojmuje tak przyjazń jestem zawsze gdy tego potrzebuje przyjaciel w dobrych i złych chwilach ...

Nie powinnaś mieć do niej pretensji o to że znalazła faceta i zaczęła mu poświęcać czas. Ludzie dorastają i się najzwyczajniej w świecie zakochują. Jesteś chyba bardzo młoda, bo starsza osoba o takie coś żalu by nie miała. Jak z przyjaciółką miałyśmy po 16 lat, też znalazła faceta i ja już zeszłam na drugi plan. Pamiętam jak to przeżyłam, żadnych wyjść po lekcjach- bo leciała do niego, wspólne zakupy na czas- bo on, do mnie przyjdzie ale tylko z nim, nad wodę nie pójdzie, bo jemu się nie chce. O boże jak mnie to wkurzało! Życzyłam im żeby się rozstali i ona znowu byłaby tylko moja. Nie miałam chłopaka i nic do roboty poza szkołą więc się czepiałam.
Było mi przykro i wiem że Tobie też jest. Zacznij sama wychodzić bez niej, poznawaj nowe koleżanki, może poznasz chłopaka i będziesz miała z kim spędzać czas. Tylko pamiętaj, jeżeli Twoja przyjaciółka jest na maxa zakochana żadne opowieści typu że zajebiście bawiłaś się na jakieś tam imprezie, nie zmienią jej podejścia. Ona zdaje sobie sprawę z tego jak jest, tylko niestety miłość zawsze wygra.
Teraz z moją przyjaciółką jesteśmy starszymi paniami przed trzydziestką, obie mamy partnerów i widujemy się częściej niż wtedy w czasach szkolnych, kiedy poznała tego znienawidzonego przeze mnie chłopaka z którym była ......6 lat

Jeżeli faktycznie nie miała dla Ciebie czasu to rozumiem.
Aczkolwiek ja też miałam 'przyjaciółkę" i ja spotykałam się z nią 2 -3 razy w tygodniu mając chłopaka, a ona uważała, że to za rzadko, więc ja ostatecznie zerwałam kontakt, bo zbyt wiele ode mnie wymagała, była zbyt zaborcza. Ty chyba taka nie jestes?

No to nie fajnie z jej strony bo powinna znalesc i czas dla ciebie i dla chłopaka jestesie wazni oboje a nie chłopak to moje zdanie bo dla przyjaciołi czas sie zawsze znajdzie czy to na godzinke  2 razy w tyg a nie tak....nie łądnie z jeje strony jeszce to ze ci sie ten chłoapak podobał i postapiłas w porzadku wobec niej....

to ja ci powiem jak to było ze mną w twoim wieku. miałam przyjaciółkę taką prawdziwą która poznała chłopaka zakochała się i tak jak w twojej sytuacji mnie i wszystkich innych znajomych miała serdecznie gdzieś zawsze był tylko Marcin i Marcin on był starszy od niej więc miała super wycieczki z nim fajne imprezy a jak on był w pracy ona zamiast spędzać czas ze znajomymi poświęciła się nauce która nigdy jej dobrze nie szła więc nadrabiała zaległości stała się klasowym kujonem który do nikogo się już nie odzywał bo jak to sama później powiedziała my już nie byliśmy jej znajomymi. mijały lata w międzyczasie po skończeniu szkoły ja usiłowałam jeszcze z nią nawiązać kontakt bo uważałam że to głupota żeby tak nagle stracić przyjaciółkę ale ona tego kontaktu nie chciała. po chyba 4 latach znalazłam się z jej Marcinem w jednej pracy nawiązaliśmy fajny kontakt chodziliśmy na imprezy firmowe dopytywałam co tam słychać u mojej byłej przyjaciółki ale Marcin zawsze urywał temat. po 7 latach on ją zostawił dla innej więc uznałam że skoro już go nie ma w jej życiu to postaram się skontaktować i umówić na "piwo" porozmawiać jak jej minęły te lata powspominać. i to był mój błąd na spotkanie po latach przyszła 26 letnia dziewczyna wyglądająca jak 40 latka obrażona na cały świat pracująca w księgowości i opowiadająca o swojej karierze i o tym jak ją Marcin zostawił bo chciał rodzine zakładać a ona jest za młoda ona chce się wyprowadzić i opowiadająca jakie to wszystkie dziewczyny są głupie że dzieci już mają mężów. moja przyjaciółka już nie była tą osobą z którą kiedyś sie przyjaźniłam mało tego okazało się że to od niej wszyscy się odwrócili bo po za chłopakiem i jego znajomymi nie miała nikogo po latach kontakty zupełnie się pourywały a ona zupełnie sama usiłowała pokazać jak się jej niby powodzi. chciała się spotkać ponownie ale ja już nie. morał z tego taki że jeśli ktoś olewa cię dla chłopaka to nie jest wart przyjaźni ja pomimo posiadania chłopaków kiedyś teraz już narzeczonego nie urwałam z własnej woli kontaktów z koleżankami widujemy się rzadziej ale jednak wciąż widujemy pomagamy sobie i teraz widzę kto na prawdę w życiu był wart tego aby być przyjacielem.

Witam,
dosłownie wczoraj zerwałam przyjaźń z osobą, którą znałam od najmłodszych lat, znałyśmy się naprawdę długo, jest w zasadzie takie pojęcie jak "toksyczna przyjaźń", proszę napiszcie, jeśli znałyście kogoś bardzo długo aż w końcu doszłyście do wniosku, że ta relacja nie była konstruktywna. Nie przepadam za osobami, które oceniają zbyt pochopnie i są to od razu oceny bardzo niemiłe. Kiedy poszłam na studia (psychologia w Łodzi) poznałam naprawdę fajnych ludzi, zawiązałam nowe przyjaźnie i zauważyłam, że żadna z moich przyjaciółek na studiach nie ma o mnie takich zdań jak moja była przyjaciółka - przeciwnie jestem lubianą osobą (zaznaczam, że ona ogólnie ma mało przyjaciół, jest kłótliwą osobą i bardzo łatwo wpada w nieporozumienia z ludzmi). Ze zdecydowaniem i poparciem kilku moich znajomych większość (jak nie wszystkie) negatywne opinie o innych jakie wyraża moja była przyjaciółka pasują właśnie do niej.
Tak ogólnie nazywam się Ewelina, mam 23 lata i chętnie poznam osoby, które są/były w podobnych sytuacjach

słowo PRZYJACIEL jest bardzo wielkim słowem..

ja też kiedyś miałam przyjaciółkę..miałam..a tak może mi się tylko wydawało..
znałyśmy się od zawsze..razem chodziłyśmy do przedszkola.podstawówki.gimnazjum,szkoły średniej (dodam ,ze specjalnie dla niej z jednej szkoły przeniosłam sie do drugiej) no i później na studium też chodziłyśmy razem..
byłyśmy takie papużki nierozłączki..
wspólni znajomi,wspólne wyjścia na dyskoteki itd..
ona zawsze wiedziała gdzie się zgłosić kiedy świat jej sie walił ( miała problemy w domu)podobnie jak ONA1977 robilismy zakupy dla jej rodziny kiedy było u nich bardzo krucho..
kiedy w środku nocy przyjeżdżała zalana łzami nigdy nie robilismy problemu..
siedziałam z nia tak długo jak trzeba było..
a ona cóż ?:( widziała mnie tylko wtedy kiedy u niej był źle..
gdy ja miałam jakis problem nigdy jej nie było:(
nie miała czas..
nasze kontakty urwały sie ok 6 lat temu:(
powód?-poznała swojego faceta ,z którym jest do dziś no i z racji tego,że mnie nie lubił zakazał jej kontaktów ze mna..
ok jej decyzja..
nie mieszkali jeszcze razem więc jakoś udawało nam się spotkac..
w tym samym czasie byłyśmy w ciąży ja miałam termin na stycznia ona na czerwca..
jednak stało się tak,że w grudniu poroniła..z brzuchem pod nosem poleciałam do niej aby nie byłą sama (bo jej pan i władca był w pracy)
siedziałam długo ..w sumie nie wiedziałam co jej powiedzieć tylko ja przytuliłam..
2 tyg później ur mi się synek Ona oczywiście przyszła do mnie ale tylko raz..
zapraszałam na chrzciny,roczek..zapraszałam tak tylko na odwiedziny ale ona nigdy nie mogła..
pisalam ,dzwoniła ale bez odpowiedzi,.,.
rok później ur jej sie syn..
pojechałam do niej ale od razu wyczułam ,że jestem gościem nie mile widzianym zostawiłam małemu prezent i poszłam..
ona od tamtej pory uwdaje ,ze mnie nie zna..jadąc autem odwraca głowe w drugą strone..widząc mnie na mieście szybko ucieka do jakiegoś sklepu byle tylko nie powiedzieć cześc..
teraz w czerwcu ur się jej drugie dziecko..
dowiedziałam się przypadkiem,bo przecież PANI DAMA nie miała prawa mnie o tym informować..
zadzwoniłam pogratulowałam ...
dziś wiem,że dla niej nie byłam nigdy przyjaciółka..
w ważnych dla siebie chwilach takich jak chrzest czy roczek jej synka zapominała o mnie
takie życie..
był smutno.swoje przepłakałam ,czuje żal do niej..
ale wiem,że ja zawsze wobec niej byłam fair...

Nie zgodzę sie z Toba bo i dla przyjaciółki i dla faceta trzeba znaleźć czas, a wiesz dlaczego? Bo przyjaźń pozostaje a facet moze nas kopnać w 4 litery. Nie wymagajmy od przyjaciół że będą czekać aż zwolni czas, bo to obustronna relacja i oni też nas potrzebują.